Dirty Harry (Two Disc Special Edition)

Έχω ένα πρόβλημα με τις εκδόσεις σε DVD των ταινιών του Clint Eastwood και του Woody Allen. Τα δισκάκια περιλαμβάνουν μόνο την ταινία και το… μενού επιλογής. Άντε και κανένα τρέιλερ. Σπανιότατα μπορεί να έχουν και κάποιο κουφό extra: Να, το Gran Torino για παράδειγμα έχει μια αναφορά στη σχέση του άντρα με το αυτοκίνητο, την στιγμή που την θέση του αυτοκίνητου στην ταινία θα μπορούσε άνετα να την έχει μια θήκη εργαλείων, ο φράχτης ή ένα παρτέρι με λουλούδια!

Η super έκδοση του Dirty Harry σπάει την κακή παράδοση.

Στα δυο δισκάκια θα βρείτε πλήθος αφιερωμάτων για την ταινία, την εποχή, την σημασία της, ενώ γι’ αυτήν μιλούν οι πάντες, από τον Κλιντ και τον J. Millius ως τον Κυβερνήτη Σβαρτσενέγκερ. Μαζί και το βιογραφικό ντοκιμαντέρ για τον Ίστγουντ Ο Άνθρωπος απ’ το Μαλπάσο, το οποίο -μην χαίρεστε και πολύ- είναι του 1993, που σημαίνει ότι σταματάει στους Ασυγχώρητους και δεν έχει καμιά αναφορά στις μετέπειτα ταινιάρες του. Η ταινία έχει φυσικά υποστεί νέα ψηφιακή επεξεργασία και συνοδεύεται από τον σχολιασμό του βιογράφου του Ίστγουν, Ρ. Σίγκελ -σχολιασμό από τον γερο-Clint (όπως και από τον Woody) έχω πάψει να ελπίζω ότι θα ακούσω ποτέ. Αν ήταν άλλοι, θα έλεγα ότι βαριούνται. Αλλά οι συγκεκριμένοι μάλλον γυρίζουν το επόμενο.

Η ταινία είναι γνωστή στους πάντες κιι οποιαδήποτε σύνοψη της υπόθεσής της είναι εντελώς περιττή: Ένας serial-killer που τρομοκρατεί το Σαν Φραντσίσκο έρχεται αντιμέτωπος με τον επιθεωρητή Κάλαχαν, έναν ανορθόδοξο ντετέκτιβ που κουβαλάει ένα τεράστιο περίστροφο και είναι υπέρ της άποψης ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Η ταινία στην εποχή της είχε θεωρηθεί υπερβολικά βίαιη και… ναζιστική.

Ο εικοσάρης, που ανυποψίαστος θα στηθεί μπροστά στην οθόνη του για να την παρακολουθήσει, θα γελάει απορημένος διαβάζοντας την παραπάνω φράση, αλλά είναι απολύτως αληθινή. Τα χρόνια έχουν περάσει, πτώματα έχουν συσσωρευτεί στις οθόνες μας και -ως θεατές του 24– έχουμε αποδεχτεί το γεγονός ότι επί της οθόνης σε κάποιες περιστάσεις τα όρια ξεπερνιούνται, αλλά στις αρχές του ’70 το να βλέπεις στο σινεμά έναν αστυνόμο να πυροβολεί εν ψυχρώ ένα ληστή τράπεζας ή να βασανίζει έναν serial killer και βιαστή ανήλικης για να του αποσπάσει ομολογία, ήταν κάτι το αδιανόητο. Οι πιο ψύχραιμοι ερμήνευαν το φαινόμενο Κάλαχαν ως αποτέλεσμα της πλύσης εγκεφάλου των μυστικών υπηρεσιών, προϊόν των ιμπεριαλιστικών μονοπωλίων και αποτέλεσμα της διεθνούς σιωνιστικής συνωμοσίας.

Με την απόσταση των τεσσάρων δεκαετιών που έχουν περάσει, κατανοούμε, νομίζω, ότι τα πράγματα ήταν ταυτοχρόνως πολύ πιο απλά ακι πολύ πιο βαθιά: Η Αμερική είχε ζήσει μια σειρά πολιτικών δολοφονιών, το αντίδραση εναντίον του πολέμου στο Βιετνάμ κορυφωνόταν, μεγάλη διάδοση των ναρκωτικών, βίαιες διαδηλώσεις, τα δικαιώματα των κατηγορουμένων να βρίσκονται στην ατζέντα και, φυσικά, η σκιά του Zodiac να πλανάται πάνω από τη χώρα και να τρομοκρατεί. Ο μέσος αμερικανός πολίτης ένιωθε να απειλείται. Νοσταλγούσε τις εποχές που τα πράγματα ήταν λιγότερο περίπλοκα, απλούστερα, ελεγχόμενα, ασφαλέστερα. Πιο κατανοητά.

Ο Κάλαχαν ενσαρκώνει ιδανικά αυτή τη νοσταλγία.

Το Σαν Φραντσίσκο, φωτογραφημένο στο φυσικό φως, παρουσιάζεται απολύτως ρεαλιστικό. Οι καταστάσεις που αντιμετωπίζει ο Κάλαχαν είναι συνήθεις στις μεγάλες πόλεις: Μια απόπειρα αυτοκτονίας, μια ληστεία τράπεζας, κάποια αλάνια που του ζητάνε το πορτοφόλι του. Και οι άρχοντες, Δήμαρχος, Εισαγγελέας, αρχηγός Αστυνομίας, κι αυτοί κατατρέχονται από τις συνήθεις έγνοιες και φόβους.

Μέσα σε αυτό το νεο-νεορεαλιστικό σκηνικό σαν παραφωνία εισέρχεται ο Harry Callahan.

Πολύ απλά: Ο Κάλαχαν δεν υπάρχει. Ευθυτενής, ανέκφραστος, αδίστακτος, ολιγόλογος αλλα με χιούμορ, περπατάει πάντα ίσια, χωρίς να κάνει κύκλους, οπλισμένος με το τεράστιο περίστροφό του, μα πάνω απ’ όλα την κοινή λογική.

Ο Don Diegel δεν κατατάσσεται από τους σινεφίλ και τους κριτικούς ανάμεσα στους «σπουδαίους» σκηνοθέτες και, ίσως, πράγματι να μην ήταν τέτοιος. Έχει γυρίσει όμως μερικές από τις ωραιότερες ταινίες που βλέπουμε και ξαναβλέπουμε. Ήταν πραγματικός μάστορας, πολύ αποτελεσματικός στη δουλειά του. Ήξερε να δουλεύει γρήγορα και φτηνά. Εχθρός του συστήματος των στούντιο, ανδρώθηκε σε αυτά, ξεκινόντας, όπως και ο Ίστγουντ, την καριέρα του από πολύ χαμηλά κι ανεβαίνοντας σκαλοπάτι-σκαλοπάτι. Γυρισε μερικές πραγματικά σπουδαίες ταινίες. Ξαναδείτε τον Dirty Harry και θα διασπιστώσετε ότι μεταγενέστεροι κι επίγονοι το έχουν αντιγράψει πλάνο προς πλάνο.

Για τον Eastwood νομίζω δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά. Θυμάμαι μια κουβέντα του Κ. Γαβρά. Όταν τον είχε ρωτήσει το Time πώς βλέπει τον Κλιντ σαν ηθοποιό, απάντησε ότι είναι εξαιρετικός. «Δεν θα τον έβαζα ποτέ να παίξει τον Οιδίποδα, αλλά κι εκείνος που θα έπαιζε τον Οιδίποδα δεν θα μπορούσε να παίξει τον Κάλαχαν».

Advertisements

12 thoughts on “Dirty Harry (Two Disc Special Edition)

  1. hfaistiwnas 08/04/2010 στο 12:26 πμ Reply

    Τι να σε κάνω που δεν βλέπω ταινίες.. ή μάλλον βλέπω αλλά δεν ασχολούμαι τόσο πολύ..
    Καλό βράδυ!

  2. bauer24 08/04/2010 στο 1:14 πμ Reply

    Να σου την αλήθεια, ενώ είμαι μεγάλος fan του Eastwood, δεν είμαι fan των ταινιών με ήρωα τον Callahan! Ίσως να φταίει που τις 2-3 πρώτες που έχω δει, τις έχω δει αρκετά μεγάλος (20+)… Πάντως σίγουρα η πρώτη είναι και η καλύτερη (9/10). Μετά το 24 δεν μπορώ να εντυπωσιαστώ και τόσο με τον πρωτοπόρο Dirty Harry… Πάντως οι ομοιότητες μεταξύ Jack Bauer και Harry Callahan είναι προφανείς… Ο Callahan ήταν ο Jack Bauer εκείνης της εποχής και ο Jack Bauer είναι ο Callahan της νέας χιλιετίας…

  3. fvasileiou 08/04/2010 στο 1:22 πμ Reply

    @hfaistiwnas

    Εντάξει, μιλάμε ότι έχω χοντρό κόλλημα με το σινεμά (και με τα βιβλία, τα graphic novel, την μουσική)…

    Καλό βράδυ!

    @bauer24

    Και όχι μόνο ο Τζακ, αλλά και τα Die Hard, ταινίες του Σταλόνε και του Άρνι, ακολουθούν τον Βρώμικο Χάρυ. Στο δε «Φονικό Όπλο», αν θυμάσαι, υπάρχει η ίδια σκηνή διάσωσης ενός που απειλεί να πέσει από κτήριο.

    (Bauer, οι περί Dexter απόψεις σου, όπως θα είδες ίσως, εξοργίζουν τους fun)

  4. bauer24 08/04/2010 στο 1:33 πμ Reply

    Δεν τη θυμάμαι τη σκηνή… Πάντως κανένας δεν είναι σαν τον Jack… 😛 😉

    (το είδα και μόλις απάντησα 😉 )

    • fvasileiou 08/04/2010 στο 1:36 πμ Reply

      Πάντως κανένας δεν είναι σαν τον Jack…

      Χε-χε, αυτό γουστάρω: Είμαι κι εγώ αρρωστάκι, αλλά δεν είμαι μόνος μου!!!

      • bauer24 08/04/2010 στο 1:42 πμ Reply

        😛 😉

        ΥΓ: Η 8η σεζόν άρχισε να τα σπάει!!! Το 15ο και το 16ο ειδικά… ήταν τέλεια!!! Αν συνεχίσει έτσι (που όλα δείχνουν πως έτσι θα συνεχίσει), το 24 θα τελειώσει με το κεφάλι ψηλά… 🙂

  5. Academy 08/04/2010 στο 2:31 πμ Reply

    Την πρώτη φορά που το είδα βαρ’εθηκα.Οταν μετάαπο χρόνια το ξαναείδα αναγνώρισα τον cool χαρακτήρα του Clint και το απόλυτο ταλέντο του!!

  6. en voz baja 08/04/2010 στο 11:22 πμ Reply

    Για τις ταινίες του Woody Allen δεν το βρίσκω παράξενο που δεν υπάρχουν extras στις εκδόσεις DVD. Μπορώ να φανταστώ ότι καταστρέφει ό,τι απομεινάρι υπάρχει από τα γυρίσματα και καίει όλα τα alternative scripts κλπ. που μπορεί να σκεφτόταν να γυρίσει 🙂

    Πάντως νομίζω ότι το κοινό έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον να διεισδύσει σε ταινίες που θεωρούνται κλασικές (και ο Dirty Harry είναι μια από αυτές), ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να δει ό,τι leftover υπάρχει από τα γυρίσματα, να ακούσει αναλύσεις επί αναλύσεων κλπ. Και αυτό ισχύει για κάθε μορφή τέχνης που είναι προσβάσιμη στο ευρύ κοινό.

  7. fvasileiou 08/04/2010 στο 11:39 πμ Reply

    @Academy

    Έχεις δίκιο: Για μας σήμερα οι ρυθμοί του Dirty Harry είναι αργοί. Παρόλα αυτά, μη μένεις μόνο στον Κλιντ. Δες τι κάνει ο Σίγκελ. Ένα μικρό παράδειγμα: Ο τρόπος που φωτογραφίζει και προβάλει την φιγούρα του Ίστγουντ με το πιστόλι στο χέρι είμαι βέβαιος ότι ενέπνευσε τον Σπίλμπεργκ να κάνει κάτι αντίστοιχο με τον Ιντιάνα με το καπέλο και το μαστίγιο.

    @en voz baja

    Τα καίει ή τα χρησιμοποιεί στην επόμενη ταινία του;

    Θέλω πολύ να δω τους κινηματογραφιστές της επόμενης δεκαετίας. Το ’80 με το βίντεο έδωσε την δυνατότητα στους σινεφίλ να δουν και να ξαναδούν καλές, κακές, κλασικές και ξεχασμένες ταινίες και έβγαλε δημιουργούς όπως ο Ταραντίνο ή ο Κέβιν Σμιθ. Τώρα που δίνεται η δυνατότητα να ακούς και τον σκηνοθέτη να σχολιάζει και να εξηγεί την δουλειά;…

    Καλώς μας ήρθες!

  8. Belbo 08/04/2010 στο 8:55 μμ Reply

    Cult classics βέβαια οι ταινίες αυτές, έχω χρόνια να τις δω και με είχαν εκπλήξει θετικά όταν τις είχα δει, μπαίνουν στα υπόψη, φιλικά,

  9. mahler76 11/04/2010 στο 11:32 πμ Reply

    Όπως και να έχει κλασσική ταινία. Να αρχίσεις να μαζεύεις blue ray discs του Κλίντ. Έχουν περισσότερα έξτρα.

  10. fvasileiou 11/04/2010 στο 2:21 μμ Reply

    @Belbo

    Άσε, φίλε μου, γιατί από τα υπόψη μπαίνουν στα ράφια και τα ντουλάπια… Έχω γεμίσει βιβλία, δίσκους και DVD.

    @mahler76

    Ακόμα και του Κλιντ τα μπλε δισκακια έχουν περισσότερα καλούδια;

    Πρέπει να πάρω το μηχάνημα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: