Μια μακριά, άσπρη τρίχα

Δεν νομίζω ότι έχω απογοητεύσει άλλον άνθρωπο τόσο πολύ, όσο τον Δημήτρη το βράδυ της Καθαράς Τρίτης.

Είχε σηκωθεί να φέρει άλλες δυο βότκες με λεμόνι, όταν με τα μάτια ορθάνοιχτα και το στόμα γεμάτο φώναξε:

– Ρε μαλάκα, τι είναι αυτό;

Άφησε τα ποτήρια και ο αντίχειρας με τον δείχτη του δεξιού του χεριού κατευθύνθηκαν προς τον λαιμό μου.

Πόσες βότκες είχαμε πιει; Τρεις; Τέσσερις; Δεν αντέδρασα. Τον κοίταξα ανέκφραστος και ακίνητος.

Τα δάχτυλα προσπέρασαν το αριστερό μου αφτί και προσγειώθηκαν στον ώμο μου. Πασπάτεψαν άτσαλα την μπλούζα μου και απογειώθηκαν ξανά. Τα μάτια του Δημήτρη είχαν πλέον εκείνη την χαρακτηριστική λάμψη των ανθρώπων που καταλαμβάνονται από τον πυρετό του χρυσού. Έστρεψα το κεφάλι μου και κοίταξα απορημένος τα δάχτυλα που μετεωρίζονταν αργά προς το μέρος του. Δεν έβλεπα τίποτα.

– Τι είναι αυτό ρε; ρώτησε και ήταν ακριβώς η ερώτηση που ήθελα κι εγώ να υποβάλω.

Έφερε τα δάχτυλα μπροστά στα μάτια του κι έπιασε το αόρατο εύρημα και με το άλλο του χέρι.

– Πω-πω, μια τρίχα, είπε. Μια λευκή τρίχα! Είναι τεράστια! Ποια, ρε συ, έχει τόσο μακριά άσπρα μαλλιά και γιατί είναι πάνω σου;

Κι αυτό ήταν ένα καλό ερώτημα που θα ήθελα να κάνω κι εγώ.

Ποια;

Δεν μπορούσα να σκεφτώ καμιά.

Σίγουρα καμιά που θα ανέβαινε πάνω μου.

Εντωμεταξύ ο Δημήτρης συνέχιζε να χαϊδεύει την τρίχα με μάτια που άστραφταν. Νομίζω ότι αν δεν ήμουν εκεί θα την μύριζε, θα την έγλυφε, θα την έτρωγε, θα ανέλυε το DNA της για να ανακαλύψει την κάτοχό της.  Το μυαλό του έπαιρνε τρελές στροφές κι έφτιαχνε ιστορίες για απίθανους έρωτες με απρόσμενες  πλοκές.

Αλλά

– Πφφφ, γαμώ το! Συνθετική είναι ρε. Κλωστή, από αυτές που ράβονται τα κινέζικα ρούχα…

Απογοητευμένος, βαρύς, σκουντούφλης από το αλκοόλ και την απογοήτευση, σηκώθηκε να γεμίσει τα ποτήρια και μου πέταξε την τρίχα. Ήταν η σειρά μου να την χαϊδέψω, να την μυρίσω, να θαυμάσω το μάκρος της, να ποθήσω να μάθω τα πάντα για κείνη.

Την τύλιξα στα  δάχτυλά μου και την τράβηξα τρυφερά. Η τρίχα έσπασε. Όχι, δεν ήταν κλωστή. Είδα την βότκα που κυλούσε ανάμεσα στα παγάκια κι έστυψα το μυαλό μου.

– Και τό ‘χα μπροστά μου, φίλε, είπε ο Δημήτρης. Μια σαρανταπεντάρα κουλτουριάρα, καλοβαλμένη, σώμα-φωτιά, η οποία αφήνει τα μαλλιά της μακριά και άσπρα για κάποιο λόγο, μένει από λάστιχο σε επαρχιακή οδό. Ερημιά, η νύχτα έχει αρχίσει να πέφτει, αλλά η κυρία σεβόμενη το αγωνιστικό, φεμινιστικό παρελθόν της μαζεύει τα μανίκια κι αρχίζει να αλλάζει το λάστιχο. Κατά βάθος της την σπάει η όλη κατάσταση, θα γούσταρε να κάνει το τσιγάρο της και ένας άντρας να κάνει την δουλειά, αλλά δεν της πάει να προδώσει όλα εκείνα για τα οποία αγωνίστηκε στο Παρίσι της δεκαετίας του ’60 και την Αθήνα του ‘80. Τότε λοιπόν, ένας τριαντάρης πεζός περνάει από κει, ο οποίος –χωρίς να θέλω να υπονοήσω τίποτα– φοράει γυαλιά, είναι αξύριστος, γκρινιάρης και γενικά απρόθυμος να βοηθήσει οποιονδήποτε οποτεδήποτε…

– Στάσου, ρε τον διέκοψα, θυμήθηκα: Η τρίχα είναι δική μου!

Ο Δημήτρης άφησε το λεμόνι που είχε διαλέξει και με κοίταξε προσεκτικά.

– Είναι από την περούκα που φόρεσα το Σάββατο στο αποκριάτικο πάρτι που πήγα. Είχα ντυθεί μάγος –δεν στό ‘πα;

Ναι, του το είχα πει: Ήταν ένα βαρετό πάρτι-μασκέ. Από αυτά που πριν νομίζεις ότι όλα μπορούν να σου τύχουν και τελικά δεν συμβαίνει παρά το απολύτως ανθρώπινο: Τίποτα.

Δαγκώνοντας τα άκρα των χειλιών του έπιασε τα ποτήρια και τα έφερε στο τραπέζι μας. Ήπια μια μικρή γουλίτσα δοκιμαστικά και μου άρεσε. Έξω έβρεχε κι έκανε κρύο, μέσα ήταν ζεστά και ήσυχα. Καλά περνούσαμε.

– Ναι, το πάρτι, μουρμούρισε ο Δημήτρης στοχαστικά, ήξερα όμως ότι το μυαλό του ήταν τελείως άδειο τώρα. Η όποια ιστορία πέθανε άωρη, ποτέ δεν θα τελειώσει, ποτέ δεν θα γραφτεί. Η σαρανταπεντάρα με το σώμα-φωτιά θα παραμείνει για λίγο σκυμμένη πάνω από τον γρύλο και μετά η εικόνα της θα διαλυθεί οριστικά.

– Αναρωτιέμαι τι έχει περισσότερο βάρος, μονολόγησα. Τι αξίζει πιο πολύ στη ζωή, τι θα θυμάμαι μετά από δέκα χρόνια: Ένα αδιάφορο πάρτι που ντύθηκα μάγος κι έπιασα 2-3 κώλους ή σήμερα το βράδυ, που το έσκασες απ’ την γυναίκα για να τα πιούμε;

– Μια γυναίκα με μακριά άσπρα μαλλιά είναι και γαμώ το υλικό. Μπορείς να την κάνεις οτιδήποτε: Ερωμένη, μαινάδα, πληρωμένη δολοφόνο, τυχοδιώκτρια –απορώ πώς ο Ταραντίνο δεν έχει καμιά τέτοια ταινία του. Ίσως περιμένει να πατήσει η Ούμα τα εξήντα.

Χμμμ…

Advertisements

13 thoughts on “Μια μακριά, άσπρη τρίχα

  1. vad 01/03/2010 στο 12:43 μμ Reply

    Aμάαααν:)))Η πρωτη ειναι δύσκολη,οι άλλες συνηθίζονται…

    Καλό μήνα….

  2. SOFIA 01/03/2010 στο 2:25 μμ Reply

    Έχω μια χαζή απορία! Να την πω; Θα την πω γιατί θα σκάσω!!! Τι δουλειά είχε η τρίχα πάνω σου από το Σάββατο μέχρι την Τρίτη; Τόσες μέρες την έκανες βόλτα; 😉
    Καλημέρα και καλό μήνα Φώτη μου!

  3. Αθανασία 01/03/2010 στο 6:31 μμ Reply

    Χαααααχαααααααααααααααααχα!χααααχααχα!βρέ Φωτάκο!!, ωραία η ιστοριούλα…πολύ ωραία…σου αρέσουν οι μεγάλες γυναίκες?….κ γώ που βλέπω να ξεφυτρώνει,κάθε τρίς κ λίγο μέσα,στα μαλλιά μου μιά άσπρη τρίχα εδώ κ καιρό (κ σημειωτέον ΔΕΝ είναι, ψέυτικη!!),τι να πώ?…(υπόψιν είναι κάπου στα 31-32 τώρα)…..ε,καμιά φορά τα πράματα είναι τελίως,μα τελίως αλλιώτικα από ότι τα φανταζόμαστε κ τα περιμένουμε…χαααααααααααααχχααχα! χαιρετώ….

  4. Αθανασία 01/03/2010 στο 6:33 μμ Reply

    είμαι κάπου στα 31-32 σόρρυ σαρδάμ…

  5. bauer24 01/03/2010 στο 7:26 μμ Reply

    Σίγουρα δεν είχες ντυθεί Spiderman;;; 😛 😉 🙂

  6. mahler76 01/03/2010 στο 9:48 μμ Reply

    χαχα το τελευταίο με την Ούμα Θεικό!!!

  7. fvasileiou 01/03/2010 στο 11:14 μμ Reply

    @vad

    Ελπίζω να μην γεμίσω, πάντως, άσπρες τρίχες σε όλα μου τα ρούχα… Όχι τίποτα άλλο, θα ξεφτίσει η περούκα και δεν θα μπορώ πια να την φοράω…

    @SOFIA

    Φώλιασε η φουκαριάρα στο πουκάμισό μου. Τι περιμένεις; Τρίχες…

    @Αθανασία

    Χμμμ, δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα…

    @bauer24

    Σϊγουρα, αλλά υπήρχε ένας Wolferine, που θα τον ζήλευε κι ο Χιου.

    @mahler76

    Και απολύτως αληθινό…
    Μια πραγματική μεταφυσική εμπειρία!

  8. Σοφία 01/03/2010 στο 11:52 μμ Reply

    Εγώ γιατί τα βάφωωωωωωωω;

  9. omikrosnautilos 02/03/2010 στο 1:05 μμ Reply

    ομολογώ ότι κι εγώ απογοητέυτικα λίγο, χιχι. αλλού πήγε το μυαλό μου :-ρ

  10. fvasileiou 02/03/2010 στο 1:39 μμ Reply

    @Σοφία

    Μα…

    @omikrosnautilos

    Αν το μυαλό σου πήγε εκεί που πηγαίνει το δικό μου τώρα, τότε η απογοήτευσή σου είναι η ευχαρίστησή μου 😉

  11. nomansland 04/03/2010 στο 4:34 πμ Reply

    Pwpwpwpw! Allh mia wraia grammenh istoria…poly poly mou arese!

    Erwteythkes?

    Alla eipame…

  12. fvasileiou 05/03/2010 στο 1:38 μμ Reply

    @nomansland

    Είπαμε…

  13. Ανθή Ψωμιάδου 27/02/2012 στο 9:16 μμ Reply

    Όλοι έχουμε ανάγκη ενίοτε από την δημιουργία μιας εικόνας ή μιας ολόκληρης σκηνής που θα απολαμβάναμε αν συνέβαινε στην πραγματικότητα.Ακόμα και αν κρατά λίγο,όλο αυτό της φαντασίας το δημιούργημα μπορεί να δώσει μαγεία στην καθημερινότητα.Μερικές φορές,αυτή η προσγείωση του μετά -όπως η ανακάλυψη ότι η τρίχα ήταν απλώς από αποκριάτικη περούκα- είναι «προσωρινή».Καθόλου δεν αποκλείεται να βιώσουμε κάτι παραπλήσιο μετά από αρκετό καιρό και να πούμε «κοίτα να δεις που τότε γελούσα με την φαντασία μου»!

    Πάντως,αν δεν είχε αντέξει τόσα εικοσιτετράωρα η τρίχα,δεν θα απολαμβάναμε εμείς ένα τόσο αυθόρμητο κείμενο.
    Να είσαι καλά Φώτη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: