Το τέλος της μικρής μας χώρας

Δεν πέρασαν καλά-καλά δυο μήνες από την προσφυγή μας στο ΔΝΤ και τα μέτρα που πήρε η Κυβέρνηση αποδεικνύονται αναποτελεσματικά:

Με εξαίρεση την μείωση του ελλείμματος, που κι αυτή συζητήσιμη είναι, όλοι οι άλλοι στόχοι είναι άπιαστοι: Τα έσοδα του κράτους έχουν βυθιστεί, ενώ τα έξοδα, παρά τις μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις ,εκτοξεύτηκαν τους τελευταίους μήνες.

Είναι πλέον βέβαιο ότι το φθινόπωρο, με τα γενέθλια της κυβέρνησης, νέα σκληρά μέτρα θα ληφθούν –κι αυτό είναι το πιο ευνοϊκό σενάριο. Το άλλο, που κάποιοι ειδικοί θεωρούν ως το πιο πιθανό, είναι η ολοκληρωτική κατάρρευση της χώρας, έξοδος από την Ευρωζώνη και κήρυξη χρεωκοπίας.

Έχουμε κάθε λόγο εμείς οι πολίτες να είμαστε ανήσυχοι ή, πιο σωστά, τρομοκρατημένοι. Σε αυτή τη φάση κανένας δεν μπορεί και δεν μας εγγυάται τίποτα. Κάθε μέρα που περνάει δεσμεύσεις, υποσχέσεις, στόχοι, κεκτημένα φαντάζουν όλα τραγικά ψεύτικα.

Αλλά τούτη τη φορά η κατάρρευση φαίνεται ότι δεν απειλεί μόνο εμάς, αλλά και τους πιο πάνω. Γι’ αυτό και το τελευταίο διάστημα η οικονομική εξουσία, όπως εκφράζεται μέσω των ΜΜΕ, και η πολιτική ελίτ έχουν θέσει σε λειτουργία –με σπασμωδικές κινήσεις είναι η αλήθεια– το έσχατο μέσο διάσωσής τους:

Την «Κάθαρση».

Πετάνε την σαβούρα, τους έτσι κι αλλιώς καμένους, τους πλέον αδύνατους κρίκους, μπας και διασώσουν την βάρκα τους.

Έτσι, ο πρώην υπουργός Μαντέλης μπορεί να δικαστεί για μια ψιλομίζα. Για τον Πρωθυπουργό όμως που τον τοποθέτησε στο υπουργείο αποκεφαλίζοντας εν μια νυκτί και χωρίς προφανή αιτία τον προκάτοχό του, δεν ακούσαμε κουβέντα. Ούτε φυσικά για όσους παρουσίαζαν τότε τον κ. Μαντέλη ως παράδειγμα εκσυγχρονιστή υπουργού.

Ακόμα πιο χοντρό είναι το παιχνίδι με τον κ. Άκη: Και μόνο το γεγονός ότι τα περί του σπιτιού του τα αποκάλυψαν την ίδια Κυριακή δυο καλές εφημερίδες – αρχιτέκτονες της πρόσφατης νίκης του κ. ΓΑΠ και στυλοβάτες της εξουσίας του, η Καθημερινή και το Πρώτο Θέμα, δείχνει το παιχνίδι που παίζεται γύρω από το πολιτικό κουφάρι του πρώην Γραμματέα του Πασόκ.

Στο παιχνίδι της «Κάθαρσης» συμμετέχει κι ο πρώην συγκάτοικος (roommate) του κυρίου ΓΑΠ και νυν αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως, ο κ. Α. Σαμαράς:

Στο κόμμα του κ. Σαμαρά η «Κάθαρση» χρησιμοποιείται για να εξοντωθούν οι επικίνδυνοι εσωκομματικοί πόλοι: Οι διαρροές περί χορηγίας της Siemens στην αθλητική ομοσπονδία που προεδρεύει ο σύζυγος της κας Μπακογιάννη εκεί αποσκοπούν.

Αν με ρωτάτε, φυσικά και θέλω να τιμωρηθούν όσοι λαδώθηκαν, όσοι χρησιμοποίησαν την εξουσία που τους έδωσε ο λαός για ίδιον όφελος.

Αλλά πώς να το κάνουμε:

Τα μάρκα του Μαντέλη, τα σπίτια του Άκη και οι χορηγίες του Κούβελου δεν ευθύνονται ούτε για την προσφυγή στο ΔΝΤ, ούτε για την πιθανή πτώχευση.

Άλλοι είναι οι ένοχοι.

Τα ονόματα που πέφτουν στο τραπέζι είναι στάχτη στα μάτια για να ξεφύγουν όσοι φέρουν την κύρια ευθύνη όσων συνέβησαν το τελευταίο πεντάμηνο.

Ακόμα και το σύνθημα «πού πήγαν τα λεφτά» που ρίχνουν οι τηλεοράσεις, αν και ακούγεται εύλογο, είναι παραπλανητικό και μας απομακρύνει από την ουσία.

Διότι, αν το θέμα ήταν ένας ή δύο ή πέντε-δέκα που κλέψανε, τότε εύκολα θα λύναμε τον κόμπο: Δίκες, καταδίκες, κατασχέσεις και τέρμα.

Όμως το βασικό πρόβλημα είναι η νοοτροπία που καλλιεργήθηκε τα τελευταία 30 χρόνια – ο μύθος με τον οποίο ανατραφήκαμε και ζήσαμε και ψηφίσαμε και στηρίξαμε τις ζωές μας: Τα μέτρα που ζητά το ΔΝΤ και παίρνει η Κυβέρνηση του Πρωθυπουργού ΓΑΠ αυτό δείχνουν. Γι’ αυτό χρειάζεται μαχαίρι, που θα κόψει τον δεσμό, να χυθεί αίμα.

Νομίζω, πάντως, πως αν κάτι μπορούμε να αποκομίσουμε από τον θόρυβο που δημιουργείται γύρω από κάποια πρόσωπα τον τελευταίο καιρό, είναι να διαπιστώσουμε ποιοι είναι εκείνοι που τον προκαλούν. Ποιοι φωνάζουν πιο δυνατά. Ποιοι σηκώνουν την περισσότερη σκόνη.

Και να τους θυμόμαστε αύριο.

Advertisements

20 thoughts on “Το τέλος της μικρής μας χώρας

  1. Κατερίνα 06/06/2010 στο 7:56 μμ Reply

    Συμφωνώ απόλυτα.. Δυστυχώς, καμιά ελπίδα δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα.. Αφού μας «εκπαίδευσαν» σε ένα διαρκές παιχνίδι εύκολου πλουτισμού, ιδιαίτερα την τελευταία δεκαετία (χρηματιστήριο, δάνεια, υπερκαταναλωτισμός, νοοτροπία νεοπλουτισμού, αδιαφορία για τα πολιτικά δρώμενα, ανυπαρξία κοινωνικής συνείδησης και τελική απαξίωση του συνδικαλισμού), τώρα μας ξεπληρώνουν.. Καλά να πάθουμε.. Ο καθένας ζούσε επί πιστώσει! Μια ολόκληρη χώρα ζούσε έτσι επί δεκαετίες, αλλά ο καθένας φρόντιζε τα της οικείας του.. Εθιστήκαμε σε μια αδηφάγα συμπεριφορά η ποία ποτέ και με κανέναν τρόπο δεν θα οδηγούσε κάπου. Και τώρα κλαίμε όλοι μαζί: Αθώοι και ένοχοι.. Κι αυτό που με πειράζει πιο πολύ είναι πως, αν και δεν συνέπραξα ποτέ σ΄αυτή την εθνική απάτη και κατρακύλα, αν και υπήρξα αφοπλιστικά έντιμη και συνεπής, καλούμαι να βιώσω το αποτέλεσμα και να καταστραφώ ολοκληρωτικά, μόνο και μόνο επειδή η φωνή μου ποτέ δεν μπόρεσε να ακουστεί και να γίνει σεβαστή και δεν μπόρεσα να ανατρέψω την επερχόμενη καταστροφή.. Και τι μπορούσα να κάνω, όταν η διεφθαρμένη χώρα μου, όταν οι ανέντιμοι και βολεμένοι, με ειρωνεύονταν και με ποδοπατούσαν προσπερνώντας και γελώντας;;; Ποιος θα μου δώσει τα όνειρά μου πίσω; Τα όνειρά μου και οι κόποι μου είναι δικά μου αποκτήματα! Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μου τα πάρει! (Είμαι υποαπασχολούμενη και υποαμειβόμενη Γιατρός Ακτινολόγος, αθεράπευτα ανόητη και ρομαντική για μιαν Ελλάδα, που αλλιώς την ονειρευτήκαμε και εντίμως την υπηρετήσαμε και τώρα μας σκοτώνει για κάποια δις. . Και είμαστε πολλοί τέτοιοι και διαφέρουμε σημαντικά από τους καλοβολεμένους φοροφυγάδες του Κολωνακίου..)

    • fvasileiou 06/06/2010 στο 8:37 μμ Reply

      Κατερίνα, καλώς μας ήρθες.
      Είναι, το ξέρεις, παράπονο πολλών συμπολιτών μας αυτό που εκφράζεις: Άνθρωποι που ουδέποτε, υπό οιεσδήποτε συνθήκες και υπό καμιά έννοια δεν βολεύτηκαν, ούτε συμμετείχαν στο πάρτι, καλούνται τώρα να πληρώσουν -και, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, το αντίτιμο για αυτούς είναι πιο βαρύ, αφού ούτε αδήλωτα έχουν, ούτε μαύρα πήραν.
      Δυστυχώς όμως αυτό είναι το αντίτιμο της Δημοκρατίας…

    • παναγιώτης 07/06/2010 στο 1:16 μμ Reply

      «Και τι μπορούσα να κάνω, όταν η διεφθαρμένη χώρα μου, όταν οι ανέντιμοι και βολεμένοι, με ειρωνεύονταν και με ποδοπατούσαν προσπερνώντας και γελώντας;;;»
      Κατερίνα το έχω νιώσει και εγώ αυτό στο πετσί μου όσο δεν πάει…όπως φαντάζομαι και τόσοι άλλοι!!!
      ε..λοιπόν, όταν όλοι εμείς αποφασίσουμε να αρχίσουμε να μιλάμε, για το οτι ένοχοι και αθώοι ριχτήκαμε στην ίδια αρένα, παντού και πάντοτε, δυνατά όμως και χωρίς φανφαροκορώνες, τότε κάτι θα αρχίσει να αλλάζει!

  2. Κατερίνα 06/06/2010 στο 8:40 μμ Reply

    Δεν αντέχεται η αδικία.. Ειδικά, για την τρίτη ηλικία.. Άσε μας εμάς.. Εκείνοι, τι θα κάνουν;;;
    Καλώς σας βρήκα..

    • fvasileiou 06/06/2010 στο 9:05 μμ Reply

      Δυο γενιές πάνε χαμένες: Οι πιο μεγάλοι, αλλά και οι νεώτεροι, που τους κόβονται τα φτερά στο ξεκίνημα…

  3. cacofonix 06/06/2010 στο 8:45 μμ Reply

    Έχουμε μπλέξει σε μια απέραντη αλλά ταυτόχρονα κι ατελέσφορη σκανδαλολογία.

    Από τη μια ομολογούν υπουργού ότι «τα άρπαξαν» και στοχευμένα ασχολούμαστε με email ιδιωτών, από ην άλλη το σχέδιο για την οικονομία που μας έταξε ο ΓΑΜαΠ είναι σε πλήρη εξέλιξη διάλυσης της οικονομίας.

    Και το κόμμα της φαιρδάς πορτοκαλέας του έτερου συναπόφοιτου διαγκωνίζεται με τον Καρατζαφέρη για τα αριστεροδέξια του κόμματός του.

    Κι η αριστερά θνήσκει διασπώμενη…

    • fvasileiou 06/06/2010 στο 9:11 μμ Reply

      Μπαίνω στον πειρασμό να ρωτήσω:
      Ποιο απ’ όλα τα σχέδια που μας υποσχέθηκε ο ΓΑΠ; Το προεκλογικό; Το πριν των Χριστουγέννων; Το μετά την ψήφιση του προϋπολογισμού; Το του διαγγέλματος; Το μετά την προσφυγή στο ΔΝΤ;
      Αλλά τι σημασία έχει πια;
      Έτσι κι αλλιώς έχει αποδειχτεί ότι το μόνο σχέδιο που είχαν καταστρώσει ήταν, αφού κερδίσουν με οποιοδήποτε κόστος την εξουσία, να την παραδώσουν στο ΔΝΤ.

      Όσο για το κόμμα του roommate και την αριστερά δεν έχω να πω τίποτα περισσότερο: Βαριέμαι αφόρητα.

    • Μάρκο Τ 08/06/2010 στο 8:45 μμ Reply

      H Αριστερά, τέτοια που είναι, καλά θα κάνει να αποθνήξει, διασπώμενη ή μη, λίγη σημασία έχει. Ο ανέξοδος ακτιβισμός της πλέον έχει μεταβληθεί σε καρκίνωμα της κοινωνικής ζωής. Χώρια που εξυπηρετεί και διάφορα περίεργα συμφέροντα…

  4. kitsosmitsos 06/06/2010 στο 10:39 μμ Reply

    Τα νέα μέτρα αναμένονται από Σεπτέμβρη. Το ερώτημα είναι ποια τελικά θα είναι αυτά. Νομίζω ότι έχουν κόψει ό,τι μπορούν να κόψουν από μισθωτούς-συνταξιούχους. Τα έσοδα από ΦΠΑ θα έπρεπε να έχουν αυξηθεί, αλλά δεν έχουν εισπραχθεί! Μπορεί να πει κανείς γιατί; Κάποιοι συνεχίζουν να μην δουλεύουν, έτσι φαίνεται. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν έχουν καταλάβει ότι κρεμόμαστε με το ένα δάχτυλο από τον γκρεμό, τι άλλο να πει κανείς.
    Και πλέον δεν πιστεύω ότι φταίνε μόνο οι πολιτικοί. Τα ενδιάμεσα στρώματα είναι που φταίνε αυτή τη στιγμή. Οι εφοριακοί που συνεχίζουν να μην εισπράττουν, οι υπάλληλοι του ΥπΟικ που έχουν κατεβάσει τα μολύβια επειδή είναι «θυμωμένοι», οι επιχειρηματίες που συνεχίζουν να μην αποδίδουν τον ΦΠΑ και τις λοιπές εισφορές… Τι να πει κανείς μετά από αυτό…

    • fvasileiou 07/06/2010 στο 11:19 πμ Reply

      Μα τι ΦΠΑ να εισπράξουν, όταν η κατανάλωση έχει πέσει και συνεχίζει να πέφτει;
      Έκανα μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας την περασμένη εβδομάδα και δεν υπήρξε πιο καταθλιπτική εμπειρία στη ζωή μου: Καταστήματα που μέχρι πριν από πέντε μήνες ήταν γεμάτα κόσμο, τώρα ήταν άδεια. Κι εννοώ κυριολεκτικά άδεια.
      Συνεπώς, ποιους να πιέσουν και πώς;
      Και -πιο σημαντικό ίσως: Ποιοι να πιέσουν και με τι αξιοπιστία;

  5. hfaistiwnas 07/06/2010 στο 12:20 πμ Reply

    Συμφωνώ, ελπίζω να φτάσουν και εκεί που πρέπει, δηλαδή στα ψηλά, και μετά όλα από την αρχή, μια νέα αρχή.. (το αισιόδοξο σενάριο…)

    • fvasileiou 07/06/2010 στο 11:19 πμ Reply

      Πράγματι, αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο.
      Ποιοι το πιστεύουν; Ποιοι, έστω, το ελπίζουν;

  6. γρηγόρης στ. 07/06/2010 στο 9:21 πμ Reply

    Σε τέτοιες περιπτώσεις ή θα έλθει στο προσκήνιο κάποιο «εθνικό» [;] θέμα ή η κάθαρση. Παλιό έργο και χιλιοπαιγμένο.
    Τώρα ανακαλύφθηκε πως κάποιοι ήταν «ανήθικοι», ενώ όσο ήταν σε καίρια πόστα και εξυπηρετούσαν συγκεκριμένα συμφέροντα ήταν «αμέμπτου ηθικής»;
    Αλλά οι συμβάσεις έργου, ακόμα και στις καθαρίστριες, κάποτε τελειώνουν και ανανεώνονται αν το αποφασίσει ο εργοδότης. Και εργοδότης είμαστε όλοι εμείς και εκεί είναι η μόνη συλλογική μας ευθύνη: θα τους ανανεώσουμε τις συμβάσεις τους;

    • fvasileiou 07/06/2010 στο 11:22 πμ Reply

      Να προσθέσω κι ένα ακόμα ερώτημα:
      Πως υπηρετούσαν αυτοί οι ανήθικοι με τις πολιτικές τους τούς αμέμπτου ηθικής προϊσταμένους τους;
      Ηθικά; Τότε γιατί τους κατηγορούμε;
      Ανήθικα; Τότε οι αμέμπτου ηθικής γιατί δεν τους κλωτσοπετούσαν;

  7. stakon 07/06/2010 στο 11:52 πμ Reply

    Νομίζω πως η συμφωνία μου στα γραπτά σου είναι αυτονόητη

    • fvasileiou 07/06/2010 στο 12:32 μμ Reply

      Ευχαριστώ για το friendfeed

  8. lt.aldo raine 07/06/2010 στο 9:29 μμ Reply

    ποιον φθινόπωρο…δεν θα προλάβουμε να βγάλουμε το καλοκαίρι και θα μας μπιπ.

    κάτι άκουσα και για διπλό νόμισμα μέσα στο καλοκαίρι…αλλα δεν ξέρω κατά ποσο αληθεύει αυτό.

    • fvasileiou 07/06/2010 στο 11:25 μμ Reply

      Ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του και το παρουσιάζει σαν την απόλυτη αλήθεια -δύσκολα βγάζεις άκρη.
      Μέσα στο καλοκαίρι δεν φαίνεται ότι θα παρθούν νέα μέτρα – οι βολές των ελεγκτών ήταν προειδοποιητικές. Όταν περάσει όμως και αυτό το τρίμηνο…

  9. Μάρκο Τ 08/06/2010 στο 8:43 μμ Reply

    Τον Δεκέμβριο θα παιχτούν δράματα και το εννοώ: Οι Εφορείες κλείνουν τα βιβλία, τα μαγαζιά θα πιάσουν πάτο, γιατί ο κόσμος δεν αγοράζει…
    Η δεύτερη αύξηση της τιμής της βενζίνης που σχεδιάζουν είναι έγκλημα. Η μόνη τους ελπίδα είναι οι…Αλβανοί και, κυρίως, οι Πακιστανοί που θα τους πολιτογραφήσουν μαζικά.

    Η κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου έχει δύο βασικά χαρακτηριστικά:
    Το πρώτο είναι η ανικανότητά της, που ξεκινά από την τραγική ανεπάρκεια του Πρωθυπουργού. Αλήθεια, αυτό τον άνθρωπο θα τον εμπιστευόσασταν να διοικήσει μία μικρή επιχείρησή σας; Σας φαίνεται άτομο συγκροτημένο;
    Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι η ιδεοληψία της, με έμφαση στην «πολυπολιτισμικότητα». Και αυτό το χαρακτηριστικό εκπορεύεται απο τον αρχηγό της.

    Το ΠΑΣΟΚ έχει μεταλλαχθεί από ένα λαϊκίστικο τριτοκοσμικό μόρφωμα με εθνικιστικά στοιχεία (εποχή Ανδρέα) σε ένα κόμμα της Νέας Αριστεράς του τύπου «αριστερή πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ». Οταν πλέον κλείσει τον κύκλο του ως κόμμα, και μάλλον αυτό φαίνεται να συμβαίνει μετά την πτώση του τωρινού αρχηγού του, που θα είναι υποψιάζομαι θεαματική, αναρωτιέμαι ποια θα είναι η ιδεολογική του παρακαταθήκη; Ο αμοραλισμός;

    • fvasileiou 08/06/2010 στο 8:55 μμ Reply

      Δεν νομίζω ότι φιλοδοξούν να αφήσουν κάποια ιδεολογική παρακαταθήκη. Και δεν μπορώ να φανταστώ τον τωρινό αρχηγό (τους τωρινούς αρχηγούς μάλλον) να είναι θεαματικοί ούτε καν στην πτώση τους. Εδώ η πτώση ολόκληρης χώρας δεν είχε τίποτα το εντυπωσιακό.

      Για τον κ. Γ. Α. Παπανδρέου δεν έχω να πω τίποτα: Μας ήταν παλιός γνώριμος / Κυβερνάει με τον τρόπο που όλοι περιμέναμε ότι θα κυβερνάει / Οι εμμονές του -οι προτεραιότητες, για τους φίλους- μας ήταν επίσης γνωστές. Ό,τι είχα να πω, το είπα προεκλογικά, οπότε είχε και μια σημασία. Ο κυρίαρχος λαός όμως αποφάσισε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: