To ’60 του Δ. Σαββόπουλου

Καμιά φορά το σκέφτομαι και διαφορετικά:

Κωλοδουλειά που είναι να είσαι φτασμένος και σπουδαίος και διάσημος και μεγάλος και σημαντικός καλλιτέχνης…

Να, πάρτε για παράδειγμα τον Διονύση Σαββόπουλο:

Έρχεται η ώρα για τις ετήσιες ζωντανές εμφανίσεις του και καινούργιο υλικό, καινούργιες ιδέες δεν έχει –τι να κάμνει;

Γιατί, εννοείται, ότι δεν μπορεί απλώς να παίξει τα παλιά του τραγούδια, όσο δεδομένο κι αν είναι το κοινό. Πρέπει να παρουσιάσει κάτι ευρύτερο και μεγάλο –σαν τη φάση στο Ολυμπιακό, ρε παιδί μου– ή έστω κάτι που να δηλώνει άποψη –σαν τον Πυρήνα, ένα πράγμα– πράγματα δηλαδή που θα επιβεβαιώνουν τα σπουδαίος και μεγάλος και κτλ.

Για αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει η παλιά, απλή και πετυχημένη συνταγή:

Κάνουμε τα παλιά, αλλά τους δίνουμε μια κάποια προοπτική –όπως στο Σαββόραμα δηλαδή.

Για φέτος, όπου «παλιά» διαβάστε Το Περιβόλι του Τρελού κι όπου προοπτική «Αφιέρωμα στην δεκαετία του ‘60».

Διότι, αν το ξεχάσατε, φέτος συμπληρώνονται 40 χρόνια από την έκδοση του συγκεκριμένου δίσκου και άλλα τόσα από το τέλος της δεκαετίας.

Και ρωτάει ο δημοσιογράφος:

Στους νεότερους η δεκαετία του ’60 φαντάζει μαγική. Ήταν όντως έτσι;

Κι ο Σαββόπουλος χωρίς κανέναν ενδοιασμό απαντάει:

Ήταν μαγική..

Κι αυτό ακριβώς με προβληματίζει στις φετινές του συναυλίες:

Η ακόμα μεγαλύτερη μυθοποίηση –θωράκιση δηλαδή– του ’60. Με άλλα λόγια η ακόμα μεγαλύτερη μυθοποίηση –θωράκιση και μάλιστα αυτοθωράκιση– του Σαββόπουλου και της γενιάς του.

Και προσέξτε, δεν με ενδιαφέρει αν αυτοεπαινείται ή ετεροεπαινείται ο Διονύσης Σαββόπουλος. Μου τη σπάει όμως που ενώ οι άλλοι λαοί ξανακοιτάζουν το παρελθόν από διαφορετικές γωνίες, αναθεωρούν τα παλιά συμπεράσματα και τις παραδεδομένες εικόνες, επανεκτιμούν πρόσωπα και καταστάσεις, εμείς, εδώ, στην Ελλάδα βυθιζόμαστε πιο βαθιά στον πηχτό, ζεστό και παραισθησιογόνο βούρκο της αυτοϊκανοποίησης. Δεν είναι τυχαίο και το γεγονός ότι όταν επιχειρείται κάποια αναθεώρηση, αυτή συνήθως γίνεται με ξεπερασμένα μέτρα και κριτήρια.

Ειδικά σε αυτή την περίσταση, έχω πρόβλημα να με μπουκώνουν με ξεφτισμένους μύθους. Έχω πρόβλημα με τα:

Είδαμε τα νερά να φουσκώνουν εκείνη την δεκαετία. Και μετά τραβήχτηκαν. Το σημάδι όμως που φάγανε τον βράχο εκεί ψηλά, μένει… κτήμα ες αεί.

Διότι είτε τα νερά πήγαν και φύγαν μόνα τους –παλίρροια λέγεται το φυσικό φαινόμενο– οπότε δεν έχω και τίποτα να γιορτάσω. Είτε κάποιοι τα πήγαν εκεί πάνω τα νερά και μετά οι ίδιοι ή κάποιοι τα τράβηξαν –οπότε πρέπει να συζητήσουμε ποιοι, πώς και γιατί φταίνε.

Έτσι όπως το βλέπω εγώ, ο πιο καλός εορτασμός των ‘60s θα ήταν αν έπαιζε ο Σαββόπουλος και τον άλλο του δίσκο, Το Κούρεμα, το οποίο γιορτάζει μόνο κι έρημο 20 χρόνια από την κυκλοφορία του.

Για σκεφτείτε το:

Στο πρώτο μέρος Το Περιβόλι, σαράντα χρόνια πριν, και στο δεύτερο, είκοσι χρόνια αργότερα, στο μέσον του τότε και του σήμερα, Το Κούρεμα. Και στο τέλος, όταν τα φώτα ανάψουν και κοιταχτούμε μεταξύ μας, να δούμε κάτι κι από το σήμερα.

Με αυτόν τον τρόπο το όλο εγχείρημα θα είχε κάτι από την Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Ντίκενς, οπότε θα ταίριαζε καλλίτερα και με το κλίμα των ημερών. Και το déjà vu ίσως να μας αποκάλυπτε τι πήγε καλά και τι στραβά αυτά τα 40 χρόνια.

 

Λυπάμαι, αλλά το μέλλον εκείνου του ροκ, φαίνεται ήδη παρελθόν…

 

Advertisements

14 thoughts on “To ’60 του Δ. Σαββόπουλου

  1. Δύτης των νιπτήρων 24/11/2009 στο 3:28 μμ Reply

    Ωραίες παρατηρήσεις (πήγα κι εγώ να γράψω κάτι για τον Σαββόπουλο, αλλά το άφησα στη μέση καθώς ο χρόνος έχει γίνει πολύ εχθρικός τελευταία…).
    Θα ‘θελα να ανεβάσω το σημείωμα του Δ.Σ. στα «Δέκα χρόνια κομμάτια», που έχει μια πολύ (πιο) ωραία άποψη για το παρελθόν, τις επετείους και το παρόν, αλλά δεν το έχω πρόχειρο τώρα. Κατάλαβες ποιο λέω;

  2. Γιώτα 24/11/2009 στο 4:32 μμ Reply

    Φώτη μου, νομίζω ότι στην τελευταία σου πρόταση επικεντρώνονται τα πάντα!
    Καλησπέρες… 🙂

  3. fvasileiou 24/11/2009 στο 6:54 μμ Reply

    @Δύτης των νιπτήρων

    Όχι, δεν κατάλαβα ποιο εννοείς, βοήθησέ με λίγο.

    Για χρόνο μην το συζητάς… Όσο μπορούμε, αδερφέ.

    @Γιώτα

    Καλησπέρα, Γιώτα. Χαίρομαι που είσαι εδώ…

  4. Μιχάλης Τσαντίλας 24/11/2009 στο 8:18 μμ Reply

    Καλησπέρα Φώτη! Πολύ ενδιαφέροντα αυτά που γράφεις αν και προσωπικά δεν περίμενα κάτι διαφορετικό από τον Νιόνιο… Χαίρομαι πάντως που ανέφερες Το Κούρεμα. Είναι ο πιο αδικημένος δίσκος του…

  5. Δύτης των νιπτήρων 24/11/2009 στο 8:38 μμ Reply

    Από μνήμης: «πρέπει να πατήσω πάνω στα δέκα χρόνια που πέρασαν για να βρω θεμέλιο για αυτά που έρχονται»… ή κάπως έτσι. Θα το ψάξω απόψε, δυστυχώς δεν έχω μαζί μου το δίσκο και δεν ξέρω αν το σημείωμα υπάρχει σε έναν τόμο που έχω με συνεντεύξεις-στίχους…

  6. Δύτης των νιπτήρων 25/11/2009 στο 9:28 πμ Reply

    Λάθος! το ανάποδο: τα χρόνια που πέρασαν ψάχνουν θεμέλιο σ’ αυτά που ‘ρχονται. Δεν έχω το δίσκο εδώ, βρήκα όμως ένα απόσπασμα από συνέντευξή του την ίδια εποχή που λέει πάνω-κάτω τα ίδια:
    «Θέλω να πω, πως ό,τι ζήσαμε μέσα στη δεκαετία αυτή, και ως άτομα και ως κοινό, γυρεύει πλέον ένα θεμέλιο στις μέρες που έρχονται».

    Βέβαια, το ’75 ο Σ. ήταν 30 χρονών (τώρα που το έγραψα μου μοιάζει απίστευτο!) και τώρα 65, τότε είχε μπροστά του Αχαρνής και Χάπυ Νταίη και Ρεζέρβα ενώ τώρα, το έχει πει κι ο ίδιος, έχει στερέψει από τραγούδια.
    Χαλάλι του όμως, λέω εγώ.

  7. vad 25/11/2009 στο 12:32 μμ Reply

    Εντάξει,Νιόνιος ειναι αυτος,ακομα και με τις παλινωδίες του,πρεπει να το παραδεχτούμε,στη δεκαετία του 60 μας τάισε πνευματική τροφή….

  8. fvasileiou 25/11/2009 στο 12:32 μμ Reply

    @Μιχάλης Τσαντίλας

    Νομίζω ότι από το «Κούρεμα» ακούστηκαν υπερβολικά 2 κομμάτια (το «Καλοκαίρι» και το «Εμείς του ’60») και καθόλου τα υπόλοιπα -ή, για να είμαι πιο ακριβής, γίνεται προσπάθεια να ξεχαστούν τα υπόλοιλα. Κατά κάποιο τρόπο όμως, το… όλον «Κούρεμα» μας εξηγεί κάποια πράγματα για τους εκδρομείς του ’60.

    @Δύτης των νιπτήρων

    Δεν το θυμόμουν, φίλε μου και σ’ ευχαριστώ, γιατί η φράση εκείνη του 30άρη Σαββόπουλου εξηγεί και αυτό που εγώ προσπαθώ να πω.
    Χαλάλι του, λέω κι εγώ. Και τα τραγούδια του τα ακούμε και τα τραγουδάμε, αλλά αυτό δεν σημαίνει

    @vad

    Δεν αμφισβητώ, φυσικά, την αξία του σαββοπουλικού έργου -άλλωστε έχω γράψει στο «Σημειωματάριο» πολλές φορές για την σημασία του. Είναι εντελώς διαφορετικό στη σημερινή συγκυρία, με τα δεδομένα προβλήματα και αδιέξοδα, να εξυμνούμε με τον τρόπο αυτό την γενιά του. Ο άκριτος καθαγιασμός δεν μου αρέσει. Κριτική επανεξέταση νομίζω ότι μας χρειάζεται.

  9. giota 25/11/2009 στο 2:51 μμ Reply

    Φώτη μου, τελικά θα είμαι εδώ…. γενικώς! 😉

  10. fvasileiou 25/11/2009 στο 8:58 μμ Reply

    @giota

    Αυτό είναι πολύ-πολύ ευχάριστο. Να μην μασάμε στους αρουραίους του διαδικτύου.

  11. kat. 27/11/2009 στο 7:41 μμ Reply

    να σου πω κάτι?
    διαβάζω και διαβάζω ξανά την ατάκα σου την τελευταία..

    «Λυπάμαι, αλλά το μέλλον εκείνου του ροκ, φαίνεται ήδη παρελθόν…»

    και στεναχωριέμαι..
    ξέρεις γιατί; γιατί δεν θέλω όταν μιλάμε για μουσική να κάνουμε διαχωρισμό στα παλιά και τα νέα. θέλω απλώς όλα να είναι μουσική, άσχετα με την χρονική περίοδο που ανήκει κάθε μελωδία..
    έχω άδικο??

    και στο λέω αυτό, δίνοντας την δική μου μάχη στο περιοδικό που δουλεύω, κάθε εβδομάδα.. όταν κάθε εβδομάδα γράφω την στήλη μου για τη μουσική να μου λένε τι πουλάει, τι είναι νέο, τι παλιό… ουφ!

  12. fvasileiou 27/11/2009 στο 7:51 μμ Reply

    @kat.

    Έχεις δίκιο: Η μουσική και η τέχνη συχνά καταφέρνουν να ξεπερνούν τον χρόνο.
    Αλλά το θέμα εδώ -όπως και στην παράσταση του Σαββόπουλου- δεν είναι η μουσική. Η μουσική είναι η πρόφαση / η αφορμή / η στάχτη στα μάτια. Εδώ έχουμε για πολλοστή φορά την προσπάθεια μιας συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων να (αυτο)δικαιωθούν, να (αυτο)επαινεθούν και να προκαταλάβουν την όποια κριτική πάει να τους ασκηθεί.
    Την γνώμη μου για τα τραγούδια του Σαββόπουλου μπορείς να την δεις σε 2-3 παλιότερα κείμενά μου (στη σελίδα «Μουσική» θα βρεις τα λινκ).

  13. kat. 27/11/2009 στο 8:39 μμ Reply

    χμ…
    δεκτόν!

  14. nomansland 30/11/2009 στο 2:48 πμ Reply

    «Μου τη σπάει όμως που ενώ οι άλλοι λαοί ξανακοιτάζουν το παρελθόν από διαφορετικές γωνίες, αναθεωρούν τα παλιά συμπεράσματα και τις παραδεδομένες εικόνες, επανεκτιμούν πρόσωπα και καταστάσεις, εμείς, εδώ, στην Ελλάδα βυθιζόμαστε πιο βαθιά στον πηχτό, ζεστό και παραισθησιογόνο βούρκο της αυτοϊκανοποίησης. Δεν είναι τυχαίο και το γεγονός ότι όταν επιχειρείται κάποια αναθεώρηση, αυτή συνήθως γίνεται με ξεπερασμένα μέτρα και κριτήρια.»

    Δε θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο!!! Τα είπες όλα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: