Ο γκρίζος άνδρας

Δεν ξέρω πολλά από ζωγραφική.

Δεν τρέχω σε γκαλερί, δεν κυνηγάω τις εκθέσεις -μου αρέσει όμως να βλέπω. Αλλά αφήνω το όλο πράγμα στην τύχη. Έχω αποδεχτεί, με άλλα λόγια, ότι δεν πρόκειται ποτέ να καλύψω τα κενά που έχω σε αυτόν τον τομέα. Ή, για να είμαι πιο ειλικρινής με τον εαυτό μου, έχω αποδεχτεί ότι δεν με ενδιαφέρει να καλύψω τα κενά που έχω σε αυτόν τον τομέα.

Με αυτή την διάθεση μπήκα στην πινακοθήκη του Göteborg.

Η μέρα ήταν σκοτεινή και ψιλόβρεχε και η θερμοκρασία έπαιζε με το μηδέν κι ο κόσμος λιγοστός στους δρόμους κρατούσε μαύρες ομπρέλες.

Δεν ξέρω, ίσως μπήκα γιατί δεν είχα ομπρέλα και τον σκούφο μου τον είχα χάσει την προηγούμενη. Ίσως πάλι γιατί το διάλειμμα ήταν σύντομο και η Πινακοθήκη πολύ κοντά στον χώρο του συνεδρίου.

Η Πινακοθήκη ήταν γεμάτη κόσμο, παιδάκια κι ηλικιωμένοι και οικογένειες και παρέες. Ένας χώρος συνάντησης και κοινωνικοποίησης κι όχι χώρος αποθήκευσης και έκθεσης τέχνης. Η τέχνη είναι η αφορμή -όπως στην Γερμανία τα βιβλία ή στα καθ’ ημάς ο καφές.

Περιδιάβαινα τις αίθουσες με το ένα μάτι στους πίνακες και το άλλο στο ρολόι -από την μια ήθελα να την κοπανήσω απ’ το συνέδριο, από την άλλη όμως δεν μπορούσα, αν με καταλαβαίνετε. Ώσπου βρέθηκα στα έργα του Arosenius. Χρώματα χαμένα πίσω από το μουντό φως, γραμμές θολές, παραμυθένια τοπία, που φωτίζονται μόνο από τον έρωτα, την αγάπη, την γιορτή -την εσωτερική σπίθα του ανθρώπου με άλλα λόγια.  Δεν χρειαζόταν πολύ για να καταλάβεις ότι ο ζωγράφος ήταν ντόπιος.

Ο Ivar Arosenius γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριουδάκι λίγο πιο έξω από το Göteborg. Ήταν αιμοφιλικός κι έζησε όλη του την ζωή κυκλωμένος από την αδυναμία και τον θάνατο. Ίσως γι’ αυτό εκτιμούσε τόσο πολύ την αξία της καθημερινής, της τετριμένης, της ρουτινιάρικης ευτυχίας. Γι’ αυτό ζωγράφιζε την καθημερινότητα της μικρής του κόρης σαν να ήταν μοναδικές στιγμές.

Πιο πολύ μου άρεσε ετούτη η αυτοπροσωπογραφία του: Η φύση πράσινη και πολύχρωμη, τα πουλιά, τα ζώα χαρούμενα κι αρμονικά, η γυναίκα στο βάθος γυμνή και δοτική. Κι ο ίδιος, ο καλλιτέχνης, σκεπτικός, σκυφτός, τυλιγμένος  στο παλτό και το καπέλο του. Ο Γκρίζος Άνδρας που εκτιμά την ζωή, που την υμνεί και την δοξάζει, αλλά αδυνατεί να γίνει μέρος της.

 

Advertisements

10 thoughts on “Ο γκρίζος άνδρας

  1. Ιάκωβος 29/11/2009 στο 4:06 μμ Reply

    Α, πολύ ωραία! Παρόμοια έργα είχαν στη Φινλανδία και στο Ταλίν της Εσθονίας που είχα πάει…!
    Αν θέλεις δες κι εδώ: http://www.alexiptoto.net – Αλεξήπτωτο, Διδικτυακό Περιοδικό Λόγου και Τέχνης.
    Καλησπέρες!

  2. SOFIA 29/11/2009 στο 8:10 μμ Reply

    Έτσι ακριβώς Φώτη μου, μου αρέσει να βλέπω, μου αρέσει να ακούω… Κι αφήνω όλα τ’ άλλα στην τύχη! Η τέχνη είναι απλά αυτό που με αγγίζει, χωρίς να δώσω «εξηγήσεις» γι’ αυτό…
    Πολύ όμορφα αυτά που βλέπω… Αν και μου βγάζουν μια θλίψη, μια μελαγχολία!
    Καλό βράδυ!

  3. Citronella 29/11/2009 στο 8:14 μμ Reply

    Υπέροχα είναι.
    (όπως και η ματιά σου στις καθημερινές στιγμές. πόσο αληθινό..)

  4. Academy 29/11/2009 στο 10:34 μμ Reply

    Πολύ όμορφα με πολλή ζωντάνια και πολύ συναισθημα!Αξιζε το break στην πινακοθήκη!

  5. nomansland 30/11/2009 στο 2:44 πμ Reply

    Υπέροχος!!!

  6. γρηγόρης στ. 30/11/2009 στο 9:49 πμ Reply

    Αυτά τα διαλλείματα που μετατρέπονται σε κανονικά σκασιαρχεία μερικές φορές αξίζουν πολύ περισσότερο από τα συνέδρια.

  7. fvasileiou 30/11/2009 στο 12:35 μμ Reply

    @Ιάκωβος

    Ευχαριστώ για το link, φίλε μου.

    @SOFIA

    Δεν είναι τρομερό -με κάθε έννοια της λέξης- αυτός ο πίνακας με το μικρούτσικο κοριτσάκι μπροστά στα γιγαντιαία έπιπλα;
    Έτσι πρέπει να έβλεπε την κορούλα του, αλλά κάπως έτσι θα ένιωθε κι εκείνος. Μελαγχολικά, ναι… Καλημέρα!

    @Citronella

    Χαίρετε!

    @Academy

    Ναι, οπωσδήποτε άξιζε. Και τώρα που το λες, μέσα από τέτοια έργα κατανοείς και την διαφορά στο συναίσθημα ανάμεσα στους μεσογειακούς λαούς και κείνους του βορρά.

    @nomansland

    Αγγίζει κάτι κρυφό και πίσω, έτσι;

    @γρηγόρς στ.

    Κάτι ξέρεις εσύ…

  8. γρηγόρης στ. 30/11/2009 στο 1:39 μμ Reply

    Ειδικά όταν κάνεις το διάλλειμα μονοήμερη εκδρομή. Υπάρχουν και τα πρακτικά για μετά, αλλά συνήθως βλέπω ότι περισσότερα κέρδισα με το σκασιαρχείο…

  9. fvasileiou 01/12/2009 στο 1:07 μμ Reply

    @γρηγόρης στ.

    Αυτή την μονοήμερη εκδρομή να ήξερες πόσες φορές την ονειρεύτηκα και την προγραμμάτισα… Προσδοκώ!

  10. giota 03/12/2009 στο 6:40 μμ Reply

    Καταπληκτικά Φώτη!
    Σ’ ευχαριστούμε που τα μοιράστηκες μαζί μας!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: