The Goonies (25 χρόνια μετά…)

Το 1985 πήγαινα Δ΄ Δημοτικού, ξεκίνησα να μαθαίνω αγγλικά και η αγάπη μου για τον κινηματογράφο οριστικοποιήθηκε μ’ ένα βαθύ κι ανεξίτηλο σημάδι. Βλέπετε εκείνη τη χρονιά παίχτηκαν στα σινεμά δυο ταινίες, οι οποίες έγραψαν στη συνείδηση την δική μου, των συνομηλίκων μου και των λίγο μεγαλύτερων: Το Back to the Future του R. Zemeckis και το The Goonies του R. Donner -και οι δυο ταινίες είχαν ως executive producer τον St. Spielberg.


Η ιστορία του The Goonies είναι του St. Spielberg και το σενάριο του Chris Colombus. Με δυο λόγια:

Οι Goonies είναι μια παρέα παιδιών, που κινδυνεύουν να χάσουν τα υποθηκευμένα σπίτια τους, γιατί μια μεγάλη εταιρία θέλει να κατασκευάσει εκεί κάποιο Club  για πλούσιους. Σε μια παλιά σοφίτα όμως ανακαλύπτουν τον χάρτη ενός πειρατή και ξεκινούν για την μεγάλη περιπέτεια.

Εκείνη την περίοδο οι ιστορίες με κρυμμένους θησαυρούς και μυστικά σπήλαια είχαν μεγάλη πέραση -σήμερα το ίδιο γίνεται με τα κόμιξ. Δεν ήταν μόνο το The Goonies. Θυμηθείτε το Romancing Stone του Zemeckis με M. Douglas και Κ. Turner ή τις ταινίες με τον Alan Quorteman (μάλιστα το King’s Solomon’s Mines παίχτηκε τότε, το 1985!!!) Ταινίες-κλώνοι του Indiana Jones -ναι- αλλά το The Goonies ξεχώριζε

Η ταινία τα έχει όλα: Από κριτική για την συμπίεση της μεσαίας τάξης μέχρι σωματική κωμωδία κι από κινηματογραφοφιλικές αναφορές στο παλαιότερο και νεώτερο Χόλιγουντ μέχρι -φυσικά- πειρατική περιπέτεια.

Αλλά το βασικότερο στοιχείο της είναι το άνοιγμα στο όνειρο που προσέφερε σε μας, τα παιδιά.

Φυσικά, ο κινηματογράφος -όπως και τα βιβλία, άλλωστε- είναι ρωγμές για να μπαίνεις σε άλλους κόσμους, να ζεις άλλες ζωές, να συμμετέχεις σε μεγάλες εξωτικές περιπέτειες, το The Goonies όμως έφερνε την περιπέτεια και τον εξωτισμό στην πίσω αυλή μας. Στην οθόνη βλέπαμε παιδιά λίγο-πολύ σαν και μας, με οικογένειες λίγο-πολύ σαν τις δικές μας, με προβλήματα σαν τα δικά μας, να ζούνε την μεγάλη περιπέτεια δυο βήματα έξω από το σπίτι τους.

Είναι αδύνατο να περιγράψω τις δονήσεις που μας προκάλεσε όλο αυτό. Θυμάμαι πως περιπλανιόμασταν στο δασάκι του Νησιού της Παμβώτιδας ή στο άλσος της Περιβλέπτου με φίλους αναζητώντας και μεις την μεγάλη περιπέτεια. Φαντάζομαι κάπως έτσι θα ένιωθαν οι πιτσιρικάδες εκατό χρόνια πριν, όταν διάβαζαν τον Τομ Σώγιερ ή το Νησί των Θησαυρών.

Ο Donner, σκηνοθέτης του πρώτου Superman, της πρώτης Προφητείας και της σειράς του Φονικού Όπλου, φτιάχνει μια ταινία με νεύρο και εξαιρετικούς ρυθμούς. Η επίδραση του Spielberg είναι φανερή -ουσιαστικά ήταν δεύτερος σκηνοθέτης- αλλά αυτό δεν αναιρεί την εργασία του. Το σενάριο του Chris Colombus έχει σπιρτόζικους διαλόγους, ανατροπές και ωραίες ατάκες. Και οι μικροί ηθοποιοί είναι απίστευτοι. Δεν ξέρω πώς τους καθοδήγησαν, πώς τους δίδαξαν, πώς τους απέσπασαν αυτές τις ερμηνείες, είμαι βέβαιος πάντως ότι δεν θα ήταν καθόλου εύκολο.

Πρόσφατα αγόρασα το DVD και κάθισα να ξαναδώ την ταινία μετά από πολλά χρόνια.

Περίεργη αίσθηση:

Το fun ήταν όλο εκεί, ψηφιακά επεξεργασμένο και σε HD. Αλλά η μαγεία έλλειπε.

Δικαίως.

Το καράβι είναι για παιδιά και μόνο παιδιά ταξιδεύει. Φαντάζομαι ότι οι πιτσιρικάδες που την ανακαλύπτουν θα ονειρεύονται το μακρινό 1985. Κι όσο για μας, τριανταπεντάρηδες πια, έχουμε άλλα ταξίδια πλέον. Πραγματικά και του μυαλού.

Advertisements

11 thoughts on “The Goonies (25 χρόνια μετά…)

  1. fvasileiou 10/06/2010 στο 3:14 μμ Reply

    Τα 25 χρόνια των Goonies γιορτάστηκαν 4-7 Ιουνίου στην Astoria του Oregon, την πόλη που γυρίστηκε:
    http://gooniesanniversary.com/

  2. kat. 10/06/2010 στο 3:53 μμ Reply

    α.. είναι και δική μου πολύ αγαπημένη ταινία..
    θυμάμαι πως μαγευόμουν κάθε φορά που την έβλεπα! ούτε ανάσα δεν έπαιρνα. ούτε τουαλέτα δεν πήγαινα για να μην χάσω ούτε στιγμή από τη δράση….

    σκέφτομαι να κάνω το ίδιο. να πάρω το dvd για να το δω ξανά! νομίζω πάντως πως θα νιώσω ακριβώς όπως και εσύ..

    • fvasileiou 10/06/2010 στο 8:55 μμ Reply

      Ευτυχώς τα ταξίδια και των δυο μας άλλαξαν!

  3. astrofegia 10/06/2010 στο 8:56 μμ Reply

    Μια αγαπημένη ταινία των παιδικών μου χρόνων και όχι μόνο….! 😉

  4. mahler76 13/06/2010 στο 7:53 μμ Reply

    καλά που την θυμήθηκες? Πραγματικά πολύ όμορφη ταινιούλα. Καλό απόγευμα.

  5. Pink Fish 14/06/2010 στο 3:04 μμ Reply

    έχω να την δω και γω από τότε, τότε που ήμουν παιδί και μου άρεσε πολύ. Έχεις δίκιο…Αν την ξαναδώ τώρα δε θα είναι όπως τότε. Γιατί τότε ήμουν παιδί, τώρα είμαι μεγάλη και έχω εγώ ένα παιδί. Ίσως κάποτε στο μέλλον να τη δει το δικό μου παιδί και να του μιλήσω γι’ αυτές τις ταινίες που είχα δει τότε…Ευχαριστώ, για τη συγκίνηση 🙂

    • fvasileiou 14/06/2010 στο 7:50 μμ Reply

      Νομίζω ότι αυτή η ταινία -και μερικές άλλες- είναι σαν τα κλασικά παιδικά μυθιστορήματα, Το Νησί των Θησαυρών ή τον Τομ Σώγιερ: Τα παιδιά κάθε γενιάς θα τα αγαπάνε και θα ονειρεύονται μαζί τους. Ίσως και μια καλή αφορμή για καλλίτερη επικοινωνία των παιδιών με εμάς τους μεγαλύτερους.

  6. Academy 14/06/2010 στο 7:26 μμ Reply

    Το Θυμάμαι στο θερινό της γειτονιάς μου να γίνεται αλαλαγμός απο κόσμο.Απο τις περιπέτειες που τις βλέπεις σε τέτοιες ηλικίες και πιστεύειες οτι είναι οι καλύτερες ταινίες του κόσμου.Classic!!!!!

    • fvasileiou 14/06/2010 στο 7:48 μμ Reply

      Και κατά κάποιο τρόπο είναι.

  7. Redalen 31/07/2012 στο 6:39 μμ Reply

    H ταινία αναφερόταν κάποια στιγμή στο Mississippi Mud Cake, που τότε ξεκίνησε λαμπερή καριέρα ως γλυκό στην Ελλάδα…Και σήμερα ακόμα έτσι το λέω κι όχι brownies, όπως έγινε γνωστό .

    • fvasileiou 31/07/2012 στο 10:28 μμ Reply

      Τρομερό το πώς η ποπ κουλτούρα γίνεται μέρος της προσωπικής μας ιστορίας..!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: