Το Κορίτσι από το Πίσω Θρανίο

Μου είπε ότι δεν είναι όμορφη. Ότι απλώς έχει αρμονικό πρόσωπο.

Ήμασταν Γ΄ Λυκείου και ήταν χειμώνας. Γιαννιώτικος χειμώνας –ουρανός μολυβής, κρύο και ψιλόβροχο. Την είχαμε κοπανήσει από το μάθημα και πηγαίναμε σε κάποια καφετέρια που τότε ήταν πολύ της μόδας, αλλά τώρα δεν υπάρχει.

Νομίζω ότι τότε την κοίταξα για πρώτη φορά καλά-καλά στο πρόσωπο.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή νομίζω ότι έβλεπα μόνο τα χέρια της καθώς γύριζα βιαστικά προς τα πίσω για να της ψιθυρίσω βιαστικά μια λέξη, ν’ ακούσω κάτι, να πάρω ή να δώσω ένα σημείωμα.

Τα χέρια ήταν αρκετά.

Αλλά και το πρόσωπο…

Ναι, ήταν αρμονικό. Αλλά και όμορφο.

Μάλλον.

Δεν ξέρω.

Πώς να ορίσει κανείς την ομορφιά; Πώς να την διακρίνει από την αρμονία; Την γαλήνη που αυτή μεταδίδει; Την επιθυμία να βουλιάξεις μέσα της και να χάσεις τον εαυτό σου; Να λιώσεις, να απορροφηθείς από το αίμα της, να διαχυθείς παντού μέσα στο κορμί της.

Εμένα μου άρεσε, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Το άλλο σίγουρο είναι ότι δεν θυμάμαι τι της απάντησα.

Μάλλον δεν της είπα τίποτα. Ήταν η περίοδος που μάθαινα να σιωπώ.

……………………………………………………………………….

Ήταν παράξενα τα χρόνια τότε. Όλη η κοινωνία χόρευε στον ρυθμό των πανελληνίων εξετάσεων. Τα κανάλια συναγωνίζονταν ποιο θα διακόψει νωρίτερα το πρόγραμμά του για να μεταδώσει πρώτο τα θέματα· τα μεσημέρια βάζανε έκτακτες εκπομπές με τις απαντήσεις· οι εφημερίδες κυκλοφορούσαν με ειδικά ένθετα. Στους φούρνους, τις λαϊκές, τα μπακάλικα, τις δημόσιες υπηρεσίες, ήταν η πρώτη κι η τελευταία κουβέντα που άκουγες. Μια αρρωστημένη εμμονή που σου υπέβαλε την ιδέα πως αν δεν περάσεις, ξόφλησες. Θυμάμαι τους συμμαθητές μου να έχουν ανέβει στο άρμα από το γυμνάσιο ακόμα και να το διασκεδάζουν. Οι πιο προικισμένοι ονειρεύονταν να γίνουν και εκείνοι φροντιστές. Να μαθαίνουν κόλπα αποστήθισης στους νεώτερους. Να διαιωνίσουν την μιζέρια. Δεν ξέρω αν το κατάφεραν. Δεν ξέρω πού βρίσκονται. Δεν ξέρω τι κάνουν. Αν για κάτι είμαι χαρούμενος είναι που έκοψα κάθε επαφή σαν κακοφορμισμένο άκρο.

Εμείς πού ήμασταν; Τι ονειρευόμασταν;

Ούτε και που ξέρω ακριβώς.

Πότε-πότε νομίζω ότι ζούσα σε ένα παράλληλο σύμπαν και πως εκείνη ήταν η μόνη μου επαφή με το δικό σας. Άλλοτε πως στροβιλιζόμασταν μαζί σε μια δύνη και το μόνο σταθερό ήταν ο βυθός από κάτω μας.

Ναι, η νεότητα δεν εκλογικεύει, τραγικοποιεί. Μεγεθύνει τις λεπτομέρειες και χάνει το γενικό πλάνο.

Κάποτε της χάρισα ένα τριανταφυλλάκι που έκοψα από μια αυλή και γέλασε.

Κάποτε μου έγραψε τις Γραμμές των Οριζόντων σε κασέτα.

Κάποτε ζωγράφισε στο χέρι μου το όνομά της.

Κάποτε περάσαμε μαζί ολόκληρο το πρωινό γελώντας στο υπόγειο μπιλιαρδάδικο για να μην γράψουμε κάποιο τεστ.

Όλα αυτά ναι, αλλά το απόγευμα ήταν αλλού κι εγώ περιστρεφόμουνα στη δική μου δύνη. Στην πραγματικότητα δεν καταλάβαινα καν τι παιζότανε –πάντοτε ήμουνα κάπως αφελής και τότε ακόμα περισσότερο.

……………………………………………………………….

Ο χειμώνας πέρασε, πέρασαν και οι εξετάσεις και η τάξη αποφάσισε να βγούμε ένα βράδυ για να αποχαιρετιστούμε.

Δεν ήθελα να αποχαιρετήσω κανέναν. Ένας εφιάλτης είχε περάσει και δεν τον νοσταλγούσα –δεν τον νοσταλγώ– καθόλου. Και δεν θα πήγαινα, αν είχα κάτι καλλίτερο να κάνω, αλλά δεν. Εκείνη έφτασε πιο αργά. Δεν κάθισε πολύ, ήρθε και μου ψιθύρισε στ’ αφτί ότι φεύγει και αν θέλω να πάω μαζί της.

Ήθελα.

Νύχτα Ιουνίου, δροσερή, χωρίς αστέρια, η λίμνη σκοτεινή και πίσω της η Πίνδος να βαραίνει με τον όγκο της.

Περπατούσαμε δίπλα-δίπλα στον μόλο. Κουβεντιάζαμε. Ή μάλλον μίλαγε. Τα λόγια της αντιλαλούσαν για πολύ καιρό μέσα στ’ αυτιά μου και νομίζω ότι ακόμα, αν ψάξω βαθιά μέσα μου, θα βρω τον ήχο τους.

Δεν μιλούσε λογικά. Μεγέθυνε τις λεπτομέρειες, τα έκανε όλα τραγικά. Αλλά τι σημασία έχει; Ο λυγμός είναι λυγμός κι η απελπισία απελπισία, ακόμα και αν ισχύει για έναν χειμώνα, για μια χρονιά, για ένα βράδυ.

Είναι παράξενο, αλλά από κείνη τη νύχτα δεν έχουμε ξανασυναντηθεί.

Για χρόνια ζούσαμε στην ίδια πόλη, αλλά οι δρόμοι μας δεν διασταυρώθηκαν ξανά. Και τα τηλεφωνήματα, που στην αρχή ήταν καθημερινά, έπειτα από λίγο αραίωσαν και γρήγορα κόπηκαν.

…………………………………………………………

Είναι βράδυ και πρέπει να βάλω την τελευταία τελεία για να ετοιμαστώ. Με περιμένουν. Θα λουστώ βιαστικά για να στρώσουν τα μαλλιά μου και με τις άκρες των δαχτύλων μου θα απλώσω το ζελέ. Και η μελαγχολία που μουδιάζει τα μέλη μου θα εξαφανιστεί καθώς θα κατεβαίνω τις σκάλες.

Για όσους αναρωτιέστε, η μόνη απάντηση που έχω είναι οι δυο στίχοι του L. Cohen:

I remember you well

That’s all, I don’t even think of you that often

Advertisements

18 thoughts on “Το Κορίτσι από το Πίσω Θρανίο

  1. Έλενα 11/10/2009 στο 9:01 μμ Reply

    Τι είναι αυτό που χαράζει μέσα μας για πάντα;
    Και πόσο ειλικρινές ότι όντως…ούτε καν συχνά δε σε σκέφτομαι…ίσως Φώτη ξέρεις…είναι οι λίγες αυθεντικές στιγμές που χαράζονται μέσα μας…λίγες στιγμές που παγώνουν όλα και μόνη ρέουσα και πηγαία η αλήθεια απ’ την καρδιά μας…λίγα λεπτά που μας συνοδεύουν σε όλη μας τη ζωή…

  2. Citronella 11/10/2009 στο 9:51 μμ Reply

    Καλά που υπάρχεις κι εσύ..
    Φιλιά, καλά να περάσεις.

  3. #FN$# 12/10/2009 στο 1:46 πμ Reply

    …Ελπίζω (ή μήπως εύχομαι;) να σου λείπει…Έστω λίγο…

  4. patatoula 12/10/2009 στο 9:59 πμ Reply

    ωραια χρονια γεματα αθωοτητα!!!

    θα την θυμασαι παντα οσος καιρος κι αν περασει!!

    να εισαι καλα!!!! Με εκανες να χαμογελασω και να παω κι εγω πισω, πολυ πισω…

  5. fvasileiou 12/10/2009 στο 12:27 μμ Reply

    Καλημέρα σε όλους!
    Καλή εβδομάδα!!!

    @Έλενα

    Ειλικρινά, τα τι και τα γιατί δεν τα ξέρω.

    @Citronella

    Εγώ; Μα νόμιζα ότι ήμασταν συνένοχοι…

    @#FN$#

    Για σκέψου το λίγο… Είναι πράγματι ευχή αυτή;

    @patatoula

    Ήταν αθώα; Δεν ξέρω…

  6. patatoula 12/10/2009 στο 3:06 μμ Reply

    απο το σημερα νομιζω ηταν αθωα ναι!!!

  7. SOFIA 12/10/2009 στο 3:07 μμ Reply

    Μήπως έχεις ξαναγράψει γι’αυτό το κορίτσι; 😉
    Μ’ αρέσει που κρατάει ακόμα…
    Φιλιά!

  8. fvasileiou 12/10/2009 στο 5:46 μμ Reply

    @patatoula

    Από το δικό μας σήμερα; Τους σημερινούς 17αριδες;

    Δεν ξέρω…

    @SOFIA

    Όχι, η πρώτη φορά που την αναφέρω. Αλλά, το εχω παρατηρήσει κι εγώ, κάποια πράγματα μοιάζουνε πολύ σαν διαφορετικές εκδοχές του ίδιου θέματος…

  9. patatoula 13/10/2009 στο 9:25 πμ Reply

    εε ναι απο τους σημερινους 17ριδες. Για σκεψου. Το ιδιο λειτουργουσαμε;;

  10. giota 13/10/2009 στο 11:12 πμ Reply

    Φώτη μου, θέλω να πιστεύω, ότι άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο, όλοι μας έχουμε να θυμόμαστε αυτό το κορίτσι ή αυτό το αγόρι.
    Υπάρχουν άνθρωποι που περνάνε από την ζωή μας και το άγγιγμά τους, όσο μικρό κι αν είναι, την στιγματίζει κι επανέρχεται!
    Να ‘σαι καλά…

  11. theoprovlitos 13/10/2009 στο 1:20 μμ Reply

    «Δεν μιλούσε λογικά. Μεγέθυνε τις λεπτομέρειες, τα έκανε όλα τραγικά. Αλλά τι σημασία έχει; Ο λυγμός είναι λυγμός κι η απελπισία απελπισία, ακόμα και αν ισχύει για έναν χειμώνα, για μια χρονιά, για ένα βράδυ.

    Είναι παράξενο, αλλά από κείνη τη νύχτα δεν έχουμε ξανασυναντηθεί.»

    Μηπως υποσυνειδητα απομακρυνομαστε από τους losers ίσως και επειδη φοβομαστε μηπως γινουμε πολλοί.

    ________

    Στεκομαι και στο άλλο

    «πηγαίναμε σε κάποια καφετέρια που τότε ήταν πολύ της μόδας, αλλά τώρα δεν υπάρχει.»

  12. fvasileiou 14/10/2009 στο 1:36 πμ Reply

    @patatoula
    Χχμμμμ…

    @giota
    Το ρήμα που χρησιμοποίησες («στιγματίζει»), μου θύμισε εκείνο το ποίημα του Καββαδία που μελωποίησε ο Μικρούτσικος για το στίγμα το ανεξάληπτο…

    @theoprovlitos
    Μπορεί να λειτουργεί ένα ανεπίγνωστο ένστικτο αυτοσυντήρησης / κάποιος εσωτερικός μηχανισμός άμυνας που ασυνείδητα προκαθορίζει το σωστό και το λάθος -τι να πω, δεν ξέρω…

    Όσο για το άλλο…

    Χαθήκαμαν

  13. Belbo 14/10/2009 στο 11:25 μμ Reply

    Φώτη, εμένα μου αρέσει ο τρόπος που γράφεις, νομίζω ότι στο έχω ξαναπεί: δεν ξέρω αν έχει σχέση με τη δουλειά σου αλλά ίσως να αξίζει τον κόπο να το καλλιεργήσεις παραπάνω, φιλικά,

  14. fvasileiou 16/10/2009 στο 3:14 πμ Reply

    @Belbo
    Να σου πω την αλήθεια, δεν βλέπω τι θα μπορούσα να κάνω περισσότερο αυτή τη στιγμή. Ξέρεις πόσο στενά είναι τα πράγματα στον τόπο μας…

  15. oikonomou 03/11/2009 στο 11:25 μμ Reply

    …καλά μας πάτησες χάμω με αυτά που λες …
    οι περισσότεροι απο εμάς έχουν κάτι παρόμοιο,
    και επειδή εσύ έκλεισες με Cohen (παρότι δεν σου αρέσουν τα αγγλόφωνα), θα σου κλείσω και εγώ με ένα ελληνικό
    «μα πιο πολύ από όλα αυτό που με πειράζει
    είναι την απουσία σου πως πάω να συνηθίσω»
    από το «νύχτωσε νύχτα» των Κατσιμιχαίων

  16. Σοφία 30/04/2011 στο 1:55 μμ Reply

    @Το Κορίτσι από το πίσω Θρανίο.
    Πολύ τρυφερό…
    Πως να ορίσει κανείς την ομορφιά;
    Νομίζω είναι αρκετά υποκειμενικό!
    Η ομορφιά είναι στα μάτια του ερωτευμένου νομίζω.

  17. Σοφία 30/04/2011 στο 2:10 μμ Reply

    Αχ εκείνα τα χρόνια…
    Δεν πήγα φροντιστήριο ποτέ, λίγα ιδιαίτερα έκανα και αυτό…
    Θυμάμαι και γω κάποιον.
    Θυμάμαι τ’ όνομά του, τα μαλλιά του, τη χροιά της φωνής του.
    Δεν ξέρω τι έχει γίνει.
    Τον γνώρισα σ’ ένα πάρτυ, ήταν ο πρώτος μου έρωτας…έτσι νόμιζα δηλαδή.
    Χορέψαμε Santana…
    Θυμάμαι το κομμάτι.
    Ημουν 16 και ήταν 17.
    Τον συνάντησα ξανά το καλοκαίρι, είχε εξοχικό κοντά στο δικό μου;
    Κάτι τέτοιο.
    Κολυμπήσαμε μαζί, κάναμε βόλτα με τα ποδήλατα.
    Μετά χαθήκαμε….

  18. S for Summer 29/10/2013 στο 8:18 μμ Reply

    «και νομίζω ότι ακόμα, αν ψάξω βαθιά μέσα μου, θα βρω τον ήχο τους», με άφησες άναυδη! Ψάξε, λοιπόν…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: