Η ρόδα θέλει υπομονή…

Γι’ αυτό και σπανίως χρησιμοποιώ το αυτοκίνητο.

Αποχή από την οδήγηση είναι το καλλίτερο που μπορεί να κάνει κάποιος σαν και μένα, που το χάρισμα της υπομονής του δόθηκε με πολλή, πολλή, πολλή, πάρα πολλή μεγάλη φειδώ. Και που δεν αντέχει πια αυτό το περίπου που κυριαρχεί στην Ελλάδα, αλλά εδώ και λίγο καιρό ψάχνει για το απόλυτο.

Και όλα στους ελληνικούς δρόμους λειτουργούν στο περίπου:

Στο περίπου σταματάμε στα κόκκινα φανάρια και στο περίπου ξεκινάμε όταν ανάβει πράσινο.

Στο περίπου σεβόμαστε τα απαγορευτικά και τους μονοδρόμους.

Στο περίπου ακολουθούμε τα όρια ταχύτητας.

Στο περίπου και ο σεβασμός μας στους πεζούς και τα δικαιώματά τους.

Στο περίπου εντάξει και το παρκάρισμα: Πάνω στα πεζοδρόμια, στις διαβάσεις, με αναμμένα τα stop στη μέση του δρόμου.

Μόνο τα φλας παραμένουν εντελώς ξεχασμένα…

Βέβαια, για να είμαι απολύτως ειλικρινής μαζί σας, δεν φταίει μόνο η άθλια οδική συμπεριφορά που δεν πολυπαίρνω το αυτοκίνητο. Είναι που μου αρέσει και το περπάτημα, το οποίο στερούμαι εδώ στη Λευκωσία –αλλά αυτό είναι θέμα άλλης ανάρτησης. Κι έπειτα το περπάτημα με χαλαρώνει και με βοηθάει στη σκέψη –που κι αυτό θέμα άλλης ανάρτησης είναι.

Σήμερα σκέφτομαι την υπομονή.

Κι όχι τόσο σε σχέση με την οδήγηση, όσο με άλλα πράγματα στη ζωή που θέλουν υπομονή και κυνήγι.

Γιατί

Άμα έχεις εμμονή

να ‘χεις κι επιμονή

και πολλή υπομονή.

Δεν γίνεται αλλιώς. Αυτές οι περιπτώσεις απαιτούν ικανότητα για μακρά και υπόγεια δράση.

Προσήλωση στον στόχο.

Άνθρωπο που μπορεί να εστιάζει.

Φιλόδοξο και φιλήδονο άνθρωπο.

Ναι, μην σας ξεγελάει το σκυμμένο κεφάλι και το χαμηλό βλέμμα:

Αυτός που επιμένει, που δεν καταθέτει τα όπλα, διαθέτει μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό του, είναι απολύτως πεπεισμένος ότι στο τέλος όλα τα τείχη θα πέσουν και κάθε πόλη θα του παραδοθεί. Και θέλει να την γευτεί αυτή την πόλη που τον κλείνει απ’ έξω. Θέλει να τριγυρίσει στα δρομάκια της, να τρέξει στις αλάνες της, να αράξει στα παγκάκια της. Το θέλει τόσο, που δεν λογαριάζει κόπους, έξοδα, χρόνο για να το επιτύχει.

Είναι λίγο παλιομοδίτης, αναμφίβολα: Σε μια εποχή που οι πάντες τρέχουν να προλάβουμε τα πάντα, εκείνος επιδεικνύει την προκλητική πολυτέλεια να σταματάει χωρίς τύψεις και χωρίς χρονοδιάγραμμα.

Αλλά είναι και πολύ αισθησιακό.

Για σκεφτείτε: Όλα τα σχετικά με την υπομονή παραπέμπουν στον βαθύ, αργό, επαναληπτικό έρωτα…

Advertisements

15 thoughts on “Η ρόδα θέλει υπομονή…

  1. Σοφία 20/04/2010 στο 2:55 μμ Reply

    Υπομονή, ε; Λίγο άγνωστη λέξη για μένα! Δεν φημίζομαι για την υπομονή μου γενικά…
    Ωραία και ρομαντικά όλα αυτά, αλλά κάποιες στιγμές η ζωή σου επιβάλει άλλους ρυθμούς, πιο γρήγορους! Κι εγώ λατρεύω το περπάτημα, με χαλαρώνει, με γεμίζει με σκέψεις… Αλλά τα ίδια μπορώ να νιώσω και στο αυτοκίνητο, συν ένα συναίσθημα απόλυτης ελευθερίας! Τι να κάνω; Είμαι εξαρτημένη!!! 😉
    Καλησπέρα Φώτη μου!

    • fvasileiou 20/04/2010 στο 6:43 μμ Reply

      Απόλυτη ελευθερία, ε;
      Βέβαια, κινείσαι πάντα εντός δυο παράλληλων γραμμών και πάντα προς την ίδια κατεύθυνση 😀 😉 😀

      Καλησπέρα!

  2. Σοφία 20/04/2010 στο 7:04 μμ Reply

    Η αίσθηση ελευθερίας που λέω δεν έχει να κάνει με τους δρόμους και τις γραμμές, αλλά με αυτα που νιώθεις την ώρα που οδηγείς και με τις τάσεις φυγής που εχω… Ασ’το, σου είπα ότι εχω εξάρτηση! 😉

    Υ.Γ.= Γράφω απ’το κινητό, για να δω θα τα καταφέρω;

    • fvasileiou 20/04/2010 στο 8:12 μμ Reply

      Τώρα με έστειλες: Σχολιάζεις από το κινητό;;;;

      Μα γίνονται αυτά τα πράγματα;

      Προφανώς, θα μου πεις…

  3. hfaistiwnas 20/04/2010 στο 8:04 μμ Reply

    Ανάλογα την περίπτωση και η υπομονή. .
    Δεν είναι εύκολο πάντα να την κρατήσεις στα όριά της..

    • fvasileiou 20/04/2010 στο 8:13 μμ Reply

      Κάπως έτσι… Και το όριο είναι και προς τα πάνω και προς τα κάτω…

  4. mahler76 20/04/2010 στο 9:12 μμ Reply

    εγώ γι’αυτό δεν οδήγησα ποτέ.

  5. kat 20/04/2010 στο 10:58 μμ Reply

    να λοιπόν γιατί…
    «δεν έχω αυτοκίνητο καρδιά μου..*»..
    δεν έχω υπομονή..

    *ούτε καν δίπλωμα!

  6. ο μικρός ναυτίλος 21/04/2010 στο 1:30 πμ Reply

    δεν έχω ποτέ οδηγήσει, δεν έχω καν δίπλωμα, δεν έχω καν καθήσει στη θέση του οδηγού. κάτι η έλλειψη υπομονής, κάτι η αγάπη μου στο περπάτημα, κάτι η αφηρημάδα μου, το άφησα..
    θα ηθελα να μάθω αλλά όσο μεγαλώνω δεν το βλέπω.. άσε που εδώ πολλοί δεν οδηγούν και είναι και φυσιολογικό..

  7. astrofegia 21/04/2010 στο 8:30 πμ Reply

    Υπομονή….τι δύσκολο πράγμα!
    Το παλεύω όμως!!! 😉
    Καλημέρα Φώτη.

  8. Cacofonix 22/04/2010 στο 8:18 πμ Reply

    Καλώς ήρθες στη χώρα του:

    Έλα μωρέ!!! Πως κάνεις έτσι;

  9. Αθανασία 22/04/2010 στο 10:52 πμ Reply

    Γειάσου Φωτάκο!…χααααααααααααχαχαχαα!πολύ ωραίο!έχεις απόλυτο δίκιο!!…ίσως δεν υπάρχουν κ σε όλη την ευρώπη???μπορεί…πιό ατσαμήδες οδηγοί κ πιό αθυρόστομοι???ίσως οδηγοί από τους έλληνες!! έχεις απόλυτο δίκιο!!όσο για το πόσο ωφελεί το περπάτημα την υγεία,δε το συζητάμε καθόλου…πάααρα πολύ….καλημέρες κ σου αφιερώνω αυτό…ωραίο ε?….

  10. apogonos 22/04/2010 στο 11:08 πμ Reply

    Φώτη ποτέ δεν κατάλαβα γιατί βιαζόμαστε όλοι στο δρόμο.

    Ίσως υπάρχει εξήγηση βέβαια, μπορέι να περιμένουν τα φιλαράκια στην καφετέρια για φραπέ.

  11. Belbo 24/04/2010 στο 1:14 μμ Reply

    Μια από τα ίδια Φώτη: πέρσι διάλεξα τόπο διακοπών με πρώτο κριτήριο να μην έχει αυτοκίνητα, φιλικά,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: