Ποιος φταίει για την κρίση;

Η κατάσταση είναι δύσκολη.

Σκέφτομαι όλους τους φίλους και τις φίλες που εργάζονται στο δημόσιο και θα δουν τον ερχόμενο μήνα, κατά πώς μας τα λένε, τους μισθούς τους μειωμένους κατά 30% ίσως και παραπάνω, την στιγμή μάλιστα που τα πάντα στην Ελλάδα ακριβαίνουν.

Και πάλι ετούτοι είναι οι τυχεροί.

Γιατί εκείνοι που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα, πηγαίνουν κάθε πρωί στην δουλειά τους με τον φόβο ότι το αφεντικό θα τους καλέσει στο γραφείο του να τους πει πόσο λυπάται, αλλά απολύονται.

Και φυσικά τα δάνεια τρέχουν, υποθήκες, παιδιά, σκυλιά, αρρώστιες, φάρμακα, υποχρεώσεις…

Δεν υπάρχει τίποτα πιο ανακουφιστικό σε μια τέτοια περίσταση να βρεθεί ένας ένοχος.

Ένας.

Να τοποθετηθεί η ζημιά σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο, σε κάποια συγκυρία. Όλος αυτός ο εφιάλτης να είναι το στιγμιαίο λάθος ενός ανθρώπου.

Θα ήταν κι αυτό μια παρηγοριά:

Όχι μόνο θα μπορούσαμε να ξεσπάσουμε κάπου, αλλά αυτομάτως οι υπόλοιποι θα ανακηρυσσόμασταν αθώοι.

Γι’ αυτό και οι συζητήσεις στις παρέες και τα Μέσα δίνουν και παίρνουν. Τις πταίει;

Ο Αντρέας με την αναξιοκρατία, τις προβληματικές επιχειρήσεις που φόρτωσε στο κράτος, την διαβόητη πολιτική του «Τσοβόλα δώστα όλα» και την στρεβλή σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση που εγκαθίδρυσε;

Ο Σημίτης που έμεινε σε μια συνθηματολογία περί εκσυγχρονισμού χωρίς να τολμήσει να κάνει κάποια μεγάλη τομή, ενώ ταυτοχρόνως επέτρεψε στα συμφέροντα να αλωνίζουν και διαχειρίστηκε με σκανδαλώδη τρόπο την υπόθεση των Ολυμπιακών αγώνων;

Ο Καραμανλής, που έπαιζε ηλεκτρονικά στην Ραφήνα ή, για να το πώς όπως ο Κ. Μητσοτάκης, η ήπια προσαρμογή του παραήταν ήπια και στην τελευταία φάση της διακυβέρνησής του αφέθηκε να σέρνεται από τους 150+1+1 βουλευτές;

Και η συζήτηση ανοίγει και πάει ακόμα πιο πίσω: Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τις γερμανικές αποζημιώσεις –παραδόξως ο Εμφύλιος προσπεράστηκε.

Με τον ρυθμό που πάμε, δεν αμφιβάλλω ότι σε λίγες μέρες στην δημόσια συζήτηση θα έρθει το 1821 και τα δάνεια του Αγώνα.

Με τα παραπάνω δεν θέλω να ισχυριστώ ότι δεν υπάρχουν ατομικές ευθύνες. Σαφώς και υπάρχουν και περιμένουμε να δούμε σε τι θα καταλήξουν οι Εξεταστικές της Βουλής που διερευνούν κάποια ζητήματα της τελευταίας περιόδου. Και είναι βέβαιο ότι οι ιστορικοί του μέλλοντος πολλά θα έχουν να πουν για όσους μας κυβέρνησαν.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι αυτές οι ατομικές συμπεριφορές είναι κατά κανόνα απόληξη της νοοτροπίας / αξιών / στάσης ζωής / αντιλήψεων της όλης κοινωνίας μας. Η κορυφή του παγόβουνου, με άλλα λόγια. Δεν είναι τυχαίο ότι όποτε στο παρελθόν προσωποποιήθηκαν οι ευθύνες σε ένα πολιτικό πρόσωπο, ο ίδιος ο λαός –ένα κομμάτι του κάθε φορά –έσπευσε να τον αθωώσει.

Για σκεφτείτε το: Μετά την Μεταπολίτευση όχι μόνο κανένας πολιτικός δεν πήγε φυλακή –που είναι το λιγότερο– αλλά ούτε καν στο σπίτι του. Κανένας δεν στιγματίστηκε από την συμπεριφορά του.

Γιατί;

Μα επειδή ακόμα και οι πλέον ακραίες περιπτώσεις πλουτισμού ή διασπάθισης δημοσίου χρήματος, είχαν αναφορά στην κοινωνία. Ναι, τα σκάνδαλα εξέφραζαν κάτι ευρύτερο. Πώς να τιμωρηθεί λοιπόν κανείς;

Συμπέρασμα: Όποιος παρανόμησε, ας τιμωρηθεί. Πρέπει να τιμωρηθεί, δηλαδή.

Αλλά αυτό δεν λύνει το πρόβλημά μας.

Γιατί το ουσιαστικό μας πρόβλημα είναι το πώς αντιλαμβανόμαστε τον ρόλο μας ως πολίτη. Κι αυτό είναι κάτι πέρα από τις ατομικές ευθύνες. Διατρέχει πολλές γενιές και φτάνει πολύ πίσω, πολύ βαθιά…

…αναρωτιέμαι, αν έχουμε τις εσωτερικές δυνάμεις να το υπερβούμε. Να διορθωθούμε…

Advertisements

6 thoughts on “Ποιος φταίει για την κρίση;

  1. omikrosnautilos 10/03/2010 στο 1:17 πμ Reply

    καλησπέρα κατ’αρχήν..

    δύο πράγματα, σαν σχόλια:
    το ποιος φταίει είναι δύσκολο να συγκεντρωθεί σε έναν άνθρωπο/ένα κόμμα μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. πάντως νομίζω ότι η αρχή του κακού ήταν η οικονομική πολιτική του ’80.. αυτό το ‘Τσοβόλα δοσ’τα όλα’ που σωστά είπες, μπορεί να είμαι μια γραφικότητα πια αλλά οι βάσεις που έθεσε (ή που δεν έθεσε) είναι ακόμη εδώ. σκέψου ότι τότε έμαθαν πολλοί πώς μπορείς να πάρεις λεφτά χωρίς να κάνεις τίποτα.. και φυσικά τότε ξεκίνησαν οι κακές σχέσεις με την (τότε) ΕΟΚ, νυν ΕΕ. Ωστόσο, οι υπόλοιπες κυβερνήσεις απλά πάτησαν στο κεκτημένο αυτό, άλλες λιγότερο, άλλες περισσότερο. πχ, το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη έφαγε λεφτά (και ανέδειξε πολιτικούς που μόνο αποστροφή σου δημιουργούσαν) αλλά τουλάχιστον κάτι έγινε τότε, εννοώ από έργα, κάτι είδες να αλλάζει στη καθημερινότητά σου (δεν χαίρομαι που το λέω αυτό, αντιθέτως ντροπή είναι να λέω ότι έφαγαν αλλά τουλάχιστον έφτιαξαν και κάτι, αλλά..). μετά ήλθε η κάτω βόλτα..

    το άλλο που ήθελα να πω είναι ότι αυτό που με ανησυχεί, και μάλιστα όντας έξω από τη χώρα (και το χορό) που, όπως ξέρεις κι εσύ, σε κάνει να βλέπεις αλλιώς τη χώρα σου, είναι ότι κανείς δεν ρωτάει τι θα γίνει μετά. ΟΚ, έγινε το πλιάτσικο των Γερμανων μετά τον πόλεμο (κανείς βέβαια δεν λέει ότι οι τότε Έλληνες θεώρησαν δέον να μπουν σε εμφύλιο αντί να κοιτάξουν να ανασυγκροτηθούν), έφτασε η χώρα εδώ που έφτασε.. αλλά και πάλι δεν βλέπω κανέναν ορίζοντα ανάπτυξης με τα μέτρα. είναι κλασσικά μέτρα για να μαζευτούν λεφτα. μετά, βλέπουμε.. και είναι κρίμα γιατί η γενιά μου ή θα βρει τα πάντα κλειστά ή θα φύγει για έξω. και είναι κρίμα γιατί είμαστε από τις πρώτες γενιές που θα μπορούσαμε να κάνουμε πράγματα, λόγω κατάρτησης.

    κι ένα τρίτο που μού ήλθε στο μυαλό τώρα.. μεγάλο μέρος της λύσης θα είναι και η αλλαγή νοοτροπίας. φοβάμαι ότι ακόμη και τώρα (ή ίσως ειδικά τώρα) πολλοί θα συνεχίσουν να παρανομούν/φοροδιεφεύγουν επειδή το κάνει και ο ‘απέναντι’ και δεν είναι μαλάκες να μη το κάνουν κι αυτοί. και το κάνουν επειδή το κράτος έχει νόμους που το επιτρέπουν. και σαν νομικός σου μιλάω, ο σεβασμός στο νόμο και ό,τι αυτός αντιπροσωπεύει σε μια καλά ρυθμισμένη Δημοκρατία είναι μια καλή αρχή. και είναι μεγάλο πράγμα.

    αυτό παίζει να είναι σχόλιο σε συσκευασία ποστ.. (συγγνώμη..)

  2. fvasileiou 11/03/2010 στο 12:54 μμ Reply

    @omikrosnautilos

    Είναι ένα εξαιρετικό σχόλιο και ευχαριστώ γιατί πλουτίζει/συμπληρώνει τον προβληματισμό μου.

    Επίτρεψέ μου να κάνω μόνο δύο επισημάνσεις:

    1. Κατά την διακυβέρνηση Σημίτη: Η όποια βελτίωση της καθημερινότητας συντελέστηκε στην Αθήνα, εξαιτίας των Ολυμπιακών Αγώνων και μάλιστα, παρότι κόστισε πανάκριβα, σε πολύ επιφανειακό επίπεδο (απόδειξη ότι η όλη κατασκευή κατέρρευσε την επομένη των Ολυμπιακών). Η περιφέρεια ήταν κυριολεκτικά υπανάπτυχτη. Τρίτος κόσμος. Με ό,τι συνεπάγεται αυτό για μια υδροκέφαλη χώρα σαν την Ελλάδα.

    2. Το πρόβλημα δεν είναι Ελληνικό, είναι παγκόσμιο -η Αγγλία, όπου μένεις, έχει σοβαρότατα προβλήματα, για παράδειγμα, για να μην μιλήσουμε για τις λοιπές PIGS ή και τις ίδιες τις ΗΠΑ, την Γαλλία, ακόμα και την Γερμανία. Η δε Ισλανδία, πτώχευσε. Παρόλα αυτά σήμερα όλος ο κόσμος μιλάει για την Ελλάδα -κι αυτό, αν θες, είναι ένα ζήτημα σοβαρό: γιατί;

  3. mahler76 11/03/2010 στο 8:00 μμ Reply

    βασικά εγώ δεν βλέπω πςσ θα βγούμε από την κρίση…

  4. omikrosnautilos 12/03/2010 στο 12:15 πμ Reply

    έχεις απόλυτο δίκιο για το πρώτο θέμα. η μόνη δικαιολογία που μπορώ να σκεφτω ότι η Αθήνα, όντας η πόλη όπου κατοικεί η μισή χώρα σχεδόν και όντας Ολυμπιακή πόλη είχε μια προτεραιότητα. το σωστό θα ήταν η περιφέρεια να είχε αλλάξει παλαιότερα με τις κοινοτικές επιδοτήσεις που δόθηκαν αποκλειστικά για την περιφερειακή ανάπτυξη (με τα ad hoc ταμεία που έχει η Ένωση).

    θυμάμαι όταν πτώχευσε η Ισλανδία πάλι οι εφημερίδες εδώ με αυτό ασχολούνταν. πολύ πιο ήπια βέβαια. κατά τη ταπεινή μου γνώμη δύο λόγοι έκαναν την Ελλάδα talk of the town: αφενός το ότι έφτασε ένα σημείο που η λαμογιά παραέγινε. όλοι έκαναν τα στραβά μάτια (με την ευθύνη που τους αναλογεί ως εκ τούτου) αλλά ποιος θα φανταζόταν τι θα γινόταν; κι Έλληνας να είσαι, συνηθισμένος στο τι συμβαίνει, η τελευταία πενταετία ήταν πρωτόγνωρη.. αφετέρου, υπάρχει το θέμα του ευρώ. βλέπεις ξαφνικά ότι μια χώρα, παρα λίγο να υποτιμήσει, οικονομικά και πολιτικά, ένα από τα μεγαλύτερα βήματα (και στοιχήματα) της Ένωσης. σκέψου λίγο, ότι μια ευκαιρία είχε ένας λαός να αποδείξει ότι δεν είναι χαραμοφάης και είμαστε back to square one. και ειδικά όταν είσαι εκτός χώρας το νοιώθεις περισσότερο..

    Η Αγγλία πραγματικά δεν είναι πολύ καλά. καλύτερα βέβαια από το 2008 που αποφοίτησα και θυμάμαι να ψάχνω για δουλειά με μια απαισιοδοξία να υπάρχει παντού αλλά η Αγγλία έχει μια πειθαρχία, δεν θα έφτανε ποτέ εδώ. έχει κάνει τα δικά της (δες τον πόλεμο και τη κατακραυγή) αλλά, νομίζω, η ειδοποιός διαφορά είναι ότι η Ελλάδα έφτασε εκεί που έφτασε με ξένα λεφτά. οι άλλες χώρες πάνω-κάτω τα δικά τους τρώνε.

    ακούγομαι σαν émigré που βρίζει τη χώρα του, αλλά με ό,τι διαβάζω και ό,τι ακούω από όσους είναι εκεί ντρέπομαι για τη κατάντια. και για το τι μας βγαίνει το όνομα, και για το ότι μια γενιά ολόκληρη θα πληρώσει, και για το ότι δεν θα δω καμμια αλλαγή νοοτροπίας μάλλον, και γιατί μού έχει φύγει κάθε καλή διάθεση να γυρίσω πίσω στο άμεσο μέλλον.

    (έχω νεύρα σήμερα)

  5. Ηλίας 12/03/2010 στο 8:22 μμ Reply

    Πραγματικά η κουβέντα αυτή είναι πολύ ενδιαφέρουσα και πολύ δύσκολη. Εγώ θα καταθέσω επιγραμματικά την άποψή μου:
    Ένα κράτος δεν καταρρέει από κακοδιαχείρηση 5 ή και 10 ακόμα χρόνων.
    Ο μέσος Έλληνας ζει καλύτερα από τον αντίστοιχο Γερμανό, Άγγλο κτλ.
    Η Ελλάδα έχει σταματήσει να παράγει και έχει αποβιομηχανοποιηθεί πλήρως τα τελευταία 30 χρόνια.

    Πρέπει να βρεθεί λοιπόν σημείο ισσοροπίας.
    Πρώτα θα μάθουμε να ξοδεύουμε όσα παράγουμε.

    Με απλά λόγια θεωρώ ότι το βιοτικό επίπεδο στην Ελλάδα θα πάει καμμιά 50αριά χρόνια πίσω.

  6. fvasileiou 13/03/2010 στο 10:08 μμ Reply

    @omikrosnautilos

    Το γεγονός ότι οι χώρες που τα προηγούμενα χρόνια είχαν κάνει μεταρρυθμίσεις και αλλαγές -όπως η Αγγλία, αλλά και η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, που σαν μεγέθη είναι πιο κοντά στην Ελλάδα- είναι και απογοητευτικό και ενδεικτικό:
    Απογοητευτικό, γιατί δείχνει πως ό,τι και να κάναμε τα προηγούμενα χρόνια και πάλι θα πέφταμε στον λάκκο.
    Ενδεικτικό, γιατί δείχνει το μέγεθος της Κρίσης, η οποία έπιασε στο δίχτυ της τέτοιες χώρες που είχαν κατά κάποιο τρόπο προετοιμαστεί. Εμείς είμαστε ένα, δυο, τρία βήματα πίσω σε σχέση με αυτές.

    Ως προς το γιατί βρέθηκε η Ελλάδα στο επίκεντρο της κριτικής, νομίζω ότι οι ευθύνες για αυτό είναι πολύ συγκεκριμένες, αλλά ας μην το πιάσουμε τώρα αυτό το θέμα.

    @Ηλίας

    Η Ελλάδα δεν είχε ποτέ βιομηχανοποιηθεί, ώστε να λέμε ότι αποβιομηχανοποιήθηκε. Κάτι κλωστοϋφαντουργίες και 2-3 μεγαλύτερες βιομηχανίες, δεν συνιστούν ακριβώς εκβιομηχανισμό. Βασικά υπηρεσίες προσφέραμε και προσφέρουμε και, δυστυχώς, είναι πανάκριβες και σχέση με την ποιότητά τους. Ας το δούμε λιγάκι αυτό.
    Όσο για το βιοτικό επίπεδο, μην το συζητάς…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: