Μιχάλης Γενίτσαρης: [Η ζημιά στο μπουρδέλο του Μιρά]

Αντιγράφω τις σελίδες 35-39 από την αυτοβιογραφία του Μιχάλη Γενίτσαρη Μάγκας από μικράκι, η οποία είχε κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις Δωδώνη σε επιμέλεια Στάθη Gauntlett. Το βιβλίο βρίσκεται εκτός εμπορίου και μακάρι να επανεκδοθεί σύντομα:

Εγώ εκεί έμπλεξα με μια γκόμενα –την έλεγαν Σοφία· ήταν ελευθέρων ηθών –η οποία εμένα μάλλον με ξεμυάλισε. Όπως ήμουνα τρελός, απόγινα μαζί της.

Μια μέρα έρχεται στο κέντρο ο πατέρας του Χιώτη του Μανόλη, ο Διαμαντής, με έναν άλλον. Εγώ το Χιώτη το Διαμαντή τον ήξερα· τον άλλον δεν τον ήξερα. Με φωνάζουν στην παρέα, με συστήνουν, και μου λένε ότι ο άλλος ήτανε […] που είχε ένα μπουρδέλο στη Θήβα και ήθελε να μαζέψει γυναίκες, να τις πάει στο νταραβέρι που είχε. Με ψήσανε εμένα να αφήσω τη Σοφία να πάει στη Θήβα και κάθε βδομάδα να ‘ρχεται. Έπεσε όλη η σωματεμπορία απάνω μου, μ’ έψησαν, και εγώ την άφησα να πάει στη Θήβα.

Εκεί που πήγε όμως η Σοφία, ο Μιράς (γιατί έτσι τον έλεγαν αυτόν που είχε το μπουρδέλο) έβαλε έναν νωματάρχη ονόματι Δημητράκη (έτσι τον φώναζαν) και ερωτεύτηκε τη Σοφία. Ώσπου σε δέκα μέρες εγώ λαβαίνω γράμμα και μου γράφει: «Μιχάλη, εγώ δεν πρόκειται να ‘ρθω ξανά στην Αθήνα. Θα παντρευτώ έναν ενωματάρχη. Και το σπίτι που έχω στην Αθήνα καν’ το ό,τι θες». Γιατί όταν έφυγε από την Αθήνα, μου άφησε τα κλειδιά του σπιτιού –είχε πλερωμένα τρία ενοίκια και είχε φύγει.

Εγώ μόλις έλαβα το γράμμα, μου ήρθε ο ουρανός σφοντύλι. Την άλλη μέρα το πρωί φωνάζω έναν παλιατζή και πουλάω όλα τα πράματα του σπιτιού της –μέχρι φωτογραφίες της μάνας της. Όπως ήταν, όλα μαζί: κρεβάτι, ντουλάπες, κομοδίνα, ρούχα, φορέματα, όλα -2,500 χιλιάδες.

Παίρνω τα λεφτά, παίρνω τον ανιψιό του Βλάχου του Αντώνη, το Χρήστο το Μαρίνο, Μενιδιάτης κι αυτός – παιδί λουλούδι. Τότε ήταν φυγόδικος· είχε χτυπήσει ένα ενωματάρχη στο Μενίδι και τον κυνηγούσανε, και τον έκρυβα εγώ στο δωμάτιο της γκόμενας που είχα. Πάμε μεθάμε, κατεβαίνουμε στον Περαία, βρίσκω άλλον ένανε φίλο μου, το Στράτο Κουτσομπόλη, που ήταν κι αυτός ίδια φάρα με μας, και αρχινάμε το ούζο. Μέχρι που εγώ βγάζω συμπέρασμα να πάμε στη Θήβα, με ένα ταξί και να πάρουμε τη Σοφία –με το ζόρι αν δεν ήθελε νά ‘ρθει. Έτσι και έγινε.

Πάμε στου Μαυρομάτη, που ήταν στο «Δάσος». Εγώ στη δουλειά δεν πήγα – πάω στη καβάτζα που είχα στο κέντρο. Είχα ένα μπιστόλι Κολτς 38 και μια ξιφολόχη του στρατού. Τα παίρνω. Ο Μαρίνης είχε κι αυτός μπιστόλι. Οπλίζεται και ο Κουτσομπόλης, και βρίσκουμε του Στράτου του Παγιουμτζή το γαμπρό, που ήτανε σωφέρ, να μας πάει στη Θήβα. Μας ζήτησε τότες πεντακόσιες δραχμές. Εγώ του έδωκα οχτακόσιες –με τη διαφορά, ό,τι του πούμε θα έκανε. Παίρνουμε μαζί δυο μπουκάλες ούζο και ξεκινάμε για τη Θήβα. Στο δρόμο κάνουμε σχέδια τι θα κάνουμε. Η ώρα ήταν που φύγαμε απ’ την Αθήνα 11 τη νύχτα.

Φτάνουμε στη Θήβα. Μας έχουνε πει ότι μες στο μπουρδέλο κάθε βράδυ αδύνατον να μην υπάρχει χωροφύλακας μέσα να κοιμάται. Πάμε το βρήκαμε· ήταν σε μια ερημιά, ένα βουνό, μακριά από την πόλη. Μπρος από το μπουρδέλο ήταν ένα ποτάμι με μια γεφυρούλα που μόνο με τα πόδια πέρναγες. Σταματάμε, αφήνουμε το ταξί και πάμε με τα πόδια.

Ένα σπίτι μεγάλο, χωργιάτικιο, με δυο-τρία δωμάτια κάτω και άλλα τόσα απάνω. Θεοσκότεινο. Κοιτάμε από μια πόρτα που είχε δυο τζαμιλίκια και βλέπουμε ότι πίσω ακριβώς από την πόρτα είχανε βάλει τραπέζια και καρέκλες, γιατί ήτανε το καφενείο αυτό. Τότε κάνουμε σχέδιο να την σπρώξουμε και να μπούμε μέσα.

Ώσπου να το πούμε, εγώ έχω πάρει δρόμο, έχω ρίξει την πόρτα. Μπαίνω μέσα και πάω γραμμή σε μια λάμπα με φυτίλι, που ήτανε χαμηλωμένη. Την σηκώνω και φέγγει – μέσα κανείς, αλλά από πάνου φωνές και «Βοήθεια!» Εμείς είχαμε βγάλει τα μπιστόλια, έχω και τα μαχαίργια. Μπαίνω εγώ πρώτος στο άλλο δωμάτιο κάτου, βλέπω μια σκάλα που έβγαινε τον ανήφορο στα απάνω δωμάτια, αλλά δεν μπορούσα να πάω απάνω, μήπως ήτανε η χωροφυλακή και μου έριχνε στη σκάλα. Δεν φαινότανε κανένας. Εμείς όμως είχαμε ξηγηθεί με την παρέα μου, το Μαρίνη και τον Κουτσομπόλη, εάν βρίσκαμε κίνδυνο, θα ρίχναμε στο ψητό και θα πηγαίναμε στο βουνό να γίνουμε αντάρτες. Αλλά η καλή μας τύχη που δεν ήτανε το βράδυ η χωροφυλακή εκεί, παρά μόνο ένας ανθυπολοχαγός, τον οποίο εγώ βλέπω να κατεβαίνει τις σκάλες και να βάζει το χιτώνιο. Αλλά δεν είχα προσέξει που έβαλε το χέρι του να φτιάξει την εξάρτυση και νόμιζα ότι βγάζει μπιστόλι, γιατίς το φως εκεί που ήτανε δεν επαρκούσε. Και όπως βαστάω στο ‘να χέρι το μπιστόλι και στο άλλο την κάμα, του δίνω μια κάτω από την ελιά του ποδιού του και η κάμα βγαίνει πίσω στο κωλομέρι. Σωρό-κουβάρι από τις σκάλες, με φωνές σαν ουρλιαχτά.

Τότε έγινε το σώσε. Αποπάνω από τις σκάλες βλέπω τη Σοφία και πεντέξι από τις άλλες γυναίκες να φωνάζουνε σαν τρομαγμένα θηρία. Ο Κουτσομπόλης είχε κάτσει όξω, ο Μαρίνης κάτω στις σκάλες, και εγώ πάω απάνω. Μόλις ανεβαίνω απάνω, βλέπω ένανε άντρα που έχει ανοίξει ένα παράθυρο από πίσω από το σπίτι, που ήτανε και πιο χαμηλά, και πηδάει έξω. Εγώ τρέχω στο παράθυρο νομίζοντας ότι είναι ο ενωματάρχης, του ρίχνω, αλλά αυτός χάθηκε· έτρεχε πολύ. Τότε γυρίζω εγώ, μαγκώνω τη Σοφία από τα μαλλιά και την τραβάω να μου πει πού είναι το δωμάτιό της. Μπαίνω σε ένα, ήταν μια ντουλάπα με καθρέφτη, σπάω τον καθρέφτη, σπάω μια κανάτα μεγάλη με μια λεκάνη. Αλλά η Σοφία φοβήθηκε και φεύγει να πάει κάτω. Τότε εγώ φωνάζω του Στράτου να την πιάσει, και περιλαβαίνω την μαντάμα (ονόματι Μαργιώ) να μου δείξει το δωμάτιο της Σοφίας. Αυτή φοβάται να μου το δείξει, γιατί νομίζει ότι εγώ θα της κάψω τα ρούχα.

Και τότες αρχινάει η ζημιά· δεν αφήνω δωμάτιο γερό. Τα ‘σπασα όλα μέσα: ντουλάπες, λαβουμάνα, ρούζα έσχιζα, και άλλα. Ώσπου μπαίνω στο δωμάτιο της μαντάμας μέσα, χωρίς να ξέρω ότι είναι της μαντάμας. Ορμάει κι αυτή μέσα, φοβούμενη μη της σπάσω κι αυτηνής, και πάει να μου αρπάξει την κάμα που βαστούσα στα χέρια. Τότε γίνεται το μοιραίο· της κόβω το χέρι και της αφαιράω δύο δάχτυλα. Μπήζει τις φωνές.

Αλλά έχει συμβεί και έξω αναταραχή. Αυτός που είχε πηδήσει από το παράθυρο, τον είδε ο Κουτσομπόλης και φοβήθηκε, και φωνάζανε εμένα να κατεβώ να φύγουμε, γιατί ο ανθυπολοχαγός αιμορραγούσε. Εγώ σαν θηρίο, χωρίς να καταλαβαίνω τι έκανα, κατεβαίνω κάτου, ρωτάω το Μαρίνη πού είναι η Σοφία.

Μου λέει:

– Μου έφυγε, βγήκε έξω.

Μπήζω τη φωνή του Κουτσομπόλη. Μου λέει αυτός ότι δεν την είδε. Τότε βάζω χέρι και στα κάτω δωμάτια – τα ‘σπασα όλα· δεν άφησα τίποτα.

Τότε συγκεντρωνόμαστε να φύγουμε – εγώ παίρνοντας της Σοφίας όλα τα ρούχα στην αγκαλιά μου – και πά ‘να φύγουμε. Αλλά πίσω μας δεν ακούς τίποτα άλλο από ουρλιαχτά κι από «Βοήθεια!».

——————————————–

Δες επίσης:

Advertisements

24 thoughts on “Μιχάλης Γενίτσαρης: [Η ζημιά στο μπουρδέλο του Μιρά]

  1. Δύτης των νιπτήρων 18/02/2010 στο 5:26 μμ Reply

    Τύφλα νάχει ο Σκορσέζε. Πόσο ήσυχος φαίνεται ο Μάρκος, που το πολύ-πολύ να κυλιόταν στα χωράφια μαστούρης.

    Ένα θετικό του ότι ήρθαν τα παλιά ρεμπέτικα στη μόδα μετά το ’70, είναι τα διάφορα απομνημονεύματα που κυκλοφόρησαν. Αλλιώς, θα μαθαίναμε σχετικά μόνον ό,τι έγραφαν οι εφημερίδες και τα αστυνομικά δελτία. Μαζεύω μετά μανίας ό,τι βρίσκω από τέτοιες «εσωτερικές» αφηγήσεις του σημερινού υποκόσμου: οι υποκλοπές των συνομιλιών του Βλαστού απ’ τη φυλακή, για παράδειγμα, λίγα πράγματα.

  2. Δύτης των νιπτήρων 18/02/2010 στο 5:27 μμ Reply

    Κάτι τεχνικό, και μετά το σβήνεις το σχόλιο αν θες: αυτό το «δες επίσης», είναι κάποιο widget της wordpress; Ευχαριστώ!

  3. fvasileiou 18/02/2010 στο 5:35 μμ Reply

    @Δύτης των νιπτήρων

    Τον φουκαρά τον Μάρκο τον είχε μαχαιρώσει με πηρούνι στον κώλο (!) ο Μάθεσης…

    Δυστυχώς τα απομνημονεύματα που κυκλοφόρησαν το ’70 και το ’80 είναι όλα γεμάτα ωραιοποιήσεις και ηθικισμούς. Οι τότε «ρεμπετολόγοι» ανακατασκεύασαν κατά την την βούλησή τους έναν ολόκληρο κόσμο. Ο Gauntlett στον πρόλογο της αυτοβιογραφίας του Γενίτσαρη συγκρίνει την χειρόγραφη σελίδα των απομνημονευμάτων του Παπαϊωάννου, που δημοσιεύεται στο βιβλιο, και βρίσκει σωρεία επεμβάσεων του Χατζηδουλή. Δυστυχώς δεν είχα την υπομονή να τα συγκρίνω κι εγώ ο ίδιος.

    Αυτό το «Δες επίσης» το κοτσάρω εγώ στο τέλος. Αν υπάρχει κάποιο widget της WP, δεν το ξερω.

  4. Δύτης των νιπτήρων 18/02/2010 στο 5:37 μμ Reply

    Εδώ που τα λέμε, ποιος ξέρει τι αποσιώπησε κι ο ίδιος ο Μάρκος, που ήθελε να διαβάζουν τη ζωή του τα παιδάκια του.

  5. Ηλίας 19/02/2010 στο 7:21 μμ Reply

    Tι ήταν η Ελλάδα κάποτε ε?

    Πάντως ρε συ Φώτη, πως σου φαίνεται αυτό το «θα ρίξουμε στο ψαχνό και θα βγούμε στο βουνό να γίνουμε αντάρτες»?

    Δεν ήταν ιδεολόγοι αγωνιστές του λαού οι αντάρτες?

  6. fvasileiou 21/02/2010 στο 8:58 μμ Reply

    @Δύτης των νιπτήρων

    Ο Μάρκος ήταν σωματώδης και ενέπνεε τον σεβασμό (πες το και φόβο), αλλά δεν του άρεσαν τα μπλεξίματα αυτού του είδους. Γι’ αυτό τον θεωρούσαν και δειλό.

    @Ηλία

    Ωχού, τι πας και προσέχεις… 😛

  7. Δύτης των νιπτήρων 22/02/2010 στο 10:35 πμ Reply

    Παρεμπιπτόντως, σε ποια εποχή διαδραματίζεται η ιστορία; Προπολεμικά, στην κατοχή, μετά;

  8. fvasileiou 22/02/2010 στο 2:20 μμ Reply

    @Δύτης των νιπτήρων

    Προπολεμικά. Επί Μεταξά.

  9. Δύτης των νιπτήρων 22/02/2010 στο 7:09 μμ Reply

    Αναρωτιέμαι αν ο Γενίτσαρης χρησιμοποιούσε τη λέξη «αντάρτης» τότε (που μάλλον όχι), ή την κότσαρε δεκαετίες μετά, όταν έγραφε την αυτοβιογραφία και είχε καθιερωθεί η σημερινή σημασία. Δηλαδή, δεν είμαι σίγουρος ότι έπί Μεταξά ονομαζόταν «αντάρτης» όποιος έβγαινε στο βουνό. Ως σχόλιο στο σχόλιο του Ηλία, παραπάνω.

  10. fvasileiou 22/02/2010 στο 7:18 μμ Reply

    @Δύτης των νιπτήρων

    Είναι προφανές ότι ο Γενίτσαρης χρησιμοποιεί εκ των υστέρων τον συγκεκριμένο όρο για να δηλώσει μια συγκεκριμένη πράξη. Και είναι δεδομένο ότι ο Γενίτσαρης εξορίστηκε επί Μεταξά «χωρίς καμιάν αιτία», όπως λέει σε ένα τραγούδι του ή ως «δημόσιος επικίνδυνος», όπως λέει στην αυτοβιογραφία του.
    Γενικά, τα τραγούδια του Γενίτσαρη που αναφέρονται σε κείνη την περίοδο και η αυτοβιογραφία του προσφέρουν ένα πλούσιο υλικό, ανοίχτο σε ερμηνείες και νομίζω ότι ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του, για τα οποία κάποιος άλλος θα έχει μια αντίθετη άποψη να πει.

    Συγχώρεσέ με, αλλά δεν έχω κέφι να ανοίξω αυτή την συζήση τώρα.

  11. zamuc 22/02/2010 στο 7:42 μμ Reply

    Ιστορίες ε; και πόσα άλλα

    Γνωρίζω κάπους απόγονους του Γενίτσαρη (στην κυριολεξία απόγονοι του). Άσχετο απλα το αναφέρω ως σύμπτωση

    Κακόβουλο το σχόλιο για τους αντάρτες, γι’ αυτό υποψιάζομαι ρώτησε τη χρονολογία ο δύτης, αν όχι πέτυχε διάνα.

    Αλλά ξέρω οπως πάντα οι «δικοί μας» είναι ποινικοί ενώ οι χωροφύλακες…

  12. fvasileiou 22/02/2010 στο 10:12 μμ Reply

    @zamuc

    Εγώ δεν πιστεύω ότι υπάρχουν κακόβουλα σχόλια. Εγώ πιστεύω ότι όλοι εδώ -όπως και αλλού- συζητάμε καλοπροαίρετα.
    Φαντάζομαι θα συμφωνείς ότι η χρήση της συγκεκριμένης λέξης εδώ έχει ενδιαφέρον -το πώς και το γιατί απαιτεί εξειδικευμένη έρευνα που εγώ τουλάχιστον δεν μπορώ να την κάνω. Ειλικρινά, δεν ξέρω και δεν θέλω να κάνω υποθέσεις.

    Επίσης πιστεύω ότι η διερεύνηση της μεταξικής περιόδου, όπως και της Κατοχής, του Εμφυλίου και όλων γενικά των ιστορικών γεγονότων, έχει νόημα όταν στόχος της δεν είναι να δικαιώσουμε τους «δικούς μας» και να καταδικάσουμε τους «δικούς τους», αλλά για να προσεγγίσουμε την αληθεια, να φωτίσουμε προθέσεις, αιτίες και αποτελέσματα ή για να διηγηθούμε από την αρχή την Ιστορία.

    Γενικά, δεν πιστεύω στην ύπαρξη καλών και κακών.

    Τέλος, ανάρτησα το κείμενο με στόχο να δούμε μια πλευρά του κόσμου του ρεμπέτικου. Κατανοώ ότι δίνει τροφή και σε άλλες συζητήσεις εξίσου ή και περισσότερο ενδιαφέρουσες, οι οποίες όμως δεν ήταν στις προθέσεις μου. Γι’ αυτό, συγχωρέστε με, αλλά δεν θα συμμετέχω.

  13. Δύτης των νιπτήρων 22/02/2010 στο 10:46 μμ Reply

    Εεεε… δεν ξέρω αν χρειάζεται να διευκρινίσω ότι ούτε εγώ θέλω να εμπλακώ σε τέτοια συζήτηση εδώ. Και μένα μου έκανε εντύπωση η λέξη αντάρτης, δεν με ενδιαφέρει να το γυρίσω στο ιδεολογικό -όχι σε ξένο ιστολόγιο! 🙂
    Το κυριότερο, νομίζω, είναι ότι τώρα θέλω κι εγώ να βρω το βιβλίο και να το διαβάσω.

  14. fvasileiou 22/02/2010 στο 10:53 μμ Reply

    @Δύτης των νιπτήρων

    Η χρήση της λέξης «αντάρτης» δεν μπορεί να ερμηνευτεί ούτε με στατικά κριτήρια ούτε με ιδεολογικά. Στο κάτω-κάτω της γραφής δεν νομίζω ότι η όποια χρήση κάνει ο Γενίτσαρης ενός όρου δικαιώνει ή απαξιώνει μια ιδεολογία. Βέβαια κάτι μας δείχνει, αυτό είναι σίγουρο. Τι μας δείχνει, χρειάζεται δουλειά.

    Το βιβλίο δεν κυκλοφορεί πια. Δυστυχώς. Πρέπει να το αναζητήσεις σε κανένα παλαιοβιβλιοπωλείο ή το φωτοτυπήσεις από κάποια βιβλιοθήκη.

  15. zamuc 23/02/2010 στο 11:59 πμ Reply

    Οκ δεκτό, συμμετείχες όμως με τον τρόπο σου με το γελάκι και τις τρεις τελίτσες δίπλα στο «Ωχού, τι πας και προσέχεις». Δεν έγραψες στον Ηλία «ανάρτησα το κείμενο με στόχο να δούμε μια πλευρά του κόσμου του ρεμπέτικου».
    Αν κατάλαβα λάθος συγχωρέστε με, το κείμενο είναι πολύ ενδιαφέρον πάντως.

  16. fvasileiou 23/02/2010 στο 12:22 μμ Reply

    @zamuc

    Μου ζητάς να απολογηθώ γιατί έβαλα γελάκι και τρεις τελείες δίπλα στο «ωχού»;
    Ας απολογηθώ λοιπόν:
    Πρόσεξα την χρήση της λέξης όχι όταν είχα διαβάσει το κείμενο, αλλά όταν το δακτυλογραφούσα. Και σκεφτόμουν πόσο «πολιτικά ανάποδο» είναι για τα ελληνικά πράγματα αυτό. Και σκεφτόμουν κι ότι, ανεξαρτήτως των συνθηκών εκείνης της εποχής, αλλά και της επόμενης και της μεθεπόμενης, ο Γενίτσαρης χρησιμοποιεί την λέξη αντάρτης με τρόπο ουδέτερο -ούτε θετικά, ούτε αρνητικά- για να δηλώσει μια συγκεκριμένη πράξη. Εγώ αυτό το βρίσκω από μόνο του ενδιαφέρον, το κρατάω κι ελπίζω κάποτε να έχω το χρόνο να μελετήσω αυτή την περίοδο και να μάθω περισσότερα.
    Τώρα, αν εσύ θίγεσαι με κάποιο τρόπο, επειδή ο Γενίτσαρης χρησιμοποιεί την λέξη «αντάρτης» στην συγκεκριμένη περίπτωση, δεν ξέρω τι άλλο μπορώ να κάνω, παρά να σου πω ότι δεν σημαίνει και πολλά πράγματα για την καθεαυτή πολιτική κατάσταση εκείνης της εποχής, παρά για την χρήση της λέξης και μόνο από τους ανθρώπους του λαού. Και ότι, τέλος πάντων, δεν μπορούμε τουλάχιστον να επισημαίνουμε τα ενδιαφέροντα κι αμφιλεγόμενα θέματα από τον φόβο μήπως θιχτεί κάποιος.

  17. zamuc 23/02/2010 στο 3:11 μμ Reply

    Θίχτηκα από το σχόλιο «Δεν ήταν ιδεολόγοι αγωνιστές του λαού οι αντάρτες?» το θεωρώ κακόβουλο και απλά έτσι το χαρακτήρισα. Οι υπόλοιποι με αρπάξατε ότι προσπαθώ δήθεν να πολιτικοποιήσω το πράγμα. Δεν ήμουν αυτός που το έκανε πρώτος και δεν ζήτησα από κανένα να απολογηθεί.

    Το πως τη χρησιμοποιεί ο Γενίτσαρης νομίζω είναι εμφανές, θα μπορούσε να πει θα πάρω τα βουνά ή κάτι τέτοιο. Ας δεχτώ και αυτό που λες ότι πρέπει να μελετήσει κάποιος την περίοδο για να καταλάβει. Το σχόλιο ήταν πολύ κακό όμως και η απάντηση σου κρυφοσυναινετική.

    Σόρυ αλλά όταν βλέπω κάτι τόσο άστοχο, κακόβουλο και μικρόψυχο 60 και 70 χρόνια μετά δεν μπορώ να κρατηθώ.

    Είμαι σίγουρος ότι θα εμφανιστεί σε λίγο κάποιος εδώ και θα μου πει «Αν δεν σου αρέσει μην διαβάζεις» επειδή όμως τυγχάνει να διαβάζω το blog σου θεωρώ ότι μπορώ να κάνω κάποια παρατήρηση.

    Αυτά δεν σε κουράζω άλλο, νομίζω ότι καταλαβαίνεις. Ίσως κακώς δίνω μεγαλύτερη σημασία από όση πρέπει σε κάποια πράγματα…

  18. fvasileiou 23/02/2010 στο 3:42 μμ Reply

    @zamuc

    Καταλαβαίνω, όπως καταλαβαίνεις κι εσύ, όπως καταλαβαίνουν κι όλοι όσοι διαβάζουν τον διάλογό μας. Λυπάμαι, αλλά ούτε έτοιμος είμαι, ούτε τις γνώσεις έχω για να χειριστώ έναν διάλογο περί του Εμφυλίου. Ελπίζω άλλοι, που ξέρουν περισσότερα και -γιατί όχι;- έχουν πιο ανοιχτά μυαλά από τα δικά μου να τον διεξαγάγουν. Σε αυτή την περίπτωση εγώ τουλάχιστον, ακόμα κι αν λόγω της αδυναμίας μου δεν συμμετάσχω, θα είμαι φανατικός αναγνώστης του.
    Ένα πράγμα μόνο να διευκρινίσω, αν μου το επιτρέπεις: Το σχόλιό μου ήταν φανερά συναινετικό ως προς αυτό το σημείο: Ότι μπορούμε 60 και 70 χρόνια μετά να ξαναδούμε τα γεγονότα, να τα ξαναδιαβάσουμε, να τα ξανατοποθετήσουμε στον χώρο και τον χρόνο με άλλα κριτήρια κι όχι με την θέρμη του αισθήματος της στιγμής που συμβαίνουν, χωρίς να ψάχνουμε να βρούμε καλούς και κακούς, αθώους και ενόχους, αλλά επιχειρώντας να φωτίσουμε τις αθέατες, γκρίζες περιοχές. Μια τέτοια γκρίζα περιοχή είναι και το συγκεκριμένο απόσπασμα του Γενίτσαρη.

    Είμαι παλιός αναγνώστης και θαυμαστής του μπλογκ σου και χαίρομαι που διαβάζεις το «Σημειωματάριο» και κάθε σχολιασμός σου αποτελεί τιμή για μένα. Λυπάμαι μόνο που δεν μπορώ να συνεχίσω αυτή τη συζήτηση.

  19. Μαρκουιζου Καιτη 01/08/2010 στο 8:07 μμ Reply

    Διάβασα με προσοχή τα όσα γράφονται, από φίλους του θείου μου θέλω να πιστεύω.
    Προσπαθείτε όλοι σας να δώσετε πολιτική χρειά σε μιά από τις λέξεις που χρησιμοποίησε ο Γενίτσαρης. Λάθος μέγα.
    Ο Γενίτσαρης, αναφέροντας τήν λέξη ΄΄αντάρτης», ουδόλως είχε στο μυαλό του την πολιτική σας προέκταση, όπως εσείς την ενοείτε και την αναφέρετε.
    Η μεταφορική έννοια της συγκεκριμένης λέξης είναι αντικομφορμιστής και αυτό εννοούσε ο θείος μου μόνον.
    Μη λοιπόν σπαταλάτε τον χρόνο σας με εξηγήσεις και σχόλια που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
    Θα ήθελα να σχολιάσετε τη ζωή του, το έργο του, την ντομπροσύνη του, την αξιοπρέπειά του, γιατί για μας, τήν οικογένειά του, αυτά είναι η κληρονομιά μας.
    Είμαστε όλοι μας υπερήφανοι γι’ αυτόν.
    Θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλιά σας, αναφορικά με την δική μου παρατήρηση.

    • fvasileiou 01/08/2010 στο 8:37 μμ Reply

      Νομίζω ότι ουσιαστικη συζήτηση δεν έγινε στο «Σημειωματάριο» για την χρήση της λέξης «αντάρτης» στη συγκεκριμένη αφήγηση, γιατί εγώ το εμπόδισα όσο μου ήταν δυνατόν φυσικά. Και το εμπόδισα από τον φόβο ότι η συζήτηση θα γινόταν με τον ίδιο, συμβατικό τρόπο, με τον οποίο γίνονται όλες οι συζητήσεις στον τόπο μας.

      Η γνώμη μου πάντως είναι ότι ο Γενίτσαρης δεν χρησιμοποιεί την λέξη με την έννοια που είχε το ’38 – ’39, οπότε έγινε το συγκεκριμένο περιστατικό, αλλά με την έννοια που είχε τότε που έγραψε την αυτοβιογραφία του. Με άλλα λόγια, δεν είναι άνευ αντικειμένου η συζήτηση που παραλίγο να ξεκινήσει, αφού πρέπει να προσδιοριστεί τι σήμαινε για τον Γενίτσαρη «αντάρτης» τότε, τι σήμαινε για την πλειοψηφία (και τις μειοψηφίες) του ελληνικού λαού και πώς την χρησιμοποιεί εδώ ο αφηγητής.
      Πιθανόν να σήμαινε «αντικομφορμιστής», αλλά δεν μου φαίνεται πολύ πιθανό.

      Για τα υπόλοιπα: Θα ήταν πολύ καλό, στο βαθμό που μπορείτε βέβαια, να επιδιώξετε μια νέα έκδοση της αυτοβιογραφίας του θείου σας, γιατί είναι πολύ καιρό εκτός κυκλοφορίας κι, όπως διαπιστώνεται κι από τους επισκέπτες του μπλογκ μου, υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον και για τον Γενίτσαρη και για την εποχή εκείνη.
      Σε ό,τι αφορά εμένα, ετοιμάζω εδώ και καιρό κάτι για τους Σαλταδόρους κι ελπίζω μέσα στον Οκτώβριο, με αφορμή και την εθνική επέτειο, να το αναρτήσω. Θα χαρώ να γίνει συζήτηση και να συμμετέχετε κι εσείς.

      Σας ευχαριστώ πολύ που συμμετείχατε στη συζήτησή μας.

  20. Μαρκουιζου Καιτη 02/08/2010 στο 6:58 μμ Reply

    Ευχαριστώ κατ’αρχήν για το ενδιαφέρον σας, τόσο για το ρεμπέτικο όσο και για τον θείο μου, ο οποίος πιστεύω ότι υπηρέτησε επάξια το είδος του τραγουδιού αυτού.
    Θα ήθελα πολύ να επανεκδοθούν οι δύο αυτοβιογραφίες του και υπόσχομαι από Οκτώβρη να κινήσω τις διαδικασίες.
    Στήν προσπάθειά μου αυτή, θα σας ήθελα συμπαραστάτη μου.Θα ήθελα επίσης να σας ενημερώσω και εφ’ όσον ενδιαφέρεσθε φυσικά, ότι γίνεται μια προσπάθεια να κυκλοφορήσει ενα cd με τραγούδια του θείου μου, που έχουν τραγουδίσει ονόματα όπως ο Διονυσίου, ο Νταλάρας, η Ρίτα Σακελαρίου, κ.α.
    Φυσικά η προσπάθεια δεν σταματά εδώ. Στόχος μας είναι επίσης η κυκλοφορία ενάς δεύτερου cd με ανέκδοτα τραγούδια του.
    Σκοπός όχι μόνον εμού, αλλά και της οικογένειας όλης, είναι να γνωρίσουν όσο περισσότεροι νέοι το έργο του.
    Και πάλι ευχαριστώ.

    • fvasileiou 03/08/2010 στο 12:56 πμ Reply

      Τα νέα για την επανέκδοση της αυτοβιογραφίας και για τα δυο CD που ετοιμάζονται μου δίνουν μεγάλη χαρά -ιδιαίτερα εκείνο που θα περιέχει ανέκδοτα τραγούδια.
      Από την πλευρά μου θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για την προβολή του έργου του Γενίτσαρη και των προσπάθειών σας.
      Μην διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μου (στη σελίδα Επικοινωνία μπορείτε να βρείτε και το e-mail μου) για οτιδήποτε μπορεί να χρειαστείτε.

  21. Μαρκουιζου Καιτη 03/08/2010 στο 7:07 μμ Reply

    Σας ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον σας και την πολύτιμη βοήθεια που προτίθεσθε να μας προσφέρετε.
    Θα είμαστε σε επαφή αρχή Οκτωβρίου.

  22. antinor kleopas 04/01/2011 στο 9:38 μμ Reply

    Πρεζονια,χασικληδες ,νταβατζιδες,αλητες,δολοφονοι ηταν,και εσεις θελετε να τους βγαλετε και ηρωες,θα παμε στα βουνα ,να ξεσκατωθουνε γιατι ηταν χεστηδες και λγο μουσικοι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: