Αδιέξοδο

Οι αγγλοσάξονες ονομάζουν την εποχή του Μεγάλου Κραχ του 1929-30 ως Great Depression, Μεγάλη Κατάθλιψη. Συνειδητοποίησα πόσο σωστή είναι αυτή η μετάθεση του οικονομικού/υλικού στο ψυχικό/πνευματικό διαβάζοντας την διαπίστωση του MacManus:

Έχουμε αποδεχθεί ότι θα ζούμε με δανεικά πλέον και το μόνο που ζητάμε από τις Βρυξέλλες και τα Εκοφίνια είναι δάνεια με φθηνά επιτόκια. Εκεί επικεντρώθηκε τελικώς όλο το μέλλον της πατρίδας μας: στον φθηνό δανεισμό με αξιοπρεπείς και μη τοκογλυφικές συνθήκες. Αν αντί να μας δανείσουνε με 6%, μας δανείζουν με 2,5%: λύθηκε αυτομάτως το πρόβλημα.

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η όλη συζήτηση και οι εξαγγελίες περιορίζονται στο πώς θα την βγάλουμε και σήμερα καθαρή -μισολερωμένη για την ακρίβεια- και δεν γίνεται καμιά κουβέντα για το μέλλον, τις προοπτικές, το πότε και αν θα βγούμε από το τούνελ (για να θυμηθούμε την ορολογία του πατέρα Παπανδρέου).

Και αυτό δεν είναι το πιο ανησυχητικό.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι η Ελλάδα δεν είναι η μοναδική χώρα που αντιμετωπίζει αυτά τα προβλήματα.  Οι προβολείς έχουν πέσει στη χώρα μας -το γιατί είναι ένα ζήτημα προς διερεύνηση-, αλλά δεν είμαστε μόνοι στα τάρταρα. Ανάλογα προβλήματα αντιμετωπίζουν και χώρες που τα προηγούμενα χρόνια είχαν προχωρήσει σε αλλαγές και εκσυγχρονισμό των θεσμών και των δομών τους επιτυγχάνοντας μάλιστα εντυπωσιακή ανάπτυξη, όπως η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιρλανδία. Τεράστια προβλήματα αντιμετωπίζει η Βρετανία και η Ιταλία. Γαλλία και ΗΠΑ ελπίζουν ότι θα αρχίσουν να βγαίνουν από την δίνη τους επόμενους μήνες, ενώ και η Γερμανία έχει τα δικά της προβλήματα. Και δεν ξεχνάμε φυσικά την Ισλανδία που κατέρρευσε και τιςοικονομίες της Ασίας, οι οποίες αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα.

Το μελαγχολικό συμπέρασμα αυτού του ψηφιδωτού είναι πως ακόμα κι αν τα προηγούμενα χρόνια κάναμε τις απαραίτητες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, τον εκσυγχρονισμό του κράτους και της νοοτροπίας μας, πάλι μεσα στα ίδια σκατά θα ήμασταν τώρα. Πιθανόν σε κάπως καλλίτερη θέση, αλλά κι αυτό δεν είναι καθόλου βέβαιο…

Εξίσου ανησυχητικό είναι αυτό που ζητάει ο Πρωθυπουργός από τους ξένους ηγέτες που συναντά στα ταξίδια του:

Πολιτική στήριξη κι όχι οικονομική.

Αν καταλαβαίνω καλά, αυτό συνήθως μεταφράζεται ως έκφραση αυτοπεποίθησης: Εμείς οι Έλληνες μπορούμε και μόνοι μας και καλά.

Στα δικά μου όμως αυτιά ηχεί σαν παραδοχή της πλήρους απουσίας κύρους στο εξωτερικό. Αν το πρόβλημά σου είναι τα λεφτά, τότε ζητάς λεφτά. Στήριξη ζητάς, όταν δεν μπορείς να σταθείς μόνος σου, όταν δεν έχεις ερείσματα, όταν δεν καταφέρνεις να πείσεις. Μόνο όταν είσαι τόσο αδύναμος ζητάς από τους άλλους να στοιχηθούν μαζί σου.

Μπορεί ο Γ. Παπανδρέου να κυριαρχεί πολιτικά στη χώρα μας και η κυριαρχία του να μην αμφισβητείται από κανέναν, αλλά στο εξωτερικό, δυστυχώς για όλους μας, δεν πείθει.

Και, ξέρετε, αυτή η έλλειψη κύρους μπορεί να ερμηνευτεί με δυο τρόπους:

Κάποιοι θα ισχυριστούν ότι είναι η βαριά κληρονομιά από τον προκάτοχό του.

Οι άλλοι θα επιμένουν ότι οφείλεται στην δική του προεκλογική συνθηματολογία, τα πεπραγμένα των παλαιών κυβερνήσεων που υπηρέτησε ως υπουργός, της καθυστέρησης να λάβει τα αναγκαία μέτρα.

Πιο κοντά στην αλήθεια, φυσικά, θα βρίσκονται εκείνοι που θα πουν ότι και τα δυο, λιγότερο ή περισσότερο, ισχύουν.

Αλλά ακόμα πιο κοντά θα είναι όσοι παραδεχτούν ότι στα ταξίδια του ο ΓΑΠ έχει διπλή ιδιότητα: Είναι ο Γιώργος Παπανδρέου, αλλά είναι και ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Σαν Γιώργος Παπανδρέου κουβαλάει τα δικά του τα σωστά και τα λάθη, αλλά θεσμικά, σαν Πρωθυπουργός, κουβαλάει τα σωστά και τα λάθη τα δικά του και των προκατόχων του, αλλά και όλων μας. Ο κάθε Πρωθυπουργός εκπροσωπεί όλους τους πολίτες της χώρας του.

Η έλλειψη αξιοπιστίας και κύρους οφείλεται όχι μόνο σε εκείνους, τους άλλους, τους μακριά μας πρώην και νυν πολιτικούς, ούτε μόνο στα λάθη και τις παραλήψεις του σημερινού Πρωθυπουργού. Ο κάθε πολίτης, ο καθένας μας έχει ευθύνη. Ο κάθε Έλληνας πολίτης ζητά στήριξη από τους Γερμανούς και τους άλλους εταίρους μας. Κανένας από μας δεν εμπνέει σεβασμό ή εμπιστοσύνη στο εξωτερικό -το γιατί μπορούμε να το συζητήσουμε κάποια άλλη φορά.

Τώρα απλώς πρέπει να συνηθίσουμε να βλέπουμε μπροστά μας τον Τοίχο…

Advertisements

10 thoughts on “Αδιέξοδο

  1. roadartist 17/03/2010 στο 9:49 μμ Reply

    Ο τίτλος και η τελευταία σου πρόταση τα λέει όλα..
    Δε βλέπω δυστυχώς φως στο τουνελ..

  2. sport billy 17/03/2010 στο 10:33 μμ Reply

    Ε, όχι και «κατάθλιψη» με τον ιατρικό όρο.

    http://www.merriam-webster.com/dictionary/depression

    1 a : the angular distance of a celestial object below the horizon b : the size of an angle of depression
    2 : an act of depressing or a state of being depressed: as a : a pressing down : lowering b (1) : a state of feeling sad : dejection (2) : a psychoneurotic or psychotic disorder marked especially by sadness, inactivity, difficulty in thinking and concentration, a significant increase or decrease in appetite and time spent sleeping, feelings of dejection and hopelessness, and sometimes suicidal tendencies c (1) : a reduction in activity, amount, quality, or force (2) : a lowering of vitality or functional activity
    3 : a depressed place or part : hollow
    4 : low 1b
    5 : a period of low general economic activity marked especially by rising levels of unemployment

    Κατά τα άλλα, είχα γράψει ένα κατεβατό που το έχασα, οπότε θα περιοριστώ στα εξής:
    Συμφωνω και διαφωνώ με αυτά που γράφεις. Συμφωνώ ότι θα είχαμε οικονομικά προβλήματα λόγω της παγκόσμιας κρίσης. Διαφωνω γιατί είμαστε μαλλον ειδική περίπτωση:

    -τεράστιος δημόσιος τομέας. Πληρώνουμε με το 1/3 του προΰπολογισμού συντάξεις και μισθούς.
    -αναποτελεσματικός δημόσιος τομέας. όχι μόνο δεν τα πάει καλά αλλά κάνει και την κατάσταση για τον ιδιωτικό τομέα ανυπόφορη. αναπτυξη με τον δημόσιο τομέα που έχουμε τώρα δεν γίνεται.
    -αποτυχημένες, λαΐκίστικες πολιτικές των κυβερνήσεων από το 1981 και μετά.
    -ο οικτρός συνδικαλιστικός τομέας κάνει κουμάντο εκεί που δεν πρέπει. δε λέω τίποτε άλλο για να μη με κάνεις ban 🙂
    -ήδη το 1/3 του προΰπολογισμού πάει σε τόκους και χρεωλύσια.
    -δεν παράγουμε σχεδόν τίποτε. καταφέραμε να υποβαθμίσουμε και τον τουρισμό μας με υπηρεσίες της πλάκας.
    -έχουμε τεράστιο έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο. (ζήτω τα Gucci! πάω στοίχημα ότι οι έλληνες χρηματοδότησαν την ταινία που έκανε ο Tom Ford, «a single man»)

    Δυστυχώς δε βλέπω φως στο τούνελ, έχουμε μπει σε φαύλο κύκλο, και νομίζω πολύς κόσμος δεν έχει καταλάβει ότι τα μετρα δεν μπορεί να είναι προσωρινά γιατί ακόμη και αν πέσουν τα spread, εξακολουθούμε να έχουμε πολύ υψηλό χρεος (και τα παραπάνω που ανέφερα). Καληνύχτα, και καλή τύχη. 😦

  3. fvasileiou 17/03/2010 στο 10:47 μμ Reply

    @roadartist

    Κάπου το διάβασα: Οι Έλληνες χρειάζονται επειγόντως μια καλή είδηση. Δεν έχω να πω τίποτα παραπάνω

    @sport billy

    Δεν έχεις άδικο. Ακριβώς αυτή είναι η κατάσταση. Γι’ αυτό και πάντα ήμουν υπέρ των αλλαγών/εκσυγχρονισμού/μεταρρυθμίσεων -διάλεξε όποια ορολογία σου ταιριάζει. Το ερώτημα όμως για μένα, που δεν κατέχω από οικονομικά, παραμένει: Πώς χώρες που είχαν κάνει τις αλλαγές τους, βρίσκονται στα ίδια με μας; Γιατί η Αγγλία με τον ελάχιστο δημόσιο τομέα αντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα; Οι ΗΠΑ;
    Και θα επιμείνω και σε κάτι άλλο: Ότι κάποια στιγμή θα είναι καλό να γίνει συζήτηση (αυτό, δυστυχώς, στον τόπο μας σημαίνει: να βγουν τα μαχαίρια) περί του γιατί εκτινάχτηκαν τα spreads και η χώρα βρέθηκε στο επίκεντρο της δημοσιότητας.

    Μη φοβάσαι ban από μένα.

    Ειλικρινά, το πρώτο κομμάτι του σχολίου σου, δεν το έπιασα.

  4. γρηγόρης στ. 18/03/2010 στο 10:51 πμ Reply

    Τον Τοίχο μας συνήθισαν ή και βολευόμαστε να τον βλέπουμε. Το θέμα είναι πως θα ανεβούμε να δούμε πίσω από αυτόν.

  5. fvasileiou 18/03/2010 στο 12:21 μμ Reply

    @γρηγόρης στ.

    Όπως θα έχεις προσέξει, τα τελευταία μου κείμενα αποτελούν ουσιαστικά μια πρόκληση σε όποιον πιστεύει ότι ελπίζει ότι θα ανέβουμε αυτόν τον Τοίχο, να μου το πει, μπας και το πιστέψω κι εγώ…

  6. deninho 19/03/2010 στο 11:23 μμ Reply

    Λογικό να έχουμε φτάσει σε αδιέξοδο, αφού τα τελευταία 35 χρόνια, που η χώρα είχε τη δυνατότητα να αναπτυχθεί με γρήγορους ρυθμούς, αφού είχε τη στήριξη της κοινότητας, να δημιουργήσει συμμαχίες, κρατικές «φιλίες» [όσο κι αν δεν τους πάω, ήταν μεγάλο λάθος να κοπούν οι σχέσεις που δημιουργήθηκαν με το Ισραήλ μετά τη Μεταπολίτευση], αλλά και να δημιουργήσουμε κράτη που να εξαρτώνται από εμάς [Σκόπια, Αλβανία], εμείς κοιτάξαμε να κλέψουμε, να φάμε, και να μείνουμε ένα έθνος ανάδελφο, χωρίς πραγματικούς συμμάχους. Και σε αυτά φταίμε όλοι.

  7. giota 21/03/2010 στο 5:07 μμ Reply

    Χρειάζονται δραστικές αποφάσεις και ακόμα πιο δραστικές λύσεις… δυστυχώς δεν τις βλέπω να έρχονται! Στην καλύτερη των περιπτώσεων, να έχουμε κάποιο προσωρινό ‘μπάλωμα’.

  8. Belbo 21/03/2010 στο 6:03 μμ Reply

    Φώτη, ζητάς δύσκολα πράγματα από μία κοινωνία που θεωρεί ότι όλοι της χρωστάνε…

  9. hfaistiwnas 22/03/2010 στο 5:27 μμ Reply

    Ακριβώς,
    ένα τοίχο, γιατί μέχρι να πάρει μορφή, ή μέχρι να δούμε που γέρνει, μπορέι να χρειαστεί καιρός..

  10. fvasileiou 23/03/2010 στο 12:54 μμ Reply

    @deninho

    Κάπου διάβαζα ότι το γκρέμισμα των σχέσεων μας με το Ισραήλ στις αρχές του ’80 μας κόστισε την βιομηχανία υποδημάτων, η οποία κάποτε ήταν πανίσχυρη, γιατί ήταν ο βασικός μας αγοραστής. Βλέπεις υπάρχουν λαοί, που όταν λένε «μποϊκοτάζ», εννοούν μποϊκοτάζ. Και αν με ρωτάς: Καλά κάνουν!

    @giota

    Τα ξέρεις: Μπάλωμα, ξαναμπάλωμα, έρχεται η στιγμή που το ρούχο είναι σύχρηστο και δεν παίρνει άλλο μερεμέτι.

    @Belbo

    …και όλα της αξίζουν.

    @hfaistiwnas

    Και μάλιστα: πολύς καιρός…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: