05.04.10 (Δευτέρα του Πάσχα)

Χτες το ξανάπιασα και σήμερα πέρασα σχεδόν όλη τη μέρα διαβάζοντάς το: Batman: The Lond Halloween. Το επικό κυνηγητό ενός serial-killer, η τραγική ιστορία του Harvey Dent, η ωρίμανση του Σκοτεινού Ιππότη, σε μια ιστορία των Loeb-Sale που ξεπερνά τις 350 σελίδες. Με πλήθος κινηματογραφικών και noir αναφορών -κυρίως στη saga των Godfather– το Μεγάλο Halloween δεν παύει να είναι μια ιστορία του Batman και μάλιστα μιας πλευράς του που πολύ αγαπούν οι θαυμαστές των ιστοριών του.

Μεγάλο Halloween, μεγάλο και το διάστημα μέχρι το καλοκαίρι: Τρεις γεμάτοι μήνες δουλειάς μπροστά μας. Ξεμπερδέψαμε γρήγορα φέτος με τα Χριστούγεννα, τις Απόκριες και τώρα, αρχές του Απρίλη, έφυγε και το Πάσχα.

Τα σκεφτόμουνα αυτά χτες καθώς έβλεπα τον οβελία να στριφογυρίζει πάνω από τα κάρβουνα. Έβαζα κάτω τα όσα πρέπει να τελειώσω μέχρι τα τέλη του Ιουλίου, οπότε και θα μπορέσω να πάρω μια βαθιά ανάσα. Χωρίς λύπη, χωρίς μελαγχολία, χωρίς άγχος. Με συναίσθηση. Την ψυχρή συναίσθηση του χειρουργού που αγγίζει το νυστέρι πάνω στη σάρκα του ναρκωμένου ασθενή. Ίσως γι’ αυτό μετά τον μεσημεριανό ύπνο έπιασα κατέβασα από το ράφι ένα βιβλίο του Batman κι όχι κάτι άλλο: Ένα τέτοιο graphic novel συνδυάζει ιδανικά ενήλικες ανησυχίες με ένα είδος παιδικότητας.

… … …

Είχα υποσχεθεί σε φίλους να τους τηλεφωνήσω σήμερα. Έπιασα το τηλέφωνο μόνο μια φορά, όταν χτύπησε. Ο Νίκος μου είπε ότι το Μ. Σάββατο έκανε μια βόλτα στα κεντρικά βιβλιοπωλεία της Αθήνας. Και να θες να αγοράσεις, τίποτα καινούργιο της προκοπής δεν έχει κυκλοφορήσει. Εκδοτική φτώχεια. Του ξαναείπα για το Amazon -εγώ τουλάχιστον το χρησιμοποιώ συστηματικά και είμαι ευχαριστημένος. Κι έπειτα, μπορώ να του φέρω κάποια πράγματα κι από το Παρίσι στα τέλη του Μαΐου, αν μπορεί να περιμένει τόσο. Και, ναι, η μουσική που τραγουδάει ο Γενίτσαρης το Χαϊδάρι, ένα κλασικό νιχαβέντ, θα μπορούσε να είναι η αρχική μουσική του τραγουδιού.

Ελπίζω να έχω το κέφι αύριο να τηλεφωνήσω στους άλλους φίλους…

… … …

Δευτέρα του Πάσχα που δεν γιορτάζουν οι Γιώργηδες. Κι αυτό από τα ασυνήθιστα.

… … …

Χτες ιδανική λιακάδα – Λαμπρή κυριολεκτικά. Σήμερα γκρίζα συννεφιά πάνω από τα καταπράσινα λιβάδια. Ελάχιστος ήλιος. Καλό αυτό: Ηρέμησαν κάπως οι αλλεργίες που με είχαν ταράξει χτες και προχτές. Βγήκα έξω για πέντε ή δέκα λεπτά. Θα ήθελα να έβγαινα περισσότερο. Για έναν περίπατο ίσως. Μια μακρά βόλτα στους αγροτικούς δρόμους της περιοχής που τόσο μου αρέσουν. Τελικά έμεινα μέσα. Ξάπλα στο κρεβάτι με το Long Halloween.

… … …

Αύριο εγερτήριο την συνηθισμένη μέρα.

Δουλειά.

Το soundtrack της ημέρας: Standard με τον Louis.

Ξέρω ότι πλέον κανέναν δεν εκπλήσσω…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: