Το μεγαλύτερο κλαμπ του Παρισιού είναι ο Σηκουάνας

Ο Γιώργος μου είχε πει πριν έρθω στο Παρίσι για πρώτη φορά να πάρω τα μπυρόνια μου και ν’ αράξω σε κάνα πάρκο.

Βέβαια, εκείνος είχε έρθει Ιούνιο ενώ εγώ τέλη Νοεμβρίου, που σημαίνει ότι τα πάρκα, αν δεν μπορούσα να τα αποφύγω, κοιτούσα τα πάρκα από το απέναντι πεζοδρόμιο κι έσφιγγα περισσότερο το παλτό μου.

Τώρα όμως, Μάιο μήνα, παρά τις βροχές και τις ψύχρες, είδα τι εννοούσε:

Οι παρέες μόλις αχνοφέγγει και ο ελάχιστος ήλιος, βγαίνουν έξω. Αράζουν σε παγκάκια, πεζούλια, στο γρασίδι, απλώνουν φαγητά και πιοτά, λιάζονται –αν είναι μέρα– και τα λένε. Παντού, σε όλη την πόλη, αλλά κυρίως στο ποτάμι γύρω από την Citè, γίνεται πανζουρλισμός, ειδικά τα Παρασκευοσάββατα.

Οι παριζιάνοι βγαίνουν και διασκεδάζουν κάτω από τον ουρανό. Φτιάχνουν μπουφέδες με μεζέδες και γλυκίσματα, το αλκοόλ ρέει, οι κιθάρες και τα βιολιά παίζουν: Μια μεγάλη κοινή γιορτή.

Ευκαιρία να διασκεδάσεις με άγνωστο, όμορφο κόσμο, να γνωρίσεις νέους ανθρώπους, να μυηθείς σε κάτι διαφορετικό. Να γνωρίσεις μια διαφορετική κουλτούρα στην σχέση του πολίτη με τους ελεύθερους δημόσιους χώρους.

Στην Ελλάδα φωνάζουμε για την έλλειψη ελεύθερων χώρων και πράγματι οι πόλεις μας δεν έχουν πολλούς. Όμως κι αυτούς τους λίγους που έχουμε, δεν τους χρησιμοποιούμε. Αντιθέτως, ψάχνουμε ευκαιρίες για να τους καταστρέψουμε.

Το αίτημα για περισσότερο πράσινο και πάρκα, όταν δεν είναι ένα κενό σύνθημα ή δεν αποσκοπεί σε άλλους στόχους, εξαντλείται στην κοινή παραδοχή «είναι καλό να υπάρχουν».

Στις πλατείες και στους δημόσιους κήπους δεν διασκεδάζει κανένας. Αν εξαιρέσουμε τα παιδάκια με τους κηδεμόνες τους κι όσους πάνε τα σκυλιά τους να αποπατήσουν, τα πάρκα χρησιμοποιούνται συστηματικά μόνο από πρεζάκηδες κι όσους πάνε για να ψωνιστούν.

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και οι εκδρομές μας, οι εξορμήσεις μας στην επαρχία, ελάχιστη σχέση έχουν με την φύση. Αν εξαιρέσεις όσους ασχολούνται με τα σπορ, οι υπόλοιποι μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και μεταφερόμαστε στην ταβέρνα του χωριού. Σπανίως κάποιος από την παρέα θα προτείνει να περπατήσουμε και μέσα στο χωριό. Να ακολουθήσουμε το μονοπάτι και να χαζέψουμε στο δάσος ή τα χωράφια, ούτε λόγος βέβαια. Το να κουβαλήσουμε φαγητό από το σπίτι και να αράξουμε στο ύπαιθρο είναι συνώνυμο με τους κεφτέδες στα ταπεράκια, που για κάποιον περίεργο λόγο έγιναν ανέκδοτο.

Φίλοι μου λένε –στο πλαίσιο ίσως της εκστρατείας  ή της ανάγκης να ανακαλύψουμε θετικά στην ΔΝΤ-κατοχή– ότι τώρα λόγω κρίσης οι φοιτητές άρχισαν να αράζουν στα παγκάκια.

Πιθανόν.

Είναι όμως εντελώς διαφορετικό να εξαναγκάζεσαι λόγω ανέχειας από το να επιλέγεις κάτι.

Advertisements

23 thoughts on “Το μεγαλύτερο κλαμπ του Παρισιού είναι ο Σηκουάνας

  1. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ 27/05/2010 στο 5:24 πμ Reply

    THESSALONIKI URBAN FESTIVAL
    ΣΑΒΒΑΤΟ 25/5/2010
    «………Το μεσημέρι θα κάνουμε πικ νικ στη Ροτόντα αναβιώνοντας στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, την τέχνη και την τεχνική του πικ-νικ.»
    Με σύνθημα:
    » Διεκδικούμε και επαναπροσδιορίζουμε
    τους δημόσιους χώρους !!!!!!!!!!!!! »
    Σε προσκαλούμε με χαρά…

    • fvasileiou 27/05/2010 στο 8:10 μμ Reply

      Καλή επιτυχία στο φεστιβάλ, αν και μυρίζει ακτιβισμό από μακριά, με ό,τι αυτός συνεπάγεται.

      Αυτό που περιγράφω -και με ενδιαφέρει στην τελική- είναι μια διαφορετική κουλτούρα, δηλαδή διαφορετική σχέση με τα πράγματα και με τον χώρο κι όχι κάποιο event ή δράση.

      • Μάρκο Τ 29/05/2010 στο 3:16 μμ Reply

        Ξέρεις, Φώτη, αν σε τέτοια «ακτιβιστικά» φεστιβάλ ρωτήσεις αν πρέπει να ελευθερωθούν οι δημόσιοι χώροι ΚΑΙ από τις λινάτσες με τα λαθραία (ξέρεις τι γίνεται στον Λευκό Πύργο), εννοείται ότι θα σε στείλουν στο πυρ το εξώτερο, ως ρατσιστή.
        Αν τους πω αρχιυποκρίταρους, θα είμαι πολιτικά μη ορθός;
        Ας μην πω τίποτα άλλο, να σεβαστώ και τον φιλόξενο χώρο των σχολίων σου…

  2. hfaistiwnas 27/05/2010 στο 7:24 πμ Reply

    Δίκιο έχεις, άλλο ο εξαναγκασμός και άλλο η θέληση..
    Εντάξει μαζεύονται στα πάρκα, εδώ τουλάχιστον, αλλά όχι τόα πολλά άτομα όσο περίμενα..
    Ο καφές είναι πιο μαστ…
    Καλημέρα!

    • fvasileiou 27/05/2010 στο 8:11 μμ Reply

      Αν και πηγαίνω για καφέ μια το τρίμηνο (πού να στα εξηγώ, όπως θά ‘λεγε κι ο Σαββόπουλος), τον έχω στο μυαλό μου αποτυπωμένο με πολύ θετικά χρώματα. Άλλο το ένα κι άλλο το άλλο…

  3. Δύτης των νιπτήρων 27/05/2010 στο 8:10 πμ Reply

    Είναι βλέπεις που οι Έλληνες ξέρουμε να διασκεδάζουμε, αντίθετα με τους ξενέρωτους Ευρωπαίους που κλπ κλπ.

    • fvasileiou 27/05/2010 στο 8:13 μμ Reply

      Μην το συζητάς… Οι μύθοι για την Ευρώπη που μεγάλωσε η γενιά μας είναι άστα να πάνε. Και το κακό είναι ότι διακινήθηκαν από ανθρώπους που έζησαν εκεί και, οι περισσότεροι, την λάτρεψαν.

  4. Μάρκο Τ 27/05/2010 στο 10:02 μμ Reply

    Φώτη, το Παρίσι το γνωρίζω πολύ καλά, έχω περάσει μερικά χρόνια της ζωής μου εκεί. Εννοείται ότι από τη δεκαετία του ’90 υπήρχε μεγάλη καμπάνια για τα σκυλιά που μερικές έξυπνες κυρίες έφερναν να…ξελαφρώσουν στα πάρκα και τα πεζοδρόμια. Το φαινόμενο έτσι εξαφανίστηκε, χάρη και σε τσουχτερά πρόστιμα βέβαια. Στον Καναδά το πρόστιμο ξέρω ότι ξεπερνά τα 200 δολλάρια και όταν λέμε πρόστιμο εννοείται ότι επιβάλλεται.

    Προς σύγκριση, γυρνάω στη μίζερη ελληνική πραγματικότητα: Σήμερα στη γειτονιά μου, στη γειτονική πλατεία-παρκάκι, η πεθερά μου, που είχε πάει τα παιδιά βόλτα, τόλμησε να διαμαρτυρηθεί σε κυρία γιατί έβαλε το σκυλί της και λέρωσε ακριβώς δίπλα στην παιδική χαρά, που είναι μέσα στην πλατεία. Εισέπραξε από τη «φιλόζωη» ύβρεις με λεξιλόγιο πεζοδρομίου. Κανείς δεν την υπερασπίστηκε.

    Στην άλλη πλατεία χτες παρέλαυναν μηχανάκια με νεαρούς και απέναντι ήταν μία ομάδα από μηχανές της αστυνομίας με αστυνομικούς και κοιτούσαν απαθώς…Πάνω στην πλατεία έπαιζαν παιδάκια, οι γονείς επίσης ήταν απαθείς.
    Εντωμεταξύ, και οι δύο πλατείες έχουν φύλακες, αργόμισθους υπαλλήλους του Δήμου, που τους πληρώνουμε απο τα δημοτικά τέλη.

    Να πούμε πάλι και για τις λινάτσες με τα λαθραία που πλέον έχουν εξαπλωθεί παντού; Για τους Πακιστανούς και Μπαγκλαντεσιανούς με τα μπαλόνια που πάνε και την αράζουν μέσα στις παιδικές χαρές, κάνουν τα παγκάκια μαγαζάκι και κανείς δεν τολμάει να πει τίποτα; Το ξέρεις ότι οι στάσεις στην Εθνική Άμυνα, μέχρι και η είσοδος του πάρκινγκ της Νομαρχίας Αθηνών, είναι κατειλημμένες από παζάρι; Μόνιμα.
    Δηλαδή, είχαμε τη δική μας αδιαφορία απέναντι στον κοινόχρηστο χώρο, μας κουβαλήθηκε και όλη η ασιατική ισλαμική σαβούρα, που ζει σε βάρος μας και χρησιμοποιεί την Ελλάδα μόνο για να συντηρεί τις μαφίες και για να…αποπατεί (συγγνώμη, δεν βρίσκω άλλη λέξη να το περιγράψω) και το πράγμα έδεσε.
    Τι τα ψάχνεις τώρα…Μελαγχολείς…

    • fvasileiou 28/05/2010 στο 3:31 μμ Reply

      Στο Παρίσι απαγορεύεται η είσοδος στα σκυλιά σε πάρκα και παιδικές χαρές -πέραν της πολιτικής που ακολουθείται για την καθαριότητα και την υγιεινή του δημόσιου χώρου.

      Αυτό που μας λείπει, και δεν ξέρω πώς μπορεί να διορθωθεί, είναι μια εσωτερική πειθαρχία που έχει ο κάθε πολίτης. Πάνω σε αυτή την πειθαρχία, η οποία δεν επιβάλλεται, απλώς την έχουν όλοι, στηρίζεται όλη η κοινωνία και ο πολιτισμός τους.

      Ακριβώς: Μελαγχολείς.

  5. vaggeliw 28/05/2010 στο 9:29 πμ Reply

    φίλε μου καλημέρα και χαίρομαι που περνάς καλά στο Παρίσι. Στο Ελλαδιστάν πάντως αν μαζευόταν κόσμος σε πλατείες και πάρκα για διασκέδαση θα τους φώναζαν την Αστυνομία.

    • fvasileiou 28/05/2010 στο 3:32 μμ Reply

      Τι είδους διασκέδαση εννοείς;
      Για αυτή που περιγράφω εγώ, δεν υπάρχει περίπτωση κανένας να καλούσε την Αστυνομία.

  6. γρηγόρης στ. 28/05/2010 στο 9:51 πμ Reply

    Όχι μόνο στις πλατείες και τους δημόσιους χώρους δε διασκεδάζει κανείς, αλλά ακόμα και στα μπαλκόνια και στις αυλές. Γιατί, ειδικά το καλοκαίρι, προτιμά κανείς να είναι κλεισμένος μέσα με συντροφιά το κλιματιστικό και την τηλεόραση; Κι αν πάμε λίγο πιο πέρα πόσα σπίτια είναι ανοικτά σε επισκέψεις, γεμίζουν με φιλικές παρέες, γιορτάζουν όπως παλιά; Πόσο γνωρίζουμε τους γείτονες και τους συνένοικους και τους γείτονες; Λέμε καλημέρα;
    Πόσες φορές έχουμε κοιτάξει να αποφύγουμε κάποιον διπλανό μας, μόνο και μόνο για να μη βρεθούμε στην ανάγκη να μιλήσουμε;

    Βέβαια, υπάρχει και ο καφές…. αρκεί να μη μας ακουμπά η καρέκλα του διπλανού. Και τον απολαμβάνουμε αυτάρεσκα στον καταπατημένο με τραπεζοκαθίσματα πεζόδρομο ή στην παραλία που έχουν κάνει κατάληψη οι ξαπλώστρες και τα ποικίλα beach-bar.

    • fvasileiou 28/05/2010 στο 3:37 μμ Reply

      Γρηγόρη, αυτό σκεφτόμουνα κι εγώ: Οι λίγο παλιότεροι βγαίναν έξω. Οι παλιές φωτογραφίες δείχνουν παρέες και οικογένειες να παίζουν στην εξοχή, να μοιράζονται το φαγητό, το ποτό το φρούτο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά στις δικές μας μέρες, ακόμα και οι δυο παραδοσιακές εξορμήσεις στην εξοχή, η Καθαρά Δευτέρα και η Πρωτομαγιά, αντικαταστάθηκαν με επίσκεψη στο σουβλατζίδικο των προαστείων.
      Για τα κλειστά σπίτια, μην το συζητάς.
      Το έχω παρατηρήσει: Φίλοι που ετοιμάζονται να παντρευτούν ομνύουν ότι το σπίτι τους θα είναι ανοιχτό, ότι φίλοι θα μπαινοβγαίνουν, ότι θα ειναι cool και προχώ κι όχι σαν τα ξενέρωτα ζευγάρια. Την επομένη του γάμου καταλήγουν όπως όλοι. Γιατί; Ποιος φταίει; Οι… πολιτικοί;

      • γρηγόρης στ. 28/05/2010 στο 11:10 μμ Reply

        Εμείς οι ίδιοι φταίμε, Φώτη, και δημιουργούμε τη μιζέρια γύρω μας, αλλά και εντός μας. Θέλει αρετή και τόλμη να εκτεθείς στον δημόσιο χώρο, πόσο μάλλον να υποδεχτείς κάποιον στον ιδιωτικό και αυτό το ξεβόλεμα δεν το επιθυμεί κανείς.
        Ε, μετά μας φταίνε οι πολιτικοί….

        • fvasileiou 29/05/2010 στο 3:34 πμ Reply

          Συμφωνώ, Γρηγόρη, μαζί σου: Φταίνε οι πολιτικοί 😀 😀 😉

      • Μάρκο Τ 29/05/2010 στο 3:12 μμ Reply

        Στη Γαλλία, το να γίνει συγκέντρωση σε σπίτι φίλων είναι το πιο απλό πράγμα. Και δεν χρειάζονται πολλές προετοιμασίες, ένα πιάτο θα βγάλεις, άντε και ένα δεύτερο συνδευτικό, σαλάτα, το κρασί θα το φέρουν οι άλλοι (εντάξει, μπορείς και συ να ανοίξεις κανένα μπουκάλι), το γλυκό μπορείς να έχεις συνεννοηθεί να το φέρει ο άλλος, δεν είναι ντροπή.
        Εδώ, με την υπερβολή που μας διακρίνει (εντάξει, είμαστε πληθωρικοί μεσογειακοί, αλλά μήπως υπερβάλλουμε ενίοτε), το να καλέσεις 5 ανθρώπους στο σπίτι συνεπάγεται μία εξουθένωση τουλάχιστον 2 ημερών για την (εργαζόμενη, επιπλέον) νοικοκυρά, αλλά και για τον άντρα. Επειδή είμαι παντρεμένος με μικρά παιδιά, το έχω ζήσει. Οργάνωσα τον Γενάρη στο σπίτι μία μάζωξη παλιών φίλων-συμφοιτητών, γύρω στα 10-12 άτομα, και οι προετοιμασίες κράτησαν τουλάχιστον 3 μέρες, για να μην πω παραπάνω. Κακή νοοτροπία.
        Το δικό μας σπίτι είναι πολύ ανοιχτό γενικά, αλλά μπορώ να πω ότι ζηλεύω το γαλλικό στυλ που υπάρχουν, ας πούμε, 2-3 φιλικά ζευγάρια και συναντιούνται συχνά μεταξύ τους στο σπίτι του ενός ή του άλλου, εναλλάξ.

        • fvasileiou 30/05/2010 στο 9:02 μμ Reply

          Μα δεν είναι μόνο γαλλικό αυτό το στιλ.
          Πριν από ένα μήνα μιλούσα με έναν νεοϋορκέζο συνάδελφο, ο οποίος έμεινε άναυδος όταν έμαθε ότι δεν διοργανώνουμε ποτέ «dinner parties». Για κείνους είναι η καθιερωμένη διασκέδαση: Δύο ή τρεις φορές την εβδομάδα -ίσως και πιο συχνά- θα συναντηθούν σε κάποιο σπίτι για φαγητό, συζήτηση, παρεούλα. Το τραγικό με μας είναι ότι ακόμα και τις γιορτές μας, που ανοίγαμε τα σπίτια μας και δεχόμασταν κόσμο, τώρα προτιμούμε να κερνάμε ένα μπουκάλι ποτό σε κάποιο μπαρ τους 5-6 κολλητούς μας. Αντικοινωνικότητα, που την βλέπεις σε όλες τις εκφάνσεις του βίου.

          • Σοφία 13/06/2010 στο 10:52 μμ Reply

            Εγώ δεν το βλέπω έτσι, δηλαδή ως αντικοινωνικότητα. Αυτά είναι μόδες και επίσης έχουν να κάνουν με το πόσο κοστίζει μια έξοδος και τι προσφέρει. Π.χ. στην Ελλάδα μπορείς πολύ εύκολα να βρεις μια ωραία ταβέρνα ή ένα μπαρ όπου μπορείς να περάσεις καλά χωρίς να ξηλωθείς, γιατί οι τιμές είναι λογικές και δεν αναγκάζεσαι να έχεις συνέχεια φαγητό ή ποτό μπροστά σου για να μην σε διώξουν από το μαγαζί. Οπότε γιατί να καλέσεις κόσμο στο σπίτι και να ταλαιπωρήσαι; Αφού έξω περνάς καλύτερα. Άσε που στην Ελλάδα οι παρέες συνήθως είναι μεγάλες, ενώ στην Αγγλία τουλάχιστον είναι πολύ σπάνιο να δεις πάνω από 3 ζευγάρια στο ίδιο τραπέζι.

            Για το Παρίσι δεν ξέρω τι ισχύει, πάντως στο Λονδίνο ο βασικός λόγος που μαζευόμαστε στα σπίτια ή πάμε για πικ νικ αντί να βγαίνουμε έξω είναι επειδή το έξω κοστίζει πανάκριβα. Δεν ξέρω αν θα με πιστέψεις, αλλά ειδικά τώρα με την οικονομική κρίση, το έξω έχει κοπεί μαχαίρι. Με τις φίλες μου έχουμε να βγούμε για φαγητό πάνω από 1 χρόνο. Κι επειδή μαζευόμαστε συνέχεια στα σπίτια, έχουμε γίνει πιο κουλ στις ετοιμασίες, καθότι δεν γίνεται να ετοιμάζεσαι 3 μέρες την εβδομάδα για να δεχτείς κόσμο ένα βράδυ, και το πακέτο αυτό να το τρως ΚΑΘΕ εβδομάδα.

            Όπως και να’χει, εμένα το πικ νικ σε πάρκα και γέφυρες δεν μου λέει τίποτα, προτιμώ να έχω τραπέζι, καρέκλες και άνθρωπο να με σερβίρει.

            • fvasileiou 14/06/2010 στο 7:55 μμ Reply

              Νομίζω ότι έχει σχέση σε μεγάλο βαθμό με την ηλικία. Ειλικρινά, θα μου άρεσε να βλέπω εικοσάρηδες αραχτούς στα παγκάκια να συζητάνε. Θα μου άρεσε να τους βλέπω να κάνουν πικ-νικ στην Πανεπιστημιούπολη. Με άλλα λόγια: Θα μου άρεσε να εντάξουν τους δημόσιους χώρους της πόλης ή του Πανεπιστημίου τους στην καθημερινότητά τους και στην κοινωνική ζωή.
              Αν ρωτάς, αν εγώ, στα 35 μου, αν θα μπορούσα να το κάνω αυτό σε μόνιμη βάση, θα σου έλεγα, όχι. Όπως κι εσύ προτιμώ την καρέκλα.

  7. mahler76 28/05/2010 στο 10:08 μμ Reply

    γαμώτο μου πριν δέκα χρόνια που είχα πάει δεν πήρα χαμπάρι (αν γίνονταν βέβαια τότε)

    • fvasileiou 29/05/2010 στο 3:33 πμ Reply

      Απ’ όσο ξέρω, ο κόσμος πάντα άραζε έξω. Και, για να είμαστε δίκαιοι, όχι μόνο στο Παρίσι αλλά σε όλη την Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη.

  8. kitsosmitsos 29/05/2010 στο 12:43 μμ Reply

    Παντού τα ποτάμια τους τα αναδεικνύουν. Εμείς προλάβαμε να τα μπαζώσουμε…

    • fvasileiou 30/05/2010 στο 9:07 μμ Reply

      Για να είμαστε δίκαιοι, τα μπαζωμένα είναι ρέματα κι όχι ποτάμια. Μπαζωμένα είτε από ιδιώτες παρανόμως, οπότε ας αναλάβει και το κράτος τις υποχρεώσεις του, είτε από το κράτος γιατί αυτά τα ρυάκια μεταβάλλονταν σε βάλτους-εστίες μικροβίων και ασθενειών -χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα είναι ο Ιλισός.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: