Οξφόρδη

Η Οξφόρδη βρίσκεται στην καρδιά της Νότιας Αγγλίας και την διασχίζει ο ποταμός Τάμεσης, που οι ντόπιοι τον αποκαλούν ακόμα με το ρωμαϊκό του όνομα, Ίσις.

P1030127

Εντυπωσιακά κτήρια κάθε εποχής και τεχνοτροπίας είναι αραδιασμένα παντού, χωρίς όμως να βαραίνουν το σκηνικό, χωρίς να καταπλακώνουν την ψυχή· αρμονικά μπλεγμένα με τα πάρκα και τα αλσύλλια γαληνεύουν την ψυχή των ντόπιων και των επισκεπτών. Κοιτώντας την από μακριά σου δίνει την εντύπωση ξεχασμένου από τον χρόνο και τους ανθρώπους χωριού –φαίνεται σχεδόν απίστευτο ότι εκεί ζουν περισσότερες από 150.000 ψυχές.

P1020957

Μοιάζει η Οξφόρδη με δεκάδες άλλες βρετανικές κωμοπόλεις σε αυτό: Πνιγμένη στο πράσινο, παρέχει ήρεμη, καλορυθμισμένη, συγκεκριμένη ζωή –βαρετή θα έλεγε ίσως κάποιος.

Διαφέρει όμως σε τούτο: Με τους χιλιάδες φοιτητές, που έρχονται από κάθε μέρος του γνωστού ή άγνωστου κόσμου να σουλατσάρουν πεζή ή με τα ποδηλατάκια τους στη σκιά των μεσαιωνικών κτηρίων, σου δίνει την αίσθηση μιας διαφορετικής κοινότητας.

Όχι άδικα.

Το Πανεπιστήμιο βρίσκεται παντού. Είναι η αρτηρία και το αίμα της πόλης. Η βιομηχανία και το αξιοθέατο. Η ουσία και η εικόνα της. Η παράδοση και το μέλλον.

P1020775

Ξέρω ότι κάποιοι θα είναι έτοιμοι να προβάλουν τις γνωστές ενστάσεις για την βρετανική βιομηχανία παραγωγής πτυχίων, την πτώση των στάνταρ και του παραγόμενου αποτελέσματος. Δεν θα τους αντικρούσω – άλλωστε κι εγώ στο σήμερα ζω. Και δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι σε 50 χρόνια τα τουριστικά πρακτορεία θα προσφέρουν πακέτα, στα οποία θα μπορείς να ζήσεις για μια βδομάδα στην Οξφόρδη σαν φοιτητής του Μεσαίωνα ή των μυθικών sixties. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε το εξής: Η πτώση του επιπέδου σπουδών είναι φαινόμενο που παρατηρείται σε όλα τα Ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια, πράγμα που σημαίνει ότι αν οι άριστοι γίνονται απλώς πολύ καλοί, τότε οι κακοί γίνονται ακόμα χειρότεροι –κι ο νοών νοείτο.

P1030124

Το αστείο που κάναμε με τον Κυριάκο, τον φίλο που με φιλοξένησε εκείνες τις μέρες, είναι ενδεικτικό:

Αν οι Βρετανοί παραχωρούσαν την Οξφόρδη στην Ελλάδα, τι θα γινόταν; ρώτησε.

Η απάντηση ήταν εύκολη: Τα ποδήλατα θα εξαφανιζόταν, πολυόροφες πολυκατοικίες θα ξεφύτρωναν, αυτοκίνητα θα έπηζαν κάθε δρόμο και στενό, τα πεζοδρόμια θα μετατρέπονταν σε χώρους στάθμευσης, οι τοίχοι θα γέμιζαν γκράφιτι και άθλιες αφίσες, αδέσποτα σκυλιά θα σουλατσάριζαν παντού, τα πάρκα θα βρώμαγαν κουράδες σκύλων και κατρουλιό… Η ζωή θα αποκτούσε αίφνης άλλο ενδιαφέρον, νέο νόημα.

Είχα την τύχη να δουλέψω για μερικές μέρες στην Μποντλιανή Βιβλιοθήκη –μια από τις μεγαλύτερες του κόσμου. Βιβλιοθήκες σαν κι αυτή, που προορίζονται για τους ερευνητές, έχουν διπλή αποστολή: Από τη μια να εξυπηρετήσουν τον σημερινό επιστήμονα κι από την άλλη να διαφυλάξουν το υλικό τους για το μέλλον –ένα καλό παράδειγμα τέτοιας βιβλιοθήκης είναι η Γεννάδειος στην Αθήνα. Το πρόβλημα είναι ότι συνήθως οι βιβλιοθηκάριοι ρίχνουν το βάρος στο δεύτερο κομμάτι και κατασκευάζουν τέτοιους κανονισμούς / περιορισμούς, που κάνουν τη ζωή των ερευνητών δύσκολη –η Γεννάδειος παραμένει ένα καλό παράδειγμα. Όσο χάρηκα την δουλειά στην Μποντλιανή, δεν την χάρηκα πουθενά αλλού: Οι υπάλληλοι είναι άνθρωποι που ξέρουν την δουλειά τους και βρίσκονται πίσω από τα γραφεία τους για να εξυπηρετούν, όχι να προβάλουν εμπόδια. Και δεν είναι μόνο η πρόσβαση που σου δίνουν σε εκατομμύρια τίτλους, αλλά και η δυνατότητα φωτοτύπησης, φωτογράφησης, ακόμα και σκαναρίσματος με φορητό σκάνερ! Δεν έχω να πω τίποτα περισσότερο: Χαιρόμουν τόσο πολύ την δουλειά εκεί μέσα, που δεν πρόλαβα να κάνω καθόλου sightseeing –που θα λέγανε και οι Άγγλοι.

Advertisements

13 thoughts on “Οξφόρδη

  1. Δύτης των νιπτήρων 20/10/2009 στο 11:20 μμ Reply

    Αχ αυτό με τη Γεννάδειο… Λοιπόν ορίστε η δική μου ιδανική βιβλιοθήκη: Γαλλικό Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών στην Κωνσταντινούπολη. Σε ένα παλιό, πέτρινο κτίριο, με πλακόστρωτη αυλή με δέντρα, βρεγμένη από τη βροχή (πάντα φθινόπωρο πήγαινα). Μέσα, περνάς έναν προθάλαμο και μπαίνεις στη βιβλιοθήκη: δύο δωμάτια, σχετικά μικρά, αναγνωστήριο, με ράφια παντού, πιο μέσα άλλα βιβλιοστάσια, τεράστια συλλογή περιοδικών. Μαντεμένια καλοριφέρ, δερμάτινες καρέκλες στιλ Οριάν Εξπρές, ένας γάτος. Παίρνεις ό,τι θέλεις, απλά το αφήνεις στο τραπέζι φεύγοντας. Φωτοτυπίες ελεύθερα (αγοράζεις κάρτα). Last but not least: συνήθως, είσαι ολομόναχος. Όταν υπάρχει άλλος, συνήθως είναι κάποιος που μπορεί να σε βοηθήσει όταν ψάχνεις κάτι.
    Θέλω να πω, έμπαινα μέσα και ένιωθα ότι έμπαινα σε έναν άλλο, παλιότερο κόσμο. Αλλά ενημερωμένο με τα πιο σύγχρονα περιοδικά και βιβλία.
    Τελευταία η κυβέρνηση Σαρκοζί ήθελε να κλείσει το Ινστιτούτο, ή ακριβέστερα να το συγχωνεύσει με δεν-θυμάμαι-τι. Ελπίζω ότι υπάρχει ακόμα, και ότι θα υπάρχει για πολύ ακόμα.

  2. Σοφία 21/10/2009 στο 12:15 πμ Reply

    Πολύ ωραία η παρουσίαση της Οξφόρδης! Έχω πολλά χρόνια να πάω. Μήπως να το βάλω στο πρόγραμμα;

  3. fvasileiou 21/10/2009 στο 11:37 πμ Reply

    @Δύτης των νιπτήρων

    Δεν έχω δουλέψει ποτέ στην Πόλη, δεν ξέρω αν θα τύχει, πάντως ελπίζω να είναι σε αυτή την αυτοκρατορικών προδιαγραφών βιβλιοθήκη.

    Κι εσύ ταλαιπωρημένος από την Γεννάδειο;

    @Σοφία

    Και μόνο για τα σαντουιτσάκια και τις πιτούλες που ξεφεύγουν από τον βρετανικό κανόνα με τις έθνικ επιρροές, μια βολτουλα κατά κει αξίζει. Ή όχι; Εσύ τα ξέρεις καλλίτερα…

  4. Δύτης των νιπτήρων 21/10/2009 στο 11:53 πμ Reply

    Όποτε πάω στη Γεννάδειο, που λες, έχω την εντύπωση (ενώ ποτέ δεν έχω αντιμετωπίσει πρόβλημα) ότι μπαίνω σε κάποιο ναό του οποίου οι ιερείς σε κοιτούν κάπως αφ’ υψηλού πριν σου κάνουν τη χάρη να σε εξυπηρετήσουν. Για να πω την αλήθεια, έχω καιρό να πάω, αφενός επειδή τώρα βρίσκω αλλού ότι χρειάζομαι, αφετέρου γιατί δεν μπορώ να θυμηθώ αν χρειάζεται να έχω μαζί μου φωτογραφίες και τέτοια για να πάρω άδεια εισόδου. Υπάρχει και το καλό, ότι εκεί συναντάς παλιούς γνωστούς που δεν βλέπεις πια.
    Η βιβλιοθήκη που λέω στην Πόλη με ξετρελλαίνει γιατί συνδυάζει έναν απίστευτο πλούτο βιβλίων (οθωμανολογικών κυρίως) με μια εντελώς οικιακή αίσθηση.

  5. giota 21/10/2009 στο 5:01 μμ Reply

    Τι όμορφες εικόνες Φώτη μου…
    Σε είδα και στο fb και πολύ σε ζήλεψα (με την καλή έννοια πάντα)!
    Πάντα να ΄σαι καλά να ταξιδεύεις!

  6. fvasileiou 21/10/2009 στο 10:11 μμ Reply

    @Δύτης των νιπτήρων

    Ακριβώς έτσι είναι η Γεννάδειος. Και το χειρότερο είναι ότι κάποιοι από τους κανονισμούς (πχ 4 βιβλία την ημέρα μόνο -ευτυχώς που δεν τηρείται πάντα) σου δίνουν την εντύπωση ότι φτιάχτηκαν μόνο και μόνο για να σε ταλαιπωρούν.

    Οθωμανολόγος δεν είμαι, αλλά επειδή κάπου συγκλίνουμε, ίσως κάποτε συναντηθούμε. Θα χαρώ πολύ.

    @giota

    Τον τελευταίο καιρό, Γιώτα μου, είμαι κάθε 10 μέρες σε ένα αεροπλάνο. Δεν μου λείπει το σπίτι μου, έχει αρχίσει να μου λείπει η αίσθηση του μόνιμου. Γι’ αυτό έχω χαθεί και λίγο από το μπλογκοχώρι.

    Τουλάχιστον βγάζω και κάποιες ωραίες φωτογραφίες

  7. scarface 22/10/2009 στο 1:29 μμ Reply

    …να ταξιδεύεις , να αγαπάς και να μαθαίνεις.

  8. fvasileiou 25/10/2009 στο 8:13 μμ Reply

    @scarface
    Το πρώτο θέλοντας και μη.
    Τα υπόλοιπα…

  9. Μαριάννα Ανδρούτσου 26/10/2009 στο 11:58 μμ Reply

    Δεν ξέρω πού είσαι τώρα που σου γράφω . Και δεν ξέρω αν είσαι ακόμα Αγγλία, κατά πόσο έχεις όρεξη να επισκεφθείς τον τάφο του Τζον Κιτς ! Είχε οικτρό τέλος αλλά την ευλογία να ζήσει ένα μεγάλο ερωτα με τη Φάνι του. Τί έκατσα βραδιάτικο να θυμηθώ και γω…

    Φιλιά Φώτη !
    φ
    Μαριάννα

  10. Academy 29/10/2009 στο 9:49 μμ Reply

    Πολύ ωραία ανάρτηση,με ταξίδεψε!!

  11. kitsosmitsos 01/11/2009 στο 2:40 μμ Reply

    Οξφόρδη είχα φάει ένα από τα καλύτερα σάντουιτς με κατσικίσιο τυρί και σύκα.
    Μου άρεσαν επίσης τα καφέ όπου διάβαζες και το βιβλίο σου.
    Σίγουρα το πανεπιστήμιο είναι η ψυχή της πόλης. Αξίζει σίγουρα μια επίσκεψη – δεν είναι δα και τόσο μακριά απ’το Λονδίνο!

  12. fvasileiou 01/11/2009 στο 9:29 μμ Reply

    @Μαριάννα Ανδρούτσου

    Δυστυχώς, Μαριάννα μου, λίγα πράγματα είδα πέραν των πέριξ της Μποντλιανής. Δουλειές…

    @Academy

    Ευχαριστώ, φίλε

    @Kitsomitsos

    Τα σάντουιτς που κατασπάραξα κι εγώ, ήταν πράγματι εξαιρετικά. Ο φίλος που με φιλοξενούσε μου είπε ότι η οξφορδιανή κουζίνα έχει επηρεαστεί από τους ξένους φοιτητές που φιλοξενεί και είναι διαφορετική των άλλων βρετανικών πόλεων

  13. nomansland 04/11/2009 στο 2:32 μμ Reply

    Αχ βρε Φώτη! A blast from the past…χαμένη στη μετάφραση όπως είμαι εδώ και καιρό, είχα να μπω σχεδόν μήνα στη blogόσφαιρα. Κι ανοίγω σήμερα και να ‘μαι σ’ έναν τόπο που σπατάλησα 2,5 από τα πιο πολύτιμα χρόνια μου…η μια φωτογραφία σου πρέπει να είναι βγαλμένη πολύ κοντά στο σπίτι που έμενα…α πα πα πα πα με συγκίνησες…να ‘σαι καλά να ταξιδεύεις…

    Η Οξφόρδη είναι ολόκληρη ένα πανεπιστήμιο και για μένα ένα σχολείο γενικότερα. Μετά την παραμονή μου εκεί γύρισα άλλος άνθρωπος για πόλλούς και διάφορους πολύπλοκους λόγους που δεν είναι της παρούσης…

    Συνειδηοποιώ ότι μου έλειψε τόσο πολύ η διαμονή μου εκεί που μου λείπει μέχρι και ο καιρός…αλλόκοτα πράγματα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: