Καβάτζες

Το γραφείο μου κοιτάζει τον τοίχο –το ανυπόφορο αποτέλεσμα της πιο βλακώδους συμβουλής που έχω ποτέ ακολουθήσει. Θα με βοηθούσε υποτίθεται να συγκεντρώνομαι καλλίτερα, το μόνο όμως που πετυχαίνει είναι να χρειάζομαι συνεχώς, όλο το εικοσιτετράωρο, την λάμπα αναμμένη, αφού έχω το παράθυρο στην πλάτη μου και η σκιά μου πέφτει στα χαρτιά.

Άει σιχτίρ πια!

Έκλεισα την λάμπα και σηκώθηκα. Αισθανόμουν το κορμί μου, το μυαλό μου, την ψυχή μου μουδιασμένα. Κάτι έπρεπε να κάνω. Κάτι.

Πήγα και κατούρησα.

Ένα μακρό, πλούσιο, απολαυστικό κατούρημα –μα πού χωρούσε τόσο υγρό;

Από την τουαλέτα στο μπαλκόνι. Στην απέναντι πολυκατοικία μένει ένας μπάτσος με την γυναίκα του. Φάτσα-κάρτα έχω την κουζίνα και το σαλόνι τους. Η κουρτίνα στο σαλόνι είναι μισάνοιχτη και φαίνεται ο μπάτσος να κάθεται όλο το απόγευμα στον καναπέ και να βλέπει τηλεόραση. Δίπλα του φορτωμένα τασάκια, ποτήρι του φραπέ, κουτιά μπύρας. Στην κουζίνα οι πόρτες είναι εντελώς ανοιχτές. Η γυναίκα του μπάτσου τριγυρίζει από τον νεροχύτη στο ψυγείο, γύρω από μια τηλεόραση που παίζει μονίμως σαπουνόπερες. Τριανταεφτά με τριανταοχτώ, καλοφτιαγμένη γυναίκα, απ’ αυτές που κάποτε λέγανε νταρντάνες και σήμερα μιλφάρες –μ’ αρέσει να την χαζεύω. Ξεμουδιάζω.

Όμως σήμερα αυτό δεν μου ήταν αρκετό. Σήμερα χρειαζόμουν κάτι παραπάνω.

Πήρα το κινητό για να τηλεφωνήσω σε μια απ’ τις καβάτζες μου. Και δεν το σκέφτηκα καθόλου: Η Αλεξία ήταν η αυτονόητη επιλογή.

– Θάνο; Πώς και με θυμήθηκες, ρε μαλακισμένο;

– Σε σκεφτόμουν… Μου έλειψες νομίζω…

Γέλασε. Και ήταν ένα αυθόρμητο, πηγαίο γέλιο. Καθόλου προσποιητό –τουλάχιστον απ’ όσο μπορούσα να καταλάβω.

– Αν σου έλειπα, θα με σκεφτόσουν και καμιά φορά ενδιάμεσα, κι όχι μόνο όταν είσαι καυλωμένος.

– Είδα μια παλιά μας συμφοιτήτρια σήμερα.

– Α, ναι; Ποια; Εκείνη την μαλακισμένη την Κατερίνα;

– Όχι, όχι… Δεν μπόρεσα να θυμηθώ το όνομά της… Μια χοντρούλα με ΠΟΛΥ μακριά μαλλιά από την Καλαμάτα. Η κολλητή εκείνης της Αντωνίας που παντρεύτηκε τον Γιάννη.

Σκηνή μοντάζ: Η Αντωνία να ανοίγει τα πόδια της πάρα πολύ και με ρωτάει αν μου αρέσει το στήθος της.

– Μια με πλακουτσωτή μύτη; Που είναι σαν ινδιάνα πόρνη;

– Ναι… Πιθανόν, δηλαδή…

– Η Βάλια είναι, ρε Θάνο. Που τά ’χε με τον Θεοδόση και γαμιόταν και με τον Νίκο από τα Γρεβενά.

Σκηνή μοντάζ: Η Αντωνία είχε πραγματικά ωραίο στήθος. Μεγάλα και στρογγυλά βυζιά. Ναι, μου άρεσαν πολύ. Πάρα πολύ.

– Είχα ακούσει ότι παντρεύτηκε έναν στρατιωτικό η τουρκομπαρόκ βλαχάρα κι έμενε στη Λήμνο. Τι σκατά γύρευε εδώ; Σου είπε;

– Κάτι για ΑΣΕΠ ανέφερε. Πέρασε στη Νομαρχία μας και μπλα-μπλα-μπλα. Είπε και κάτι για Ξάνθη –ίσως ο καραβανάς της να είναι εκεί τώρα.

Σκηνή μοντάζ: Και απαλά. Τόσο απαλά, που νόμιζα ότι η γλώσσα μου θα τα καταστρέψει. Και κάτι ρόγες! Παίζει να είναι οι τεραστιώτερες που έχω δει.

– Δεν πιστεύω να της είπες τίποτα για μένα;

– Όχι, όχι. Δυο λεπτά μιλήσαμε στο όρθιο –τι να της έλεγα;

– Ανταλλάξατε τηλέφωνα και τέτοια;

– Είσαι τρελή!

Σκηνή μοντάζ: Η Χριστίνα να κλαίει. Η μύτη της να τρέχει. Σάλιο να στάζει από την αριστερή άκρη των χειλιών της. Κόκκινα μάτια, κόκκινη μύτη, κόκκινα λόγια. Η Αντωνία της τα είχε πει όλα με το νι και με το σίγμα. Με μια μικρή απόκλιση: Ότι εγώ της την έπεσα.

– Δεν νομίζω ότι σε συμφέρει να μου μιλάς άσχημα σήμερα…

– Μα είσαι τρελή με την καλή έννοια. Σαν τον Βαν Γκογκ!

Γελάει. Και είναι πηγαίο και αυθόρμητο –το ξέρω.

– Γι’ αυτό ακριβώς θέλω να μοιραστούμε ένα εξαιρετικό Pinot που μου έφερε προχτές ο Παναγιώτης από το Παρίσι. Έχω και κάτι μπριζόλες. Μέχρι να έρθεις, θα είναι έτοιμες.

Γελάει ακόμα.

– Θα πάρω και παγωτό για επιδόρπιο.

– Το μόνο που ελπίζω είναι να μην φοράς πάλι εκείνο το ηλίθιο βρακάκι-σούπερμαν.

– Μα είναι το αγαπημένο μου! Μεταδίδει ένα υπόγειο, υποσυνείδητο μήνυμα.

– Ναι πολύ υπόγειο, τι να σου πω… Βάλε τις μπριζόλες και άναψε τον θερμοσίφωνα. Θα κάνω ντους σε σένα. Και μην Τ-Ο-Λ-Μ-Η-Σ-Ε-Ι-Σ να φορέσεις το βρακάκι-σούπερμαν.

Tagged: , ,

15 thoughts on “Καβάτζες

  1. kat. 05/02/2010 στο 4:03 μμ Reply

    oh.. god!
    τι είναι αυτό; η παρέα σας; ή η Λάμψη του Φώσκολου???

  2. Anna 05/02/2010 στο 6:11 μμ Reply

    Καλά ε με αφησες αφωνη!!!
    Εγω σημερα ειμαι καλυτερα…Εχω δεκατακια αλλα ενα βηχα, λες και καπνιζω χρονια 2 πακετα τσιγαρα!!!
    Αυτες τις μερες οντως τις απολαυσα…Φαγακι, ξαπλα σε καναπε, με ολα τα σχετικα διπλα να βλεπω απο πρωιναδικα μεχρι κουτσομπολιστικα και ειδησεις….
    Ασε μηπως ειμαι χαλια επειδη χωρισε η Ελενη με το Γιαννη;
    Στο σχολειο εμαθα τα παιδακια με αναζητουν και δεν χοροπηδουν επειδη λειπω!!!Θα μεινω και Σαββατοκυριακο μεσα και Δευτερα σχολείο ξανά!!!
    Πολλα πολλά φιλακια (μη φοβασαι, δεν θα κολλησεις, εχεις αντισωματα)

  3. fvasileiou 05/02/2010 στο 7:35 μμ Reply

    @kat.

    Έλα μου ντε… Τι είναι αυτό;

    @Anna

    Κι εσύ άφωνη;
    Περαστικά μας!

  4. SOFIA 05/02/2010 στο 9:05 μμ Reply

    Είχες έμπνευση βλέπω σήμερα!😉
    Πάντως εγώ δεν θα συμφωνήσω με τον Θάνο! Ή μάλλον θα το θέσω διαφορετικά… Πιστεύω πως οι καβάτζες δεν σου κάνουν καλό, σε κρατάνε πίσω… Κι εγώ θέλω να βλέπω μπροστά!
    Καλό βράδυ Φώτη μου!

  5. vad 06/02/2010 στο 6:22 πμ Reply

    Ε!ε!ε!Πώς!Ορίστε;;;:)

  6. Belbo 06/02/2010 στο 11:31 πμ Reply

    Φώτη, θα διαφωνήσω με τις παραπάνω απόψεις: οι καβάτζες είναι κομμάτι της ζωής νομίζω.

  7. Belbo 06/02/2010 στο 11:37 πμ Reply

    (στα σχόλια αναφέρομαι όχι στο κείμενο)

  8. nomansland 06/02/2010 στο 2:21 μμ Reply

    Τι ωραίο! Τι πολύ ωραίο κείμενο! Από τα πολύ πολύ καλά σου!

    Περαστικούλια. Αλλά από την άλλη, άμα ο πυρετός σε κάνει να γράφεις έτσι…τι να πω; Παίρνω πίσω τα περαστικά.

  9. Δύτης των νιπτήρων 06/02/2010 στο 8:15 μμ Reply

    Κι εμένα μ’ αρέσει αυτός ο πυρετός.

  10. fvasileiou 06/02/2010 στο 8:17 μμ Reply

    @SOFIA

    Πιθανόν.
    Πιθανόν όμως και να σε βοηθάνε να σταθείς και να συνεχίσεις.

    Πάντως, μια ιστορία είναι, όχι ιδεολογικό μανιφέστο.

    @vad

    Κανονικά.😀

    @Belbo

    Ε, ποιος δεν θέλει να έχει τις καβάτζες του;

    @nomansland
    @Δύτης των νιπτήρων

    Μπα, ο πυρετός δεν έχει να κάνει. Είναι ένας τρόπος να περνάω την ώρα μου στο αεροπλάνο.

  11. giota 07/02/2010 στο 11:18 πμ Reply

    Όλοι κάποια στιγμή έστω της ζωής μας, είχαμε τις καβάτζες μας, ακόμα κι αν δεν τις χρησιμοποιούσαμε. Ικανοποιεί τον εγωισμό σου και σου παρέχει κάποια ασφάλεια!
    Περαστικούλια Φώτη!

  12. hplusk 07/02/2010 στο 3:37 μμ Reply

    «Ευφάνταστο» κείμενο. Θα μου πάρει λίγο χρόνο μέχρι να συνηθίσω αυτή την πλευρά της γραφής σου.

  13. fvasileiou 07/02/2010 στο 10:51 μμ Reply

    @giota

    Είναι ωραία να ξέρουμε ότι κάποιος είναι εκεί για μας.
    Ευχαριστώ για τις ευχές.

    @hplusk

    Αυτή η πλευρά εμφανίζεται σπανιότατα. Οπότε…

  14. kitsosmitsos 08/02/2010 στο 11:27 πμ Reply

    Βασικές ανθρώπινες ανάγκες. Πού το βρίσκετε το περίεργο;
    Απλά και ξεκάθαρα πράγματα.

  15. fvasileiou 08/02/2010 στο 4:31 μμ Reply

    @kitsosmitsos

    Ακριβώς αυτό!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: