World’s Greatest Dad

Πρώτη φορά είδα τον Robin Williams στον Popeye του R. Altman. Περίεργη ταινία. Αφενός μεν είναι ταινία προορισμένη για παιδιά, χωρίς το κλείσιμο του ματιού στους ενήλικες, που έχουν τα σημερινά κινούμενα σχέδια, κι αφετέρου τοποθετημένη στην εποχή του Κραχ, κουβαλάει κάτι από την κατάθλιψη, για να μην πω την απόγνωση, εκείνης της εποχής. Αλλά ο Williams ξεχώριζε.

Αν τότε, σαν παιδί, πρόσεξα τον Williams, με το Goodmorning Vietnam και το Dead Poets Society τον αγάπησα. Δεν ξέρω πώς αξιολογούν οι νέοι κινηματογραφόφιλοι τις δυο αυτές ταινίες, αλλά εμένα –όπως και πολλούς από τους συμμαθητές μου, θυμάμαι– με είχαν συνταράξει. Και πόσο τρομερός ήταν ο Williams! Δεν ξέρω ποιος πήρε τότε τα Oscar, πιθανόν να υπήρχαν άλλες, καλλίτερες ερμηνείες, αλλά για τον RWήταν αδικία. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι τελικά βραβεύτηκε για τον ρόλο του μέντορα στο Good Will Hunting, όπου επαναλαμβάνει ουσιαστικά τον χαρακτήρα του Κύκλου των Χαμένων Ποιητών σε σαφώς χαμηλότερους τόνους.

Εξαιρετικός ήταν και στο The Fisher King, την καλλίτερη ταινία μαζί με το 12 Monkeys του T. Gilliam, κατά την γνώμη μου. Κι έπειτα ήρθε και το Insomnia. Και μόνο το γεγονός ότι καταφέρνει κάποιος να διασωθεί από εκείνα τα μάτια του Pacino είναι άθλος. Πολύ δε μάλλον, όταν πετυχαίνει να φτιάξει έναν χαρακτήρα – παγωμένη αντίθεση του πυρετικού Pacino, που σε κυνηγάει μετά.

Και είναι και οι κωμωδίες.

Τώρα που γράφω θυμάμαι τίτλους που έφεραν εισιτήρια και μας έκαναν να ξεκαρδιστούμε στα γέλια, αλλά έχω την αίσθηση ότι το κωμικό ταλέντο του Williams λάμπει περισσότερο σε ταινίες που δεν είναι καθαρές κωμωδίες. Γιατί πέρα από την τρομερή ενέργεια που έχει σαν ηθοποιός, πέρα τις απίστευτες μιμητικές του ικανότητες ή το εύπλαστο πρόσωπό του, αυτό που αιφνιδιάζει τον θεατή είναι η ικανότητά του να σαρκάζει και να αυτοσαρκάζεται την πιο απροσδόκητη στιγμή. Και μάλιστα με τρόπο που δεν υπογραμμίζει το αστείο της φράσης, αλλά που μάλλον το θάβει, καθιστώντας το τελικά πιο διαβρωτικό.

……………………………………………………………………

Το World’s Greatest Dad του Bobcat Goldthwait είναι μια ταινία που αξιοποιεί στο έπακρο αυτή την δυνατότητα του Williams. Υπόγειο, διαβρωτικό χιούμορ, που εξαπλώνεται παντού, σε κάθε γωνιά της κοινωνίας και των ανθρώπων, στο σχολείο, τη γειτονιά, τις σχέσεις, τα απωθημένα, τις ελπίδες και τα όνειρα, τις μικρότητες και τις μεγαλοσύνες, και βέβαια την επιστήμη, την τηλεόραση, την διανόηση κτλ, και τα απογυμνώνει.

Ο Williams παίζει τον Lance Clayton, αποτυχημένο συγγραφέα, καθηγητή στο τοπικό γυμνάσιο και πατέρα ενός μισάνθρωπου εφήβου με περίεργες σεξουαλικές εμμονές. Ο Lance ένα βράδυ βρίσκει τον γιο του νεκρό: Πέθανε ενώ αυνανιζόταν προκαλώντας ασφυξία στον εαυτό του. Και τι κάνει τότε ο καλλίτερος μπαμπάς του κόσμου; Αφού θρηνεί τον γιο, για να τον προστατέψει από την μετά θάνατον ξεφτίλα, σκηνοθετεί το ατύχημα ως αυτοκτονία. Και το γαϊτανάκι ξεκινάει…

Η ταινία είναι εξαιρετική. Πανέξυπνο, σπινθηροβόλο σενάριο και σκηνοθεσία. Στο Sundance προκάλεσε πολύ θετική εντύπωση και τα κινηματογραφικά site την αξιολογούν πολύ θετικά –μα γιατί δεν ακούστηκε καθόλου στα βραβεία; Κι είναι από αυτές τις ταινίες, που ενώ τις βλέπει κανείς πολύ ευχάριστα, δύσκολα τις διώχνει από την μνήμη του.

Advertisements

16 thoughts on “World’s Greatest Dad

  1. ELGRECO 15/03/2010 στο 2:24 μμ Reply

    Μία άλλη του ταινία που έχω δεί τελευταίως είναι το Old Dogs, όπου συμπρωταγωνιστεί μαζί με τον Travolta. Χωρίς να ενθουσιάζει, είναι μια ευχάριστη ταινία για έναν 50(+)ρη που ανακαλύπτει ότι είναι μπαμπάς!!!
    Ο Williams είναι εξαιρετικός, κι εγώ τον αγάπησα στο Dead Poet’s Society και είναι ηθοποιός ο οποίος μπορεί να αντεπεξέλθει σε οποιονδήποτε ρόλο.
    Καλή σου μέρα Φώτη.

  2. astrofegia 15/03/2010 στο 2:47 μμ Reply

    Για μένα ο Robin Williams είναι αξιολάτρευτος και ένας Ε Ξ Α Ι Ρ Ε Τ Ι Κ Ο Σ ηθοποιός…Σε όσες ταινίες τον έχω δει με έχει αιχμαλωτίσει με την ερμηνεία του…!
    Πάρα πολύ ωραίο το «μίνι» αφιέρωμα που του έκανες Φώτη…να είσαι καλά!

  3. fvasileiou 15/03/2010 στο 8:00 μμ Reply

    @ELGRECO

    Ελπίζω να ξεπέρασε και το πρόβλημα της υγείας του και το old dog να επέστρεψε για τα καλά κοντά μας.

    @astrofegia

    Ακριβώς: Αξιολάτρευτος και εξαιρετικός. Αγαπημένος.

  4. Δύτης των νιπτήρων 15/03/2010 στο 9:15 μμ Reply

    Dead poets’ society, αναγνωριστικό σημείο για τη γενιά μας των 40 παρά κάτι…

  5. Σοφία 16/03/2010 στο 1:09 πμ Reply

    Κι εγώ δηλώνω λάτρης του Robin Williams! Τον είδα πρώτη φορά και τον αγάπησα, μέσα από το κλασσικό πλέον, Dead poets’ society. Πολύ κλάμα… Από κει και πέρα ακολούθησαν πολλά, μεταξύ αυτών και ταινίες που έχεις ήδη αναφέρει Φώτη μου. Το World’s greatest dad δεν το έχω δει, αλλά ελπίζω να το καταφέρω σύντομα!
    Καλό βράδυ!

  6. Σοφία 16/03/2010 στο 2:34 πμ Reply

    Δεν την έχω δει, τη βάζω στα υπόψην. Μου αρέσει κι εμένα πολύ ο Robin Williams.

  7. fvasileiou 16/03/2010 στο 12:10 μμ Reply

    @Δύτης των νιπτήρων

    Αναγνωριστικό όχι μόνο μεταξύ μας, στην Ελλάδα εννοώ, αλλά σε όλο κόσμο. Μια κοινή κουλτούρα/συνείδηση προς ανίχνευση.

    • Δύτης των νιπτήρων 16/03/2010 στο 12:20 μμ Reply

      Σωστά, θυμάμαι ένα χρόνο μετά ένα σχετικό γαλλικό ρεπορτάζ στα μαθήματα για το Sorbonne…

  8. fvasileiou 16/03/2010 στο 12:11 μμ Reply

    @Σοφία και Σοφία

    Το καλό είναι πως το WGD δεν είναι μια ταινια του RW, μια λίγο-πολύ τυπική κωμωδία δηλαδή που θα κάνει το βράδυ μας ευχάριστο, αλλά μια πραγματικά καλή ταινία του ανεξάρτητου αμερικάνικου σινεμά.

  9. kitsosmitsos 16/03/2010 στο 12:58 μμ Reply

    Κοινά βιώματα βλέπω έχουμε!

  10. fvasileiou 16/03/2010 στο 1:05 μμ Reply

    @kitsosmitsos

    Κι ακόμα δεν αρχίσαμε καλά-καλά να τα ξετυλίγουμε.

  11. bauer24 16/03/2010 στο 8:04 μμ Reply

    Και γω πρώτη φορά στον Popeye νομίζω πως τον είδα (ή στο Dead Poets, δεν είμαι 100% σίγουρος)! Απίστευτο κωμικό ταλέντο (συμφωνώ απόλυτα πως «λάμπει περισσότερο σε ταινίες που δεν είναι καθαρές κωμωδίες»), πανέξυπνος ατακαδόρος, αλλά εξαιρετικός ακόμα και στους δραματικούς ρόλους (Dead Poets Society, The Fisher King, Awakenings, Good Will Hunting, What Dreams May Come, Insomnia, One Hour Photo…) !!!

    Το World’s Greatest Dad δεν το έχω δει (όπως και πολλές από τις πρόσφατες κωμωδίες του), αλλά θα το έχω στα υπόψιν…

    ΥΓ: Το 1990 το oscar Α’ Ανδρικού πήγε δικαιότατα στον αξεπέραστο Daniel Day Lewis για την ερμηνεία του στο My Left Foot…

  12. fvasileiou 17/03/2010 στο 8:02 μμ Reply

    @bauer24

    Τις πρόσφατες κωμωδίες του κι εγώ δεν τις έχω δει. Αλλά το WGD δεν είναι τυπική κωμωδία του R. Williams, αλλά μια εξαιρετική χαμηλού προϋπολογισμού ταινία, σαρκαστική και σκοτεινή. Αν σου αρέσει το ανεξάρτητο αμερικάνικο σινεμά, θα πρέπει να την δεις.

    ΥΓ: Ευχαριστώ που μου το θύμισες. Προχτές αναρωτιόμουνα πώς είναι δυνατόν το Chinatown να έχει κερδίσει μόνο το Όσκαρ σεναρίου. Μετά είδα ότι είχε απέναντί του τον «Νονό μέρος Β΄»

  13. bauer24 17/03/2010 στο 11:15 μμ Reply

    Απ΄το κείμενο που έγραψες κατάλαβα πως δεν πρόκειται για χαζοκωμωδία και γι’αυτό θα το δω κάποια στιγμή… 🙂

    ΥΓ: Παρακαλώ! 🙂 Ακριβώς… αν έχεις απέναντί σου τον Νονό, είσαι ευχαριστημένος και με ένα μόνο oscar σεναρίου (για μένα στον Νονό έπρεπε να πάει και αυτό-είναι η πιο αγαπημένη μου ταινία όλων των εποχών)…

  14. fvasileiou 17/03/2010 στο 11:17 μμ Reply

    @bauer24

    Δεν θυμάμαι τι Όσκαρ πήρε ο Νονός 2. Μπορεί να πήρε και Όσκαρ σεναρίου, γιατί βασίζεται σε βιβλίο, ενώ το Chinatown είναι πρωτότυπο σενάριο.

  15. bauer24 18/03/2010 στο 1:11 πμ Reply

    Καλά λες… πήρε και σεναρίου φυσικά!!! 😛 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: