Γυναίκες Α΄

Νομίζω ότι ερωτεύτηκα για πρώτη φορά όταν ήμουν στην Α΄ Δημοτικού. Την λέγαν Κατερίνα και πήγαινε στην έκτη.  Την θυμάμαι ψηλή και λεπτή και τα καστανά μαλλιά της πιασμένα πίσω.  Ένα πρωί που με πήγαινε η γιαγιά μου στο σχολείο την συναντήσαμε και προχωρήσαμε μαζί. Έκανε πολύ κρύο, ήμασταν τυλιγμένοι σε χοντρά παλτά, τα χνώτα μας άχνιζαν και τα χέρια που κρατούσαν τις τσάντες είχαν κοκκινίσει από την παγωνιά. Η γιαγιά την ρώτησε αν αναπνέει μόνο από την μύτη επειδή έβγαλε τις αμυγδαλές κι εκείνη απάντησε «ναι». Παιζόταν να βγάλω κι εγώ τις αμυγδαλές μου εκείνη την περίοδο και η γιαγιά μου την ρωτούσε διάφορα για την επέμβαση –αν κρατάει πολύ, αν είναι δύσκολη, αν τρως πολλά παγωτά μετά– για να τ’ ακούσω και να μην φοβάμαι.

Έτσι όμως γνωριστήκαμε με την Κατερίνα.

Όταν την έβλεπα στα διαλλείματα με χίλιους δισταγμούς την πλησίαζα και την καλημέριζα. Θυμάμαι μια τέτοια μέρα που είπαμε γεια δίπλα στις βρύσες, χαμογέλασε. Και κατάλαβα τι σημαίνει ωραίο χαμόγελο. Ότι μπορεί να αγαπήσεις ένα χαμόγελο. Να θες να βυθιστεί όλη η ύπαρξή σου μέσα του. Να διαλυθεί, να χαθεί η υπόστασή σου στο τρίγωνο των χειλιών, της γλώσσας και των δοντιών.

Η Μαρία ήταν συμμαθήτριά μου στην Ε΄ Δημοτικού. Είχε μακριά μαλλιά και πράσινα μάτια. Και ήταν πιο ψηλή από μένα. Τότε τα κορίτσια παίζαν μόνο με κορίτσια στα διαλλείματα και τα αγόρια μόνο με αγόρια, αλλά για λίγο καιρό καθίσαμε στο ίδιο θρανίο. Μου άρεσαν οι ζωγραφιές της: Στρογγυλά τραπεζάκια με κόκκινα λουλούδια στο βάζο. Προσπαθούσε η φουκαριάρα να μου δείξει πώς να τις φτιάχνω κι εγώ και πώς να γράφω με μικρούτσικα, καθαρά, ομοιόμορφα γράμματα το όνομά μου –μάταιος κόπος. Δυστυχώς χωρίζαμε όταν τελείωναν τα μαθήματα –η Μαρία έμενε μακριά από μένα.

Η Χρύσα όμως έμενε πολύ κοντά σε μας. Ήταν κι αυτή πιο ψηλή από μένα, αλλά με ξανθά φουντωτά μαλλιά και κάπως παχουλή. Η Χρύσα ερχόταν τα απογεύματα και τα πρωινά του Σαββάτου για να παίξουμε. Η γιαγιά μας έφτιαχνε ψωμί με λάδι και ζάχαρη για κολατσιό, αλλά εγώ κρατούσα πάντα απόσταση. Μερικές φορές δεν της μιλούσα καν…

Στην πρώτη Γυμνασίου έφευγα στα διαλλείματα και πήγαινα στο διπλανό σχολείο για να δω την Μαρία. Λέγαμε απλώς γεια, τίποτα περισσότερο, αλλά εμένα μου ήταν αρκετό. Γύριζα χαμογελαστός στο δικό μου σχολείο, μέχρι που η γνωριμία μας έσβησε εντελώς. Την ξανάδα όμως χρόνια αργότερα –Λύκειο ήμασταν; Μεγαλύτεροι;– και θυμάμαι ότι είχε γίνει μια πολύ όμορφη γυναίκα. Κατά κάποιο τρόπο ένιωσα περήφανος.

Η Λίτσα ήταν συμμαθήτριά μου. Ψηλή, μελαχρινή, με μακριά δαχτυλιδωτά μαλλιά. Στην Δευτέρα Γυμνασίου, όταν η μέρα ήταν καλή όλα τα παιδιά στα διαλλείματα ανεβαίναμε στον λόφο της Κιάφας, που τότε ακόμα δεν είχε οικοδομηθεί και παίζαμε. Πολλές φορές όμως εγώ με την Λίτσα ξεμέναμε. Καθόμασταν δίπλα-δίπλα στο πεζουλάκι, στην πίσω αυλή του σχολείου, που ήταν ανήλιαγη και χωρίς κόσμο και μιλούσαμε.

Η Λίτσα με φρόντιζε. Μια φορά, είχε πια καλοκαιριάσει, δίπλωσε τα μανίκια από το κοντομάνικο μπλουζάκι μου μέχρι πάνω στους ώμους.

«Τώρα είσαι πιο ωραίος», μου είπε.

«Ναι, αλλά δεν έχω μπράτσα για να φαίνονται».

«Γιατί, ο Βασίλης κι ο Μιχάλης που τα μαζεύουν έχουν;» ήταν η απάντησή της. Αποστομωτική μεν, δεν με έπεισε δε. Ίσως γιατί είχα από τότε μια αντικειμενική εικόνα του εαυτού μου, με τα λεπτά σαν οδοντογλυφίδες χέρια μου, και μια ακόμα αντικειμενικότερη αίσθηση της γελοιότητας. Κι έκτοτε τα μανίκια μου είναι πάντα κατεβασμένα.

Ένα απόγευμα, καλοκαίρι, τα σχολεία κλειστά, είχαμε μαζευτεί πολλά παιδιά στην παιδική χαρά που ήταν στη γειτονιά μας και παίζαμε. Ξαφνικά, ενώ ήμασταν πίσω από ένα πεύκο –κρυφτό παίζαμε;– η Λίτσα με φίλησε στο μάγουλο. Ένα απλό φιλί: Τα χείλια της ήταν στεγνά και ίσα που ακούμπησαν στο χνούδι μου. Όμως για ώρα, για μέρες, ένιωθα κάτι να κουβαλάω εκεί και που δεν τολμούσα να το απομακρύνω με την παλάμη μου. Κάτι να με έχει σφραγίσει…

Advertisements

18 thoughts on “Γυναίκες Α΄

  1. Citronella 20/01/2010 στο 2:58 μμ Reply

    Και αν σκεφτείς ότι καθώς τα διάβαζα αυτά έξω ρίχνει ένα ψιλό χιονάκι… είναι εύκολο να φανταστείς τι χαμόγελο έχω τώρα! Να είσαι καλά Φώτη 🙂

  2. roadartist 20/01/2010 στο 4:28 μμ Reply

    Μα ότι έχει συναίσθημα, τότε πάντα σε σφραγίζει..

  3. #FN$# 20/01/2010 στο 7:12 μμ Reply

    Θέλω πολύ να σχολιάσω αλλά ταυτόχρονα δεν θέλω να προσθέσω τίποτε…
    🙂

  4. SOFIA 21/01/2010 στο 3:44 πμ Reply

    Συγνώμη, αλλά εγώ δεν αντέχω και θα σχολιάσω…
    Θα υπάρξει και γυναίκες Β’ και Γ’ και…;
    Πρώτος έρωτας στην Α’ δημοτικού; Τόσο νωρίς; Εγώ ήμουν λιγάκι καθυστερημένο μάλλον, στην πέμπτη θυμάμαι να νιώθω κάτι για ένα συμμαθητή μου!
    Τι εμμονή είναι αυτή με τις ψηλότερες γυναίκες; Δεν πιστεύω να την έχεις ακόμα; 😉
    Πέρα απ’ την πλάκα, λάτρεψα αυτό που είπες για το χαμόγελο!
    Καλό βράδυ Φώτη μου! Φιλιάαααα!

  5. Cacofonix 21/01/2010 στο 7:44 πμ Reply

    But then again where is true love?

  6. fvasileiou 21/01/2010 στο 12:15 μμ Reply

    @Citronella

    Χιονάκι, ε;
    Φαντάσου, κι εγώ που δεν είμαι εκεί, χαμογελάω τώρα…

    @roadartist

    …και κουβαλάμε την σφραγίδα πάνω μας αιωνίως, σαν τον Κάιν…

    @#FN$#

    Καλημέρα φίλε μου!

    CU

    @SOFIA

    Έτσι σκέφτομαι…
    Απλώς το Β΄ και το Γ΄ θα είναι σε διαφορετικό ύφος…

    @Cacofonix

    Is there such a thing?

  7. ppanos 21/01/2010 στο 7:21 μμ Reply

    Δηλαδή οι κοντύτερες δεν έχουν ελπίδα μαζί σου;:)

  8. fvasileiou 21/01/2010 στο 7:42 μμ Reply

    @ppanos

    Δεν έχω κανένα κόλλημα με τις ψηλές, αδερφέ. Τυχαίο ήταν (όσο τυχαία είναι αυτά τα πράγματα). Εξάλλου, κατά το χύδην λεγόμενον, ο καλός ο μύλος κτλ

  9. Αθανασία 21/01/2010 στο 10:09 μμ Reply

    Γειάσου καλέ μου Φώτη!μα τι ωραίο!,έμ έτσι είναι οι παιδικοί έρωτες πάντα μας συμμαδέυουν….το έχει πάντα αυτό ο έρωτας αφήνει το σημάδι του μέσα,μας που μένει εκεί για πάντα….εμ,ναί το ίδιο είχα πάθει κ γώ με ένα παιδί στο δημοτικό….τον Κώστα!έτσι τον έλεγαν!…ένα ξανθό παιδί με ωραίο πρώσοπο…εκείνος όμως αγαπούσε κάποια άλλη…..κ με ένα άλλο αργότερα το Στάυρο..ένα ωραίο ψηλό παιδί…που κ αυτό όμως αγαπούσε κάποια άλλη….αλλά τους θυμάμαι κ τους δύο έτσι αχνά κ γελάω καμιά φορά..τώρα σίγουρα θα ναι κ οι δύο παντρεμένοι με κάνα τσούρμο παιδιά..έχω να τους δώ…κ κάτι…αιώνες κ ας μέναμε στην ίδια γειτονειά….το μεγάλο κράς όμως το παθα στο γυμνάσιο με τον Κυριάκο που ήταν 6χρόνια μεγαλύτερος από μένα τότε (εγώ ήμουν 16? κ αυτός κάπου 23?)….αυτό δε το ξεχνάω ποτέ….κ ούτε κ θα το ξεχάσω,ίσως κ γι όσο θα ζώ….τώρα βέβαια έμαθα ότι παντρέυτηκε τα Χριστούγεννα κ ότι ζεί με τη γυναίκα του στη Κρήτη….όμως δε μπορώ να το ξεχάσω..ίσως επειδή με πόνεσε τόσο τότε…με πλήγωσε….εκείνος….λοιπόν μου έδωσες μιά ιδέα για ένα ποστάκι τώρα…αλλά πολύ όμορφο πάντως το ποστάκι σου…ωραίες παιδικές αναμνήσεις που αξίζει να τις θυμάσαι πραγματικά…να τις αναπολείς….πολύ όμορφο….καλησπέρες….

  10. vad 22/01/2010 στο 5:32 πμ Reply

    Α,φίλε Φώτη,στο…καμάκι από μικρός,ε;:))

    Καλό καμά… τριήμερο ηθελα να πω:)))

  11. kat. 22/01/2010 στο 2:12 μμ Reply

    καλέ..
    έχεις πολύ όμορφες αναμνήσεις από τα παιδικά – εφηβικά σου χρόνια! μπράβο..
    εγώ από το σχολείο έχω πολύ λίγα ερωτικά σκιρτήματα να θυμάμαι.
    στην περίπτωση μου, μετά άρχισαν να δύσκολα…

    ωραία ιδέα για ποστ! μπράβο φώτη μου!

  12. utopiacl 22/01/2010 στο 5:31 μμ Reply

    Πολύ γλυκό.Μας κανεις να θυμόμαστε τα δικά του ο καθενας.Εγώ τον πρώτο έρωτα τον είχα στα τρία ( !).
    Τόσο θάπρεπε να είμουν. Της αγκαλιάς ακόμη.Είχα ερωτευτεί εναν φίλο του πατέρα μου γιατι λες;
    Γιατι είχε πεταχτά και τεράστια δόντια όταν χαμογελούσε (νομιζω ότι τα βλέπω ακόμη).Τέρας δηλαδη θα ήταν.Οταν τον έβλεπα δεν τον εφηνα σε ησυχία τον άνθρωπο.
    Τι ανωμαλία βρε παιδί μου!
    Κι αυτά τα πιτσιρίκια!

  13. amazingvertigo 22/01/2010 στο 7:54 μμ Reply

    Πολύ νωρίς για έρωτες….

  14. Άννα 22/01/2010 στο 8:30 μμ Reply

    Πολύ τρυφρό αρθράκι.Δέν ξέρω γιατί ,αλλά έχω ένα χαμόγελο…μας γύρισες στα χρόνια της αθωότητας…
    φιλιά πολλά.

  15. fvasileiou 22/01/2010 στο 8:45 μμ Reply

    @Αθανασία

    Τελικά, όσο αθώα ή ωραία ή οτιδήποτε άλλο παλ είναι εκείνα τα χρόνια, άλλο τόσο σκληρά είναι…

    @vad

    Ωραία ευχή μου δίνεις, αλλά αυτό το ΣΚ πρέπει να τελειώσω ένα %@!*# που γράφω από τα Χριστούγεννα, οπότε τα κεφάλια μέσα…

    @kat

    Το Β΄ όταν θα γραφτεί, δεν θα είναι τόσο ευχάριστο -για το Γ΄ δεν το συζητώ…

    Άντε, γράψε κι εσύ τα δικά σου. Ξέρεις πόσο θέλω να διαβάσω ΑΥΤΟ το ποστ…

    @utopiacl

    Δεν μου κάνει εντύπωση τόσο το ότι ερωτεύτηκες στα τρία, αλλά ότι τον θυμάσαι!

    @amazingvertigo

    ΟΚ
    Πες μας όμως την ενδεδειγμένη χρονιά, να μην βολοδέρνουμε κι εμείς…

    @Άννα

    Εντάξει, οι έρωτες, πρώιμοι, ύστεροι, πετυχημένοι, ανεκπλήρωτοι, όλοι, κάπου έχουν μια τρυφεράδα. Ακόμα και μια τρυφερότητα. Αλλά και μια σκληράδα.

    Φιλιά !

  16. giota 23/01/2010 στο 4:57 μμ Reply

    Αχ Φώτη μου… τι μου θύμισες… σε τι σκέψεις με έβαλες… μου φαίνεται ότι θα κάνω κι εγώ παρόμοιας θεματολογίας post σε πρώτη ευκαιρίαμ (φυσικά όχι για γυναίκες :P).
    Τελικά αυτά μένουν, αυτά τα όμορφα έχουμε να θυμόμαστε από αυτά τα χρόνια!
    Να ‘σαι καλά Φώτη μου… Καλό ΣΚ! 🙂

  17. BlueFairy 14/02/2010 στο 5:42 μμ Reply

    Χαχαχα βρε φίλε…!! Περιπλανιέμαι στα blog(gia), έτσι, γιατί δεν έχω κάτι να κάνω για την ώρα (ή μάλλον έχω μα βαριέμαι απίστευτα να το κάνω), και έτυχε να διαβάσω το post για τις καβάτζες που έγραψες, και μετά αυτό!! Πώς αλλάζει ο άνθρωπος αλήθεια….! 🙂 Δεν το λέω για να σε θίξω ή να σε κοροϊδέψω ή κάτι, προς Θεού απλά γελούσα ενω διάβασα το ένα μετά το άλλο…!! Μεγαάαλη αντίθεση…!! 😛 Keep posting..! Ενδιαφέρον το blog σου…! 🙂

  18. fvasileiou 15/02/2010 στο 2:15 μμ Reply

    @BlueFairy

    Φυσικά κι αλλάζει -κι ευτυχώς!-ο άνθρωπος, αλλά εδώ πρόκειται για δυο διαφορετικά κείμενα, με διαφορετική στόχευση, διαφορετικό τρόπο γραφής, ακόμα και με διαφορετικά υποκείμενα. Αλλά αφού σε διασκέδασαν διαβάζοντάς τα έτσι, no prob.

    Καλώς μας ήρθες και σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: