Συζητώντας για το αύριο

Τα κανάλια δεν το είπαν, αλλά το γεγονός συνέβη και είναι ενδεικτικό του τι θα επακολουθήσει:

Όταν η Μ. Φαραντούρη καλωσόρισε τον Πρωθυπουργό στο Ηρώδειο, οι 3.000 θεατές της συναυλίας τον γιουχάρανε.

Προσπερνώ το εύλογο ερώτημα, ποιον περίμεναν να δουν σε συναυλία της συγκεκριμένης τραγουδίστριας οι θεατές και υπογραμμίζω το γεγονός:

Οχτώ μήνες μετά τις εκλογές και την πανηγυρική νίκη του, κι ενώ οι δημοσκοπήσεις –και η κοινή εμπειρία– τον θέλουν να παίζει μόνος του, ο Πρωθυπουργός ΓΑΠ αποδοκιμάζεται έντονα στις δημόσιες εμφανίσεις του.

Τελικά, η εμπειρία μας αποκαλύπτει κάτι που τα νούμερα των δημοσκοπήσεων δεν μας το λένε. Τουλάχιστον εκείνα που εμείς βλέπουμε.

Και η εμπειρία αυτή λέει ότι στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν, είτε τον προσεχή Νοέμβριο, είτε στο τέλος της τετραετίας, τα νυν κόμματα και οι νυν πολιτικοί θα πάρουν από τον λαό τον πούλο.

Όσες εξεταστικές κι αν συγκροτήσουν, όσες προανακριτικές κι αν αποφασίσουν, όσες κομματικές ιδιότητες κι αν αναστείλουν, όσο κι αν ορκιστούν για την ατομική τους ακεραιότητα, δεν υπάρχει περίπτωση να μην καταποντιστούν. Η τσέπη δεν γεμίζει με την λάσπη που πετάνε εδώ κι εκεί και ο 13ος μισθός δεν αντικαθίσταται με την αποκήρυξη του κακού κ. Άκη.

Προσωπικά, υπολογίζω τον κ. ΓΑΠ να παίρνει γύρω στο 30% και τον κ. Σαμαρά γύρω στο 20. Αλλά μην ανησυχείτε: Είναι ακόμα νωρίς, ο ΓΑΠ πρέπει να κυβερνάει ανάμεσα στα ταξίδια του (διαβάσατε το πρόγραμμα που έχει τον Ιούνιο;) κι ο Σαμαράς συνέδριο επανίδρυσης μπροστά του. Το οποίον σημαίνει ότι μπορούν να πέσουν κι άλλο. Πιθανότατα δε ν’ αλλάξουν και σειρά –σιγά τα ωά.

Ξέρω ότι πολλοί χαίρονται μ’ αυτή την προοπτική. Πολλοί πιστεύουν ότι μια τέτοια εξέλιξη θα είναι η εκδίκηση των πολιτών. Μια ευκαιρία για καινούργια ξεκινήματα. Η αφετηρία νέων θριάμβων.

Μακάρι!

Αλλά, όπως όλοι καλά ξέρουμε, ένα τέτοιο σενάριο το μαγειρεύουν εδώ και χρόνια οι νταβατζήδες της πολιτικής και της σκέψης και των απόψεών μας. Προπαγανδίζεται δε με πάθος από Συγκροτήματα Τύπου με τόσο εκ διαμέτρου αντίθετα (;) συμφέροντα, όσο του ΔΟΛ και της Καθημερινής.

Μια κυβέρνηση συνεργασίας, ένας μεγάλος συνασπισμός, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, με τις δεδομένες σχέσεις οικονομικής εξουσίας – ΜΜΕ – πολιτικής, που όλοι λίγο-πολύ ξέρουμε, θα προωθούσε πολιτικές που θα εξυπηρετούσαν μόνο τα 2-3 μεγάλα οικονομικά τζάκια – οι πολίτες μόνο από σπόντα θα ωφελούνταν.

Ξέρω ότι πολλοί ονειρεύονται την Τρίτη Λύση. Ένα νέο και άφθαρτο (sic) άνθρωπο, που θα διεκδικήσει την εξουσία και θα την κερδίσει και θα νοικοκυρέψει το κράτος και θα αποδώσει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.

Όμως η ίδια η δομή του πολιτικού μας συστήματος (ανίσχυρος Πρόεδρος της Δημοκρατίας / Πρωθυπουργός – έρμαιο της κοινοβουλευτικής του ομάδας κι όχι του Λαού / Δικαιοσύνη εξαρτημένη από τον εκάστοτε Υπουργό, ΜΜΕ που δεν ελέγχονται από κανέναν και δεν λογοδοτούν πουθενά), ουσιαστικά απαγορεύει μια τέτοια εξέλιξη.

Καμιά φορά νομίζω ότι η μοίρα της Ελλάδας θα ήταν εντελώς διαφορετική σήμερα, αν αντί για την Πρωθυπουργική Δημοκρατία είχαμε Προεδρική, όπως οι ΗΠΑ ή η Γαλλία.

Δεν ξέρω, αλλά κοιτώντας τι έχουμε και τι δεν έχουμε, η πιο ουτοπική λύση μου μοιάζει και η πιο ρεαλιστική:

Αναγέννηση των κομμάτων –των παρατάξεων, αν θέλετε– με μια νέα δυναμική στην κοινωνία. Παράκαμψη, ανατροπή των παλιών τοτέμ και ταμπού και ανάδειξη νέων αξιών και στόχων.

…αλλά το μεγάλο ερωτηματικό σε αυτό, όπως και στα προηγούμενα, η μεταβλητή «Χ», είναι ακριβώς η κοινωνία.

Advertisements

6 thoughts on “Συζητώντας για το αύριο

  1. Citro 08/06/2010 στο 8:00 μμ Reply

    Χα, μου άρεσε το italic «Νούμερα» – γιατί φυσικά το πρόβλημα δεν είναι τα ίδια τα νούμερα, αλλά τα *νούμερα* που τα ερμηνεύουν.

    Όσο για την ιστορία με τον κύριο Άκη.. πολύ παλιά ξινά σταφύλια. Αν έχει κανείς μαγκιά, ας κάνει κάτι ανάλογο με τον «κύριο Άκη» του σήμερα. Αστείο ε;
    Όχι, τραγικό είναι: αυτοί που δεν σηκωναν μυγα στο σπαθι τους *τοτε* για τον Ακη και τον «ικανο διαχειριστη Σημιτη» ειναι οι πρωτοι που σκιζουν τα καλσον τους τωρα και αυριο θα γιουχαρουν τον ΓΑΠ η τον Α η την Β..

    Ακριβως το μεγάλο ερωτηματικό που λες Φωτη..

    • fvasileiou 08/06/2010 στο 8:07 μμ Reply

      Να κάτι που θα ήθελα να μετρήσουν οι δημοσκόποι: Πόσοι και ποιοι μασάνε την ιστορία του κ. Άκη, αλλά δεν ελπίζω ότι θα την δω ποτέ.

  2. hfaistiwnas 08/06/2010 στο 8:59 μμ Reply

    Ναι η κοινωνία είναι απρόβλεπτη.
    Δεν ξέρω τι περιμένουν με μια ακόμη αναμέτρηση στις κάλπες, θα το δούμε λείαν συντόμως..

    • fvasileiou 08/06/2010 στο 9:08 μμ Reply

      Απρόβλεπτη μέσα στην κοινοτοπία της βέβαια…

  3. γρηγόρης στ. 09/06/2010 στο 9:42 πμ Reply

    Φώτη, τα συγκροτήματα, διαφέρουν πλέον μόνο στις προσφορές των κυριακάτικων εκδόσεων. Η τιμή παραμένει όμως η ίδια, όποιο φύλλο κι αν αγοράσεις.
    Κατ’ αναλογία της πολιτικής σκηνής και των επιλογών του αναγνωστικού κοινού.

    • fvasileiou 09/06/2010 στο 11:47 πμ Reply

      Η τιμή είναι σαν τα ρεπορτάζ: Ίδια. Οι προσφορές σαν την αρθρογραφία: Αλλού λίγο καλλίτερη, αλλού λίγο χειρότερη -σαν να λέμε άλλοι δίνουν ντοκιμαντέρ με ζώα κι άλλος την σειρά του Harry Potter.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: