Up in the Air

Σε αυτή την ταινία ο George υποδύεται τον Ryan Bingman, έναν άνθρωπο που κάνει μια πολύ παράξενη δουλειά: Προσλαμβάνεται από μεγάλες εταιρίες για να απολύει υπαλλήλους! Εξαιτίας της δουλειάς του ο Ryan βρίσκεται στον δρόμο 300 μέρες τον χρόνο, ταξιδεύοντας από Πολιτεία σε Πολιτεία κι από εταιρία σε εταιρία –σε καιρούς κρίσης είναι φυσικά περιζήτητος. Σε έναν τέτοιο σταθμό γνωρίζει την Alex. Η Alex είναι το θηλυκό του αντίστοιχο: Κι αυτή ταξιδεύει πολύ, μένει σε ξενοδοχεία, οδηγεί νοικιασμένα αυτοκίνητα. Ο Ryan και η Alex περνάνε μια βραδιά πραγματικά καλή κι από τότε, όποτε βρίσκονται σε κοντινές αποστάσεις, κανονίζουν να συναντιούνται. Κι ενώ η ζωή του Ryan μοιάζει ιδανική, εμφανίζεται στην εταιρία του η Natalie, μια εικοσιπεντάχρονη, φιλόδοξη υπάλληλος με μια πρωτοποριακή ιδέα: Οι απολύσεις να γίνονται μέσω τηλεδιάσκεψης (!) ώστε να εξοικονομούνται τα ναύλα. Ο τρόπος ζωής του Ryan απειλείται, αλλά έχει μια ευκαιρία: Το αφεντικό τού φορτώνει την νεαρή για να της δείξει τα κατατόπια, πριν εφαρμόσει στην πράξη την ιδέα της…

Η ταινία δομείται σε δυο άξονες: Την προσωπική ιστορία του Ryan και τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης.

Η οπτική του J. Reitman, σκηνοθέτη και συσσεναριογράφου, είναι απλή:

Εκεί που οι χαρτογιακάδες βλέπουν στατιστικές, ποσοστά, νούμερα, δείκτες, εκείνος βλέπει ανθρώπους, προσωπικές ιστορίες, αξιοπρέπεια, όνειρα, απόγνωση. Όχι, δεν είναι περίπλοκη η λογική του, αλλά είναι ξεκάθαρη και τίμια. Ο Reitman καταγράφει με θαυμαστή ακρίβεια τον πόνο των ανθρώπων που χάνουν την εργασία τους, χωρίς να διευκολύνει τον θεατή με το χρυσό χάπι της κομεντί. Χωρίς να διολισθαίνει και προς το μελό. Δεν έχει απαντήσεις, αλλά τουλάχιστον θέτει το ερώτημα με διαύγεια: Πώς είναι δυνατόν να μην υπάρχουν σχέσεις αμοιβαιότητας ανάμεσα στον υπάλληλο και την εταιρία; Πώς να σταθεί ένα σύστημα που στηρίζεται στην πίστη/εμπιστοσύνη, όταν το αφεντικό δεν έχει το κουράγιο να απολύσει τον υφιστάμενό του;

Υπάρχει όμως και η άλλη διάσταση στην ταινία:

Μη γελιέστε: Ο Ryan είναι ένα κωλοπαιδαράκι του κερατά. Αν η μικρή Natalie μέσα στην αφέλεια και την απειρία της πιστεύει στ’ αλήθεια ότι βοηθούν τον κόσμο που απολύουν, εκείνος δεν έχει καμιά αυταπάτη. Το δηλώνει ρητά: υποσχόμαστε στους ανθρώπους έναν άνετο τρόπο να περάσουν στην απέναντι όχθη, τους φορτώνουμε στην βάρκα και τους πετάμε στην θάλασσα στη μέση της διαδρομής. Και στις διαλέξεις του με περισσή αυτάρκεια υποστηρίζει ότι ο μόνος τρόπος για να επιβιώσει ο άνθρωπος είναι μόνος του κόβοντας κάθε συγγενικό, φιλικό, συναισθηματικό δεσμό.

Όμως κι ο Ryan είναι άνθρωπος, σώμα κι αίμα και όταν μαθαίνει ότι η αδελφή του δεν μπορεί να πάει ταξίδι του μέλιτος μετά τον γάμο της εξαιτίας της οικονομικής κρίσης κι αρκείται σε ψεύτικες φωτογραφίες μπροστά από τα αξιοθέατα, ραγίζει η καρδιά του.

Αλλά πιο πολύ ραγίζει όταν μαθαίνει ότι η Alex έχει οικογένεια, σύζυγο και παιδιά κι ότι για κείνη δεν είναι παρά μια διαφυγή από την πραγματικότητα, μια παρένθεση. Γιατί ο Ryan ερωτεύτηκε και κατάλαβε ότι η ζωή, ακόμα κι αν δεν έχει κάποιο πιο βαθύ ή πιο συγκεκριμένο νόημα, είναι πιο όμορφη όταν την μοιράζεσαι με κάποιον. Μόνο που τώρα πια δεν έχει κανέναν να την μοιραστεί. Είναι μόνος με την βαλίτσα του στην αίθουσα αναχωρήσεων. Γιατί, ναι, τα κατάφερε και οι απολύσεις δεν θα γίνονται μέσω τηλεδιάσκεψης, αλλά διά ζώσης και, ναι, μπορεί να συνεχίσει τον ίδιο φρενήρη και ανέμελο τρόπο ζωής.

Τότε όμως γιατί βλέπουμε στα μάτια του την ήττα;

Κι εκεί που περιμένουμε ότι θα τα παρατήσει όλα, βαλίτσα, δουλειά, ταξίδια. Ότι θα σταματήσει να κάνει αυτή την κωλοδουλειά και θα ριζώσει κάπου για να βρει κι εκείνος μιαν αγάπη, εκεί τηλεφωνεί στην αεροπορική του εταιρία και τους ζητά να μεταβιβάζουν τα μίλια του στην αδελφή και τον γαμπρό του. Η υπέρβασή του είναι ολοκληρωτική, η μεταμόρφωσή του πλήρης: Συνεχίζει να κάνει την δουλειά και την ζωή που πια δεν τον καλύπτει και ίσως-ίσως απεχθάνεται, για να μπορέσει η αδελφή του να κάνει κάποτε το ταξίδι του μέλιτος που ονειρεύεται.

O Ryan στα τελευταία λεπτά της ταινίας κατάλαβε ότι, αν η συντροφικότητα ομορφαίνει την ζωή, η αγάπη, δηλαδή η αυτοθυσία, της δίνει νόημα.

Ίσως γι’ αυτό ο θεατής, παρά το πικρό τέλος, φεύγει από την αίθουσα νιώθοντας καλά.

Όπως ίσως καταλάβατε, ο Ryan είναι ένας από τους πιο καλογραμμένους και καλοπαιγμένους χαρακτήρες της χρονιάς. Έτσι απλά.

Και το ίδιο απλά το Up to the Air είναι μια εξαιρετική ταινία. Ζεστή, αστεία, δραματική, πολιτική αλλά όχι στρατευμένη, με νόημα και ουσία, χωρίς να γίνεται βαρετή και εξεζητημένη.

Δεν ξέρω τι θα κάνει στα Oscar, δεν ξέρω πώς τα πήγε στο box-office. Ξέρω ότι εγώ την νοσταλγώ ήδη και θέλω να την ξαναδώ.

Advertisements

24 thoughts on “Up in the Air

  1. roadartist 10/02/2010 στο 11:07 μμ Reply

    Tην είδα και εγώ..
    Ένιωσα πως «χρυσώνει» το χάπι..για όσα ζούμε..

  2. fvasileiou 10/02/2010 στο 11:11 μμ Reply

    @roadartist

    Είσαι σίγουρη ότι το χρυσώνει;
    Στο τέλος παρελαύνουν 25 πραγματικά άνεργοι, κι όχι ηθοποιοί, από την οθόνη μας και μιλάνε για όσα περνάνε. Βέβαια, η ταινία τελειώνει με την ιστορία του Ryan, αλλά αυτό δεν είναι χρύσωμα.

    Ναι, δεν είναι σινεμά σαν του Κεν Λόουτς. Αλλά το συγκεκριμένο δεν είναι και το αγαπημένο μου…

  3. bauer24 11/02/2010 στο 9:59 πμ Reply

    Καλή ταινία, αλλά δεν ξετρελάθηκα κιόλας… 😛 Βασικά μόνο η αρχή (=τα πρώτα 20-30 λεπτά) και το τέλος (=5-10 λεπτά) μου άρεσαν ιδιαίτερα… ήθελα να είναι ακόμα πιο κυνική και λιγότερο κλισεδιάρικη ρομαντική κομεντί στα γούστα της ακαδημίας…

  4. fvasileiou 11/02/2010 στο 11:29 πμ Reply

    @bauer24

    Μα γιατί κλισεδιάρικη;
    Φωτεινή και συναισθηματική, ναι.

    Κι έπειτα αυτό για τα γούστα της Ακαδημίας ακούγεται πλέον σαν αστικός μύθος: Το 08 τα Όσκαρ τα πήρε το No Country for Old Man, το 07 το Departed και πάει λέγοντας.

    Κι έπειτα, μου αρέσει να πάω σινεμά και να περνάω καλά. Βαριέμαι την μιζέρια (αναφέρομαι πάλι στον Κεν Λόουτς, που για έναν περίεργο λόγο μου έχει κολλήσει… Και σκέψου δεν γύρισε καν το 2001 😀 ).

  5. bauer24 11/02/2010 στο 11:40 πμ Reply

    1. Γιατί ο πρωταγωνιστής άρχισε να αλλάζει σκεπτικό και σταδιακά να κολλάει με την Φαρμίγκα… Πολύ αναμενόμενη εξέλιξη… Ευτυχώς το διόρθωσαν με το φινάλε…

    2. Κακώς που το πήρε το No Country for Old Man κατά τη γνώμη μου. Για μένα είναι απ΄τις πιο υπερτιμημένες ταινίες της προηγούμενης δεκαετίας. 😛

    3. Το χρωστούσαν από παλιά στον Scorsese το όσκαρ σκηνοθεσίας και πήραν φόρα και έδωσαν και το καλύτερης ταινίας…

  6. fvasileiou 11/02/2010 στο 11:47 πμ Reply

    @bauer24

    Μα όλα τα λεφτά είναι ακριβώς η σταδιακή αλλαγή του πρωταγωνιστή.

    Θα σε στεναχωρήσω, αλλά για μένα τα πράγματα είναι μάλλον αντίστροφα: Θεωρώ το Departed την πιο υπερτιμημένη ταινία της δεκαετίας.
    Αλλά είτε έτσι είτε αλλιώς το νόημα είναι ότι η Ακαδημία δεν θέλγεται (πλέον τουλάχιστον) από τα happy ending.

    • bauer24 12/02/2010 στο 8:25 μμ Reply

      1. Για μένα καθόλου όλα τα λεφτά, αλλά τελείως τετριμμένη. 😛

      2. Πως γίνεται να είναι το Departed η πιο υπερτιμημένη ταινία της δεκαετίας από τη στιγμή που δεν έχω ακούσει κανέναν να το χαρακτηρίζει αριστούργημα;;; Επειδή πήρε όσκαρ καλύτερης ταινίας;;; Μα οι περισσότερες ταινίες που πήραν το μεγάλο βραβείο, δεν το άξιζαν… Αυτό δεν κάνει το Departed την πιο υπερτιμημένη ταινία της δεκαετίας!!!

      • fvasileiou 12/02/2010 στο 8:43 μμ Reply

        1. Αν δεν δέχεσαι ούτε ότι η μεταστροφή του Ryan -ασχέτως με το γεγονός αν είναι πρωτότυπη ή τετριμμένη- είναι καλογραμμένη και καλοπαιγμένη, τότε δεν υπάρχει έδαφος για συζήτηση.

        Εγώ πάντως, για να γίνω λίγο προκλητικός, δεν θα ψήφιζα τον Waltz για τον ρόλο του Landa, γιατί είναι ο ρόλος, εξαιρετικός κτλ, δεν εξελίσσεται, αλλά μένει στάσιμος κατά την διάρκεια της ταινίας. Νομίζω ότι θα έκλινα στον George (συμβόλαιο όμως δεν υπογράφω – μα τι λέω… Δεν ψηφίζω καν για τα Οσκαρ 😀 )

        2. Το Departed είναι μια καλή αστυνομική ταινία (αλλά τι άλλο θα μπορούσε να είναι με τέτοιο καστ -ακόμα και τους τρίτους ρόλους τους παίζουν πρωταγωνιστές). Όποιος ισχυρίζεται κάτι περισσότερο για την ταινία αυτή, κατά την γνώμη μου, την υπερτιμά.
        Επίσης εκείνη την χρονιά υπήρχαν καλλίτερες ταινίες. Και δεν το ψάχνω περισσότερο, το «Βαβέλ» και το «Ίβο Τζίμα» ήταν σκάλες ανώτερα.

        Αλλά, όπως λες κι εσύ δεν βραβεύονται πάντα οι καλλίτεροι.
        Και σιγά μην περιμέναμε τα Όσκαρ ή την Άρκτο ή δεν ξέρω ποιο άλλο για να πάμε / να δούμε / να μιλήσουμε για σινεμά.

  7. corfiot 11/02/2010 στο 12:22 μμ Reply

    Είδα την ταινία το Σάββατο. Ωραία πλάνα και αεροπλάνα, ωραίες φάτσες, πολλές πόλεις και περιοχές της Αμέρικα από ψηλά. Καλοφωτισμένη, ζωηρή, με ρυθμό. Δεν ξέρω αν είναι καλοπαιγμένη. Και σίγουρα δεν μου φάνηκε κάτι αξιοσημείωτο. Μετά την προβολή, οπωσδήποτε μου φαίνεται απίστευτο ότι αυτή η ταινία έχει 6 υποψηφιότητες Όσκαρ. Δείγμα γενικότερων εκπτώσεων; Πιθανότατα. Ωραία, περνάς καλά βλέποντά την – σωστά. Αυτό ταιριάζει με την κατάσταση της ανεργίας; Νομίζω ότι είναι μια ταινία περί συμβιβασμού, αμερικάνικου τύπου. Και η ταινία και ο συμβιβασμός.

  8. SOFIA 11/02/2010 στο 1:10 μμ Reply

    Να σου πω: και μόνο που παίζει ο George, εμένα μου αρκεί για να την δω! Είμαι λάτρης του ωραίου, τι να κάνω;
    Παρ’ όλα αυτά όμως μου άρεσε η υπόθεση. Θα προσπαθήσω να την δω…
    Καλημέρα Φώτη μου!

  9. giota 11/02/2010 στο 4:20 μμ Reply

    Κι εγώ θέλω να το δω αλλά δεν το βλέπω να πείθω τον άντρα μου! 😛

  10. deninho 12/02/2010 στο 2:09 μμ Reply

    Καλή ταινία μοιάζει από την περιγραφή σου! Άντε να βγει σε blu-ray να τη δούμε [σε σινεμά με εισιτήριο 10€ ή όσο έχει πάει πλέον, δεν πατάω το πόδι μου. Υπάρχει και μια κρίση στο μέση]

  11. fvasileiou 12/02/2010 στο 2:31 μμ Reply

    @corfiot

    Πιθανότατα να είναι ταινία περί συμβιβασμού -αυτό θα μπορούσαμε να το συζητήσουμε.
    Σίγουρα όμως δεν μπορεί να κριθεί με βάση τις απαντήσεις που δίνει ή δεν δίνει για την Κρίση.

    Πάντως, πολύ θα ήθελα να δω κι έναν Έλληνα σκηνοθέτη να γυρίζει μια τέτοια ταινία. Έχω σιχαθεί και τις ψυχές τους και τις Καρδίτσες τους και τα γαμημένα τα παιδικά τους χρόνια.

    @SOFIA

    Ναι ο George είναι ωραίος γενικά κι απ’ όλες τις απόψεις. (Μόνο σαν Batman ήταν χάλια, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Και, ναι, νομίζω οτι θα σου αρέσει.

    @giota

    Σοβαρά;;;
    Δηλαδή, δεν του αρέσει ο George;!;!;!;!

    @deninho

    Σε blu-ray, ε;
    Εγώ ο παλαιολιθικός έχω ξεμείνει στα DVD

    Το ταινιάκι πάντως τα σπάει.

  12. Academy 13/02/2010 στο 12:00 πμ Reply

    Μια καλοστημένη αμερικάνικη κομεντί που βαδίζει σε επικίνδυνα μονοπάτια και αντί να γίνει ένα ωραιότατο δράμα χαρακτήρων και καταστάσεων καταλήγει σε ένα διδακτικό(πρός θεού)φινάλε και συμφωνώ απόλυτα με τον φίλο που επιμένει οτι χρυσώνει το χάπι!!!Οχι,η Ακαδημία θα ασχοληθεί με σοβαρότερες ταινίες για φέτος…George Clooney πέτα πιά τα κοστούμι…υπάρχουν και άλλοι ρόλοι για έναν ηθοποιό!
    Φώτη λάμπεις δια της απουσίας σου στην oscarική ψηφοφορία…΄;)

  13. fvasileiou 13/02/2010 στο 12:43 πμ Reply

    @Academy

    Διάβασα την κριτική σου για την ταινία, πριν την δω. Ειλικρινά, δεν έχω να προσθέσω τίποτα απ’ όσα έχω ήδη πει. Και το Up in the Air, όπως και τόσα πράγματα, θα έχει τους οπαδούς και τους εχθρούς του.

    Δυστυχώς δεν έχω δει παρά ελάχιστες καινούργιες ταινίες φέτος. Και ο μόνος λόγος που κάθισα και είδα αυτό το ταινιόνι, είναι μήπως και καταφέρω να δω την δεκάδα της καλλίτερης ταινίας, για να ψηφίσω σε αυτή. Δεν είμαι σίγουρος ότι θα τα καταφέρω, αλλά θα προσπαθήσω.

  14. omikrosnautilos 13/02/2010 στο 1:39 πμ Reply

    το είδα κι εγώ απόψε (εσύ με παρέσυρες). πριν πω οτιδήποτε άλλο, μια ερώτηση: και οι δύο κοπελιές είναι υποψήφιες για όσκαρ; γιατι;

    ο Κλούνι μού φάνηκε ότι παίζει λίγο τον εαυτό του (είναι στη κατηγορία τομ χανκς, δεν θα συμπαθίσω κανέναν τους, ποτέ).

    αλλά, είχε κάποιες καλές στιγμές. επίσης μ’άρεσε που δεν ήταν πάλι ο άντρας ο μαλάκας της υπόθεσης, που διέλυσε τις ελπίδες μιας γυναίκας.

  15. fvasileiou 13/02/2010 στο 1:47 πμ Reply

    @omikrosnautilos

    Αφού σε παρέσυρα, ελπίζω να πέρασες καλά, ώστε να σε ξαναπαρασύρω πάλι.

    Να σου πω την αλήθεια, τις υποψηφιότητες για τα Όσκαρ δεν τις ξέρω, πέραν τις πολύ βασικές που συζητιούνται πολύ. Και ο George συζητείται.

    Αυτό με τον άντρα, να το συνηθίσεις, γιατί μάλλον έτσι θα παν τα πράγματα. Στις ΗΠΑ έχουν καταλήξει ότι «οι άντρες είναι οι νέες γυναίκες», δηλαδή θέλουν σταθερές σχέσεις, παιδιά κτλ, και οι ταινίες παρουσιάζουν όλο και περισσότερο αυτόν τον νέο (;) ανθρωπολογικό τύπο. Σκέψου: Ο Ryan ήταν από τους πιο παλιομοδίτες -πού να δεις το [500] Days of Summer.

    ………………………………………..
    Ναυτίλε, σε ποια διάσταση ταξιδεύεις; Ανέβασε κανά κειμενάκι, μου έλειψες…

  16. Σοφία 14/02/2010 στο 4:37 μμ Reply

    Την είδα και μου άρεσε αρκετά, αλλά δεν με ενθουσίασε. Θα ήθελα να την ξαναδώ κάποια στιγμή για να είμαι πιο συγκεκριμένη ως προς την κριτική μου. Προς το παρόν θα πω μόνο ότι ο Clooney μου φάνηκε τόσο γερασμένος που σοκαρίστηκα, επίσης η ηθοποιός που παίζει τη Natalie δεν μου άρεσε καθόλου.

  17. Giannis 15/02/2010 στο 10:53 πμ Reply

    thn 8ewrw thn poio antiamerikanikh – amerikanikh tainia, oso afora to legomeno american dream kai economic style!

    kai tou paei o rolos para polu, nomizw oti h tainia den 8a mporouse na einai toso kalh ama epaize enas allos h8opoios!

  18. fvasileiou 15/02/2010 στο 2:11 μμ Reply

    @Σοφία

    Κι εμένα μου φάνηκε πολύ γερασμένος ο George.
    Τι τα θες; Περνάνε τα έρμα…

    @Giannis

    Δεν ξέρω αν είναι «η πιο» -υπάρχει κι ένα Fight Club, μην το ξεχνάς- πάντως είναι πολύ…

    Καλώς μας ήρθες!

  19. geokalp 23/02/2010 στο 1:02 μμ Reply

    πολύ ωραία η παρουσίαση!
    τη καλησπέρα μου

  20. fvasileiou 23/02/2010 στο 3:43 μμ Reply

    @geokalp

    Σε χάσαμε, αρχηγέ!
    Χαίρομαι που πέρασες – νά ‘σαι καλά!

  21. hplusk 07/04/2010 στο 9:43 μμ Reply

    Την είδα κι εγώ. Εξαιρετική ταινία. Και του Clooney o χαρακτήρας του πάει τρελά. Δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον να παίζει καλύτερα στη θέση του. Και νομίζω ότι τέτοιες ταινίες του πάνε πλέον.

    O Ηλίας Φραγκούλης από τις Μάζες βαθμολόγησε την ταινία με 5/5 και έγραψε: “Μερικές ταινίες δεν είναι απλά αριστουργηματικές. Γεννιούνται για να μείνουν κλασικές” (link).

  22. fvasileiou 08/04/2010 στο 1:32 πμ Reply

    @hplusk

    5/5 μου φαίνεται κάπως υπερβολικό, όπως και η απόφανση πως είναι αριστούργημα. Κατά την γνώμη μου είναι μια πολλή καλή ταινία και ο Clooney, ναι, καταπληκτικός και αναντικατάστατος.

    ΥΓ: Δες και το World’s Greatest Dad με τον Robin Williams…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: