Sherlock Holmes vs House M.D.

Να σας πω την αλήθεια, δεν υπήρξα ποτέ fan του Sherlock.

Πίεσα τον εαυτό μου να διαβάσει τις ιστορίες του μόνο και μόνο γιατί με ενδιαφέρει η εξέλιξη εκείνου που στην Ελλάδα ονομάζουμε «αστυνομικό μυθιστόρημα». Ποτέ όμως δεν με παρέσυραν πραγματικά στους ρυθμούς τους. Πάντα έμενα εκτός. Εξωτερικός παρατηρητής. Να κατανοώ την σημασία και την ομορφιά του πράγματος, χωρίς ποτέ να το αγαπήσω.

Και γι’ αυτό φταίει η αντίληψη του είχε ο Conan Doyle για τον κόσμο:

Μια τέλεια, αρμονική και, φυσικά, λογική κατασκευή, στην οποία ο εγκληματίας αποτελεί την κραυγαλέα παραφωνία. Τότε ο ντετέκτιβ μας επεμβαίνει και η τάξη αποκαθίσταται. Ένας άψογος κόσμος, που ο κάθε Μοριάρτι είναι ένας λεκές και ο Σέρλοκ το πανίσχυρο απορρυπαντικό που τον εξαλείφει.

Πόσο διαφορετικά είναι τα αστυνομικά της αμερικάνικης σχολής:

Εκεί ο κόσμος είναι μπερδεμένος, στραβός, ανισσόροπος, άνισος, βρώμικος, άδικος, μαύρος και ο ντετέκτιβ μια τσακισμένη ακεραιότητα, ένα στίγμα θολής καθαρότητας στην χωματερή.

Αλλά ξεστράτισα. Πίσω στον Σέρλοκ:

Διότι, αν και ο κόσμος των βιβλίων του Conan Doyle ποτέ δεν με γοήτευσε, ο Sherlock Holmes χωρίς αμφιβολία είναι από τους πιο γοητευτικούς pulp ήρωες.

Με το καπελάκι του, το τσιμπούκι, το βιολί, και πάνω απ’ όλα την τετράγωνη, σε βαθμό παραλογισμού, λογική του, παραμένει πάντα μοδάτος και διαχρονικός. Τι κι αν ο τρόπος που παρατηρεί, αναλύει και συμπεραίνει, οι ίδιες οι αποφάνσεις του, ακούγονται σήμερα σαν ατάκες από ταινία του Μελ Μπρουκς. Ο Σέρλοκ συνεχίζει να μαγεύει και να δημιουργεί νέους οπαδούς και να αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα βρετανικά προϊόντα – σύμβολο ο ίδιος άλλωστε της ουσίας του βρετανικού πνεύματος των παλαιών ένδοξων εποχών: Τότε που με τον κοινό νου και το πρακτικό πνεύμα η γριά Αλβιόνα κυριαρχούσε στον κόσμο και ήταν Αυτοκρατορία.

Πολύ φυσιολογική συνεπώς η απόφαση του Guy Ritchie και των παραγωγών του να επαναφέρουν τον διάσημο ερευνητή στην οθόνη. Το παράξενο όμως είναι ότι οι δημιουργοί της ταινίας φοβήθηκαν όλα όσα τον έχουν καταστήσει διάσημο και κυρίως την τετράγωνη λογική του.

Ο Σέρλοκ του Κόναν Ντόυλ είναι ένας υπερτροφικός νους -«υπολογιστική μηχανή», τον ονόμαζε ο δημιουργός του–, σχεδόν ασώματος, που δουλεύει παρατηρώντας και τεκμαίροντας. Ο Χολμς, λοιπόν, σε αντίθεση με τον Πλωτίνο, δεν έχει κανένα λόγο να ντρέπεται για το σώμα του, αφού σχεδόν δεν το χρησιμοποιεί.

Ο Σέρλοκ της ταινίας είναι ένα αλάνι που παίζει ξύλο, πηδάει γκόμενες, πιάνει μύγες (!) και αλωνίζει το Λονδίνο με το βρώμικο πανωφόρι του. Ω, ναι, και στα βιβλία του Ντόιλ ο Χολμς ξέρει πολεμικές τέχνες, επιδίδεται σε παράξενα πειράματα και –φυσικά– είναι χρήστης ηρωίνης και κοκαΐνης, αλλά αυτές είναι δευτερεύουσες ή κι ελάσσονες πλευρές της προσωπικότητάς του. Εστιάζοντας όμως σε αυτές και παρακάμπτοντας ή υποτιμώντας τις βασικές, οι δημιουργοί του φιλμ κατασκευάζουν έναν εντελώς καινούργιο ήρωα που μόνο εν μέρει βασίζεται σε εκείνον του Arthur Conan Doyle.

Πόσο διαφορετικά λειτούργησαν οι δημιουργοί του House M.D.

Όπως είναι γνωστό, ο Δρ. Gregory House είναι βασισμένος στον διάσημο ντετέκτιβ:

Κι αυτός λύνει τις υποθέσεις του με βάση την παρατήρηση λεπτομερειών. Κι αυτός σημειώνει τα δεδομένα σε έναν πίνακα. Κι αυτός έχει έναν κολλητό φίλο με τα αρχικά J.W. Κι αυτός είναι εθισμένος στην ντρόγκα. Κι αυτός είναι ερασιτέχνης μουσικός και πάει λέγοντας…

Οι δημιουργοί του House δεν φοβήθηκαν, αλλά επένδυσαν σε αυτά τα χαρακτηριστικά του Sherlock. Και κυρίως σε κείνα που οι συντελεστές της ταινίας θα θεώρησαν ως τα πιο βαρετά και ξεπερασμένα και τα έθεσαν στο περιθώριο ή τα υπονόμευσαν.

Και δεν έσφαλαν:

Δημιούργησαν έναν από τους πιο ενδιαφέροντες, περίπλοκους και –φυσικά– εμπορικούς τηλεοπτικούς χαρακτήρες των τελευταίων χρόνων. Για σκεφτείτε: Τόσα άτομα σουλατσάρουν σε αυτό το νοσοκομείο, αλλά τα επεισόδια –πλην ολίγων εξαιρέσεων– είναι εστιασμένα στον House. Ευτύχησαν βέβαια να έχουν κι ένα εξαιρετικό καστ, με πρώτο και καλλίτερο τον Hugh Laurie –αλλά αυτά ίσως τα πούμε κάποιαν άλλη φορά.

Για την ώρα μένω σ’ αυτό που πριν από μερικούς μήνες διατύπωσε με αποφθεγματικό και τελεσίδικο τρόπο ανώνυμος σχολιαστής του Ain’t it cool news:

Ο καλλίτερος Sherlock της οθόνης είναι ο House.

Συνεπώς:

Sherlock Holmes – House M.D. = 0 – 1

Με σκορ πολύ-πολύ ευρύ…

Advertisements

8 thoughts on “Sherlock Holmes vs House M.D.

  1. Anna 05/03/2010 στο 1:52 μμ Reply

    Δεν την είδα την ταινία γιατί ποτέ δεν μου άρεσε ο Sherlock…όπως δεν μου αρέσουν τα αστυνομικά διηγήματα…Οπότε το μονο που εχω να σου πω ειναι «Καλό Σαββατοκύριακο»

    Να περνάς όμορφα Φώτη…

  2. SOFIA 05/03/2010 στο 2:15 μμ Reply

    Μου αρέσουν τα αστυνομικά διηγήματα, με μια ιδιαίτερη αγάπη στην Αγκάθα Κρίστι. Sherlock δεν έχω διαβάσει ποτέ, γι’ αυτό δεν έχω άποψη. House όμως έχω δει πολύ, πάρα πολύ και νομίζω ότι είναι μακράν από άλλες σειρές του είδους (E.R., Grey’s anatomy) γιατί ξεχνάς όλα τ’ άλλα και ασχολείσαι με τον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα του House!
    Καλησπέρα Φώτη μου!

  3. astrofegia 05/03/2010 στο 8:01 μμ Reply

    O Sherlock Holmes υπήρξε ένας αγαπημένος ήρωας των παιδικών μου χρόνων και οι λόγοι πολλοί που συμφωνούν με όσα εύστοχα έγραψες στο υπέροχο αυτό ποστ σου… Την ταινία δεν ευτύχησα ακόμα να την δω, αλλά ευελπιστώ σύντομα να το κάνω…Ο House αν και βρίσκεται στην ελληνική τηλεόραση αρκετό καιρό πια, ομολογώ πως μόλις πρόσφατα τον «ανακάλυψα» και μου αρέσει εξίσου πολύ…
    Δεν θέλω να μπω στη θέση να κάνω συγκρίσεις ανάμεσά τους ή να προσθέσω στη στη λίστα αυτή και το csi …Εξάλλου δεν το βρίσκω και κακό να υπάρχουν κοινά στοιχεία μεταξύ τους…
    Αντίθετα, πιστεύω, ότι είναι ιδιαίτερα ευχάριστο να υπάρχουν προγράμματα: ταινίες ή σειρές που ακονίζουν το μυαλό…
    Καλό μήνα Φώτη και καλό σ/κ σου εύχομαι!

  4. fvasileiou 05/03/2010 στο 8:43 μμ Reply

    @Anna

    Νά ‘σαι καλά, Αννούλα. Καλό Σαββατοκύριακο!

    @SOFIA

    Αν εξαιρέσουμε το [scrubs] και τον House, άλλες ιατρικές σειρές δεν βλέπω (το In Treatment, αν και με γιατρό στον κεντρικό ρόλο, δεν είναι ακβιβώς ιατρικό σήριαλ), αλλά ξέρω ότι η Grey έχει πολλούς οπαδούς στην Ελλάδα.

    Μετά τον House το χάος, που λέει κι ο φίλος μου ο Αντώνης!

    @astrofegia

    Για να δούμε πώς θα σου φανεί η ταινία -η οποία, ασχέτως με τα παραπάνω, κακή δεν είναι…

  5. Belbo 06/03/2010 στο 11:04 πμ Reply

    Ενδιαφέρον, ταιριάζουν και σ’ άλλα πράγματα όπως στο ότι είναι κι οι δύο εστέτ, αλλά διαφέρουν επίσης αρκετά στην ψυχοσύνθεση: ο House αυτοσαρκάζεται επίσης αρκετά, ο Σέρλοκ είναι περισσότερο ένας Άγγλος sportsman, ενδιαφέρον παραλληλισμός πάντως. Ο βασικός λόγος που μου αρέσουν τα βιβλία του Doyle είναι η ατμόσφαιρα του Βικτωριανού Λονδίνου, φιλικά,

  6. giota 06/03/2010 στο 1:21 μμ Reply

    Για τα μυθιστορήματα δεν ξέρω αλλά, η ταινία μου άρεσε πολύ! 🙂

  7. fvasileiou 07/03/2010 στο 7:38 μμ Reply

    @Belbo

    Ρίξε μια ματιά στο λήμμα House της Wikipedia και θα βρεις τις αναφορές που κάνει η σειρά στον ξακουστό ντετέκτιβ.

    @giota

    Δεν είναι κακή ταινία, αλλά δεν είναι και κανένα αριστούργημα. Είναι φανερό πως πρόκειται για την πρώτη ενός νέου franchise και συνήθως οι ταινίες που ακολουθούν είναι καλλίτερες της πρώτης. Οπότε περιμένουμε…

  8. Σοφία 09/08/2011 στο 4:46 πμ Reply

    Από τ’ αγαπημένα μου/σου κείμενα!:))
    Οσες φορές και να το διαβάσω την ίδια δροσιά…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: