Dexter. Σαν Παραβολή…

Στον φίλο μου Αντώνη Πετρίδη

Ξεκίνησα να βλέπω το σήριαλ πέρσι παρακινημένος από το σχόλιο ενός κριτικού:

Είναι, λέει, ο Dexter ο αγαπημένος serial-killer της Αμερικής.

Ναι, δεν χρειαζόμουν μεγαλύτερο κίνητρο για να στρωθώ και να το παρακολουθήσω. Πιο παράδοξο είναι όμως πως ο κριτικός κυριολεκτούσε.

Στο ηλιόλουστο Μαϊάμι ζει ένας γοητευτικός, αθλητικός, καστανόξανθος τριανταπεντάρης. Με εξαιρετικές σπουδές, είναι ειδικός στην διασπορά του αίματος και συνεργάζεται με την Αστυνομία. Έχει σχέση με μια χωρισμένη μητέρα δύο παιδιών τα οποία τον υπεραγαπούν και τους έχει κι εκείνος αδυναμία. Η αδελφή του είναι ντετέκτιβ στο ίδιο τμήμα.

Αλλά φυσικά η σελήνη έχει και την σκοτεινή πλευρά της:

Διότι ο Ντέξτερ είδε σε νηπιακή ηλικία την μητέρα του να δολοφονείται άγρια και να τεμαχίζεται. Λούστηκε στο αίμα της. Αυτό το περιστατικό είχε δυο συνέπειες: Από τη μια ξερίζωσε κάθε αίσθημα από μέσα του: Έτσι ο Ντέξτερ δεν φοβάται, δεν λυπάται, δεν χαίρεται, δεν ηδονίζεται, δεν ενθουσιάζεται, δεν απελπίζεται, νεκρωμένος από κάθε αίσθημα κι αισθησιασμό αντιμετωπίζει τα πάντα με ψυχρή λογική και μιλάει συνεχώς με το ίδιο άχρωμο, κατατονικό ύφος. Από την άλλη, η δολοφονία της μητέρας του, του γέννησε την ανάγκη να δολοφονεί και να τεμαχίζει ανθρώπους κάθε τόσο. Ο θετός του Πατέρας, αστυνόμος Morgan, όταν είδε ότι δεν μπορούσε να καταπιέσει αυτό του το πάθος, εκπόνησε έναν Κώδικα συμπεριφοράς, ο οποίος θα κρατούσε τόσο τον Dexter, όσο και την κοινωνία ασφαλείς. Βασικά σημεία του: Τα θύματα να είναι πάντα εγκληματίες και ο Γιος του πρέπει πάση θυσία να αποφεύγει την σύλληψη.

Πριν από λίγο καιρό σύστησα το σηριαλάκι σε ένα φίλο. Κατάφερε να δει μόνο τον Πιλότο: Η σειρά στρώνει στη συνέχεια αλλά αυτό, το πρώτο πενηντάλεπτο, παίζει να είναι ό,τι πιο αρρωστημένο έχει παιχτεί ποτέ στην τηλεόραση.

Όπως καταλαβαίνετε, δεν χρειαζόταν να μου εξηγήσει τίποτα. Την μυρίστηκα την δουλειά από την στιγμή που είδα το ύφος του. Του είπα να δει και άλλα 2-3 επεισόδια γιατί έχει εξαιρετικές ερμηνείες, ιστορία, πλοκή, μπλα-μπλα-μπλα.

Ένα ερώτημα όμως μου ξανάρθε έντονα:

Γιατί να καθόμαστε να βλέπουμε τέτοιες σειρές; Το γεγονός ότι είναι καλοφτιαγμένες είναι αρκετό; Το fun δικαιολογεί τα πάντα;

……………………………………………

Αντιγράφω από  την Κρίση της Προφητείας του Χρ. Γιανναρά:

Υπάρχει θεολογία της κόλασης το ίδιο αποκαλυπτική όσο και η θεολογία της λύτρωσης. Προϋποθέτει την εμπειρία της απουσίας του Θεού τόσο εναργή όσο είναι και η εμπειρία της Θεογνωσίας. Αυτή η εμπειρική Θεολογία δεν είναι απογεγραμμένη στα δογματικά εγχειρίδια (…) αλλά βιώνεται από το λαό του Θεού και εκφράζεται αυθόρμητα στην Τέχνη και στη ζωή και στο προφητικό κήρυγμα. (…) Είναι μια μαρτυρία ανεπίγνωστη, όπως κάθε αυθεντικό βίωμα, γιατί η εμπειρία, όταν αυτοερμηνεύεται λογικά, ξεπέφτει σε αξιοθρήνητη διδαχή. Αυτή λοιπόν η ανεπίγνωστη μαρτυρία της σύγχρονης Τέχνης, όσο κι αν φαίνεται αποκομμένη από την Εκκλησία, όσο κι αν εχθρεύεται ή κι αν χλευάζει την Εκκλησία, πιστοποιεί και βεβαιώνει την Αλήθεια της. (…) Η σύγχρονη Τέχνη είναι η πιστοποίηση μιας απουσίας. Το διάγραμμα αυτής της απουσίας είναι το αρνητικό της εικόνας του Θεού. Ο Σαρτρ έδωσε τον ορισμό. Είπε: «Βλέπεις αυτό το κενό πάνω από τα κεφάλια μας; Είναι ο Θεός. Βλέπεις αυτή τη ρωγμή στην πόρτα; Είναι ο Θεός. Βλέπεις αυτή την τρύπα στη γη; Είναι επίσης ο Θεός. Η σιωπή είναι ο Θεός. Η απουσία είναι ο Θεός»…

Νομίζω ότι αυτό είναι ένα καλό σημείο αφετηρίας.

Αυτό που σκανδαλίζει τους πιο συντηρητικούς στο Dexter είναι η ταύτιση του θεατή με έναν ψυχρό, κατά συρροή δολοφόνο και η απουσία τιμωρίας του.

Για να χρησιμοποιήσουμε τους αριστοτελικούς όρους:

Στο Dexter δεν υπάρχει κάθαρση και, το πιο ενδιαφέρον, είναι αυτό ακριβώς που επιθυμεί ο θεατής. Που ανακουφίζει τον θεατή.

Η έννοια της κάθαρσης όμως, της Αποκατάστασης των Πάντων στο τέλος δηλαδή, είναι καθαρά εσχατολογική, συνεπώς μεταφυσική. Με άλλα λόγια: Για να υπάρξει κάθαρση στο τέλος, χρειάζεται κι ένας Θεός. Και μάλιστα, ένας Θεός, ο οποίος θα είναι το λιγότερο δίκαιος. Αλλά, όπως λέει κι ο γνωστός αφορισμός του Ντοστογιέφσκι: Χωρίς Θεό, όλα επιτρέπονται. Όσο ηλιόλουστος, όσο χρωματιστός, όσο διάφανος κι αν είναι αυτός ο κόσμος, πάντα μέσα του θα συντηρεί ένα άπλετο, μαύρο σκοτάδι. Το έγκλημα θα μένει πάντα ατιμώρητο –εν ονόματι τίνος άλλωστε θα τιμωρηθεί; Για να μην θέσουμε τώρα το ερώτημα που έρχεται και ξανάρχεται στο σήριαλ: Και γιατί να θεωρείται αυτό έγκλημα;

Το Dexter συνεπώς μπορεί να διαβαστεί και σαν η αντιστροφή της ιστορίας του Ρασκόλνικοβ. Ένα Έγκλημα Χωρίς Τιμωρία.

Ο Ρασκόλνικοβ δεν έχει να αντιμετωπίσει τόσο τον ανακριτή Πορφύρη, όσο τον ίδιο του τον εαυτό, την συνείδησή του, τις ενοχές του. Κυριολεκτικά, από τη στιγμή που δολοφονεί, η πόλη στενεύει, δεν τον χωράει πια. Ο Dexter, αντιθέτως, δεν νιώθει καμιά ενοχή, δεν έχει τύψεις. Κινείται άνετα σε θάλασσα και στεριά, μέρα και νύχτα. ). Ο πρώτος έχει πρόβλημα με τον εαυτό του, θέλει να αλλάξει. Ο δεύτερος είναι ικανοποιημένος, θέλει να πάση θυσία να διατηρήσει το status και το life-style του. Ο Dex μάλιστα πιστεύει πως οι πράξεις του δεν καλύπτουν απλώς την δική του ανάγκη, αλλά ότι επιτελεί ένα κοινωνικό λειτούργημα (άλλο μεγάλο θέμα αυτό

Προσοχή όμως:

Δεν έχουμε εδώ τον κλασικό αμερικανό εκδικητή. Ο Ντέξτερ δεν είναι σαν τον Ch. Bronson στο Death Wish ή τον Clint Eastwood στο Pale Rider. Ο D. δεν έχει προσωπικούς λογαριασμούς με τα θύματά του. Απλώς επιλέγει αυτούς κι όχι τους άλλους, γιατί έτσι τον δίδαξε ο Πατέρας.

Σε έναν κόσμο δίχως Θεό, οι Dexter δεν είναι απλώς αναμενόμενοι, είναι απαραίτητοι. Γιατί αυτοί αντιπροσωπεύουν, ελλείψει Άλλου, την απόλυτη δύναμη. Εκεί οι πολλοί, οι «καλοί» πολίτες σαν τον Doakes σκοντάφτουν πάνω σε αφηρημένες αρχές ψυχολογικού ή συναισθηματικού τύπου, που στον ψυχρό ρεαλισμό ενός τέτοιου κόσμου δεν έχουν και πολλή αξία. Μάλλον γελοίοι είναι. Προφάσεις για την αδυναμία που επιδεικνύουν. Το κόμπιασμα, το τραύλισμα, την αμηχανία. Δεν είναι τυχαίο, συνεπώς, που αυτοί οι άνθρωποι ηρωοποιούν, λατρεύουν όσους δεν γνωρίζουν όρια, και πάνω από όλους οι serial-killers. Το Natural Born Killers παραμένει μια πολύ καλή ταινία πάνω σε αυτό το θέμα, αλλά κι ένα σχετικό googlάρισμα θα σας αποκαλύψει εκατοντάδες ηλεκτρονικούς βωμούς τέτοιων θεοτήτων.

Όπως αναφέραμε και στην αρχή, ο Dex είδε την Μητέρα να δολοφονείται και μαζί της πέθαναν και τα αισθήματά του. Ο Πατέρας του κληροδότησε τον Κώδικα που τον προφυλάσσει. Το τρίγωνο έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον:

Μητέρα-Συναίσθημα / Πατέρας-Λογική / αγαπημένος Γιος.

Συνυπολογίστε και το γεγονός ότι, όπως αποκαλύπτεται κατά την πορεία του σήριαλ, η αμέλεια του Πατέρα ευθύνεται για την δολοφονία της Μητέρας, κι έχετε ουσιαστικά έναν αρχετυπικό δυτικό μύθο.

Κάθε παρέκκλιση του Γιου από τον Κώδικα τιμωρείται: Ο Ντέξτερ γεννάει υποψίες, η αστυνομία τον πλησιάζει, κινδυνεύει.

Ναι, ο Dexter δηλώνει ότι δεν πιστεύει στον Θεό, αλλά πιστεύει στον Πατέρα. Μπορεί να παραβαίνει όλους τους νόμους και τους κανόνες, ακολουθεί όμως πιστά τον Κώδικα. Αν δεν το κάνει, ακόμα και στον δικό του κόσμο η αμαρτία τιμωρείται.

Στο τέλος του β΄ κύκλου, ο Ντέξτερ δηλώνει ότι ο Κώδικας του Πατέρα δεν το καλύπτει πλέον κι ότι στο εξής θα ακολουθεί τον δικό του Κώδικα: Φαίνεται ότι οι δημιουργοί του σήριαλ δεν διστάζουν να εντάξουν και τις πιο περίπλοκες τροπές της δυτικής θρησκευτικής ιστορίας κι έτσι βάζουν τον ήρωά τους να περνάει την δικιά του μεταρρύθμιση!

Ξέρω ότι οι παραπάνω μπλεγμένες σκέψεις δεν θα έπεισαν όσους αποστρέφονται τέτοιου είδους θεάματα.

Ξέρω κι ότι πολλοί φίλοι που τους αρέσει το σήριαλ θα βαρέθηκαν –ίσως και να ενοχλήθηκαν– από την πολλή (και θεολογίζουσα) πάρλα.

Κι ότι στο τέλος οφείλω να το παραδεχτώ καθαρά και ξάστερα:

Δεν παρακολουθώ το Dexter για τα θεολογικά / φιλοσοφικά / ψυχαναλυτικά υποδηλούμενα, αλλά για το γνήσιο fun…

Advertisements

37 thoughts on “Dexter. Σαν Παραβολή…

  1. hfaistiwnas 27/03/2010 στο 9:28 πμ Reply

    Καλημέρα και καλό ΣΚ!
    Προσωπικά δεν βλέπω ότι μπορεί να μοιάζει με θρίλερ, ίσως με παρέα, αστυνομικές σειρές πάρα πολλές, μόλις έμαθα την υπόθεση το απέρριψα..
    Μου άρεσε η ψυχολογική διάσταση που του έδωσες…

    • popi 30/06/2011 στο 4:14 μμ Reply

      πρωτα δες και μετα απορριψε. η σειρα είναι αριστούργημα

  2. clib 27/03/2010 στο 12:37 μμ Reply

    Εγώ θα κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου (σχεδόν κυριολεκτικά) και θα σου πω ότι ωραία αυτά που λες, αλλά ισχύουν μόνο στην περίπτωση πο όντως υπάρχει θεός ή που κάποιος πιστεύει στον θεό. Στην άλλη περίπτωση, που κάποιος δεν πιστεύει, πολύ περισσότερο που δεν υπάρχει θεός, χρειάζεται άλλο ερμηνευτικό κλειδί.

  3. fvasileiou 27/03/2010 στο 12:56 μμ Reply

    @hfaistiwnas

    Εγώ δεν αντέχω τα splatter. Είναι για τα θρίλερ, ό,τι είναι η τσόντα για τις ερωτικές ταινίες.

    @clib

    Κοίταξε, δες το σαν μια μέθοδο σκέψης.
    Ξέρω ότι στην χώρα μας συνήθως τα βλέπουμε άσπρα-μαύρα, υπέρ-κατά, όλα οπαδικά κι απόλυτα. Στην πραγματικότητα όμως η ανθρωπότητα επί 4.000 χρόνια πιστεύει στον θεό/θεούς, ενώ μόλις τα τελευταία 100-150 χρόνια άρχίζει να πιστεύει ότι τέτοιο Ων δεν υπάρχει. Θέλω να πω: Η ιδέα αυτή είναι πολύ-πολύ καινούργια, ακόμα δεν έχουμε κατανοήσει πώς θα είναι ένας κόσμος χωρίς θεό, πολύ δε περισσότερο από την στιγμή που και οι άθεοι -για να πω το κλασικό- αισθάνονται συνεχώς την ανάγκη να αιτιολογήσουν την απιστία τους και να προσδιοριστούν σε αντίθεση με κείνους που πιστεύουν.
    Με άλλα λόγια: Ένας κόσμος χωρίς θεό είναι καινούργια ανακάλυψη/επινόηση, και μόλις τώρα αρχίσαμε -ως ανθρωπότητα- να διερευνούμε τις δυνατότητές του. Εντάσσω το Dexter ακριβώς εκεί.

  4. Annie Hall 27/03/2010 στο 7:51 μμ Reply

    Ωραία προσέγγιση! Κι εγώ για το φαν το βλέπω βέβαια και είναι μακράν η αγαπημένη μου σειρά… Επιτέλους ταυτίζομαι με έναν serial killer και δεν έχω (πολλές) τύψεις! Πάντως στην αρχή είχα τρομάξει με την ταύτιση αλλά απλά είναι αποτέλεσμα της πολύ καλής δουλειάς και ταυτόχρονα μια ευκαιρία να ψάξουμε στα πιο σκοτεινά σημεία του μυαλού μας.

  5. fvasileiou 27/03/2010 στο 10:11 μμ Reply

    @Annie Hall

    Νομίζω ότι αυτό που λες δεν έχει να κάνει με τον εθισμό του Ντέξτερ στο φόνο. Ένα από τα πιο βασικά χαρακτηριστικά του είναι ο αγώνας που δίνει να ταιριάξει, έστω και επιφανειακά, με τον μέσο όρο. Νομίζω ότι πολλοί ταυτίζονται/ταυτιζόμαστε μαζί του σ’ αυτό το σημείο.

  6. Academy 28/03/2010 στο 10:03 πμ Reply

    Είναι λίγο risky το φαινόμενο Dexter η αλήθεια να λέγεται…όμως είναι απλά ενα πολύ καλό σήριαλ.Δεν εκθειάζει κανέναν και η ταυτιση είναι για μικρά παιδάκια(μα είναι ακατάλληλο).Ο τέταρτος κύκλος είναι πάντως απο τους πιο ωραίους κύκλους που έχουμε δεί σε σήριαλ.Αρα ψηφίζω υπέρ…δαγκωτό!

  7. fvasileiou 28/03/2010 στο 12:49 μμ Reply

    @Academy

    Δεν έχω φτάσει ακόμα στον τέταρτο κύκλο, αλλά, όπως θα κατάλαβες, κι εγώ ψηφίζω ναι δαγκωτό.

    Θέτεις κι ένα ωραίο ερώτημα-θέμα για επόμενο post:
    Είναι φαινόμενο Dexter και μόνο;

  8. Άιναφετς 28/03/2010 στο 12:51 μμ Reply

    Δεν θυμάμαι πώς βρέθηκα εδώ και δεν έχει σημασία, σημασία μάλλον έχει, που παρέμεινα και σε διάβασα λίγο μεν αλλά αρκετά για να αισθανθώ…τελευταία σχηματίζω μια γνώμη από την αίσθηση που μου δίνει ο άλλος, θα επανέλθω γιατί έθιξες ΤΟ θέμα και δεν θα κλείσει έτσι!
    Στο blog μου επικοινωνώ με όσους ανοίγουν την καρδιά τους και γι’ αυτό μπορώ να μιλήσω με σιγουριά!

  9. fvasileiou 28/03/2010 στο 4:58 μμ Reply

    @Άιναφετς

    Δεν ξέρω αν είναι ΤΟ θέμα, σίγουρα όμως είναι ένα θέμα σημαντικότατο, δηλωτικό της εποχής και του πολιτισμού μας. Περιμένω να το συζητήσουμε όταν θα έχεις περισσότερο χρόνο είτε εδώ, στο «Σημειωματάριο», είτε οπουδήποτε αλλού.

    • ΡΕΑ 10/09/2011 στο 11:21 μμ Reply

      Το γνωριζω οτι ασχετα -ψαχνωντας τη σειρα- μπηκα εδω.
      Αλλα αν δεν ειναι προβλημα μου γραφεται που θα βρω ολη τη σειρα
      για να συμπληρωσω τα κενα που εχω χασεις;
      Εξαιρετικη δουλεια και ενας ηθοποιος μαζι με ολο το καστ που αξιζει
      τα λεφτα..

      • fvasileiou 11/09/2011 στο 9:28 μμ Reply

        Λυπάμαι, αλλά σε αυτό δεν μπορώ να σε βοηθήσω για αντικειμενικούς λόγους.

  10. omikrosnautilos 28/03/2010 στο 5:31 μμ Reply

    χιχι, κι εγώ για τον ίδιο λόγο το βλέπω! ποτέ δεν ασχολήθηκα με αυτή τη πλευρά που πολύ ωραία παρουσίασες γιατί όταν έχει αποδεκτέι τον αθεισμό σου, τέτοιες σκέψεις δεν πολυέρχονται.

    πάντως το αγαπημένο μου στοιχείο της σειράς είναι η προσπάθεια του Ντεξτερ να μοιάσει με ‘κανονικό’ άνθρωπο.. ειδικά από το σημείο που μετακομίζει στα προάστια με τη κοπελιά.

    (επίσης, για κάποιο παράξενο λόγο πολύ χάρηκα που στον πρώτο κύκλο την πλήρωσε ο Doeakes!)

  11. fvasileiou 28/03/2010 στο 10:12 μμ Reply

    @omikrosnautilos

    Στη δική μου δουλειά, όσο και να παραδέχεται κάποιος κάτι, όσο και να το βροντοφωνάζει, τόσο ψάχνουμε από κάτω για κάτι άλλο. Επαγγελματική διαστροφή.

    Αυτός ο Doeakes, λεβεντομαλάκας πρώτης, ανακούφισε κόσμο και κοσμάκη όταν ξεπαστρέφτηκε.

    Μετακομίζει στα suburbs ο Dex; Στην καρδιά του μικροαστικού Αμερικανισμού;
    Θα με κάνεις να δω την τρίτη σεζόν σε fast forward για να φτάσω σ’ αυτό…

  12. bauer24 28/03/2010 στο 10:18 μμ Reply

    Αρκετά έως πολύ καλή (ενίοτε) σειρά, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι στις αγαπημένες μου. Μου τη σπάει ο Ρούλης (βλ. Dexterούλης :P) με τις αμπελοφιλοσοφίες του (σαν γυμνασιόπαιδο προβληματίζεται τις περισσότερες φορές!!!) και τη γενικότερη ηλιθιότητά του (είναι πολύ κωλόφαρδος που δεν τον έχουν συλλάβει ακόμα) !!! Πάντως απορώ που το είδες ως θρησκευτική παραβολή… Αν θυμάμαι καλά, νομίζω πως είχε πολύ ελάχιστες ατάκες σχετικά με θεό (που να έβλεπες και το θρησκόληπτο BSG!!!)… Πάντως αν πίστευε θα ήταν παράξενο και τελείως εκτός χαρακτήρα (κάποιος που δεν μπορεί να νιώσει κανένα συναίσθημα, να έχει την ανάγκη να πιστέψει σε κάποια «ανώτερη δύναμη» θα ήταν τελείως παράδοξο και ηλίθιο)…

    ΥΓ: Η 4η σεζόν είναι με διαφορά η καλύτερη (ας είναι καλά ο ανεπανάληπτος Lithgow), μετά έχω την 1η και ακολουθούν η 2η και τελευταία η 3η.

  13. fvasileiou 28/03/2010 στο 10:38 μμ Reply

    @bauer24

    Αν συγκρίνεις το Dexter με κόλλημα που φάγαμε με το 24, εννοείται ότι θα το βρεις λειψό. Εγώ προσωπικά τέτοιο κόλλημα έφαγα μόνο με το The Shield -με τους Sopranos το κόλλημα είναι άλλου είδους. Είναι καλή σειρούλα, σίγουρα πιο πορωτική από το Breaking Bad πχ.

    Κοίταξε, δεν χρειάζεται να έχει ατάκες περί θεού ή να είναι ο ήρωας θρησκόληπτος, για να κάνεις μια τέτοιου είδους αναγωγή. Θα σου έλεγα μάλιστα, το αντίθετο ισχύει. Κι έπειτα με το προφανές, το κραυγαλαίο, γιατί να ασχοληθώ; Ξανασκέψου την σχέση Πατέρας-Κώδικας-Ντέξτερ -δεν σου θυμίζει λίγο… Ισραήλ; Για μένα πάντως είναι εξώφθαλμο.
    Τέλος πάντων, μπορεί να κάνω και λάθος. Ουσιαστικά μια ανάγνωση προτείνω.

  14. bauer24 29/03/2010 στο 10:19 μμ Reply

    1. Όχι απλά λειψό, για μένα δεν υπάρχει ο Dexter μπροστά στο 24. 😉 Sopranos δυστυχώς δεν έχω δει ακόμα, αλλά κόλλημα σαν αυτό που έφαγα με το 24, μόνο με το Lost (σε λίγο μικρότερο βαθμό) και μετά (σε ακόμα μικρότερο βαθμό) με το μοναδικό-αξεπέραστο The Shield…

    2. Εγώ προτιμώ και το πολύ καλό Breaking Bad απ΄τον Ρούλη. Είναι πιο σοβαρή-ρεαλιστική σειρά (όχι πως αυτό είναι πάντα το ζητούμενο)… Αλήθεια δεν ήξερα πως βλέπεις Breaking Bad! Μέχρι που έχεις δει;

    3. Εγώ πάλι αν δεν είναι προφανές-κραυγαλαίο δεν ασχολούμαι! 😛 Κάποια πράγματα πρέπει να είναι ξεκάθαρα, να κάνουν μπαμ… Αν ήθελε να είναι θρησκευτική αλληγορία, ας το έκανε ξεκάθαρα, αλλά δεν νομίζω να είναι αυτός ο σκοπός τους. Αυτό που τους ενδιαφέρει περισσότερο είναι η εξέλιξη του Ρούλη.

    4. Όχι, δεν μου θύμισε καθόλου Ισραήλ! 😛 Είμαι τόσο άθεος που δεν κάνω τέτοιες αναγωγές… 🙂

    5. Κάτι που ξέχασα να πω στο προηγούμενο σχόλιό μου:

    Δεν με εντυπωσίασε καθόλου που ο «ήρωας» είναι δολοφόνος γιατί εκτός του ότι τον βρίσκω κάπως ηλίθιο (σαν προγραμματισμένο άβουλο ρομποτάκι) και δεν μπορώ να ταυτιστώ με κάποιον που δεν νιώθει τίποτα (στην 1η σεζόν ειδικά το επαναλάμβανε συνεχώς σε σημείο που καταντούσε εκνευριστικό)… δεν το βρίσκω καθόλου πρωτότυπο: 1991, Σιωπή των Αμνών, Hannibal… ψυχασθενής, κανίβαλος και ιδιοφυία!

  15. fvasileiou 29/03/2010 στο 11:06 μμ Reply

    @bauer24

    Έπιασες ακριβώς αυτό που θέλω να γράψω σε ένα επόμενο post: Από τον Hannibal στον Dexter. Να δω, αν θα τα καταφέρω, γιατί ο Big H. έχει πολύ ψωμί.

    Παρεπιπτόντως, ετοιμάζεται τόμος The Philosophy of Dexter. Δεν ξέρω αν έχεις δει τους τόμους αυτής της σειράς, έχω μερικούς και είναι γαμάτοι.

    Έχω δει τον πρώτο κύκλο του Breaking Bad και μετά το Πάσχα θα ξεκινήσω δεύτερο.

    Και μια παρατήρηση: Το τρίγωνο Πατέρας-Νόμος-Γιος δεν είναι θέμα θεολογίας, αλλά ψυχανάλυσης. Θα τα πούμε κάποια άλλη φορά όμως αυτά.

  16. Annie Hall 29/03/2010 στο 11:20 μμ Reply

    Ισχύει ότι η σειρά είναι καλύτερη από τα βιβλία;

    • fvasileiou 29/03/2010 στο 11:41 μμ Reply

      Δεν αναφέρομαι στα βιβλία της σειράς του Dexter, αλλά στη σειρά The Philosophy of…

      • bauer24 29/03/2010 στο 10:55 μμ Reply

        The Abelophilosophy of Roulis θα έπρεπε να λέγεται πάντως… 😛

  17. bauer24 29/03/2010 στο 11:28 μμ Reply

    Αναμένω στο πληκτρολόγιό μου λοιπόν… 😉

    Αν έχω διαβάσει τα βιβλία εννοείς;!;!; Όχι…

    Κράτα μεγάλο καλάθι για τη 2η σεζόν του Breaking Bad… και η 3η ξεκίνησε εξαιρετικά…

    Ναι, αλλά εσύ το πήγες στο θεολογικό όμως… 😛

  18. fvasileiou 29/03/2010 στο 11:39 μμ Reply

    @bauer24

    Κλασικό, για να μην πω χοντροκομμένο, φροϋδισμό χρησιμοποίησα ως βασικό ερμηνευτικό εργαλείο. Η «θεολογία της Κόλασης» δεν ορίζει αυτό που συνήθως θεωρούμε ως θεολογία, όπως θα είδες, αλλά έχει ένα εντελώς άλλο πεδίο και μεγάλο εύρος. Έπειτα, δεν νομίζω ότι διαφωνεί κανείς πως η εποχή μας είναι η πρώτη στα 4.000 χρόνια δυτικού πολιτισμού, που τόσο πολλοί άνθρωποι δηλώνουν άθεοι και που γίνεται συστηματική προσπάθεια να αποκοπεί η ζωή μας, οι αξίες μας, η καθημερινότητά μας, από τον Θεό. Προσπάθησα να εντάξω το Dexter -το οποίο λες ότι έχει έναν ήρωα-ρομποτάκι, εγώ θα μπορούσα να τον χαρακτηρίσω θρησκόληπτο, κάποιος άλλος… κνιτάκι- μέσα σε αυτή την πραγματικότητα.

    Παρεπιπτόντως, έχω διαβάσει μερικά της σειράς: Για το Noir, το Neo-Noir και τον… Steven Spielberg. Μου άρεσαν και θέλω να βρω κι άλλους τόμους.

  19. Orfeas 07/04/2010 στο 12:52 μμ Reply

    Συγνωμη ποθ παρεμβαινω αλλα εχετε δει εστω την 4η σεζον του Dexter?
    Εγω ειδα τις πρωτες 2 μετα δεν ειδα την επομενη και προχθες αρχισα την 4η.Ησειρα μοθ κινοθσε το ενδιαφερον επειδη εχει γυρισει τελιως απο αστυνομικη σε σειρα πλοκης.O dexter τωρα πια κανει λαθη και το φιναλε της σεζον( το οποιο ειδα πριν 2 ωρες) με καθηλωσε. Αυτα γιατι χωρις παρεξηγηση την εχετε υποβιβασει λιγο την σειρα.(no offensive)

  20. fvasileiou 07/04/2010 στο 2:04 μμ Reply

    @Orfeas

    Παρακαλώ, χαρά μου να διατυπώνονται απόψεις και να γίνεται συζήτηση -αυτός είναι ο λόγος ύπαρξης του «Σημειωματάριου» άλλωστε.
    Παρόλα αυτά δεν καταλαβαίνω ακριβώς τι εννοείς. Πιθανόν να την έχω υποβιβάσει την σειρά, αλλά -στο κυρίως κείμενό μου τουλάχιστον- δεν την αντιμετωπίζω καθόλου σαν αστυνομική σειρά.

  21. Orfeas 07/04/2010 στο 4:54 μμ Reply

    το σχολειο πηγαινε γενικα για την συζητηση που αμα την διαβαζε καπιως τριτος θα καταλαβεναι αλλα πραγματα απο αυτο που ειναι η σειρα. Απλα δεν μπορεις να συγκρινεις το Dexter με το 24 η το Lost ειναι αλλο το ειδος. Δεν μου αρεσει απλα να υπαρχουν τετοια σχολια για τον Dexter:

    bauer24
    Αρκετά έως πολύ καλή (ενίοτε) σειρά, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι στις αγαπημένες μου. Μου τη σπάει ο Ρούλης (βλ. Dexterούλης ) με τις αμπελοφιλοσοφίες του (σαν γυμνασιόπαιδο προβληματίζεται τις περισσότερες φορές!!!) και τη γενικότερη ηλιθιότητά του (είναι πολύ κωλόφαρδος που δεν τον έχουν συλλάβει ακόμα) !!!

  22. fvasileiou 07/04/2010 στο 6:48 μμ Reply

    @Orfeas

    Κοίταξε, εγώ με τον bauer διαφωνώ σε αρκετά και σίγουρα διαφωνώ και στην εκτίμησή του για το Dexter.
    Αλλά ξέρεις κάτι; Έχω κουραστεί από τους ανθρώπους που αισθάνονται προσβεβλημένοι με το παραμικρό. Μας περιορίζουν την έκφαση, βρε αδελφέ!
    Ο Bauer έχει μια ξεκάθαρη άποψη για τον D. και την εκφράζει με σαφή και δηκτικό τρόπο. Δείξε ότι διαθέτεις αίσθηση του χιούμορ, μην στραβομουτσουνιάζεις, θυμίσου ότι κι αυτός βλέπει το ίδιο σήριαλ με σένα κι απάντησέ του. Στον ίδιο τόνο, αν θες και μπορείς. Τα υπόλοιπα τι χρειάζονται;

    • Orfeas 07/04/2010 στο 11:56 μμ Reply

      Βασικα η απαντηση σε αυτο απο μερος μου ειναι μπινελικια και σχολια του στυλ
      Αμα δεις ταινια του Αλμαδοβαρ θα νομιζεις οτι ο σκηνοθετης ειναι κιτσαρας αντρακλας τοσο ασχετος εισαι.
      Αλλα τελος παντων καταπινω το μισος και λεω ποσο διαφορετικη ειναι η προσεγκιση σου για την σειρα.

  23. hplusk 07/04/2010 στο 7:02 μμ Reply

    Φάνη, νομίζω ότι περιπλέκεις τα πράγματα πιο πολύ και από τους δημιουργούς 🙂

    Δεν χρειάζεται να θίγουμε τέτοια θρησκευτικά (και ηθικά) ζητήματα. Ένα σίριαλ είναι!

    Μπορώ να πω ότι δεν είμαι από τους θεατές που ταυτίζονται με τον Dexter – ούτε στο ελάχιστο.
    Βλέπω το σίριαλ επειδή δεν έχει «καμμένη» πλοκή, όπως η πλειοψηφία των σειρών, ενώ περιέχει μόνο λίγες υπερβολές (άλλωστε και εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε πολλές φορές υπερβολικοί;). Είναι από τις σειρές, πάντως, που τις βλέπεις και δεν νιώθεις βλάκας επειδή σου πασάρουν ένα προϊόν κακής ποιότητας.

    Δεν μετάνιωσα που την άρχισα.

  24. fvasileiou 07/04/2010 στο 7:47 μμ Reply

    @hplusk

    Και γιατί δεν πρέπει να τα θίγουμε;
    Ειδικά αυτή η σειρά μας τα πετάει στα μούτρα.

    Κι έπειτα, τα έργα της τέχνης έγιναν αφορμές για τις μεγαλύτερες φιλοσοφικές / θρησκευτικές / ηθικές / ψυχαναλυτικές συζητήσεις από τα αρχαία ακόμα χρόνια.

    • hplusk 07/04/2010 στο 9:05 μμ Reply

      Γιατί νομίζω πως μόνο η πραγματικότητα μπορεί να δώσει αφορμή για τέτοιες συζητήσεις, όχι ένα σίριαλ – που στο κάτω κάτω μπορεί να είναι ολόκληρο στη φαντασία των σεναριογράφων.

      (συγγνώμη που σε προσφώνησα Φάνη, ενώ σε λένε Φώτη…:))

      • fvasileiou 07/04/2010 στο 9:24 μμ Reply

        Λες «ένα σήριαλ», μιλάς περιφρονητικά για το είδος, ενώ δεν θα έπρεπε. Δηλαδή αν ήταν ένα μυθιστόρημα ή ένα ορατόριο θα ήταν καλλίτερη αφορμή;

        Έπειτα η τέχνη διερμηνεύει με σαφήνεια μια πραγματικότητα. Η ψυχανάλυση, ολόκληρη η επιστήμη, στηρίχτηκε πάνω στον Οιδίποδα και τον Άμλετ. Για να σου δώσω ένα απτό παράδειγμα: Μιλάμε για «Οιδιπόδειο σύμπλεγμα» και όχι για το «σύμπλεγμα του Γιώργου ή του Χένρι».

  25. bauer24 08/04/2010 στο 1:30 πμ Reply

    ΠΡΟΣ ΟΡΦΕΑ:

    1. «O dexter τωρα πια κανει λαθη και το φιναλε της σεζον( το οποιο ειδα πριν 2 ωρες) με καθηλωσε»

    Όπως έχω πει παραπάνω: «Η 4η σεζόν είναι με διαφορά η καλύτερη (ας είναι καλά ο ανεπανάληπτος Lithgow), μετά έχω την 1η και ακολουθούν η 2η και τελευταία η 3η.» Το κακό με τον Dexter είναι πως κάνει και τραγικά-ηλίθια λάθη αλλά τέλος πάντων… Πάντως δεν πρέπει να έχεις δει 24 (και πιο συγκεκριμένα την 1η σεζόν)…

    2. «το σχολειο πηγαινε γενικα για την συζητηση που αμα την διαβαζε καπιως τριτος θα καταλαβεναι αλλα πραγματα απο αυτο που ειναι η σειρα.»

    Για τον καθένα είναι ότι θέλει η σειρά. Δεν σημαίνει πως κάποιος έχει «δίκιο» και κάποιος «άδικο»… Είναι καθαρά υποκειμενικό το πως βλέπει ο καθένας μια σειρά/μια ταινία/ένα τραγούδι κλπ-κλπ…

    3. «Δεν μου αρεσει απλα να υπαρχουν τετοια σχολια για τον Dexter»

    Συγγνώμη κιόλας!!! Νομίζω όμως πως το δικαίωμα της ελευθερίας της άποψης το έχουμε όλοι (υποτίθεται τουλάχιστον)… Δεν είμαστε ρομποτάκια για να έχουμε όλοι την ίδια γνώμη.

    • Orfeas 11/04/2010 στο 12:42 μμ Reply

      1.24 εχω δει και απο αποψη υποθεσης ειναι προφανως καλυτερο δεν διαφωνω σε καμία περιπτωση

      2.και εγω την αποψη μου λεω απλα διαφωνω με αυτα που λες

      3.στα παραπανω σχολια ολο κραζείς και ειρωνευεσε την σειρα

      πχ » Όχι απλά λειψό, για μένα δεν υπάρχει ο Dexter»

      »Μου τη σπάει ο Ρούλης (βλ. Dexterούλης ) με τις αμπελοφιλοσοφίες του (σαν γυμνασιόπαιδο προβληματίζεται τις περισσότερες φορές!!!) και τη γενικότερη ηλιθιότητά του (είναι πολύ κωλόφαρδος που δεν τον έχουν συλλάβει ακόμα)»

      »The Abelophilosophy of Roulis θα έπρεπε να λέγεται πάντως…»

      το οποιο για καποιους δεν ειναι ωραιο απλα λεω δεν μου αρεσει δεν λεω δεν πρεπει ή δεν επιτρεπεται. Μαθε να διαβαζεις και οχι να παρεξηγεις.

      • bauer24 12/04/2010 στο 7:42 μμ Reply

        1. Γιατί από ποια άποψη δεν είναι καλύτερο;!;!; Κατά τη γνώμη μου είναι γενικά καλύτερο…

        2. Από τη στιγμή που όλα είναι υποκειμενικά στην τέχνη και ο καθένας αντιλαμβάνεται όπως γουστάρει την κάθε ταινία/σειρά (το κάθε τραγούδι, τον κάθε πίνακα κλπ-κλπ)… τότε είσαι τελείως λάθος άμα λες «καπιως τριτος θα καταλαβεναι αλλα πραγματα απο αυτο που ειναι η σειρα.»…

        3. Αφού αυτή είναι η γνώμη μου, καλά κάνω και την κράζω! Δεν απαιτώ να συμφωνήσει κανένας μαζί μου, ούτε προσπαθώ να πείσω κανέναν, απλά λέω τη γνώμη μου… ΤΟΣΟ ΑΠΛΟ!!!

        Α. Για λειψό έλεγα, λειψό το πήρες… Άλλη φορά να αντιγράφεις ολόκληρη την πρόταση και να μην την κόβεις όπου νομίζεις… Αλλάζει το νόημα έτσι…

        Β. Αυτή ακριβώς είναι η γνώμη μου για τον συγκεκριμένο χαρακτήρα.

        Γ. Απλά ήμουν καυστικός (είχα βγάλει και γλωσσίτσα, αλλά κόπηκε στην επικόλληση!!!). Αν δεν έχεις χιούμορ… δεν φταίω εγώ.

        4. «το οποιο για καποιους δεν ειναι ωραιο απλα λεω δεν μου αρεσει δεν λεω δεν πρεπει ή δεν επιτρεπεται. Μαθε να διαβαζεις και οχι να παρεξηγεις.»

        Λοιπόν επειδή ξέρω να διαβάζω… και δεν έχω όρεξη να συνεχίσω αυτή την τελείως άσκοπη συζήτηση μαζί σου… Ουσιαστικά αυτό ακριβώς που λες πως δεν είπες… το είπες! Έγραψες «Δεν μου αρεσει απλα να υπαρχουν τετοια σχολια»… ΟΧΙ «δεν μου αρέσουν τέτοια σχόλια», αλλά «να υπάρχουν»… Υπάρχει ΤΕΡΑΣΤΙΑ διαφορά. Εμένα μου αρέσει να υπάρχουν όλα τα σχόλια ασχέτως αν δεν μου αρέσουν όλα… Άλλη φορά προτού πεις σε κάποιον να μάθει να διαβάζει, να μάθεις πρώτα εσύ να εκφράζεσαι σωστά και να μην παρεξηγιέσαι επειδή κάποιον είναι καυστικός με τον ΡΟΥΛΗ!!! 😛

        ΥΓ: Που να διάβαζες και τι έγραφα στο blog μου για κάθε επεισόδιο της 4ης σεζόν… Ναι, καλά το κατάλαβες… δεν έγραφα ΜΟΝΟ τα καλά!!! Ναι κι όμως!!!

        • Orfeas 21/04/2010 στο 5:57 μμ Reply

          Πες μου ποιο ειναι το blog σου να μην μπω και τελοσπαντων αποψη μου, αποψη σου ποτε δεν θα συνφωνησουμε σε τιποτα.

          Λοιπόν επειδή ξέρω να διαβάζω… και δεν έχω όρεξη να συνεχίσω αυτή την τελείως άσκοπη συζήτηση μαζί σου… Ουσιαστικά αυτό ακριβώς που λες πως δεν είπες… το είπες! Έγραψες “Δεν μου αρεσει απλα να υπαρχουν τετοια σχολια”… ΟΧΙ “δεν μου αρέσουν τέτοια σχόλια”, αλλά “να υπάρχουν”… Υπάρχει ΤΕΡΑΣΤΙΑ διαφορά. Εμένα μου αρέσει να υπάρχουν όλα τα σχόλια ασχέτως αν δεν μου αρέσουν όλα… Άλλη φορά προτού πεις σε κάποιον να μάθει να διαβάζει, να μάθεις πρώτα εσύ να εκφράζεσαι σωστά και να μην παρεξηγιέσαι επειδή κάποιον είναι καυστικός με τον ΡΟΥΛΗ!!!

          Επισης πιστεψε με ποτε δεν ηξερα να εκρφαζομαι και τωρα στα 22 μου δεν μπορω να μαθω.

          ΥΓ τα emoticon δεν νομιζω να βγενουν στην επικοληση

  26. DEXTERAKOS 01/11/2011 στο 8:41 μμ Reply

    Καταπληκτική σειρά,σε εθίζει ακριβώς μέχρι το σημείο που πρέπει.
    Μου αρέσει γιατί δεν γίνεται κουραστικό το σενάριο,δεν αυξομειώνετε η ποιότητα,και κυλάει σε νορμάλ ταχύτητες.
    Ο ηθοποιός παίζει καταπληκτικά,
    Ένας ακόμα λόγος που κάνει εξαιρετική την σειρά είναι γιατί ο serial killer-πανέξυπνος-ευρηματικός-μεθοδικός..κλπ κλπ Ντεχτερ δεν έχει αυτό το στυλ του »μαμάω και δέρνω» αλλά είναι ευάλωτος από διάφορες πλευρές..

    Την προτείνω ανεπιφύλακτα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: