Η Ελλάδα θυμίζει… (Σκέψεις μέσα στην κρίση)

Η Ελλάδα θυμίζει εκείνες τις ιστορίες από την Παλαιά Διαθήκη, όπου ο Λαός δεν ακούει τον λόγο και τις προειδοποιήσεις του Προφήτη και συνεχίζει να ζει απερίσκεπτα καταπατώντας τον νόμο του Θεού. Και ένα πρωί έρχονται αντιμέτωποι με τις συνέπειες, την οργή του Θεού και την δίκαιη τιμωρία του. Τότε, σαν να ξύπνησαν από τρελή μαστούρα, μετανιωμένοι τρέχουν στον Προφήτη εκλιπαρώντας για συγχώρεση. Και ξεκινάει ο μακρύς δρόμος για την Αποκατάσταση.

Οι αναλογίες είναι προφανείς:

Ο Λαός είναι, φυσικά, ο λαός. Μόνο που στην δική μας πραγματικότητα δεν έχουμε όλοι το ίδιο μερίδιο ευθύνης: Οι περισσότεροι ούτε στο πάρτι συμμετείχαν, ούτε το δάχτυλο βάλανε στην μαρμελάδα. Δείξανε όμως ανοχή. Τους άρεσε να βλέπουν τους άλλους να ξεσαλώνουν και κατά πάσα πιθανότητα οι απέξω ζούσαν την ψευδαίσθηση ότι κι αυτοί συμμετείχαν στην γιορτή. Έτσι, όλοι θα υποστούν τις ίδιες συνέπειες –εκτός, φυσικά, από τους διοργανωτές του πάρτι. Εκείνοι ποτέ δεν πληρώνουν για τίποτα· έτσι έχουν τα πράγματα στην πραγματική μας ζωή.

Ο Θεός είναι οι αγορές. Μας έστειλαν τα προμηνύματά τους ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 κι εμείς τι κάναμε; Διώξαμε όπως-όπως τον Μητσοτάκη (ΟΚ, τα ήθελε ο κώλος του, αλλά ήταν ο μόνος που τα έλεγε) και κάναμε ακόμα πιο ξέφρενη την γιορτή μας.

Τι παράξενο: Ούτε το πατατράκ του Χρηματιστηρίου το 2002 δεν μας κλόνισε. Δεν μας έκανε να ψυλλιαστούμε τι παίζεται. Κάπως πιο καχύποπτους, βρε αδερφέ. Όχι. Αντιθέτως, βυθιστήκαμε στον εορτασμό με ακόμα μεγαλύτερο –αν είναι δυνατόν! – πάθος.

Τον ρόλο του Προφήτη διεκδικούν κάτι τύποι σαν τον Πάσχο Μανδραβέλη, που ο προφητικός τους οίστρος πηγάζει από την βαθύτατη περιφρόνηση που έχουν για τον λαό. Όλοι το ξέρουμε όμως πως αυτός που κρατάει το ραβδί και θα μας οδηγήσει (πού;) είναι ο Στρος Καν.

Κι αυτό είναι το πιο τραγικό απ’ όλα:

Η χώρα ξέμεινε από δυνάμεις. Δεν διαθέτουμε έναν αξιόπιστο άνθρωπο, έναν σοβαρό αρχηγό, κάποιον δικό μας που θα μπορούσε να ηγηθεί της Αποκατάστασης.

Για σκεφτείτε το:

Υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη ότι έχουμε ξοφλήσει; Έξι μήνες μετά τις εκλογές, αναγκαζόμαστε να φέρουμε κάποιον ξένο για να μας κυβερνήσει! Ακόμα κι αν οι δείκτες φτιάξουν μετά από 5 – 10 χρόνια, αυτό μπορεί να διορθωθεί;

Κι ο Γιώργος Παπανδρέου;

Τον βλέπω. Με το μουστακάκι του και τους τέλειους κοιλιακούς να διαγράφονται κάτω από το ατσαλάκωτο πουκάμισο καθώς σφίγγει το χέρι του Πρωθυπουργού της Ινδίας, της Ακτής του Ελεφαντοστού, του Χριστόφια ή του Ομπάμα.

Είναι ωραίος ο Γιώργος. Κι όταν βάζει το μαγιό του για να κωπηλατήσει κι όταν φοράει τις πιζαμούλες του για να κλάψει για την Ελλάδα.

Μπορεί να μην τα λέει, αλλά τον ρόλο τον έφερε εις πέρας:

Προεκλογικά μας υποσχέθηκε ότι σε 100 μέρες θα ψηφίσει 3 νομοσχέδια που θα μας κάνουν να τρώμε με χρυσά κουτάλια. Όταν συμπλήρωσε 3 μήνες διακυβέρνησης, δεν είχε ακόμα διορίσει Γενικούς Γραμματείς στα υπουργεία, αλλά είχε κατορθώσει να μετατρέψει το διαχρονικό πρόβλημα ελλείμματος σε κρίση δανεισμού.

Κι αυτό ήταν μόνο η αρχή.

Πέρασε άλλους τρεις μήνες κάνοντας τον γύρο του κόσμου. Και πού δεν πήγε ο μπαγάσας και μπράβο του δηλαδή!

Στις 25 Μαρτίου μας πάσαρε την μέγιστη εθνική επιτυχία: Νικήσαμε τους Γερμανούς, ταπεινώσαμε την Μέρκελ, πετύχαμε την δημιουργία του Μηχανισμού Στήριξης, έχουμε το πιστόλι στο τραπέζι.

Αναρωτιέμαι:

Αν δεν είχαμε «πετύχει» τον Μηχανισμό Στήριξης, αν δεν είχαμε υποτάξει την κακιά Γερμανία, αν είχαμε πάει κατευθείαν στο ΔΝΤ, όπως η Ουγγαρία, τι χειρότερο θα συνέβαινε;

Την ίδια ώρα η Αριστερά υπόσχεται νέους αγώνες για τα κεκτημένα δικαιώματα.

Μα καλά, υπάρχουν ακόμα συμπολίτες μας που πιστεύουν ότι εκείνα τα «δικαιώματα» ήταν… κεκτημένα;

Και έστω υπάρχουν. Δεν αντιλαμβάνονται ότι έτσι όπως έχουν σήμερα τα πράγματα, το μόνο που μπορούμε να διεκδικούμε είναι η δημιουργία ενός πιο υγιούς κράτους; Για να το πω διαφορετικά: Το μόνο που πρέπει να διεκδικούμε σήμερα είναι το Σχέδιο και η Ελπίδα ότι σε 10 χρόνια η Ελλάδα θα είναι κομμάτι της Ευρώπης κι όχι ένα τριτοκοσμικό κρατίδιο.

Για τον κ. Σαμαρά δεν έχω να πω τίποτα.

Κάποιες παρεμβάσεις του είναι ενδιαφέρουσες, αλλά την ημέρα που κατέρρευσε το Χρηματιστήριο και τα spread έφτασαν στις 1000 μονάδες, διέγραψε τον Παυλίδη.

Ειλικρινά βαριέμαι να ασχοληθώ.

Advertisements

17 thoughts on “Η Ελλάδα θυμίζει… (Σκέψεις μέσα στην κρίση)

  1. hfaistiwnas 30/04/2010 στο 12:45 μμ Reply

    Και εγώ βαρέθηκα ..
    το κακό είναι ότι θα τα ακούμε για πάααααρα πολύ καιρό ακόμη!
    Καλό ΣΚ!

    • fvasileiou 30/04/2010 στο 1:30 μμ Reply

      Και το χειρότερο, ότι όταν η κατάσταση είναι τέτοια, είναι αυτοκτονικό να κλείνεις τα αφτιά σου.

      Επίσης. Να είμαστε καλά και να χαλαρώσουμε λιγάκι.

  2. xtsanos 30/04/2010 στο 12:50 μμ Reply

    Μ’αρέσει το σχόλιό σου. Είναι όμως ένα σημείο που διαφωνώ και διαφωνώ γενικότερα, όχι συγκεκριμένα με εσένα. Νομίζω ότι είναι υπερβολικός ο χαρακτηρισμός ότι φέραμε τους ξένους να κυβερνήσουν την Ελλάδα. Η τεχνοκρατική αρωγή είναι αυτή που μας λείπει δεκαετίες τώρα. Χωριό ήμασταν, όχι κράτος, που «λειτουργούσε» με τους δικούς του εντελώς στρεβλούς κανόνες και έδειχνε προς τα έξω ότι λειτουργούσε σωστά παραποιώντας τα αποτελέσματα που έφερνε η εφαρμογή των δικών του στρεβλών κανόνων. Ερασιτέχνες της πολιτικής, της διοίκησης, χωρίς όραμα και προοπτική, απλοί (και κακοί) διαχειριστές. Αλλά η φούσκα έσκασε. Αν πρόκειται κάποιοι να μας δώσουν την τεχνογνωσία τους με αντάλλαγμα την εγγύηση εκ μέρους μας ότι θα την εφαρμόσουμε από δω και πέρα, καλώς να έρθουν. Αυτό δε σημαίνει αναγκαστικά ότι συμφωνώ με όλα τα μέτρα που έχουν ληφθεί, γιατί νομίζω ότι πάλι υπάρχουν λάθη στην αντίληψη σχετικά με το δρόμο που πρέπει να ακολουθηθεί.

    Επίσης προσωπικά χαίρομαι να βλέπω ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας (όποιος κι αν είναι αυτός) έχει μια διεθνή απήχηση και αναγνώριση. Την προηγούμενη περίοδο το είχαμε χάσει και αυτό, μαζί με πλείστα όσα άλλα.

    • fvasileiou 30/04/2010 στο 1:34 μμ Reply

      Για την οικονομία της συζήτησης να δεχτώ ότι έχει έστω μια διεθνή απήχηση και αναγνώριση. Αυτό τι σημαίνει για μας; Τι αντίκτυπο έχει στην ζωή μας; Πώς μας βοήθησε στην συγκεκριμένη κατάσταση; Και δεν ρωτάω καν, πώς μας βοήθησε πριν φτάσουμε εδώ. Συγγνώμη που θα το πω χύδην, αλλά προσωπικά δεν δίνω δυάρα για το αν ο ΓΑΠ «κινείται με άνεση στα σαλόνια της διεθνούς διπλωματίας», όπως έγραφε ο Α. Έλλις, όταν καλούμαι να ζήσω με 900 ευρώ μισθό, ΦΠΑ 23% και βενζίνη 1,60.

      Όσο για το πρώτο, από την στιγμή που οι ξένοι δεν αναλύουν την κατάσταση και δεν προτείνουν, αλλά επιβάλλουν, τότε το πιο επιεικές που μπορεί να πει κανείς είναι ότι μας κυβερνάνε.

      • xtsanos 30/04/2010 στο 2:08 μμ Reply

        Δεν το εξειδικεύω στον ΓΑΠ. Και ο Καραμανλής είχε μια διεθνή απήχηση και ο Σημίτης και ο Παπανδρέου. Ο αντίκτυπος μιας διεθνούς θετικής απήχησης είναι ότι αποτελεί ένα συμβολικό υπόδειγμα εμπιστοσύνης προς το λαό που αυτός εκπροσωπεί. Δεν είναι άμεσα μετρήσιμη αυτή η συμβολή (όχι τουλάχιστον σε επίπεδο spreads και μισθών) γιατί δεν αφορά σε κάποιο χειροπιαστό (tangible) χαρακτηριστικό αλλά υπάρχει.

        Όσο για το πρώτο μου σχόλιο επιμένω. Η επιβολή, όπως λες, των αλλαγών έχει προαποφασιστεί από τον χαρακτήρα της παγκόσμιας οικονομίας εδώ και πολλές δεκαετίες. Απλώς όσα δεν έχουμε εφαρμόσει σε 36 χρόνια αναγκαζόμαστε εκ των πραγμάτων και με την αρωγή οργανισμών όπως το ΔΝΤ να τα εφαρμόσουμε σε 2-3. Αν οι αλλαγές είχαν γίνει σταδιακά δε θα μιλούσαμε για κηδεμονία ούτε θα χρωστούσαμε 300 δισ.€.

        Βέβαια, ένας τρόπος υπάρχει να απεμπλακείς από ΔΝΤ, ΕΕ, Goldman Sachs κλπ: να γίνεις Βόρεια Κορέα. Ένα κράτος που υπερηφανεύεται για την εθνική του ανεξαρτησία, αυτάρκεια και αγνότητα, αλλά όλο ζητάει σιτάρι από την Κίνα και τον Ερυθρό Σταυρό και κάθε χρόνο θάβει κι ένα εκατομμύριο κατοίκους που πεθαίνουν από πείνα.

        • fvasileiou 30/04/2010 στο 6:29 μμ Reply

          Κοίτα, ειδικά αυτή την ώρα, εκείνο που με ενδιαφέρει είναι το πρακτικό και το χειροπιαστό. Τα σύμβολα που έχουμε, σύμβολα κατάρρευσης κι αποτυχίας είναι, και δεν θα με χάλαγε αν τα ρίχναμε στον καιάδα.

          Κοίταξε, εγώ δημόσια έχω υπερασπιστεί την εξυγίανση / εκσυγχρονισμό / μεταρρύθμιση -πες το όπως θες- της χώρας, οπότε τα επιχειρήματα περί Βορείου Κορέας είναι περιττά. Και ξαναλέω ότι όταν για μια χώρα ξένοι αποφασίζουν κι επιβάλλουν τις αποφάσεις τους, τότε αυτή η χώρα κυβερνάται κι από ξένους.

  3. apos 30/04/2010 στο 2:54 μμ Reply

    Φίλε μου Φώτη, βρίσκω πολλές αλήθειες στο κείμενό σου. Και πολλά θέματα προς συζήτηση.
    Ας πιάσω ένα-δύο: η κρίση ελλείμματος είναι διαχρονική, γιατί όλο και περισσότεροι έπρεπε να συμμετάσχουν στο πάρτυ. Κατά προτίμηση από το πόστο (ή την ελπίδα) του δημόσιου υπάλληλου. Όταν όμως το έλλειμμα αυξάνεται ραγδαία, προφανώς θα έρθει και η κρίση δανεισμού. Γιατί ο άλλος που θέλει τα λεφτά του πίσω, αρχίζει να διαδίδει στην γειτονιά, σε όλους τους δοσάδες, ότι εκεί μέσα κάνουν πάρτυ με δανεικά και από έξω έχουν παρκάρει τις Cayenne. Δεν την γλιτώνεις. Είτε ταξιδέψεις σε όλο τον κόσμο (όπως ο ΓΑΠ), είτε κάτσεις στο σπίτι σου με τα γνωστά μούτρα (όπως ο άλλος στη Ραφήνα), το δάνειο θα συνοδεύεται με ένα αγγούρι (μετά συγχωρήσεως).
    Ασφαλώς και δεν χρειαζόταν ο κύριος Ντομινίκ να μας πει ότι η χώρα έχει δυνατότητες και μοναδικό κλίμα για να κάνεις τα πάντα. Κυρίως για να δημιουργήσεις, αντί να παρακαλάς για μια θέση στο Δημόσιο. Και υπάρχουν πολλοί (μα πάρα πολλοί, πίστεψέ με) που αυτό κάνουν: δημιουργούν στον ιδιωτικό τομέα, πληρώνουν τους φόρους τους και νιώθουν περήφανοι για τη δουλειά τους. Αλλά αυτοί δεν έχουν χρόνο για να κλαίγονται σε κανάλια. Για αυτό και δεν τους ξέρει κανείς.
    Χρειαζόμαστε ανθρώπους που θα μας πουν μόνο αλήθειες. Αρκετά με τους πολιτικούς, τους συνδικαλιστές και τους επαγγελματίες ευαίσθητους και τους πάσης φύσεως Λάκηδες που χαϊδεύουν αφτιά και μετά τρέχουν να αδειάσουν τους μπουφέδες.

    Καλή μας τύχη.

    • fvasileiou 30/04/2010 στο 6:18 μμ Reply

      Apos, συμφωνώ απολύτως μαζί σου και στην πρώτη και στην δεύτερη παρατήρηση.

      Αισθάνομαι λίγο διχασμένος αυτές τις ημέρες. Γιατί όταν διαβάζω τις εξελίξεις, μου έρχονται μπροστά μου γνωστοί, φίλοι δηλαδή, που την πάτησαν χοντρά με κάθε είδους τρόπο: Άλλοι επιασαν μια δουλίτσα των 700 σε έναν δήμο και νόμιζαν ότι μπορούν να αράξουν και να περιμένουν την σύνταξη, άλλοι ξανοίχτηκαν σε εορτοδάνεια, διακοποδάνεια, γαμοδάνεια, κοκ. Τι να κάνω με αυτούς; Να κλάψω μαζί τους ή να τους πω «τα ήθελε ο κωλαράκος σας»;
      Και ξέρω και κάποιους άλλους, πικρή μειοψηφία, που δεν φοβήθηκαν την δουλειά κι ακόμα και σήμερα, εν μέσω κατάρρευσης, όχι μόνο δεν κλαίγονται, αλλά επιμένουν να επενδύουν και να προετοιμάζουν το μέλλον τους και το μέλλον μας.

      Το έγραψα και τις προάλλες: Αν εμείς, οι τριαντάρηδες, και κυρίως οι εικοσάρηδες, δεν απεγκλωβιστούμε από τα «οράματα», τις «αξίες», τα «ιδανικά» της γενιάς του Πολυτεχνίου, της πλέον αποτυχημένης δηλαδή γενιάς που πέρασε από αυτόν τον τόπο τα 10.000 χρόνια που κατοικείται, αν συνεχίσουμε να ακολουθούμε τους Λάκηδες, που λες, και το σκατό θα φάμε και άκρη δεν θα βγάλουμε.

  4. Ηλίας 30/04/2010 στο 7:33 μμ Reply

    Το χειρότερο ξέρεις πιο είναι Φώτη?
    Αν, πρώτα ο Θεός, σε 5-10 χρόνια, εξυγιανθεί η Ελλάδα έχεις εμπιστοσύνη να φύγει ο Ντιμινίκ?
    Και σε ποιον θα δώσουμε τα κλειδιά της χώρας?
    Και μετά πάλι τα ίδια?
    Να δεις που σε λίγα χρόνια δεν θα θέλουμε να φύγει ο Ντομινίκ.

  5. γρηγόρης στ. 30/04/2010 στο 11:25 μμ Reply

    Σκέφτομαι τι θα γινόταν, αν ήταν κάποιοι άλλοι (ευνόητο ποιοι) αυτοί που προσκάλεσαν τον κύριο Ντομινίκ για να μας μάθει καλούς τρόπους….

    • fvasileiou 01/05/2010 στο 5:20 μμ Reply

      Νομίζω ότι ο ΓΑΠ έπαιξε και θα δούμε αν θα χάσει και τι: Αν τον Φεβρουάριο του 2009, μετά την περίφημη συνάντησή του με τον ΚΚ, όπου του ζητήθηκε η ανοχή του για να ληφθούν άμεσα μέτρα, είχε δώσει την ελάχιστη συνέναιση, θα κέρδιζε πανηγυρικά τις εκλογές τον Μάρτιο του 2010 με αφορμή την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας και δεν θα χρειαζόμασταν ξένους επιτρόπους. Επέλεξε να θέσει το δίλημμα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα», οπότε αλλάξαμε (τον ΚΚ) και βουλιάξαμε (βοηθούντος του ΓΑΠ.

  6. ο μικρός ναυτίλος 01/05/2010 στο 3:18 πμ Reply

    με κίνδυνο να είμαι εκτός θέματος (το οποίο κανείς πλόγκερ δεν θέλει από τους αναγνώστες του) γιατί άνοιξες πολλά θέματα, έχω να πω τα εξής:
    1.η κακιά Γερμανία είπε προχτές ότι η Ελλάδα δεν έπρεπε να μπει στην ΟΝΕ (κοινώς, η κα Μέρκελ τα έχει πάρει πολύ)
    2. δεν πιστεύω ότι το ΔΝΤ κυβερνά, κάνει κάτι που κάνουμε όλοι μας. έχεις κάποιον που δεν μπορεί να λειτουργήσει αναξέρτητα και τον παίρνεις από το χέρι. σαν το συνάδελφο στη δουλειά που ‘δεν το έχει’ αλλά τον βοηθάς.
    3. είμαι διαστροφικός που ελπίζω ότι ίσως έλθει μια αλλαγή νοοτροπίας μετά από αυτόν τον πάτο; ε;
    4. είναι τραγικό που όχι μόνο δεν έχει μείνει άξιος ηγέτης σε αυτή τη χώρα, αλλά ούτε καν ένας κάποιος να κάνει μια παρέμβαση. στο Λύκειο γράφαμε εκθέσεις για τον πνευματικό άνθρωπο. που είναι, οεο;
    5. αυτό με τον προφήτη ξέρεις που χάνει; στο ότι αντί ο λαός να καταλάβει ότι θεός δεν υπάρχει και να πάρει λίγο τη ζωή του στα χέρια του, περιμένει το χέρι του θεού, της αγοράς που έλεγε και ο Ανταμ Σμιθ, ποιος ξέρει τι;

    κάτι άλλο ήθελα να πω αλλά το ξέχασα..

    • fvasileiou 01/05/2010 στο 5:30 μμ Reply

      1. Να μια κουβέντα που κανείς δεν είναι διατεθειμένος να κάνει στην Ελλάδα: Πώς μπήκαμε στην ΟΝΕ; Πώς διαχειριστήκαμε την κρίσιμη πενταετία 1995-2000; Σε τι μεταρρυθμίσεις προχωρήσαμε τότε, που λεφτά υπήρχαν από τα κοινοτικά πακέτα και που η παγκόσμια οικονομία ήταν σε άνοδο; Κι ακόμα: Τι συνέβη με τους Ολυμπιακούς αγώνες; Ξέρω ότι υπάρχουν πολλές απαντήσεις -ίσως υποψιάζεσαι τις δικές μου. Αλλά είναι παράξενο που στον δημόσιο διάλογο κανείς δεν αγγίζει αυτό το θέμα.
      2. Εδώ όμως δεν υπάρχουν συνάδελφοι, εδώ υπάρχει αυτός που αποφασίζει και διατάσει κι εκείνος που αναγκάζεται να υπακούσει.
      3. Δεν ξέρω αν είσαι διαστροφικός, ξέρω όμως ότι μέχρι τώρα έχουμε φτάσει σε διάφορους πάτους και πάντα βγαίνουμε χειρότεροι. Μόνο το χαλινάρι που μας περνάει ο Στρος Καν μπορεί ίσως να αλλάξει κάποια πράγματα.
      4. Και να κάνανε παρέμβαση, ποιος θα τους άκουγε; Την δεκαετία του ’80 η «Αυριανή» καθύβρισε τον Τσαρούχη και μετά, όταν ο Χατζιδάκις τον υπερασπίστηκε, η τότε υπουργός πολιτισμού δημοσίως αναρωτήθηκε ποιοι είναι εκείνοι που μιλάνε υποτιμητικά για μια δημοκρατική εφημερίδα.
      5. Στα σχολεία αντί να μας μαθαίνουν να περιμένουμε τους «πνευματικούς» ανθρώπους να μας διαφωτίσουν για το τι πρέπει να κάνουμε, θα έπρεπε να μας διδάσκουν ακριβώς αυτό: Ο πολίτης να παίρνει την ζωή του στα χέρια του και να μην φοβάται αυτή την ευθύνη.

      Αν το θυμηθείς, ρίχτο…

  7. Elena 02/05/2010 στο 2:57 μμ Reply

    Γεια σου Φώτη, καλό μήνα και καλή δύναμη!

    Κατά τη γνώμη μου, στην Ελλάδα, στις πιο καίριες θέσεις υπήρξαν και υπάρχουν οι πιο ακατάλληλοι άνθρωποι.Ο λαός είναι το ίδιο διαφθαρμένος όπως κι οι πολιτικοί που χωρίς καμία λογική εκλέγει. Δεν υπάρχει κράτος, όλοι είναι πιόνια, των ατομικών πρόσκαιρων ικανοποιήσεων και των μεγάλων διεθνών συμφερόντων.

    Έννοιες όπως έθνος, εθνάρχης κλπ, φαίνονται τόσο παρωχημένες σα να έχουν εξαφανιστεί απ’ το γονίδιό μας. Φοβάμαι για το μέλλον μας, για την υπόστασή μας, για την αξιοπρέπειά μας, για την ελευθερία μας. Φοβάμαι για το πόσο υποδόρεια μας περνούν όλη αυτή την αίσθηση της υποταγής, που στο τέλος θα μας φαίνεται τόσο φυσιολογικό. Αλλά και τώρα…ποιος ουσιαστικά ξεσηκώνεται; Το Π.Α.ΜΕ; Και ποιος να εμπιστευτεί μια μερίδα κολλημένων κομμουνιστών; Μην τρελαθούμε…ποιόν να εμπιστευτείς; απομείναμε μόνοι…γιατί σωτηρία από αυτούς τους Ανθέλληνες ας μην περιμένουμε…

    • fvasileiou 04/05/2010 στο 1:11 μμ Reply

      Τα πράγματα πάνε καλλίτερα, όταν οι άνθρωποι που διοικούν είναι κατά τι πιο ψηλά από τους πολίτες, για να τους τραβάνε κι αυτούς ψηλότερα. Εδώ στην Ελλάδα συνήθως ψηφίζαμε εκείνον που μας έμοιαζε, εσχάτως δε κι εκείνον που μας κάνει να αισθανόμαστε καλλίτερα με τον εαυτό μας.

  8. […] 3. Η Ελλάδα θυμίζει… (Σκέψεις μέσα στην κρίση) […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: