Πεθαμένες Ιστορίες

Καμιά φορά σκέφτομαι τις πεθαμένες ιστορίες.

Τις ιστορίες που κανένας δεν θα τις αφηγηθεί ποτέ, που είναι καταδικασμένες να βυθιστούν στη λήθη.

Τις ιστορίες που κρύβονται πίσω από ένα βλεφάρισμα, ένα σούφρωμα των χειλιών, μια χειρονομία, ένα ξεροβήξιμο. Τις ιστορίες που προσπερνάω καθημερινά στον δρόμο για τη δουλειά και στην ουρά του σούπερμάρκετ. Τις ιστορίες μιας μισόκλειστης γρίλιας, της κουρτίνας που ανεμίζει έξω από το παράθυρο, του φρεσκομαγειρεμένου φαγητού που ευωδιάζει στον δρόμο, της μπουγάδας που στεγνώνει, της μουσικής που βάλαμε για ringtone.

Τις ιστορίες που κρύβονται καθώς κάθεσαι διπλωμένη στην καρέκλα και χαμογελάς με το κεφάλι σου γερτό κοιτάζοντας και μη κοιτάζοντας τον απέναντι τοίχο.

Τις ιστορίες που δεν θα μπορέσω ποτέ να πω γιατί, όσο κι αν ξεχειλίζουν από μέσα μου, δεν έχω τις λέξεις.

Και ντρέπομαι. Γιατί όλη αυτή η αγωνία μου φαίνεται χαζή κι ανόητη και παράλογη και αντιπαραγωγική.

Advertisements

9 thoughts on “Πεθαμένες Ιστορίες

  1. #FN$# 24/02/2010 στο 3:58 μμ Reply

    Γιατί όταν διαβάζω (τέτοιου είδους) κείμενα σου ανατριχιάζω;…

  2. Αθανασία 24/02/2010 στο 9:58 μμ Reply

    Χαααχααααααχα!γειάσου Φωτάκο..ε,εμ ναί έχεις δίκιο είναι όντως ανόητο κ αντιπαραγωγικό…οι ιστορίες,καλέ μου είναι γιανά τις λ ες οκ?…είτε καλές,είτε κακές είναι αυτές…πρέ πει να λέγονται…πάντα…αυτός είναι ο λόγος,ύπαρξης μιάς ιστορίας υπάρχει,γιανά λέγεται,να περνά από γενιά σε γενιά…να την ακούνε να μαθαίνουν μέσα από αυτή οι άνθρωποι…να σκέφτονται,να πρβληματίζονται…γι αυτό υπάρχουν οι ιστορίες…ή κ γιανά δίνουν χαρά,συγκίνηση,ή κ λύπη στα παιδάκια ή κ τους μεγάλους?που τις ακούνε?…αυτός είν ο σκοπός τους….μάλλον εσύ συμβάλεις στο να μη προχωρήσει,αυτό ο…κύκλός ‘εξέλιξης’ μιάς ιστορίας με το να μην τη λές….χιιιιιιιιχιιιιχι…προσπάθησε πάντως…δεν κακή ιδέα…καλησπέρες…….

  3. SOFIA 25/02/2010 στο 12:25 πμ Reply

    Το μόνο που έχεις να κάνεις, είναι να μην τις αφήσεις να πεθάνουν… Γι’ αυτό είσαι εσύ εδώ για να τις γράψεις κι εμείς για να τις διαβάσουμε!
    Καλό βράδυ Φώτη μου!

  4. fvasileiou 25/02/2010 στο 12:28 μμ Reply

    @#FN$#

    Δεν ξέρω -ίσως μια κλωστή να μας συνδέει…

    @Αθανασία

    Όσο μπορώ προσπαθώ, Αθανασία. Νά ‘σαι καλά!

    @SOFIA

    Κάθε φορά που πιάνω το στιλό αυτό προσπαθώ -βλέπεις να το πετυχαίνω; Δυστυχώς…

    Καλημέρα!

  5. nomansland 26/02/2010 στο 3:33 πμ Reply

    Το ‘χω σκεφτεί κι εγώ πολλές φορές, βέβαια ποτέ δεν το ‘γραψα.

    Νιώθω μια οικειότητα με την ιστορία σου.

    Από τα ωραία σου, καλημέρα!

    • fvasileiou 26/02/2010 στο 5:59 μμ Reply

      Την ιστορία, βέβαια, δεν την έγραψα, ελπίζω όμως κάποτε να μπορέσω να την γράψω…

  6. #FN$# 26/02/2010 στο 12:56 μμ Reply

    🙂

  7. fairytalesman 01/10/2012 στο 9:53 μμ Reply

    Ιστορίες που δεν διηγήθηκε ποτέ κανείς. …. που κινούνται ανάμεσα στην πραγματικότητα και την φαντασία.
    Είναι και τίτλος ενός βιβλίου του Παντελή Γιαννουλάκη. Αγαπημένα μου κεφάλαια το »Η τρέλα του Μωπασάν» και το »Θερβάντες» .

    • fvasileiou 03/10/2012 στο 12:48 μμ Reply

      Δεν το ξέρω. Θα το αναζητήσω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: