Στη Συναυλία του Dylan

Χτες στο Terra Vibe ένας από τους μεγαλύτερους μουσικούς του αιώνα μας –αν όχι ο μεγαλύτερος– επιβεβαίωσε στο κοινό τον μύθο του. Κι αυτό, όπως ξέρετε, είναι και το πιο δύσκολο.

Για δυο περίπου ώρες ο Dylan με την μπάντα του παρουσίασαν ένα πρόγραμμα με πολλά τραγούδια από τους πιο πρόσφατους δίσκους του –άλλα και σε κάποια παλιότερα, όπως το κορυφαίο Like a Rolling Stone. Έπαιξε την κιθάρα του, χάιδεψε τα πλήκτρα, τζάμαρε με την φυσαρμόνικα, ενθουσιάζοντας όσους βρεθήκαμε εκεί.

Τόσο απλά.

Δεν χρειάστηκε ούτε φιλμάκια να προβάλλονται στο βάθος, ούτε ηθοποιούς ή μπαλέτα να σουλατσάρουν στη σκηνή, ούτε σκηνογραφικές παρεμβάσεις ή σκηνοθετική βοήθεια. Μόνο η μουσική και τα λόγια του, τα τραγούδια του, ήταν αρκετά. Ένας πραγματικός θρίαμβος της λαϊκής τέχνης του τραγουδιού. Και ταυτόχρονα ο θρίαμβος ενός ανθρώπου, ο οποίος πολύ νωρίς αρνήθηκε να γίνει σύμβολο μιας γενιάς ή κάποιου κινήματος κι ακολούθησε τον επώδυνο εσωτερικό του δρόμο.

Αυτός ο Dylan, ένα κομμάτι της κοινής παγκόσμιας ιστορίας και του πολιτισμού ξεδιπλώθηκε χτες μπροστά μας σε όλου του το μεγαλείο.

Και κάτω από την μουσική του χώρεσαν κι όλες οι μικρές προσωπικές ιστορίες όσων βρεθήκαμε χτες στη Μαλακάσα.

Εμείς, για παράδειγμα, ξεκινήσαμε νωρίς απ’ την Αθήνα και φτάσαμε λίγο μετά τις 6.30 –περίπου ένα δεκάλεπτο αφότου είχαν ανοίξει οι πόρτες.

Κουβαλούσα μια σακούλα με σάντουιτς, νερά, πλαστικά ποτήρια κι ένα μπουκάλι Pinot που το έφερα απ’ το Παρίσι ειδικά γι’ αυτή την περίσταση. Τώρα, απαγορεύεται να εισάγεις αλκοόλ (και όπλα) στο Terra Vibe και ο σεκιουριτάς έχωσε την χερούκλα του μέσα στην σακούλα μου και ψαχούλεψε το περιεχόμενο. Δεν ξέρω αν έκανε στραβά μάτια ή αν πράγματι δεν το βρήκε, πάντως εμείς το κρασί το περάσαμε. Αράξαμε μπροστά απ’ τη σκηνή, ανοίξαμε το μπουκάλι, γεμίσαμε τα ποτήρια και πιάσαμε την κουβέντα: Είχαμε περίπου δυο μήνες να συναντηθούμε με την Χάλκου κι είχαμε πολλά να καλύψουμε –τι τα θέλετε; Στο τηλέφωνο μόνο τα βασικά συζητάς. Το κλείσιμο των βλεφάρων, το ζάρωμα των χειλιών, φυσικά το άγγιγμα, μένουν εκτός συνδιάλεξης.

Βρήκαμε κι άλλους φίλους και γνωστούς, τραβήξαμε φωτογραφίες, ξεφυλλίσαμε το FUCK του Λάλα, που υπήρχε παντού και γελάσαμε.

Κι όταν ξεκίνησε η συναυλία, πεταχτήκαμε όρθιοι με μάτια που πότε άνοιγαν από ενθουσιασμό, πότε μισόκλειναν από ικανοποίηση, κορμιά που ακολουθούσαν ιδρωμένα τους ρυθμούς και στόματα που συνόδευαν τη φωνή του Μεγάλου Μπομπ.

Όταν η συναυλία τελείωσε, ήμασταν παράξενα ήρεμοι. Γαλήνιοι. Καθίσαμε κάτω και μιλούσαμε μέχρι που άδειασε σχεδόν όλος ο χώρος –εκτός από το δικό μας, μόνο ένα ακόμα αυτοκίνητο είδα παρκαρισμένο όταν φεύγαμε. Ξεκινήσαμε και η Κατερίνα έκλεισε το ραδιόφωνο: Ήμασταν πλήρεις. Δεν χρειαζόμασταν άλλες μουσικές.

Advertisements

15 thoughts on “Στη Συναυλία του Dylan

  1. Dr. G. House 30/05/2010 στο 9:02 μμ Reply

    Tι πληγες ξυνεις φιλε. Σιγουρα ο μεγαλυτερος του αιωνα

    • fvasileiou 30/05/2010 στο 9:53 μμ Reply

      Το πιστεύω κι εγώ. Δεν υπάρχει ισάξιός του.

  2. bauer24 30/05/2010 στο 10:41 μμ Reply

    Όχι ΔΕΝ ζηλεύω, όχι ΔΕΝ ζηλεύω.

    ΥΓ: ΚΑΘΟΛΟΥ όμως!!! @#$%^&*!@#$%^&*

  3. zamuc 30/05/2010 στο 10:55 μμ Reply

    Κρίμα που δεν συναντηθήκαμε 🙂 Αν και εκεί που ήμουν πίσω πίσω αραχτός λίγο δύσκολο να σε πετύχω. Ωραίος ο Bob αλλά 1-2 σουξεδάκια ακόμα τα ήθελα.

    • fvasileiou 31/05/2010 στο 12:02 πμ Reply

      Μαλακία που δεν το σκεφτήκαμε. Ήταν πολλοί μπλόγκερ και θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε για να τα πούμε από κοντά. Ίσως την επομενη φορά…

      Ποιος δεν θα τα ήθελε; Αν κρατούσε 3 ωρίτσες η συναυλία, όπως πέρσι του Cohen, δεν νομίζω ότι θα είχαμε αντίρρηση.

  4. Μιχάλης Τσαντίλας 31/05/2010 στο 12:20 πμ Reply

    Ήταν πράγματι πολύ ωραία χτες βράδυ, αν και δεν βρήκα πολλούς να συμφωνούν μαζί μου… Βέβαια, θα διαφωνήσω με τις λέξεις – και με τις δύο – «μεγαλύτερος μουσικός». Προτιμώ το «ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς» – αλλά δεν θα τα χαλάσουμε εκεί… 🙂

    • fvasileiou 31/05/2010 στο 12:35 πμ Reply

      Σωστά: Ο Ντίλαν είναι πιο πολύ δημιουργός, παρά μουσικός.
      Αν το κάνουμε «ο σημαντικότερος δημιουργός στον χώρο του τραγουδιού», θα συμφωνήσουμε;

      Εγώ πάντως δεν έχω ακούσει μέχρι στιγμής κακά σχόλια για την χτεσινή συναυλία του Ντίλαν -έχω ακούσει όμως για άλλες του συναυλίες.
      Η χτεσινή πάντως ήταν η χαρά του μουσικόφιλου. Όσοι πήγαν για κάτι άλλο, πιθανόν, ναι, να μην το φχαριστήθηκαν.

  5. Μιχάλης Τσαντίλας 31/05/2010 στο 1:28 μμ Reply

    Βασικά, εγώ πάντα θεωρούσα τους Beatles κατά τι πιο επιδραστικούς και εκεί είναι όλο του πρόβλημά μου… χαχαχα! Κατά τα άλλα, νομίζω ότι αυτοί που απογοητεύτηκαν ήταν όσοι πήγαν χωρίς να έχουν προετοιμαστεί καταλλήλως για το τι επρόκειτο να παρακολουθήσουν.

    • fvasileiou 31/05/2010 στο 2:25 μμ Reply

      Δεν ξέρω αν οι Beatles ήταν πιο επιδραστικοί. Το γεγονός ότι διαλύθηκαν κι ότι ο John Lennon δολοφονήθηκε τους τοποθετεί σε ένα άλλο επίπεδο, ενώ τον Dylan τον έχεις εδώ, παρόντα, να συνεχίζει να γράφει και να ηχογραφεί και συνεπώς να τον κρίνεις και να τον επικρίνεις.

      Ξέρεις γιατί στενοχωριέμαι περισσότερο για τα αρνητικά σχόλια που άκουσες; Γιατί έτσι δικαιώνονται οι ημέτεροι, οι οποίοι αντί να κάνουν μουσική αναλώνονται σε fake υπερπαραγωγές και συναυλίες-γεγονότα.

  6. Belbo 31/05/2010 στο 1:29 μμ Reply

    Συμφωνώ Φώτη, κατέγραψες αυτό που ένοιωσα κι εγώ: δέν είναι επικοινωνιακός αλλά δε μου έλειψε, μου άρεσε το πάθος του πάνω απ΄ όλα (μην ξεχνάμε ότι είναι 70), μια συναυλία που δε θα ξεχάσω…

    • fvasileiou 31/05/2010 στο 2:26 μμ Reply

      Μα πώς να την ξεχάσουμε, αγαπητέ μου φίλε;
      Τέτοιες βραδιές σημαδεύουν τις καρδιές μας και αποτελούν και μπούσουλα της κρίσης και του γούστου μας.

  7. Αναστασια 31/05/2010 στο 11:12 μμ Reply

    Είπα να μη σχολιάσω τίποτα, ετσι κι αλλιώς στη συναυλία δυστυχώς δεν ήμουν, πάλι καλά που διαβασα ό,τι γραψατε όσοι τυχεροί πήγατε, αλλά δεν άντεξα να μην παρω θεση-μη χασω!- για το φλεγον θεμα της επιδραστικότητας. Beatles, για πολλούς λόγους, τι να κάνω, σπουδαιος, σπουδαιότατος ο Ντύλαν, αλλα χωρίς τα σκαθαρια δεν ξερω πώς θα ήταν η μουσική σήμερα,
    (για να πω την αλήθεια, ήθελα να πω γενικά, όχι μόνο η μουσική, αλλα δεν το ….λεω, να μη πείτε υπερβολική, χαχαχα)
    χαιρετισμούς απο θεσσαλονίκη

    • fvasileiou 01/06/2010 στο 1:13 πμ Reply

      Προσωπικά έχω έναν μεγάλο σεβασμό για τους Beatles, αλλά ο Dylan με αγγίζει πολύ περισσότερο. Και μετά ο Cohen.
      Αλλά ξέρεις κάτι; Αυτές είναι χαρούμενες διαφωνίες, γιατί κι εγώ αναγνωρίζω την αξία των Beatles κι εσύ του Μεγάλου Μπ. Η συζήτηση δηλαδή και η ανταλλαγή επιχειρημάτων μας πλουτίζει και διευρύνει τους ορίζοντές μας.

  8. Αναστασια 01/06/2010 στο 8:50 πμ Reply

    «Χαρούμενες διαφωνίες», μια χαρα το είπες, έτσι είναι. Μακάρι να ήταν όλες έτσι, εδώ που τα λέμε.
    Χαρηκα για τη γνωριμία,
    καλημέρα!

    • fvasileiou 01/06/2010 στο 10:17 πμ Reply

      Καλημέρα, Αναστασία!
      Ελπίζω τώρα που γνωριστήκαμε να τα λέμε πιο συχνά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: