Monthly Archives: Δεκέμβριος 2009

Να τα πούμε…

Αποχαιρετάμε το 2009 και υποδεχόμαστε το 10 με μια πρωτοφανή απαισιοδοξία.

Μπορεί οι μέρες να είναι γιορτινές, χρυσόσκονη και λαμπιόνια ν’ αστράφτουν στους δρόμους, τα σπίτια, τις βιτρίνες, ευχές να πάνε και να έρχονται, αλλά με όσους συζητώ, όλοι τους είναι απογοητευμένοι και περιμένουν τα πράγματα να πάνε στο τρισχειρότερο.

Μαυρίλα καλύπτει τη χώρα και τις καρδιές.

Πανικός.

Και φυσικά το κάθε εγώ της επικράτειας είναι απόλυτα πεπεισμένο ότι τα κάνει όλα σωστά και ότι οι άλλοι ευθύνονται για την κατάντια μας: Το κράτος, οι πολιτικοί, ο διπλανός, ο γείτονας, οι παπάδες, οι τράπεζες, οι ξένοι επενδυτές, οι διεθνείς οίκοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι επαγγελματίες, ο Αλμούνια, ο Μπαρόζο, η Τότεναμ.

Πώς βγαίνεις από τον λαβύρινθο όταν δεν έχεις τον μίτο;

Χειρότερα: Όταν κάθεσαι σε μια γωνιά και καταριέσαι το ριζικό σου και τους άλλους;

–  Μα, θα μου πείτε, χρονιάρα μέρα αυτό βρήκες να πεις;  Τι σε έπιασε;

Σωστά.

Έχουμε καιρό να πούμε κι απ’ αυτά. Τώρα μόνο ευχές και αγκαλιές:

Χρόνια πολλά!

Καλή Χρονιά!

Υγεία και δύναμη και υπομονή σε σας και τους δικούς σας!

Και μακάρι να περισωθεί ό,τι απόμεινε….

Advertisements

Οι 10 Καλλίτερες Τηλεοπτικές Σειρές της Δεκαετίας

Καιρό έχω να φτιάξω κάποια λίστα ή να συμμετέχω σε μπλογκοπαίχνιδο. Γι’ αυτό με χαρά σπεύδω να ανταποκριθώ στο αίτημα του bauer24 να συντάξω την δικιά μου λίστα με τις 10 καλλίτερες σειρές της δεκαετίας (μα πότε κιόλας πέρασε η πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας;) για να συμμετέχω στην ψηφοφορία που οργανώνουν Οι Κόρες του Τσα. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1. The Sopranos

Δεν είναι εύκολο να αναμετράσαι με έναν μύθο που έχει σφραγίσει τρεις γενιές κινηματογραφόφιλων. Δεν είναι εύκολο να αναμετράσαι με τρεις από τις σημαντικότερες ταινίες που έχουν γυριστεί ποτέ. Ο David Chase το τόλμησε, κάθισε τον σύγχρονο Νονό στην πολυθρόνα του ψυχαναλυτή και για έξι χρόνια μας παρουσίασε τοιχογραφία οικογενειακών εξαρτήσεων, διαπλοκής, νευρώσεων, βίας και διαστροφής, χιούμορ, σεξ και έρωτα. Και πέτυχε να δημιουργήσει μια από τις καλλίτερες τηλεοπτικές σειρές από καταβολής τηλεόρασης -αν όχι την καλλίτερη.

2. The Shield

Πρωτοποριακή αστυνομική σειρά, γυρισμένη με τον τρόπο του ανεξάρτητου σινεμά. Βίαιη, εθιστική και αποκαλυπτική για την αμερικάνικη κοινωνία.

3.  [SCRUBS]

Για τον JD και την παρέα του τα έχουμε ξαναπεί.

4.  24

Η καλλίτερη σειρά δράσης. Τα είπαμε μια, τα είπαμε δυο, τα είπαμε τρεις, και δεν θα τα επαναλάβω τώρα.

5.  The Simpsons

Δεν χρειάζεται, νομίζω, να πω και πολλά. Εδώ και 21 (!) χρόνια τα κίτρινα ανθρωπάκια του Springfield μας διασκεδάζουν με τα χάλια μας. Βλέπω συνήθως τα επεισόδια δυο-δυο τα μεσημέρια, όταν γυρίζω στο σπίτι εξουθενωμένος από την δουλειά -αναζωογονητικά!

6.  Deadwood

Μα τηλεοπτικό western την καινούργια χιλιετία; Ε ναι, κι έχω εξηγήσει το γιατί.

7. House MD

Σε στιγμές μεγάλης σπαρίλας είχα δει 2-3 επεισόδια στο Star τω καιρώ εκείνω. Πέρσι όμως ο Σέργιος άρχισε να μου μιλάει ακατάπαυστα για τον «κουτσό πρεζάκια γιατρό» και με έβαλε σε περιέργεια. Η περιέργεια εξελίχτηκε σε tripάκι και το tripάκι σε έρωτα. Ο Δρ. Gregory House είναι ίσως ο πιο ενδιαφέρον χαρακτήρας mainstream σήριαλ: Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι όλα τα επεισόδια είναι επικεντρωμένα σε κείνον. Και ο Hugh Laurie από τους πιο γαμάτους ηθοποιούς που γνωρίσαμε μέσα από τηλεοπτικό σήριαλ.

8. My Name Is Earl

Karma is a bitch -ε, ναι, γι’ αυτό κόψανε τον Earl στην τέταρτη σεζόν!

9. 30 Rock

Η Ελληνοαμερικάνα Tina Fey έχει ανακυρηχτεί η πιο αστεία γυναίκα των ΗΠΑ και με το σήριαλ αυτό επαναφέρει τον Alec Baldwin!

10. Damages

Η Glenn Close μετά το comeback της στην 4η σεζόν του Shield αναλαμβάνει τον κεντρικό ρόλο σε αυτό το δικαστικό σήριαλ, που δεν εξελίσσεται στις αίθουσες των δικαστηρίων, αλλά στα παρασκήνια της αμερικανικής high society. Ο Ted Danson σε ρόλο κακού επιχειρηματία (!) είναι εξαιρετικός και πολύ-πολύ απειλητικός και ηRose Byrne στο ρόλο της νεαρής με μεγάλο στήθος δικηγόρου ανέλπιστα καλή.

Merry Jazzy Christmas

Χρόνια πολλά!

Με μουσικές πολύχρωμες και φωνές εξαίσιες το Σημειωματάριο στέλνει τις ευχές του σε όλους τους φίλους και τις φίλες.

Και υπάρχουν τόσες μουσικές για τούτες τις μέρες: Βυζαντινοί ύμνοι, παραδοσιακά κάλαντα, γερμανικά λιντ, και φυσικά τζαζ, ποπ και ροκ κομμάτια. Τι να πρωτοδιαλέξει κανείς! Στέκομαι τούτη τη φορά σε σημαντικές φωνές της τζαζ για να σας στείλω τις ευχές μου:

1960 και η Ella Fitzerald, μια από τις σημαντικότερες γυναικείες φωνές που έχουν ηχογραφηθεί, αν όχι η σημαντικότερη, μας εύχεται Swinging Christmas:

Louis Armstrong και η ορχήστρα του Benny Carter σε ένα τραγούδι που σε κάνει να ταξιδεύεις και να ονειρεύεσαι: Christmas In New Orlean:

Πολύ μου αρέσει ο Dean Martin και το μαγκιώρικο ύφος του λατίνου εραστή, που είχε στη σκηνή, στο πανί και, κατά τα φαινόμενα, και στη ζωή του. Να, ξανακούστε το Silver Bells κι αφεθείτε στην παλιομοδίτικη, βελούδινη γοητεία του:

Τελευταίος -και φυσικά όχι έσχατος- ο αρχηγός της Rat Pack: Ο Sinatra τραγουδάει ένα Χριστουγεννιάτικο standar και γράφει ιστορία

Καλά Χριστούγεννα κι ευλογημένα σε όλους!

Ο Άνθρωπος Χωρίς Ιστορίες

Στο σπίτι του δεν έχει στολισμένο δέντρο. Φωτάκια δεν αναβοσβήνουν στο μπαλκόνι του. Τα δώρα που είναι στις σακούλες είναι για να τα δώσει.

Μια τηλεόραση στο σαλόνι, ίσως ένα στερεοφωνικό δίπλα της, ο καναπές, το φουρνάκι και το ψυγείο στην κουζίνα, το ημίδιπλο κρεβάτι, είναι η μοναδική επίπλωση του σπιτιού του. Καφέ, αλκοόλ και τσιγάρα θα βρεις σίγουρα στα ντουλάπια του, μη ψάχνεις όμως για σαλάτες και φρούτα.

Τα πρωινά τον ξυπνάει το κινητό του, ξυρίζεται μέρα παρά μέρα και πηγαίνει στη δουλειά κανονικά. Επιστρέφει το απόγευμα αναλόγως την κίνηση και τρώει βλέποντας τηλεόραση. Τα γειτονικά delivery ξέρουν το σπίτι του και το τηλέφωνό του. Αναγνωρίζουν την φωνή του και ξέρουν τα γούστα του. Μια φορά την εβδομάδα βγαίνει με φίλους -ίσως και πιο σπάνια.

Τον ξέρετε:

Σας ακούει σιωπηλός να επιχειρηματολογείτε ή να διηγείστε και ποτέ δεν είσαστε σίγουροι αν σας παρακολουθεί ή αν χαζεύει αδιάφορα. Και μάλλον ούτε κι ο ίδιος δεν θα μπορούσε να σας πει τι ακριβώς κάνει εκείνες τις ώρες. Δεν μιλάει πολύ κι όταν μιλάει, μιλάει αφηρημένα ή διηγείται ιστορίες άλλων γνωστών του. Δεν μιλάει για τον εαυτό του ή αν το κάνει, αναφέρεται πάντα σε ένα εξιδανικευμένο παρελθόν, τα σχολικά χρόνια, οι παιδικές διακοπές, η στρατιωτική θητεία, μια παλιά-παλιά ξεχασμένη σχέση.

Γιατί δεν έχει πια δικές του ιστορίες να πει.

Είναι ο Άνθρωπος Χωρίς Ιστορίες.

Ο Άνθρωπος με το Διάφανο Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον.

Ο ενοχλητικά άοσμος.

Η μύγα μες στο χριστουγεννιάτικο γάλα.

Δεν είναι φτωχός, ούτε άρρωστος σωματικά για να νοιαστούν για κείνον τα φιλανθρωπικά σωματεία. Δεν χρειάζεται τον όβολόν σας.

Δεν είναι δέντρο, ούτε ποτάμι για να κινηθούν οι αφελείς ακτιβιστές της πλατείας Συντάγματος και της Κοραή.

Είναι μόνος.

Avatar

Εδώ και χρόνια τα κιηματογραφικά site φιλοξενούσαν φήμες και εικασίες για την ταινία που ετοίμαζε ο James Cameron. Τελικά, δώδεκα χρόνια μετά τον Τιτανικό, έχει ναυπηγήσει στις αίθουσες μια ακόμα υπερταινία.

Η υπόθεσή της είναι απλή και το πιο πιθανό είναι να την έχετε ήδη πληροφορηθεί:

Στον πλανήτη Πανδώρα έχει κατασκηνώσει μια αποστολή από την Γη. Την αποτελούν μέλη μιας χυδαία κερδοσκοπικής εταιρίας, που με κάθε κόστος προσπαθούν να βάλουν στο χέρι ένα πανάκριβο και σπάνιο ορυκτό και μια επιστημονική ομάδα, η οποία θέλει να μελετήσει την χλωρίδα και την πανίδα του πλανήτη καθώς και τον ντόπιο ανθρωποειδή πολιτισμό. Για να το πετύχουν αυτό χρησιμοποιούν σώματα που κατασκεύασαν με το DNA των ντόπιων, στα οποία βυθίζονται οι συνειδήσεις των γήινων -αυτά τα σώματα είναι τα avatar, που έδωσαν στην ταινία και τον τίτλο. Στην ομάδα συμμετέχει και ο ανάπηρος πεζοναύτης Jake Sully, αντικαθιστώντας τον ανάπηρο αδερφό του. Στην αρχή δίνει πληροφορίες για τον πλανήτη και τους κατοίκους του στην εταιρία, αλλά σιγά-σιγά ερωτεύεται την φύση και τον τρόπο ζωής των ιθαγενών -και μια κοπέλα-, οπότε…

Όπως ο Τιτανικός, αλλά και οι πιο παλιές ταινίες του Cameron, έτσι και το Avatar δομείται πάνω σε 3 βασικούς άξονες:

  1. Το ζευγάρι. Ο JC κατά βάθος μελοδράματα γυρίζει. Η βασική ιστορία των ταινιών του, από τον πρώτο κιόλας Εξολοθρευτή, είναι το «αγόρι και κορίτσι ερωτεύονται σε αντίξοες συνθήκες, αλλά ο έρωτάς τους στο τέλος θριαμβεύει». Οι γυναίκες στο έργο του Κάμερον είναι δυναμικές και πολύ πιο ώριμες από τον άντρα, ο οποίος στην αρχή τουλάχιστον, φέρεται σαν αφελές και σκανταλιάρικο παιδί. Ο πρωταγωνιστής ωριμάζει και δυναμώνει μέσα από την σχέση και την συνάφεια. Συνεπώς, ο ηρωισμός -ενίοτε και υπερηρωισμός- που επιδεικνύει στο δεύτερο μέρος της ταινίας, είναι προϊόν του έρωτα.
  2. Η αγορίστικη περιέργειά του να εξερευνήσει καινούργιους, άγνωστους κόσμους. Κι επειδή άγνωστοί κόσμοι, ειδικά στις μέρες μας, δεν υπάρχουν, τους κατασκευάζει: Στον Τιτανικό ήταν οι φυλές των προσφύγων -θυμάστε την περιήγηση στα διάφορα καταστρώματα; Εδώ είναι ένας ολόκληρος πλανήτης. Αυτό που θα δουν τα μάτια σας στο Avatar, δεν μπορεί κανείς να σας το περιγράψει με λόγια: Μια οργιαστική ζούγκλα με φωσφορίζοντα φυτά, αιωρούμενα βουνά, πανέμορφα ψιλόλιγνα και γαλάζια ανθρωποειδή, παράξενα ζώα. Νομίζω ότι ο Ελύτης, οι υπερρεαλιστές, θα λάτρευαν ετούτη την ταινία.
  3. Ο πόλεμος ανάμεσα στην τεχνολογία και την φύση. Το τεράστιο βαπόρι εναντίον του παγόβουνου / Το ρομπότ από το μέλλον εναντίον του ζευγαριού / Η αδίστακτη εταιρία εναντίον του φυτικού, ζωικού και ανθρωποειδούς βασιλείου της Πανδώρας. Χρειάζεται να πούμε ποιος νικά στις ταινίες του μελοjames;

Η αλήθεια είναι ότι η ιστορία εδώ δεν είναι τόσο δυνατή όσο στον Τιτανικό. Οι διάλογοι δεν είναι τόσο καλογραμμένοι. Ξέρετε όμως κάτι; Δεν χρειάζεται να είναι. Το οπτικό μέρος της ταινίας είναι τόσο δυνατό, που όλα τα άλλα μπαίνουν αναγκαστικά σε δεύτερη μοίρα. Ό,τι και να σας πω, ό,τι και να διαβάσετε αλλού, όσες φωτογραφίες ή τρέιλερ να δείτε στο δίκτυο, τίποτα δεν μπορεί να σας προετοιμάσει για αυτό που θα αντικρίσετε μέσα στην αίθουσα, όταν φορέσετε τα ειδικά γυαλιά σας. Γιατί, ω ναι, μην περιμένετε να βγει το Αvatar σε DVD, μην περιμένετε να το κατεβάσετε. Η ταινία αυτή είναι καθαρό σινεμά, είναι φτιαγμένη για να την βλέπεις σε αίθουσα κι όχι στην μικρή οικειακή οθόνη.

Ταυτόχρονα, το Avatar είναι και το μέλλον του κινηματογράφου. Ο Κάμερον ισχυρίζεται ότι εφηύρε από την αρχή την κινηματογραφική τεχνολογία. Ακόμα κι αν αυτή η φράση του είναι υπερβολική, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό που κάνει στην ταινία του, δεν έχει ξαναγίνει, αλλά θα γίνεται συχνά στο εξής. Μένω μόνο σε ένα: Είναι η πρώτη 3D ταινία που έχω δει, στην οποία η τρίτη διάσταση είναι οργανικά ενταγμένη στην αφήγηση και δεν είναι το εφέ-κράχτης για να συρρεύσουν τα πλήθη.

Αφήνω την πολιτική διάσταση της ταινίας, το θέμα του ξένου και της ένταξης που είναι κεντρικό στην προβληματική του δημιουργού της, τις χιλιάδες αναφορές, από την ελληνική μυθολογία ως την pop κουλτούρα και περνάω στους ηθοποιούς:

Η Σιγκούρνεϊ Γουήβερ στο ρόλο της επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας είναι καταπληκτική. Η ίδια λέει ότι έπαιξε τον ρόλο της αντιγράφοντας τα σουσούμια του Κάμερον -δεν το ξέρω. Φαντάζομαι όμως ότι θα είναι στην πεντάδα των Όσκαρ χαλαρά. Ο Worthington, που παίζει τον ανάπηρο πεζοναύτη, ο οποίος αλλάζει στρατόπεδο, είναι επίσης εξαίρετος: Ακροβατεί με επιτυχία ανάμεσα στην αγορίστικη αφέλεια και την στρατιωτική αποφασιστικότητα. Ο St. Lang παίζει έναν συνδυασμό Μπους-Τσέινι, αλλά με μπράτσα -καλός, αλλά το έχουμε ξαναδεί.

CosmoMan

Να πρέπει να πας στη βιβλιοθήκη Σάββατο πρωί. Για δουλειά. Και να ξυπνάς αργά και να μην έχεις χρόνο να φτιάξεις καφέ. Και να φορτώνεσαι βιαστικά τις δυο σακούλες με τα προς επιστροφή βιβλία και να ξεκινάς με την τσίμπλα στο μάτι.

Καταλαβαίνετε…

Ευτυχώς που κοντά στο Πανεπιστήμιο υπάρχει ένα Costa Cafe, στο οποίο πάρκαρα για να πάρω ένα espresso americano -ευτυχώς σε τούτη τη βιβλιοθήκη επιτρέπεται -ή τουλάχιστον δεν απαγορεύεται- να φέρνεις τον καφέ σου. Αλλά, δυστυχώς, στο cafe περίμεναν πλήθια χαρμανιασμένων καφεϊνομανών να εξυπηρετηθούν από τον ένα και μοναδικό υπάλληλο, ο οποίος κοιτούσε δεξιά κι αριστερά με βλέμμα πανικόβλητο.

Άραξα στον πάγκο. Οι σακούλες με τα βιβλία δίπλα μου. Βαθιά ανάσα: Να τσεκάρω τις σημειώσεις με όσα θέλω να δανειστώ και να κοιτάξω, σκέφτηκα.

Αλλά

Δίπλα μου ήταν μια στίβα περιοδικών. Πολύχρωμα, ανέμελα, ιλουστρασιόν. Αδιάφορα.

Τα κοίταξα βαριεστημένος.

Εντάξει, δεν είχα καμιά όρεξη να τσεκάρω ακαφέδιαστος την βιβλιογραφία, αλλά και τούτα δω…

Τότε ήταν που πήρε το μάτι μου στο κάτω-κάτω μέρος της στοίβας κάτι ένοχα κρυμμένο.

Το ξετρύπωσα.

Τα αγαθά copy κτώνται

Μα πείτε μου, ποιος μπορεί ν’ αντισταθεί σε ένα τέτοιο τίτλο; Ή πώς να μην σταθείς σ’ ένα άρθρο με τίτλο Dirty Χάρη.

Βλέπω τα καλοκαίρια στις παραλίες γυναίκες και άντρες να έχουν δίπλα από την ξαπλώστρα παρατημένες τις πολυσέλιδες κυριακάτικες εφημερίδες και να ξεφυλλίζουν αφοσιωμένα την έκδοση τσέπης του Cosmopolitan. Σε φιλικά σπίτια βρίσκω τεύχη του ανάμεσα σε άλλα περιοδικά κι εφημερίδες. Και δεν χρειάζεται παρά μια αφορμή, κάποια ή κάποιος να βρεθεί εκείνες τις μακρές μικρές ώρες, που το αλκοόλ κυλάει γλυκά στις φλέβες, να αναφερθεί -με ειρωνικό πάντα τρόπο- σε κάποιο άρθρο του Cosmo που διάβασε πρόσφατα και η συζήτηση φουντώνει.

Μη με ρωτήσετε τι πρότυπο ζωής προβάλλεται από αυτό το περιοδικό. Μη με ρωτήσετε τι ανθρωπολογικός τύπος είναι εκείνος που παίρνει κατά γράμμα τα όσα διαβάζει. Ή που αναζητά  στις σελίδες του απαντήσεις για τα αδιέξοδα της προσωπικής της ζωής. Όλοι λίγο-πολύ το ξέρουμε.

Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι πως το καφέ άδειασε χωρίς να καταλάβω πώς πέρασε η ώρα…

24, Ο έκτος κύκλος

Όλοι πλέον το ξέρετε ότι είμαι φαν του 24 και του Jack Bauer. Οπότε και η είδηση ότι ξανακύλησα δεν θα σας κάνει μεγάλη έκπληξη.

Τι έχουμε λοιπόν στην Έκτη Μέρα:

Ο Jack είναι αιχμάλωτος των Κινέζων και η κατάσταση στις ΗΠΑ έχει γίνει χαοτική. Συνεχείς τρομοκρατικές επιθέσεις πλήττουν το κύρος και αποσταθεροποιούν την κυβέρνηση του Wayne Palmer –αδερφού του δολοφονηθέντος David– και σπέρνουν την καχυποψία και τον φόβο στους πολίτες. Μέσα σε αυτή την κατάσταση ο πρόεδρος κάνει μια συμφωνία απελπισίας με έναν τρομοκράτη: Για να πάρει σημαντικές πληροφορίες για την εξάρθρωση του τρομοκρατικού δικτύου, θα του παραδώσει τον Bauer, αφού τον πάρει πρώτα από τους Κινέζους. Και το γαϊτανάκι ξεκινάει.

Έχουν δίκιο οι φίλοι της σειράς που στα διάφορα φόρα χαρακτηρίζουν την έκτη ημέρα ως την πιο αδύναμη:

Οι συγγραφείς έχουν καταφέρει να φτιάξουν μια καλή ιστορία, η οποία όμως δεν αρκεί για να γεμίσει και τα 24 επεισόδια της σεζόν, γι’ αυτό καταφεύγουν σε κλισέ και καταστάσεις που έχουμε ξαναδεί σε περασμένους κύκλους.

Από την άλλη βέβαια όλα αυτά συνεχίζουν να λειτουργούν: Οι γρήγοροι ρυθμοί και οι συνεχείς εναλλαγές στη δράση και τα συναισθήματα, κρατάνε το ενδιαφέρον του θεατή αμείωτο –δηλαδή μας διασκεδάζουν.

Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος. Η άλλη είναι διαφορετική –πολύ πιο πρωτότυπη και εξαιρετικά συναρπαστική:

Γιατί το 24 έχει αλλάξει πολιτικό προσανατολισμό.

Η σειρά είχε ταυτιστεί με την πολιτική Μπους και τον πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας. Αλλά ήδη από τον πέμπτο κύκλο, που προβλήθηκε το 2006, άρχισε να διαχωρίζει την θέση του από την πολιτική των γερακιών. Ο έκτος κύκλος, που προβλήθηκε το 2007, ένα χρόνο πριν την εκλογή Ομπάμα, δείχνει το ναυάγιο της πολιτικής Μπους:

Έτσι, ναι, έχουμε τα καθιερωμένα βασανιστήρια, αλλά οι πράκτορές μας, όσο πόνο κι αν προκαλούν, πληροφορίες δεν παίρνουν. Αντιθέτως, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που η πειθώ, οι καλοί τρόποι και η ευγένεια, φέρνουν αποτέλεσμα. Και ο Jack παρακαλεί, καλοπιάνει, επιχειρηματολογεί.

Ακόμα, καυτηριάζεται η υστερία κάποιων κύκλων εναντίον των μουσουλμάνων και των Αράβων: Από την μια παρουσιάζει μουσουλμάνους και Άραβες που είναι καλοί πολίτες και μάχονται υπέρ της χώρας τους κι από την άλλη δείχνει πώς η υστερική επιθετικότητα εξωθεί ακόμα και τους αδιάφορους μουσουλμάνους στα άκρα.

Κι επιπλέον:

Ο πρόεδρος Πάλμερ συμμαχεί με έναν μετανοημένο τρομοκράτη στην προσπάθειά του να σταματήσει τις επιθέσεις που δέχεται η χώρα του. Κι ο Bauer εμφανίζεται υπέρμαχος αυτής της πολιτικής και συνεργάζεται αρμονικά με τον πρώην εχθρό του, σε σημείο μάλιστα που να δολοφονεί εν ψυχρώ συνάδελφό του, o οποίος αρνούνταν να αποδεχτεί τα νέα δεδομένα. Ο συμβολισμός είναι σαφής και δείχνει με τις μετακινήσεις που συντελέστηκαν σε επίπεδο συνειδήσεων και πολιτικής στις ΗΠΑ τα τελευταία 3-4 χρόνια.

Σε ένα άλλο επίπεδο βλέπουμε ΗΠΑ και Ρωσία να συνεργάζονται αποτελεσματικά και να κάνουν προσπάθειες να ξεπεραστεί η αμοιβαία καχυποψία. Οι δυο χώρες, παρά τις διαφορές τους, έχουν κοινά συμφέροντα και κοινούς στόχους. Κι ενώ στο διάβα των επεισοδίων ο μουσουλμανικός κίνδυνος ξεφουσκώνει, ένας πιο σκοτεινός –και πιο πραγματικός– αναδύεται: Η Κίνα.

Αλλά αυτό προφανώς θα μας απασχολήσει στους επόμενους κύκλους…