Blogging vs Life: Κάτι σαν ερωτική επιστολή…

Καμιά φορά μου φαίνεται το blogging σαν ένα τεράστιο τσιμπούρι που τρέφεται από το αίμα της πραγματικής ζωής. Θέλω να πω, οι πράξεις μας, οι σκέψεις μας, οι εμπειρίες μας και ο χρόνος μας, τροφοδοτούν τα ιστολόγιά μας.

Βέβαια μπορεί να ισχυριστεί κανείς και το αντίθετο:

Η ζωή είναι ένα τεράστιο τσιμπούρι που πίνει το αίμα του blogging, γιατί μας τραβάει από το ωραίον και γραφικό μπλογκοχώρι στις δικές της έγνοιες και προτεραιότητες.

Τα πάντα εξαρτώνται, όπως καταλαβαίνεται, και σε τούτη την περίπτωση από την οπτική γωνία που θα επιλέξει ο καθένας.

Το ζήτημα όμως παραμένει: Ενώ ζωή και μπλόγκινγκ αλληλεξαρτώνται και αλληλοτροφοδοτούνται, ταυτοχρόνως αλληλοϋπονομεύονται. Τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση. Και, υποθέτω, στις περιπτώσεις όλων εκείνων, που σαν και μένα δεν έχουν –γιατί δεν θέλουν / δεν μπορούν / δεν αντέχουν / δεν τους επιτρέπεται /…– σταθερό πρόγραμμα.

……………………………

Τον τελευταίο καιρό έχω χαθεί από το μπλογκοχώρι. Που σημαίνει πως όχι μόνο δεν ανεβάζω συχνά κείμενα, αλλά –κυρίως– δεν προλαβαίνω να επισκεφτώ φιλικά κι αγαπημένα ή εχθρικά και πάντως ενδιαφέροντα ιστολόγια. Γιατί, κατά την γνώμη και την αντίληψή μου, όσο σημαντικό είναι για έναν μπλόγκερ να ενημερώνει το ιστολόγιό του, άλλο τόσο είναι να έχει ενεργή σχέση με άλλα ιστολόγια. Αν θέλετε, αυτή είναι και μια βασική διαφορά ανάμεσα στους πραγματικούς μπλόγκερ και σε όσους περίεργους σφετερίζονται αυτή την ιδιότητα.

Αλλά ξεστράτισα.

Γιατί σκοπός μου δεν ήταν να θεωρητικολογήσω περί του ιστολογείν, αλλά να εξομολογηθώ σε όλους και όλες τους e-φίλους πόσο μου λείψατε.

Παράξενο ίσως, αλλά πραγματικό: Τρέχω στους δρόμους του Göteborg γιατί έχω αργήσει στην απογευματινή συνεδρία και ξαφνικά κοντοστέκομαι και σκέφτομαι πως αυτό πρέπει να το φωτογραφήσω και να το ανεβάσω στο μπλογκ ή ότι πρέπει οπωσδήποτε να γράψω για το άλλο. Κι αμέσως συνειδητοποιώ ότι δεν έχω χρόνο για κάτι τέτοιο τώρα κι υπόσχομαι στον εαυτό μου αργά το βράδυ ή νωρίς το πρωί, να γράψω δυο λόγια και να σερφάρω στα γρήγορα στα δικά σας τσαρδιά.

Όπως θα καταλάβατε, τόση πειθαρχία δεν την έχω και γι’ αυτό απέτυχαν όλα τα ηρωικά σχέδια για ενημέρωση του Σημειωματάριου και επισκέψεις στα άλλα μπλογκ.

Ευτυχώς όμως σιγά-σιγά το πρόγραμμά μου μπαίνει σε πιο φυσιολογικούς ρυθμούς, οπότε θα σας ξαναβρώ όλους σας…

Advertisements

12 thoughts on “Blogging vs Life: Κάτι σαν ερωτική επιστολή…

  1. Δύτης των νιπτήρων 09/11/2009 στο 8:32 μμ Reply

    Πώς σε καταλαβαίνω… (με μένα, αυτό τον καιρό, συμβαίνει το αντίθετο: τα μπλογκ είναι ο εύκολος τρόπος να αποφύγω να ασχοληθώ με όσα με πιέζουν στην πραγματική ζωή).

  2. Μιχάλης Τσαντίλας 09/11/2009 στο 9:01 μμ Reply

    Καλησπέρα Φώτη! Εμείς να ξέρεις έχουμε υπομονή! Θα σε περιμένουμε όσο κι αν αργήσεις να επιστρέψεις δριμύτερος! Καλή συνέχεια!

  3. #FN$# 09/11/2009 στο 9:07 μμ Reply

    Άντε γιατί μας έλειψες! 😉

  4. ge67 10/11/2009 στο 2:22 μμ Reply

    Καλώς ορίσατε πάλι κύριε…

    Συμφωνώ σε όσα λέτε αλλά με την ευκαιρία θα ήθελα να πω (κάτι που αναφέρει και αναγνώστης σε άλλη στήλη του blog): Χρειάζεται να υπάρχουν κανόνες στη χρήση των ιστολογίων (ιδιαίτερα εκείνα που ενημερώνουν τον κόσμο)και να μην προχωρούν σε ύβρεις, κατασυκοφάντηση και απαξιωτικές εκφράσεις (κοινώς να βγάζουν τα εσώψυχά τους με εκφράσεις του δρόμου), ιδιαίτερα εναντίον δημοσίων προσώπων που μάλιστα κυβέρνησαν τη χώρα και με ποσοστά υψηλότερα από όσα πήρε η σημερινή κυβέρνηση! Εκφράσεις τύπου «γαϊδούρι» δεν ταιριάζουν να λέγονται για έναν άνθρωπο που εκλέχτηκε από το λαό, ακόμα και αν κάποιος δεν τον συμπαθεί. Μπορεί να έκανε κάποια λάθη, όμως προσέφερε και πολλά στον τόπο, άσχετα αν το περιβάλλον δεν ασχολήθηκε με το να τα παρουσιάσει εποικοδομητικά προς τα έξω.
    Και βέβαια τα ιστολόγια αυτού του τύπου μπορεί να σφετερίζονται την ιδιότητα της ελεύθερης έκφρασης (όπως πολύ σωστά αναφέρετε), πράγμα που οδηγεί σε ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ πλέον και όχι σε αυτό για το οποίο δημιουργήθηκαν, αλλά δε δίνουν και τη δυνατότητα να καταθέσεις τις απόψεις σου ελεύθερα. Συν τοις άλλοις «περνά» η άποψή τους στο ευρύ κοινό όπως την παρουσιάζουν εκείνα και θυμίζουν κρατικά κανάλια της δεκαετίας του 1980 (μονοδιάστατη και κοντόφθαλμη ενημέρωση).
    Κατόπιν τούτου είναι φανερό πως η δημιουργία, χρήση και αξιοποίηση blogs σαν του δικού σας, μας κάνουν να αισθανόμαστε ιδιαίτερα ευτυχείς και σχετικά «άδειοι» όταν το blog δεν «κινείται». Ένας λόγος παραπάνω για να χαιρόμαστε για την επιστροφή σας…

  5. vad 10/11/2009 στο 4:42 μμ Reply

    ουτε το ενα ουτε το άλλο, και ταδυο μαζί, το καθένα στην ώρα του, με τέμπο και με ρυθμό,η ζωή ειναι παντού…

  6. Citronella 10/11/2009 στο 5:40 μμ Reply

    Καλά να περνάς – και φυσικά να σηκώσεις τελικά και καμμιά φωτό:)

  7. Academy 10/11/2009 στο 7:22 μμ Reply

    Θα σε περιμένουμε στο CineAcademy λοιπόν…!

  8. fvasileiou 11/11/2009 στο 1:02 μμ Reply

    @Δύτης των νιπτήρων

    Το αντίθετο ή το ίδιο από άλλη γωνία;

    @Μιχάλης Τσαντίλας

    Στον δρόμο της επιστροφής, που θα έλεγε κι ο Καζαντζίδης, βρίσκομαι, Μιχάλη.

    Καλημέρα!

    @#FN$#

    Εσύ δηλαδή επανήλθες κανονικά; Για να περάσω να δω…

  9. fvasileiou 11/11/2009 στο 1:17 μμ Reply

    @ge67

    Δυστυχώς απουσιάζω από την Ελλάδα και οι υποχρεώσεις δεν μου επιτρέπουν να παρακολουθώ τα πολιτικά δρώμενα, γι’ αυτό και δεν σχολιάζω την επικαιρότητα. Φαντάζομαι ότι η κατάσταση θα είναι όπως ακριβώς την περιγράφετε. Αλλά μήπως δεν το περιμέναμε; Δρυός πεσούσης κτλ.
    Ειλικρινά, δεν ξέρω πώς μπορεί να αλλάξει αυτή η κατάσταση στον τομέα της ενημέρωσης, γιατί τα Μέσα στην Ελλάδα λειτουργούν για να εξυπηρετούν τα στενά συμφέροντα των ιδιοκτητών τους και δεν υπηρετούν αρχές και αξίες. Γι’ αυτό είχαμε και το πρωτοφανές για δημοκρατικό κράτος φαινόμενο στις τελευταίες εκλογές το τότε κυβερνών κόμμα και σήμερα Αξιωματική Αντιπολίτευση, να μην έχει ούτε ένα Μέσο με το μέρος του αλλά όλα απέναντί του και να κατηγορείται ταυτόχρονα για σύμπλευση με συμφέροντα! Τα μπλογκ δεν μπορούν να σπάσουν αυτό το μονοπώλιο, αλλά μπορούν να δώσουν μιαν ανάσα, αναμφίβολα. Το πρόβλημα είναι ότι πίσω από τα μπλογκ που ασχολούνται με την πολιτική επικαιρότητα κρύβονται οι πιο πονηροί και βρώμικοι από τους ανθυποδημοσιογράφους. Θα δούμε πώς θα εξελιχτεί κι αυτή η κατάσταση. Και οι δυο δεν θα επιβιώσουμε πάντως. Ή οι βρωμιάρηδες θα φύγουν ή οι υπόλοιποι δεν θα αντέξουμε…

  10. fvasileiou 11/11/2009 στο 1:18 μμ Reply

    @vad

    Αυτό μπορούν να το κάνουν, αγαπητέ μου φίλε, μονο άνθρωποι αρμονικά συγκροτημένοι, όχι εγώ, δυστυχώς. Εγώ πέφτω με τα μούτρα (και τα σπάω…)

    @Citronella

    Δώσε μου 2-3 μέρες καιρό να δω τι έχω τραβήξει

    @Academy

    Παρών!

  11. geokalp 11/11/2009 στο 1:39 μμ Reply

    μην αγχώνεσαι!
    μου αρέσει το «πλαίσιο αρχών» που έθεσες!

  12. Belbo 13/11/2009 στο 8:40 μμ Reply

    κι εγώ, κι εγώ σε καταλαβαίνω και συμπάσχω, τα κείμενά σου παραμένουν ζουμερά – νομίζω η συχνότητα δεν είναι το σημαντικό, φιλικά,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: