Monthly Archives: Απρίλιος 2010

Η Ελλάδα θυμίζει… (Σκέψεις μέσα στην κρίση)

Η Ελλάδα θυμίζει εκείνες τις ιστορίες από την Παλαιά Διαθήκη, όπου ο Λαός δεν ακούει τον λόγο και τις προειδοποιήσεις του Προφήτη και συνεχίζει να ζει απερίσκεπτα καταπατώντας τον νόμο του Θεού. Και ένα πρωί έρχονται αντιμέτωποι με τις συνέπειες, την οργή του Θεού και την δίκαιη τιμωρία του. Τότε, σαν να ξύπνησαν από τρελή μαστούρα, μετανιωμένοι τρέχουν στον Προφήτη εκλιπαρώντας για συγχώρεση. Και ξεκινάει ο μακρύς δρόμος για την Αποκατάσταση.

Οι αναλογίες είναι προφανείς:

Ο Λαός είναι, φυσικά, ο λαός. Μόνο που στην δική μας πραγματικότητα δεν έχουμε όλοι το ίδιο μερίδιο ευθύνης: Οι περισσότεροι ούτε στο πάρτι συμμετείχαν, ούτε το δάχτυλο βάλανε στην μαρμελάδα. Δείξανε όμως ανοχή. Τους άρεσε να βλέπουν τους άλλους να ξεσαλώνουν και κατά πάσα πιθανότητα οι απέξω ζούσαν την ψευδαίσθηση ότι κι αυτοί συμμετείχαν στην γιορτή. Έτσι, όλοι θα υποστούν τις ίδιες συνέπειες –εκτός, φυσικά, από τους διοργανωτές του πάρτι. Εκείνοι ποτέ δεν πληρώνουν για τίποτα· έτσι έχουν τα πράγματα στην πραγματική μας ζωή.

Ο Θεός είναι οι αγορές. Μας έστειλαν τα προμηνύματά τους ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 κι εμείς τι κάναμε; Διώξαμε όπως-όπως τον Μητσοτάκη (ΟΚ, τα ήθελε ο κώλος του, αλλά ήταν ο μόνος που τα έλεγε) και κάναμε ακόμα πιο ξέφρενη την γιορτή μας.

Τι παράξενο: Ούτε το πατατράκ του Χρηματιστηρίου το 2002 δεν μας κλόνισε. Δεν μας έκανε να ψυλλιαστούμε τι παίζεται. Κάπως πιο καχύποπτους, βρε αδερφέ. Όχι. Αντιθέτως, βυθιστήκαμε στον εορτασμό με ακόμα μεγαλύτερο –αν είναι δυνατόν! – πάθος.

Τον ρόλο του Προφήτη διεκδικούν κάτι τύποι σαν τον Πάσχο Μανδραβέλη, που ο προφητικός τους οίστρος πηγάζει από την βαθύτατη περιφρόνηση που έχουν για τον λαό. Όλοι το ξέρουμε όμως πως αυτός που κρατάει το ραβδί και θα μας οδηγήσει (πού;) είναι ο Στρος Καν.

Κι αυτό είναι το πιο τραγικό απ’ όλα:

Η χώρα ξέμεινε από δυνάμεις. Δεν διαθέτουμε έναν αξιόπιστο άνθρωπο, έναν σοβαρό αρχηγό, κάποιον δικό μας που θα μπορούσε να ηγηθεί της Αποκατάστασης.

Για σκεφτείτε το:

Υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη ότι έχουμε ξοφλήσει; Έξι μήνες μετά τις εκλογές, αναγκαζόμαστε να φέρουμε κάποιον ξένο για να μας κυβερνήσει! Ακόμα κι αν οι δείκτες φτιάξουν μετά από 5 – 10 χρόνια, αυτό μπορεί να διορθωθεί;

Κι ο Γιώργος Παπανδρέου;

Τον βλέπω. Με το μουστακάκι του και τους τέλειους κοιλιακούς να διαγράφονται κάτω από το ατσαλάκωτο πουκάμισο καθώς σφίγγει το χέρι του Πρωθυπουργού της Ινδίας, της Ακτής του Ελεφαντοστού, του Χριστόφια ή του Ομπάμα.

Είναι ωραίος ο Γιώργος. Κι όταν βάζει το μαγιό του για να κωπηλατήσει κι όταν φοράει τις πιζαμούλες του για να κλάψει για την Ελλάδα.

Μπορεί να μην τα λέει, αλλά τον ρόλο τον έφερε εις πέρας:

Προεκλογικά μας υποσχέθηκε ότι σε 100 μέρες θα ψηφίσει 3 νομοσχέδια που θα μας κάνουν να τρώμε με χρυσά κουτάλια. Όταν συμπλήρωσε 3 μήνες διακυβέρνησης, δεν είχε ακόμα διορίσει Γενικούς Γραμματείς στα υπουργεία, αλλά είχε κατορθώσει να μετατρέψει το διαχρονικό πρόβλημα ελλείμματος σε κρίση δανεισμού.

Κι αυτό ήταν μόνο η αρχή.

Πέρασε άλλους τρεις μήνες κάνοντας τον γύρο του κόσμου. Και πού δεν πήγε ο μπαγάσας και μπράβο του δηλαδή!

Στις 25 Μαρτίου μας πάσαρε την μέγιστη εθνική επιτυχία: Νικήσαμε τους Γερμανούς, ταπεινώσαμε την Μέρκελ, πετύχαμε την δημιουργία του Μηχανισμού Στήριξης, έχουμε το πιστόλι στο τραπέζι.

Αναρωτιέμαι:

Αν δεν είχαμε «πετύχει» τον Μηχανισμό Στήριξης, αν δεν είχαμε υποτάξει την κακιά Γερμανία, αν είχαμε πάει κατευθείαν στο ΔΝΤ, όπως η Ουγγαρία, τι χειρότερο θα συνέβαινε;

Την ίδια ώρα η Αριστερά υπόσχεται νέους αγώνες για τα κεκτημένα δικαιώματα.

Μα καλά, υπάρχουν ακόμα συμπολίτες μας που πιστεύουν ότι εκείνα τα «δικαιώματα» ήταν… κεκτημένα;

Και έστω υπάρχουν. Δεν αντιλαμβάνονται ότι έτσι όπως έχουν σήμερα τα πράγματα, το μόνο που μπορούμε να διεκδικούμε είναι η δημιουργία ενός πιο υγιούς κράτους; Για να το πω διαφορετικά: Το μόνο που πρέπει να διεκδικούμε σήμερα είναι το Σχέδιο και η Ελπίδα ότι σε 10 χρόνια η Ελλάδα θα είναι κομμάτι της Ευρώπης κι όχι ένα τριτοκοσμικό κρατίδιο.

Για τον κ. Σαμαρά δεν έχω να πω τίποτα.

Κάποιες παρεμβάσεις του είναι ενδιαφέρουσες, αλλά την ημέρα που κατέρρευσε το Χρηματιστήριο και τα spread έφτασαν στις 1000 μονάδες, διέγραψε τον Παυλίδη.

Ειλικρινά βαριέμαι να ασχοληθώ.

Το πρόβλημα δεν λύνεται…

Πριν από λίγο διάβασα τα μέτρα του Κυβερνήτη της Ελλάδας Στρος Καν για να ξεπεράσουμε την Κρίση, τα οποία θα μας ανακοινώσει προσεχώς ο εν Ελλάδι εκπρόσωπός του κ. Παπανδρέου. Μετά πήρα τηλέφωνο φίλους και γνωστούς. Και τώρα στη διαπασών Μάρκος ο διαχρονικός κι επίκαιρος:

Ματσάκια πεντοχίλιαρα θες για να την περάσεις
κι όταν καλά καλά σκεφτείς, βρε, τα μυαλά θα χάσεις
.
Στην αγορά όταν θα πας βάστα πουγγί μεγάλο
κι αν είσαι ο δόλιος φουκαράς τράβα από δρόμο άλλο
.
Το πρόβλημα δεν λύνεται κι η γκρίνια πάντα αρχίζει
σαν η γυναίκα ανθίζεται πως το πουγγί στραγγίζει
.
Μόνο κανένας μπάρμπας σου μπορεί να σ’ αβαντάρει
τα τσέκια απ’την Αμερική σε βγάζουν παλικάρι

Τα υπόλοιπα θα τα συζητησουμε από αύριο.

Καλή μας διασκέδαση…

10 Αγαπημένοι Ηθοποιοί

Η saga με τις λίστες (θα ακολουθήσει κι άλλη μια με σκηνοθέτες) συνεχίζεται, για να ισοφαρίσω τον Bauer και, κυρίως, γιατί έχει την πλάκα του.

Υπενθυμίζω ότι το θέμα μας είναι οι αγαπημένοι κι όχι οι καλλίτεροι.

1. Marlon Brando

Χρειάζεται να εξηγήσω; Χρειάζεται να αναφέρω αγαπημένες ταινίες ή σπουδαίες ερμηνείες; Από το Λεωφορείον ο Πόθος στο Λιμάνι της Αγωνίας, από τον Ατίθασο στον Ιουλιο Καίσαρα, από τις Ανταύγειες σε Χρυσό Μάτι στο Viva Zapata! Και φυσικά ο Νονός, το Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι και ο συγκλονιστικός Kurtz του Αποκάλυψη Τώρα!

Ναι, είχε απόλυτο δίκιο ο Νίκολσον όταν είπε: Πεθαίνοντας ο Μάρλον, ανεβαίνουμε όλοι ένα σκαλοπάτι.

2. Robert De Niro


Οργισμένο Είδωλο, Νονός ΙΙ, Ταξιτζής, Ακρωτήρι του Φόβου.

Δεν χρειάζεται καν να είναι πρωταγωνιστής για να σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά του: Οι Αδιάφθοροι, Δαιμονισμένος Άγγελος.

Τα τελευταία χρόνια φαίνεται να βαριέται την ηθοποιία και να ασχολείται περισσότερο με την παραγωγή και το φεστιβάλ της ΝΥ που διοργάνωσε -το φετεινό Everybody is Fine ήταν μια ευχάριστη εξαίρεση. Εγώ πάντως τον περιμένω.

3. Humphrey Bogart

Για τον Μπόγκαρτ τα έχουμε ξαναπεί: Πολύ σπουδαίος ηθοποιός – συναρπαστική προσωπικότητα. Και, ναι, η Καζαμπλάνκα είναι και η δικιά μου πιο αγαπημένη ταινία όλων των εποχών.

4. Jack Nicholson

Ο Jack είναι πιο γνωστός ως Jack -το τρελό χαμόγελο και το απειλητικό βλέμμα- κυρίως εξαιτίας της συναρπαστικής ερμηνείας του στη Λάμψη του Κιούμπρικ, αλλά δεν είναι μόνο αυτό: Πολυδιάστατος ηθοποιός, με απίστευτο ερμηνευτικό εύρος, έχει παίξει μερικές από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες του ’70: Chinatown, Πέντε εύκολα κομμάτια, Η γνωριμία της σάρκας, Η φωλιά του κούκου. Στο Χόφφα ήταν σπουδαίος, όπως και στο Τρεις μέρες προθεσμία, αλλά οι ταινίες, πολύ καλές και οι δυο τους, δεν ήταν τέτοιες που θα του δώσουν το τρίτο αγαλματάκι. Αυτό ήρθε με το As good as it gets -μια από τις πλέον αγαπημένες μου ταινίες των τελευταίων 10 χρόνων.

5. Al Pacino

Τι να πρωτοπούμε για τον γερο-Αλ; Νονός, Heat, Justice for all, Serpico, Dog day afternoon, Scarface, Carlito’s way… πάει λέγοντας.

Εμένα μου άρεσε πάρα, μα πάρα πολύ και το Looking for Richard, που σκηνοθέτησε ο ίδιος.

6. Alain Delon

Ο μεγαλύτερος γάλλος σταρ και ένας από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς. Ξεκίνησε ως γάλλος Τζέιμς Ντιν, συνέχισε ως γάλλος Μάρλον Μπράντο και κατέληξε ως ο γάλλος Κλιντ Ίστγουντ. Παρόλα αυτά έχει σημαδέψει με την παρουσία του μερικές από τις καλλίτερες ευρωπαϊκές ταινίες Ο Ρόκο και τ’ αδέλφια του, Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο, Δυο ξένοι στην ίδια πόλη, Μπορσαλίνο.

7. Leonardo Di Caprio

Το Τι βασανίζει τον Γκίλμπερτ Γκρέιπ θα ήταν μια καλή στιγμή στην φιλμογραφία του Johnny Depp ΑΝ δεν έπαιζε ο Ντι Κάπριο: Κυριολεκτικά ο Johnny εξαφανίζεται άμα τη εμφανίσει του Lio. Θυμάμαι βγαίναμε από την αίθουσα και ψαχνόμασταν ποιος στο καλό είναι αυτός ο πιτσιρικάς -η ταινία κυκλοφόρησε λίγους μήνες μετά τον θάνατο του River Phoenix και ο μικρούλης Lio φαινόταν σαν ο πλέον πιθανός διάδοχός του. Μετά ήρθε ο Τιτανικός: Είναι άθλος το γεγονός ότι η ταινία δεν κατάπιε τον ΝτιΚάπριο. Ότι συνέχισε να παίζει ρόλους και να εξελίσσεται ως ηθοποιός.

Νομίζω ότι τα καλλίτερα δεν τα έχουμε δει ακόμα…

8. Bruce Willis

Εντάξει, ο Bruce είναι μια προσωπική μου εμμονή. Το πώς ο David του Moonlighting μεταμορφώθηκε σε action hero είναι ένα από τα μαγικά μυστήρια του σινεμά. Δεν με χαλάει καθόλου, αλλά ο Bruce δεν είναι μόνο αυτό: Κατέχει πολύ καλά τους κώδικες της κωμωδίας (Blind Date, The hole nine yards), αλλά και του δράματος (Έκτη αίσθηση, Pulp Fiction) και είναι εξαιρετικός στον ρόλο του σιωπηλού άντρα (Last Man Standing) και του noir ήρωα (Sin City). Θα ήθελα να τον δω να παίζει τον Μάρλοου…

9. Russel Crowe

Τον πρωτοείδα στο LA Confidential -τι ταινία! Και τι ηθοποιός! Προσέξτε: Ο Μονομάχος δεν είναι ακριβώς η αγαπημένη μου ταινία, και το Α beautiful mind μου φάνηκε ρουτινιάρικο, αλλά η φιλμογραφία του Russel παραμένει γεμάτη και εξαιρετική: 3:10  to Yuma, A good year, American gangster, The Insider

10. Robert Mitchum

Κακό παιδί (συνελήφθη για κατοχή και χρήση ναρκωτικών και φυλακίστηκε για κανά δίμηνο στα μακρινά fifties), αλλά σπουδαίος ηθοποιός. Σπουδαίος ο De Niro στο remake του Ακρωτήριου ο Φόβος, αλλά ο Mitchum που πρωτόπαιξε τον ρόλο αυτό, δεν έχει τίποτα να ζηλέψει. Δείτε την εκπληκτική Νύχτα του Κυνηγού, πώς κεντά στον ρόλο του serial killer ιεροκήρυκα. Και άλλα σπουδαία noir: When the strangers marry, The Big steal, Crossfire. Και φυσικά το Αντίο Γλυκειά μου, που παίζει τον ήρωα του Τσάντλερ.

23 Απριλίου 2010: Μέρα ΔΝΤ

Άκουσα άναυδος τον Πρωθυπουργό της χώρας να ανακοινώνει την προσφυγή στο ΔΝΤ χωρίς να πει δυο λέξεις που θα εξηγούν τι σημαίνει αυτό για την καθημερινότητά μας και τα εθνικά μας θέματα. Αντιθέτως, άδραξε πάλι την ευκαιρία να επιτεθεί στον προκάτοχό του.

Δεν σας κρύβω: Αμέσως έγραψα μια ανάρτηση με την άλλη άποψη. Στο κάτω-κάτω της γραφής, ακόμα και οι πράσινοι Γκέμπελς του Mega αναγνωρίζουν ότι το πρόβλημα που μας οδηγεί στο ΔΝΤ δεν είναι το έλλειμμα -αυτό είναι διαχρονικό- αλλά η αδυναμία δανεισμού -αυτό είναι δημιούργημα του τελευταίου εξαμήνου.

Το τελείωσα. Κι ενώ ετοιμαζόμουνα να το ανεβάσω, τηλέφωνα χτύπησαν, sms ήρθαν, το twitter κατακλύστηκε από μηνύματα: Οι πρώτες αντιδράσεις.

Πόλεμος.

Όλοι αισθάνονται, με έναν εντελώς παράλογο τρόπο, δικαιωμένοι. Επιτέλους δόθηκε η χαριστική βολή στον αντίπαλο:

Οι Πασόκοι πιστεύουν ότι τώρα αποδεικνύεται η μεγάλη ευθύνη του Καραμανλή / Οι Νεοδημοκράτες επισημαίνουν ότι το χρέος δημιουργήθηκε επί Πασόκ και τις ευθύνες της κυβέρνησης / Η Αριστερά εναντίον όλων / Ο Καρατζαφέρης, κλασικά, και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ / Κι ο φίλος που ψήφισε Χρυσόγελο κι αυτός να δηλώνει δικαιωμένος από τις εξελίξεις!

Δεν το ανέβασα το κείμενο.

Δεν ξέρω για σας, εγώ πάντως μια παύση από όλα αυτά χρειάζομαι. Ενός λεπτού σιγή. Να δω πού πάμε και τι γίνεται. Για τον καταμερισμό των ευθυνών έχουμε καιρό. Ειλικρινά, δεν αισθάνομαι την ανάγκη να ταπώσω τους Πασόκους φίλους τώρα. Στο κάτω-κάτω όσοι γνωστοί μου ψήφισαν ΓΑΠ τον Οκτώβριο, πίστευαν ειλικρινά ότι ο Καραμανλής θα τους πάγωνε τους μισθούς, ενώ ο Γιώργος θα τους έδινε αυξήσεις και θα πάγωνε τα θαλασσοδάνειά τους…

…………………………………………………….

Από το Σημειωματάριο επεσήμαινα πάντα, επίμονα τις ευθύνες του κάθε πολίτη:

Για τα χάλια μας δεν φταίνε οι άλλοι, φταίμε όλοι μας, φταίω εγώ.

Αλλά αυτή τη στιγμή, καθώς ο κελεψές μας δένει σφιχτά χειροπόδαρα, αισθάνομαι την ανάγκη να θυμίσω:

Οι Έλληνες δούλεψαν σκληρά, πολέμησαν σκληρά για να φτιάξουν αυτό το κράτος. Με πολέμους, δυστυχίες και στερήσεις κερδίσαμε κάθε σπιθαμή αυτής της πατρίδας και -τι τραγικό!- όλος αυτός ο αγώνας επισφραγίστηκε από μια δεινή ήττα. Και μετά ήρθε ο Μεγάλος Πόλεμος κι αμέσως μετά ο εμφύλιος. Νομίζω οι άνθρωποι της γενιάς μου δεν το έχουν συνειδητοποιήσει, αλλά το ’55 η χώρα ήταν ισοπεδωμένη. Παντού ερείπια. Δουλέψαμε πολύ σκληρά για να φτάσουμε σε ένα ανεκτό επίπεδο διαβίωσης.

Δεν ξέρω πώς προσπεράστηκαν τα ιδανικά και οι αξίες που έκαναν την Ελλάδα να ανθίσει. Ξέρω όμως ποιοι ευθύνονται: Οι άνθρωποι που ορίζονται ως «γενιά του Πολυτεχνίου» -αυτοί ευθύνονται για την ηθική, οικονομική, πνευματική χρεωκοπία της χώρας. Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε αυτό όσοι βρισκόμαστε γύρω στα 30 και κυρίως οι εικοσάρηδες, όσο πιο γρήγορα απεγκλωβιστούμε από την χρεωκοπημένη λογική τους, τόσο το καλλίτερο για μας και για την πατρίδα.

Μακάρι!

…………………………………………………

Ο κ. Παπανδρέου μας υποσχέθηκε σήμερα μια νέα Οδύσσεια, που η πορεία της όμως θα είναι χαρτογραφημένη.

Κανένας δεν του είπε προφανώς ότι το πρόβλημα του Οδυσσέα δεν ήταν ο χάρτης: Ο ομηρικός ήρωας ήξερε ακριβώς πού να πάει και πώς. Το πρόβλημά του ήταν ότι ο οργισμένος Ποσειδώνας του έβαζε εμπόδια.

Είτε έχει χαρτογραφήσει τον δρόμο, είτε όχι ο κ. Πρωθυπουργός οι δυσκολίες είναι μπροστά μας κι, αν συμβεί ό,τι στο αρχαίο έπος, μόνο ένας θα καταφέρει να φτάσει στον προορισμό του -οι άλλοι θα πνιγούν στον δρόμο.

Έχει ο Θεός…

Η ρόδα θέλει υπομονή…

Γι’ αυτό και σπανίως χρησιμοποιώ το αυτοκίνητο.

Αποχή από την οδήγηση είναι το καλλίτερο που μπορεί να κάνει κάποιος σαν και μένα, που το χάρισμα της υπομονής του δόθηκε με πολλή, πολλή, πολλή, πάρα πολλή μεγάλη φειδώ. Και που δεν αντέχει πια αυτό το περίπου που κυριαρχεί στην Ελλάδα, αλλά εδώ και λίγο καιρό ψάχνει για το απόλυτο.

Και όλα στους ελληνικούς δρόμους λειτουργούν στο περίπου:

Στο περίπου σταματάμε στα κόκκινα φανάρια και στο περίπου ξεκινάμε όταν ανάβει πράσινο.

Στο περίπου σεβόμαστε τα απαγορευτικά και τους μονοδρόμους.

Στο περίπου ακολουθούμε τα όρια ταχύτητας.

Στο περίπου και ο σεβασμός μας στους πεζούς και τα δικαιώματά τους.

Στο περίπου εντάξει και το παρκάρισμα: Πάνω στα πεζοδρόμια, στις διαβάσεις, με αναμμένα τα stop στη μέση του δρόμου.

Μόνο τα φλας παραμένουν εντελώς ξεχασμένα…

Βέβαια, για να είμαι απολύτως ειλικρινής μαζί σας, δεν φταίει μόνο η άθλια οδική συμπεριφορά που δεν πολυπαίρνω το αυτοκίνητο. Είναι που μου αρέσει και το περπάτημα, το οποίο στερούμαι εδώ στη Λευκωσία –αλλά αυτό είναι θέμα άλλης ανάρτησης. Κι έπειτα το περπάτημα με χαλαρώνει και με βοηθάει στη σκέψη –που κι αυτό θέμα άλλης ανάρτησης είναι.

Σήμερα σκέφτομαι την υπομονή.

Κι όχι τόσο σε σχέση με την οδήγηση, όσο με άλλα πράγματα στη ζωή που θέλουν υπομονή και κυνήγι.

Γιατί

Άμα έχεις εμμονή

να ‘χεις κι επιμονή

και πολλή υπομονή.

Δεν γίνεται αλλιώς. Αυτές οι περιπτώσεις απαιτούν ικανότητα για μακρά και υπόγεια δράση.

Προσήλωση στον στόχο.

Άνθρωπο που μπορεί να εστιάζει.

Φιλόδοξο και φιλήδονο άνθρωπο.

Ναι, μην σας ξεγελάει το σκυμμένο κεφάλι και το χαμηλό βλέμμα:

Αυτός που επιμένει, που δεν καταθέτει τα όπλα, διαθέτει μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό του, είναι απολύτως πεπεισμένος ότι στο τέλος όλα τα τείχη θα πέσουν και κάθε πόλη θα του παραδοθεί. Και θέλει να την γευτεί αυτή την πόλη που τον κλείνει απ’ έξω. Θέλει να τριγυρίσει στα δρομάκια της, να τρέξει στις αλάνες της, να αράξει στα παγκάκια της. Το θέλει τόσο, που δεν λογαριάζει κόπους, έξοδα, χρόνο για να το επιτύχει.

Είναι λίγο παλιομοδίτης, αναμφίβολα: Σε μια εποχή που οι πάντες τρέχουν να προλάβουμε τα πάντα, εκείνος επιδεικνύει την προκλητική πολυτέλεια να σταματάει χωρίς τύψεις και χωρίς χρονοδιάγραμμα.

Αλλά είναι και πολύ αισθησιακό.

Για σκεφτείτε: Όλα τα σχετικά με την υπομονή παραπέμπουν στον βαθύ, αργό, επαναληπτικό έρωτα…

It’s Too Darn Hot

Την Τετάρτη το πρωί φόραγα παλτό, την Πέμπτη το μεσημέρι μετρούσα τα λεπτά, πότε θα γυρίσω στο σπίτι να βγάλω τα ρούχα του γραφείου και να φορέσω την βερμούδα και το t-shirt μου.

It’s hot! Damn hot! Real hot! -όπως έλεγε κι ο Robin Williams στο Good Morning Vietnam! (Στο 2.40, για όσους [υπάρχουν τέτοιοι;] βαριούνται να δουν όλη την παρλάτα):

Ή, όπως τραγούδησε η Ella, το 1966 στο Cole Porter Songbook, τον πρώτο της δίσκο στη Verve, It’s too darn hot:

Ουφ!

10 Αγαπημένες Ηθοποιοί

Τις προάλλες χάζευα ένα παλιό ποστ του Bauer για το Top 10 των αγαπημένων του ηθοποιών. Μου άρεσε πολύ. Τόσο πολύ, που αποφάσισα να φτιάξω κι εγώ όχι έναν, αλλά δύο καταλόγους: Έναν για τις αγαπημένες γυναίκες ηθοποιούς κι έναν για τους άντρες.

Πριν ξεκινήσω να τις αραδιάζω, οφείλω να το παραδεχτώ:

Όσο κι αν χρησιμοποιήθηκαν αντικειμενικά και αδιάβλητα κριτήρια, στην τελική επιλογή και την κατάταξη παρείσφρυσαν και -χμμμ- άλλης φύσεως παράγοντες.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1. Lauren Bacall

Η Bacall με το ταλέντο, την καριέρα της, τις απόψεις, αλλά και τον τύπο της, συνοψίζει κατά κάποιον τρόπο όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που έχουν και οι υπόλοιπες γυναίκες αυτής της λίστας:

Εξαιρετική ηθοποιός με μεγάλη γκάμα και μακρά καριέρα -διέπρεψε σε ταινίες noir, όπως το Dark Passage ή το Big Sleep, αλλά και σε κωμωδίες όπως το How to marry a millionaire- πολιτικοποιημένη, φιλελεύθερη και με μια χαρακτηριστική ομορφιά, που σημάδεψε την οθόνη. The Look ονόμασε ο Bogart, όταν την πρωτοσυνάντησε, στα πλατό της Σειρήνας της Μαρτινίκα, τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο κοίταζε τον φακό και, πραγματικά, αυτό το βλέμμα της, πολλοί και πολλές το ζήλεψαν και άλλοι τόσοι προσπάθησαν να το αντιγράψουν ή να το αναπαράγουν, παρέμεινε μοναδικό.

2. Elizabeth Taylor

Αυτή η γυναίκα είναι η ζωντανή ιστορία του Αμερικάνικου κινηματογράφου.

Ξεκίνησε την καριέρα της το 1941, όταν ήταν μόλις 9 ετών κι έγινε σταρ στα 11, πρωταγωνιστώντας στο franchise της Λάσσυ. Όμως η καριέρα της δεν σταμάτησε εκεί: Είναι από τα λίγα -τα ελάχιστα- παιδιά-θαύματα που κατάφεραν να συνεχίσουν την καριέρα τους και ως ενήλικες και μάλλον η μοναδική που είχε τέτοια επιτυχία. Κρατάω τις ερμηνείες της σε ταινίες βασισμένες στα έργα του Τένεσι Γουίλιαμς κι από αυτές τη Νύχτα της Ιγκουάνα. Και τις Ανταύγιες σε χρυσά μάτια του John Huston -όπου παίζει συγκλονιστικά την άπιστη σύζυγο ενός καταπιεσμένου κρυπτομοφυλόφιλου στρατιωτικού, που υποδύεται ο Marlon Brando.

3. Meryl Streep

Ξέρω, είναι πια εκνευριστικό:

Κάθε χρόνο είναι υποψήφια στα Όσκαρ. Και μάλιστα σοβαρή υποψήφια. Από την άλλη όμως, δικαίως βρίσκεται ξανά και ξανά στην πεντάδα. Η ικανότητά της να μεταμορφώνεται, ν’ αλλάζει προφορά, στιλ, είδος, ακόμα και σουλούπι, είναι παροιμοιώδης. Από το Manhattan του W. Allen, στο Crammer vs. Crammer κι από κει στο Out of Africa, το Bridges of Madison Country μέχρι τα πιο πρόσφατα Devil wears Prada και Mamma Mia, η Streep δεν κουράζεται να δοκιμάζεται και να δοκιμάζει τα όριά της, την στιγμή μάλιστα που οι συνομίλικοί της είτε σταμάτησαν να παίζουν είτε επαναλαμβάνουν ρουτινιάρικα παλιές γκριμάτσες και ρόλους.

4. Faye Danaway

Αυτή η γυναίκα μου αρέσει πολύ. Πάρα πολύ. Κι όμως, δεν έχει την προφανή, την εύκολη ομορφιά. Ο αισθησιασμός της, όπως και οι ρόλοι που έπαιξε, σκεπάζονται από μια μυστηριώδη ομίχλη. Σαν Bonnie στην θρυλική ταινία του Arthur Penn αποτέλεσε πρότυπο για την τότε εξεγερμένη γενιά. Στην Chinatown παίζει με μοναδικό τρόπο μια νέα παραλλαβή της femme fatale, η οποία δεν είναι θανατηφόρα μόνο για τον άντρα, αλλά και για τον ίδιο της τον εαυτό. Αφήνω τις μεγάλες τις επιτυχίες -σπουδαίες ταινίες όπως το Thomas Crown Affair– για να πάω στο Barfly του Β. Schroeder σε σενάριο του Ch. Bukowsky, όπου παίζει εξαιρετικά την κατεστραμένη πόρνη δίπλα σε έναν Rourke, που ως Chinasky δίνει ίσως την καλλίτερη ερμηνεία της καριέρας του.

5. Michelle Pfeiffer

Δεν έχω να πω πολλά. Θα ήθελα να πω περισσότερα, αλλά δεν έχω. Την σκέφτομαι πάντα σαν Catwoman στο Batman Returns του Burton (την καλλίτερη batταινία κατά την γνώμη μου) -ένας ρόλος που έχει σημαδέψει και τα δικά μου κινηματογραφικά όνειρα. Ντυμένη στα βινύλ, η Πφάιφερ δεν αρκείται στον φετιχισμό της γάτας, αλλά καταφέρνει να φτιάξει χαρακτήρα μέσα από το κοστούμι (το πόσο δύσκολο είναι, ρωτήστε τον Κλούνεϊ).

Βέβαια η κινηματογραφική της καριέρα δεν εξαντλείται στα νιαουρίσματα: Θυμάμαι πρόχειρα το Scarface και το Μάγισσες του Ίστγουικ, το Age of Innocence και το What Lies Beneath. Ενώ, αν θέλετε να δείτε πόσο σπουδαία ηθοποιός είναι, παρακολουθείστε κάτι μικρά ταινιάκια, όπως το The Deep End of the Ocean.

6. Julia Roberts

Την έβλεπα στο Duplicity και σκεφτόμουν τι τρομερή γυναίκα είναι!

Η βασίλισσα της ρομαντικής κομεντί, με το τεράστιο στόμα και τα γλυκά, ήρεμα μάτια είναι εξαιρετική ηθοποιός και γυναίκα με τσαγανό: Στο My best friend’s wedding παίζει την κακιά δευτεραγωνίστρια, αφήνοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο της «καλής» στην τότε αναδυόμενη C. Diaz. Στο Erin Brockovich, εμπιστεύτηκε τον Soderberg, ο οποίος προερχόταν από ένα αξιοσημείωτο σερί εμπορικών και καλλιτεχνικών αποτυχιών, για να την σκηνοθετήσει ενώ έπαιζε μια χωριάτα χωρίς μακιγίαζ!

Από την εξαιρετική φιλμογραφία της, θα ήθελα να θυμίσω δυο ταινίες, που δεν τις προσέξαμε ιδιαίτερα όταν προβλήθηκαν. Το Conspiracy Theory, όπου συμπρωταγωνιστεί με τον Mel Gibson, έχει λίγους, αλλά πιστούς οπαδούς. Αντιθέτως το Mary Reilly, του St. Frears μια παράξενη ταινία εποχής με Glenn Close και John Malcovich, που αφηγείται την ιστορία του Jekyll/Hyde από την πλευρά της υπηρέτριάς του, της Mary. Παράξενη ταινία, σίγουρα όχι αριστούργημα, αλλά με τέτοιους συντελεστές, και η αποτυχία έχει ενδιαφέρον…

7. Emma Thompson

Η Emma Thompson δεν είναι απλώς μια σπουδαία ηθοποιός, η οποία μπορεί με άνεση να κινείται από το δράμα εποχής (Howards End) στο σύγχρονο πολιτικό δράμα (In the Name of the Father), από τις παιδικές ταινίες (Nanny McPhee) στον Σέξπιρ (Henry V), αλλά και εξαιρετική σεναριογράφος: Δικές της σεναριακές διασκευές είναι το Sense and Sensibility, για το οποίο κέρδισε Όσκαρ και το Nanny McPhee and the Big Bang. Βέβαια για μένα, η καλλίτερη στιγμή της παραμένει η σπαραχτική Miss Kenton στο The Remains of the Day.

8. Αλίκη Βουγιουκλάκη

Η Αλίκη έχει μια θέση σε αυτή την λίστα κι ας έχω αιώνες να δω ταινία της: Όταν ήμασταν παιδιά κατάφερνε, αλλά και στα πρώτα εφηβικά χρόνια, κατάφερνε και μας μάγευε με τα τσαλίμια της. Και, πώς να το πω, το Ξύλο Βγήκε απ’ τον Παράδεισο είναι από τις ελάχιστες ελληνικές ταινίες που νομίζω ότι θα μπορούσε να τις απολαύσει οποιοσδήποτε οπουδήποτε στον κόσμο.

9. Winona Ryder

Νομίζω ότι όλοι της γενιάς μου έχουμε κάτι με την Winona. Από τον Σκαθαροζούμη, όπου πρωτοείδαμε την φατσούλα της, κλείσαμε αυτό το κορίτσι με την γλυκειά μελαγχολία στην καρδιά μας. Η Winona προτίμησε να πρωταγωνιστήσε στην ταινία του Burton και αρνήθηκε την τελευταία στιγμή στον Κόπολα να παίξει τον ρόλο της Mary Corleone στο Godfather part III -την αντικατέστησε η Sofia Coppola, επιλογή που κατά την γνώμη μου ευθύνεται για τα στραβά αυτής της ταινίας. Έχει παίξει όμως σε πολλές εξαιρετικές ταινίες: τον Δράκουλα του Coppola, το Age of Innocence του Scorsese, το Σπίτι των Πνευμάτων. Στο Alien Resurrection έπαιξε ένα ανδροειδές που ξυπνάει τα μητρικά αισθήματα της κλωνοποιημένης Replay.

Τώρα την έχουμε χάσει. Είχα ακούσει ότι την είχαν συλλάβει να κλέβει σε κάποιο πολυκατάστημα, ότι παραπέμφθηκε σε δίκη, αλλά τι απόγινε δεν έμαθα. Είναι η μοίρα αυτών των κοριτσιών, που ξυπνάνε τον πρώτο, ατελή και πρωτόγονο έρωτα να χάνονται πίσω από σκιές…

10. Keira Knightly

Την γνωρίσαμε στους Πειρατές της Καραϊβικής, δεν μας έκανε καμιά εντύπωσε στον Βασιλιά Αρθούρο, σημειώσαμε την παρουσία της στο Domino, την εκτιμήσαμε σαν ηθοποιό στο Pride and Prejudice, το Atonement, το Duchess.

Τι τα θέλετε;

Μου αρέσει (πολύ) να την βλέπω…