ΔιαΔικτύωση

Νομίζω το έχω ξαναγράψει:

Ξεκίνησα το blog σαν προσωπικό στοίχημα: Να το κρατήσω για ένα τρίμηνο -ως τα Χριστούγεννα του ’07.

Ειλικρινά δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να γράφω για μεγαλύτερο διάστημα ένα κείμενο μέρα παρά μέρα. Στην πραγματικότητα όμως δεν πίστευα ότι θα μου έλεγε κάτι αυτού του είδους η επικοινωνία / η τριβή / η δημοσίευση / ο διάλογος.

Κι όμως. Το blogging μου έγινε συνήθεια, έξις, και η έξις, όπως λέγαν και οι παλιοί, είναι δευτέρα φύσις. Έτσι μπλογκάρω παντού και πάντοτε. Ακόμα και τις γιορτές, ακόμα κι όταν ταξιδεύω, όταν ξεκουράζομαι ή όταν δουλεύω. Ναι, μου κοστίζει [γκουχ! γκουχ!] σε χρόνο, αλλά ειλικρινά, όσο δελεαστική κι αν γίνεται κατά καιρούς η ιδέα να το παρατήσω, μου είναι αδύνατο.

Την σελίδα στο Facebook την έφτιαξε ο αδερφός μου κάποιο καλοκαιρινό μεσημέρι. Φανταστείτε πόσο βαριόταν!

Εντάξει, το FB είναι χρήσιμο, είναι εύκολο να διατηρείς επικοινωνία με φίλους που βρίσκονται στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, μου δίνει την δυνατότητα να γνωρίσω και κάπως καλλίτερα ανθρώπους που συχνάζουν στο Σημειωματάριο, αλλά ποτέ δεν με κέρδισε πραγματικά. Δεν μου λέει τίποτα να γίνω fan μιας σελίδας και θεωρώ εντελώς γελοίο τον ακτιβισμό που αναπτύσσεται εκεί. Με δυο λόγια: Το χρησιμοποιώ, αλλά το κρατάω σε μιαν απόσταση.

Το MySpace είναι άλλη φάση.

Ένας ολόκληρος κόσμος από μουσική και χρώματα, παράξενος και καινούργιος, έτοιμος για να τον εξερευνήσω, εμφανίζεται μπροστά μου κάθε φορά που κάνω log in. Ειδικά κάτι βαριά βράδια μετά από ολοήμερη εργασία, που τα άκρα είναι μουδιασμένα και το μυαλό ελάχιστα διαφέρει από χυλό, μπορώ να ξεχαστώ για ώρες εκεί μέσα.

Το academia.edu μου το σύστησε ο φίλος μου ο Ηλίας και μπήκα πριν από δυο μέρες -είναι κάτι σαν Facebook για επιστήμονες. Έφτιαξα το προφίλ μου, το έψαξα και λίγο, πολλούς γνωστούς δεν βρήκα, ανακάλυψα όμως συναδέλφους που μελετούν το ίδιο ή παρόμοιο πεδίο. Δεν είναι τόσο ανεπτυγμένο όσο το Facebook -όσο κι αν προσπαθεί, του λείπει αυτή η pop ελαφρότητα- αλλά κάποια στιγμή, πολύ σύντομα, θα μας είναι απαραίτητο.

Στο Twitter γράφτηκα πρινα πό μερικούς μήνες, αλλά μόλις την Παρασκευή ξεκίνησα να το χρησιμοποιώ συστηματικά.

Μου αρέσει πάρα πολύ.

Είναι γρήγορο και άμεσο και μπορεί να γίνει καίριο, εμπνευσμένο, αστείο, ποιητικό -ανάλογα με τον χρήστη.

Κρίμα, πραγματικά κρίμα, που δεν είναι πολύ διαδεδομένο στη χώρα μας και δεν βρίσκω πολλούς φίλους.

Ξέρω ότι σε πολλούς δεν αρέσει -ή τέλος πάντων τους βγάζει μια αντανακλαστική αμυντική διάθεση- αλλά το συμπέρασμα είναι ότι κινούμαστε πια στο χαλαρό σε δυο διαφορετικές σφαίρες. Ο κόσμος έχει μικρύνει, έχει έρθει κοντά μας κι εμείς πιο κοντά στον κόσμο. Συμπεριφορές και αντιλήψεις που παλιότερα φαινόταν εντάξει και προοδευτικές, δεν είναι παρά επαρχιώτικα σουσούμια. Κάποιοι τρομάζουν, δεν έχουν πώς να σταθούν σε αυτό το νέο σύμπαν, αλλά εμένα αυτό το άνοιγμα μου αρέσει πολύ. Το σκεφτόμουνα χτες, που προσπαθούσα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα και να βάλω κάποιες προτεραιότητες: Δεν μπορώ να φανταστώ να επιστρέφω στον παλιό περίκλειστο κόσμο…

Advertisements

19 thoughts on “ΔιαΔικτύωση

  1. bauer24 12/04/2010 στο 7:55 μμ Reply

    1. Από το 2007 διατηρείς το blog ρε Μαθουσάλα;!;!; 😛 Αλήθεια έχεις ακόμα τον ίδιο ενθουσιασμό όπως όταν πρωτοξεκίνησες;!;!; Εγώ πάντως όχι… άρχισα να βαριέμαι σε πολύ μεγάλο βαθμό εδώ και 2-3 μήνες… Τον Αύγουστο είχα 140 αναρτήσεις και τον Μάρτιο έκανα μόλις 35… 😛

    2. Facebook δεν είχα ποτέ και δεν πρόκειται… Είμαι ενάντια στο FB και οι λόγοι βρίσκονται εδώ. 😉

    ΥΓ: Με το twitter όμως ψιλοκόλλησα!!! 😛

  2. fvasileiou 12/04/2010 στο 8:01 μμ Reply

    @bauer24

    1. Μην το συζητάς! Οι περισσότεροι που ξεκινήσαμε μαζί έχουν σταματήσει προ πολλού να μπλογκάρουν, ενώ άλλοι ανεβάζουν ποστ στη χάση και στη φέξη.
    Να σου πω την αλήθεια: Δεν νομίζω ότι είχα ποτέ ενθουσιασμό. Ξεκίνησα για να δω αν μπορώ > Μπόρεσα και το συνέχισα > Το συνήθισα > Τώρα, με έναν περίεργο τρόπο, το μπλογκ προχωράει από μόνο του. Και μπορώ να σου πω ότι ανεβάζω περισσότερα κείμενα απ’ ότι την πρώτη χρονιά.

    Σαν παλαιότερος, πάντως, ένα έχω να πω: Το δύσκολο είναι όταν συμπληρώσεις τον πρώτο χρόνο. Εκεί χάνεις τα αυγά και τα πασχάλια, νομίζεις ότι τα έχεις πει όλα κτλ. Αν καταφέρεις και περάσεις αυτό τον σκόπελο, συνεχίζεις.

    2. Έχω φίλους στον Καναδά, τις ΗΠΑ, την Αγγλία, την Σουηδία, την Γαλλία, σε Ιταλία, Ελλάδα και Κύπρο -είναι ο πιο απλός τρόπος όχι για επικοινωνία, αλλά για να διατηρούμε επαφή.

    3. Το twitter τα σπάει!

    • bauer24 12/04/2010 στο 8:21 μμ Reply

      1. Σαν παλιός κάτι παραπάνω γνωρίζεις από μένα… 😉 19/7 θα κλείσω 1 χρόνο ( ;;; ) 🙂

      2. Σε όλο τον κόσμο έχεις κι εσύ φίλους! Εγώ μόνο Γερμανία, αλλά και να είχα FB πάλι δεν θα τα λέγαμε συχνά…

      3. NAI!!! 😉

      • fvasileiou 12/04/2010 στο 11:18 μμ Reply

        Η Γερμανία είναι μεγάααααλη ιστορία για μένα 😛

  3. hfaistiwnas 12/04/2010 στο 10:50 μμ Reply

    Μόνο fb χρησιμοποιώ και το βαριέμαι κιόλας μη σου πω.. σε κολλάει.. αλλά δεν με χαλάει κιόλας να πω και δυο κουβέντες..
    Τα άλλα δύο δεν ξέρω καν τι είναι..
    Καλή εβδομάδα!

    • fvasileiou 12/04/2010 στο 11:19 μμ Reply

      Βαριέμαι τα παιχνίδια, βαριέμαι τις ομάδες, βαριέμαι τα goals βαριέμαι τις διαφημιστικές σελίδες του fb. Δεν ασχολούμαι καθόλου, μα καθόλου. Τα άλλα είναι άλλη ιστορία 😉

  4. vad 12/04/2010 στο 10:53 μμ Reply

    Eνα μπλόγκι και δεν το προλαβαίνω,πού να ασχοληθώ και με τα άλλα;;;

    • fvasileiou 12/04/2010 στο 11:20 μμ Reply

      Μα αυτό είναι το μεγάλο κόλπο: Δεν ασχολείσαι εσύ μαζί τους, αλλά εκείνα μαζί σου από ένα σημείο και μετά!

      Επέστρεψες;
      Πολύ ευχάριστο!!

  5. apos 13/04/2010 στο 12:27 πμ Reply

    Όλοι κάπως κατά λάθος τα ξεκινήσαμε όλα και τελικά έγιναν κομμάτι της ζωής μας. Τώρα τι να σου πω; Ότι και η μητέρα μου μπήκε στο FB και αγόρασε iPHONE?
    Πώς αλλάζουν τα πράγματα, φίλε Φώτη.
    Αν και νομίζω ότι εσύ (από όσα έχω καταλάβει και μάλλον δεν πέφτω πολύ έξω) δεν έχεις χάσει τη διάθεση να ζήσεις και την αληθινή ζωή: εκεί που η Φύση έχει μυρωδιές και οι άνθρωποι σάρκα και οστά.

    • fvasileiou 13/04/2010 στο 12:34 μμ Reply

      Εκεί που οι συζητήσεις μυρίζουν χνώτο, όπως έλεγα και σε μια φίλη μου τις προάλλες.
      Ξέρεις, θυμίζει εκείνο το τραγούδι των Γκάτσου-Χατζιδάκι:

      Πώς να δεχτώ άλλης αγκαλιάς τη στοργή
      πώς να δεχτώ, μάνα μου ειν’ η γη

  6. ο μικρός ναυτίλος 13/04/2010 στο 2:04 πμ Reply

    αδυνατώ να δω τις χαρές του twitter, ίσως επειδή είμαι λίγο ‘δεινόσαυρος’. του fb στη θεωρία της καταλαβαίνω αλλά ακόμη αρνούμαι να φτιάξω λογαριασμό, παρά κάτι σκέψεις για το αντίθετο, που ξεκινούν από το βολικό του πράγματος λόγω απόστασης..

    • fvasileiou 13/04/2010 στο 12:35 μμ Reply

      Έχω την αίσθηση, ότι λίγο-πολύ, για τον ένα ή τον άλλο λόγο, στο τέλος όλοι θα μπούμε σχεδόν παντού.

  7. Σοφία 13/04/2010 στο 2:17 πμ Reply

    Στα blog μπήκαμε ταυτόχρονα και προχωρήσαμε! Θυμάσαι; Είμαστε παλιοί συμμαθητές εμείς! 😉 Παρ’ ότι λατρεύω τα blog και τους «φίλους» που έκανα εδώ μέσα, υπήρξαν κανά δυο φορές που έφτασα να τα παρατήσω… Πάντα κάποιος δικός μου άνθρωπος με έφερνε πίσω με παρακάλια και ο έρωτας μου αναζωπυρωνόταν!
    Όλα τα υπόλοιπα δεν τα ξέρω και δεν τα έχω χρησιμοποιήσει ποτέ. Για το fb όμως έχω την χειρότερη άποψη… Ξέρεις πόσα χρόνια πολεμούσα να χαθώ από κάποιους ανθρώπους; Να τους φορτωθώ πάλι; ΠΟΤΕ!
    Καλό βράδυ Φώτη μου!

    • fvasileiou 13/04/2010 στο 12:37 μμ Reply

      Αυτό το πιο αρνητικό του fb. Αλλά υπάρχει η λύση: Έχω μπλοκάρει και απαγορεύσει την δυνατότητα να δουν το προφίλ μου ή να με προσεγγίσουν αρκετοί άνθρωποι.

  8. en voz baja 13/04/2010 στο 5:35 μμ Reply

    Η αντοχή σου στο blogging είναι αξιοθαύμαστη! Πάντως κάθε εργαλείο έχει τη δική του χρησιμότητα, π.χ. το Twitter την αμεσότητα, το blog τη μονιμότητα, το FB την κοινωνική/φιλική δικτύωση. Το μεγάλο στοίχημα είναι να μπορέσει κανείς να τα συνδυάσει ώστε να αποκομίσει τις κατάλληλες συνέργειες.

    • fvasileiou 13/04/2010 στο 8:04 μμ Reply

      Υπάρχουν άλλοι -ο McManus είναι ένα καλό παράδειγμα- που ξεκίνησαν πριν από μένα και συνεχίζουν ακάθεκτοι.

      Έχεις δίκιο: Απαιτείται σωστός συνδυασμός όλων, ώστε να τα εκμεταλλεύεσαι και να μην σε εκμεταλλεύονται.

  9. γρηγόρης στ. 14/04/2010 στο 10:54 πμ Reply

    Μπορεί όλα αυτά τα μέσα δικτύωσης (το κοινωνικής θεωρώ ότι είναι ως όρος παραπλανητικός) να προσφέρουν γρήγορη και άμεση επαφή, αλλά μέχρι εκεί και όποιος το αντιλαμβάνεται αυτό διαχειρίζεται και καλώς τα αντίστοιχα δίκτυα.
    Για τον ακτιβισμό όμως που αναπτύσσεται, ε, όπως ο ενεργός πολίτης του καναπέ και του τηλεκοντρόλ, υπάρχει και ο ακτιβιστής του πληκτρολογίου.
    .

  10. Academy 15/04/2010 στο 8:46 μμ Reply

    Οτι αξίζει δεν αλοιώνεται….και δεν υπερκαταναλώνεται.Ας συνεχίσουμε λοιπόν…

  11. Belbo 17/04/2010 στο 12:19 μμ Reply

    Φώτη, κι εσύ μας έχεις γίνει συνήθεια επίσης 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: