Η μεταμόρφωση του Έλληνα

Μου κάνει πάντα εντύπωση:

Από την στιγμή που ολοκληρώσουμε το check in, τα πρόσωπα χαλαρώνουν, αλλάζουν, γαληνεύουν, χαμογελούν. Οι γωνίες καμπυλώνουν και οι φωνές γίνονται κάπως πιο σιγανές. Παρατηρώ που πίνουν το καφέ τους ήρεμα, που συνομιλούν, σερφάρουν στο δίκτυο ή  διαβάζουν εφημερίδες με μια ανεμελιά που δεν υπήρχε πριν. Αδιαμαρτύρητα να υφίστανται την ταλαιπωρία του ελέγχου. Και ειλικρινά τα χάνω όταν τους βλέπω να κοιτάνε γελαστοί την αεροσυνοδό και να της λένε «καλημέρα».

Μα δεν είναι οι ίδιοι άνθρωποι, που όταν σε συναντούν κάνουν ότι δεν σε βλέπουν; Που μπινελικώνουν τον αντίπαλο οδηγό; Που είναι πάντα αγχωμένοι; Αγενείς στον δρόμο, στα καταστήματα, στην δουλειά τους, στην καφετέρια; Μα πώς αλλάζουν έτσι;

Νομίζω ότι ακούσια υπακούν σε κάποιο άγραφο πρέπει: Έτσι συμπεριφέρεται ο κόσμος στα αεροπλάνα, έτσι θα συμπεριφερθώ κι εγώ.

Κάτι τέτοιο θυμάμαι πως είχε γίνει και στους Ολυμπιακούς Αγώνες: Όσοι είχαν παραμείνει στην Αθήνα, αισθάνονταν την υποχρέωση να είναι ευγενικοί, να είναι εξυπηρετικοί, να βοηθήσουν τους επισκέπτες και τους συμπολίτες κι εν τέλει την πόλη. Το τι συνέβη μετά, όλοι μας το ξέρουμε -το ζούμε.

Κι αναρωτιέμαι:

Μας βγάζει αυτή η πόλη, αυτή η χώρα τον κακό μας εαυτό; Μας κάνει εριστικούς και αντικοινωνικούς;

Η Αθήνα, μεγαλογραφία κάθε ελληνικής πόλης κι όλης της χώρας εν τέλει, είναι βρώμικη, θορυβώδης, μολυσμένη, με ελάχιστο πράσινο και  λίγα πάρκα, στα περισσότερα από τα οποία ο μέσος κάτοικος δεν μπορεί να βολτάρει. Είναι αφιλόξενη και δύστροπη. Χαώδης και χαοτική.

Καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο, αδύνατο ίσως, να διατηρήσει κανείς την ψυχραιμία του, την ευγένεια και το χαμόγελό του, όταν είναι αναγκασμένος να ζει μέσα σε αυτή την χωματερή. Ότι όλη αυτή η συμπεριφορά, που σίγουρα είναι αδιέξοδη κι αναπαράγει τα ίδια αυτά φαινόμενα, δεν είναι παρά η τελευταία άμυνα για να μπορέσει να επιβιώσει κανείς. Κι έπειτα είναι και όλη η κουλτούρα της μαγκιάς-κλανιάς: Αν η πιάτσα -η όποια πιάτσα- διαπιστώσει πως δεν την διαθέτεις, θα σε κατασπαράξει ζωντανό, κι έτσι αναγκάζεσαι να αναπαράγεις τα στερεότυπα. Συνεπώς, το αεροδρόμιο ως ένας ου-χώρος απελευθερώνει την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, αυτό που θα θέλαμε να ήμασταν, αλλά αναγκαζόμαστε να καταπιέζουμε για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε

Από την άλλη όμως, αυτή δεν είναι η χώρα μας; Η συμπεριφορά μας μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν θυμίζει παιδί που το ανάγκασαν να φορέσει το στενάχωρο κοστούμι για την επίσημη περίσταση και όταν τελειώσει το ξεκουμπώνει βιαστικά, το σκίζει καθώς το βγάζει και το πετάει κάτω όπως-όπως για να απελευθερωθεί; Κι αν μας άρεσε τόσο πολύ η «Ολυμπιακή Αθήνα» γιατί την τσαλακώσαμε τόσο εύκολα και τόσο γρήγορα μετά; Γιατί μουτζουρώσαμε τους τοίχους και τα αγάλματά της με γκράφιτι, γιατί σπάσαμε τα πεζοδρόμια, γιατί κλείνουμε τους δρόμους της; Γιατί είμαστε τόσο επιθετικοί και αγενείς όταν κυκλοφορούμε στους δρόμους της; Αναρωτιέμαι, δηλαδή, αν τελικά αυτοί είμαστε και στο αεροδρόμιο φοράμε την μάσκα για να κρυφτούμε πίσω της γιατί ντρεπόμαστε. Ότι κάτω από το κοστούμι κι άσχετα από το laptop παραμένουμε κλεφτοκοτάδες και παξιμαδοκλέφτες κι ότι παρά τις περιστασιακές ένεκα της ανάγκης μεταμορφώσεις, τέτοιοι ξαναγινόμαστε.

Ειλικρινά, δεν ξέρω…

Advertisements

9 thoughts on “Η μεταμόρφωση του Έλληνα

  1. hfaistiwnas 17/05/2010 στο 7:33 πμ Reply

    Δεν ξέρω πως ήταν η Ολυμπιακή Αθήνα, πάντως δεν θα την έλεγα μεγαλογραφία κάθε ελληνικής πόλης.. Καμία πόλη δεν της μοιάζει ούτε στο ελάχιστο..

    • fvasileiou 17/05/2010 στο 2:27 μμ Reply

      Τον τελευταίο καιρό βλέπω τις κακές συνήθειες της Αθήνας (πχ να μην σταματάει ο οδηγός μόλις ανάβει κόκκινο, αλλά να φεύγει) να εξαπλώνονται και στις πόλεις της περιφέρειας σαν κακοήθης καρκίνος -να μην σου πω πιο συγκεκριμένα παραδείγματα τώρα και καταλήξουμε να περιπτωσιολογούμε. Μακάρι να κάνω λάθος πάντως…

      Καλημέρα, φίλε μου!

  2. hfaistiwnas 17/05/2010 στο 7:33 πμ Reply

    α και καλημέρα!

  3. xtsanos 17/05/2010 στο 12:51 μμ Reply

    Μετά τους Ολυμπιακούς είχαμε ένα φοβερό momentum που δεν καταφέραμε με κανέναν τρόπο να εκμεταλλευτούμε. Αυτή ηταν ίσως η τελευταία μεγάλη ευκαιρία για πραγματική αλλαγή.

    • fvasileiou 17/05/2010 στο 2:29 μμ Reply

      Μα πώς να γίνει πραγματική αλλαγή, όταν όλο το ολυμπιακό λουστράρισμα ήταν μια χάρτινη βιτρίνα που κατέρρευσε την επομένη της λήξης; Μόνο τα (πανάχρηστα) γήπεδα κατασκευάστηκαν για να μείνουν…

  4. Γιώτα 18/05/2010 στο 8:09 μμ Reply

    Φώτη νομίζω ότι στην πραγματικότητα δεν κάνεις και κανείς μεγάλη προσπάθεια για να έχει καλή διάθεση και κατ’ επέκτασην, καλή συμπεριφορά.

  5. Μάρκο Τ 19/05/2010 στο 9:19 μμ Reply

    Η Αθήνα δεν είναι τόσο απαίσια ως πόλη όταν είναι καθαρή και περιποιημένη, ο Στάθης Καλύβας έχει δίκιο όταν γράφει ότι απαξιώσαμε την Αθήνα αποκαλώντας την «τερατούπολη» και «τσιμεντούπολη», ενώ είναι μία ζωντανή μεσογειακή πόλη.
    Η πόλη τα τελευταία χρόνια όμως έχει απαξιωθεί δραματικά:
    Παράνομο παρκάρισμα παντού,
    λαθρομετανάστες πωλητές λαθραίων με λινάτσες παντού, μέχρι και μπροστά στην Εθνική Βιβλιοθήκη,
    γκράφιτι παντού.
    Ξέρεις τι χρειαζεται Φώτη η Αθήνα;
    Εναν Δήμαρχο τύπου Τζουλιάνι της Νέας Υόρκης, δηλαδή να εφαρμόσει το δόγμα της μηδενικής ανοχής. Και σιγά-σιγά θα αλλάξουν πολλά, θα το δεις.
    Με Δημάρχους-δημοσιοσχεσίτες «Πάρε με αγκαλιά-σ’αγαπώ», δεν γίνεται τίποτα. Αν ο Σαμαράς υποστηρίξει τον Νικήτα Κακλαμάνη στις επόμενες εκλογές θα είναι τραγικό λάθος. Βρίσκομαι κάθε μέρα στο κέντρο της Αθήνας και ζω την κατάρρευση αυτής της πόλης μέρα με τη μέρα από το 2004 και εδώ.

    • fvasileiou 19/05/2010 στο 9:37 μμ Reply

      Μα έχει ο δήμαρχος των Αθηνών τις εξουσίες που είχε ο Τζουλιάνι;
      Δεν το νομίζω.
      Κι απ’ όσα έχω καταλάβει ο Ν. Κακλαμάνης έχει γνώση των προβλημάτων της πόλης. Το θέμα είναι αν έχει την δυνατότητα να τα αντιμετωπίσει, που νομίζω ότι δεν την έχει.
      Και βέβαια την πολιτική βούληση -αυτό είναι θέμα ερμηνείας.

      • Μάρκο Τ 20/05/2010 στο 12:03 πμ Reply

        Φωτη τυχαίνει να έχω στενό συγγενικό μου πρόσωπο στην Εισαγγελία Αθηνών.
        Μου είπε ότι άτυπα ο Κακλαμάνης τους έχει δέσει τα χέρια, ανέχεται όλο το παραεμπόριο.
        Αστα, είναι καρατσεκαρισμένο ότι είναι χωμένος «μέσα» μέχρι τον λαιμό, δεν μιλάω στην τύχη. Ο πλέον αποτυχημένος δήμαρχος.
        Άλλωστε είναι εμφανές το πράγμα. Και το έχει δηλώσει άλλωστε: «Τους αφήνω για να μην κλέβουν». Δόγμα όχι της μηδενικής ανοχής, αλλά του οίκου ανοχής.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: