Το φαγητό του εργένη

Φεύγοντας απ’ το γραφείο, ρώτησα τους συναδέλφους:

«Και ποιο είναι το φαγητό του εργένη, που γυρίζει αργά στο σπίτι από την δουλειά και δεν έχει ετοιμάσει τίποτα;»

Η Σ. με κοίταξε μάλλον αιφνιδιασμένη –ίσως μιλούσε στο τηλέφωνο– αλλά ο Γ., πρώην εργένης ο ίδιος, απάντησε χωρίς δισταγμό:

«Μακαρόνια σκέτα».

Ακριβώς. Μακαρόνια, αλλά όχι σκέτα. Γιατί πώς να το κάνουμε, θέλουν και την σαλτσούλα τους για να γλιστρήσουν εύκολα απ’ το λαιμό.

Τον τελευταίο καιρό, λόγω των αυξημένων υποχρεώσεων στη δουλειά και της συνεπαγόμενης υπερβολικής βαρεμάρας, ακολουθώ το διαιτολόγιο των φυλακισμένων: Τρίτη, Πέμπτη μακαρόνια. Καταφέρνω δε να τα ετοιμάζω όλα (σαλάτα, μακαρόνια, σάλτσα) μέσα σε 20 λεπτά.

Ξεκινάμε λοιπόν:

Το νερό για τα μακαρόνια βράζει κι εγώ πλένω και τρίβω το κρεμμύδι. Ελαφρό τσιγάρισμα και ρίχνω μέσα το βασικό συστατικό της σάλτσας, το οποίο μπορεί να είναι τόνος ή κάποιο αλλαντικό. Μετά από ένα-δυο λεπτά, ρίχνω μέσα μια κονσέρβα τοματάκια ψιλοκομμένα, αλάτι, πιπέρι και μπόλικο σκόρδο, ρίγανη ή βασιλικό, λίγο δυόσμο και το αφήνω να βράσει. Η φρέσκια τομάτα μπορεί να έχει χίλια-δυο πλεονεκτήματα, αλλά θέλει περισσότερη ώρα βράσιμο και πλύσιμο –εξ ορισμού δηλαδή αποκλείεται.

Πλένω την σαλάτα, μαρούλια, φρέσκα κρεμμυδάκια και αγγουράκια, κι όταν το νερό αρχίζει να κοχλάζει, ρίχνω το αλάτι και τα μακαρόνια. Συνεχίζω να πλένω την σαλάτα και πότε-πότε ανακατεύω μακαρόνια και σάλτσα.

Στα 10 λεπτά που χρειάζονται πάνω-κάτω τα μακαρόνια για να βράσουν, η σαλάτα έχει πλυθεί, έχει χοντροκοπεί κι η σάλτσα είναι έτοιμη.

Και σήμερα θα δω The Big Bang Theory –να δούμε πότε θα γράψω κάτι για αυτό το σηριαλάκι…

Advertisements

64 thoughts on “Το φαγητό του εργένη

  1. Τίτος Χριστοδούλου 24/06/2010 στο 3:26 μμ Reply

    ΈΧΕΤΕ στο ψυγείο «χούμους» (αρχαϊστί ‘μυττωτός μετά ερεβύνθων») το πλήρες γεύμα, ισόποσο της μπριζόλας σε πρωτεϊνες άνευ του λίπους… Και πάντα λίγο ελαιόλαδο δίπλα για λαδομπούκι, κι ιδού το, φάγατε και πάλι, σε δύο λεπτά, όχι είκοσι…

    • fvasileiou 24/06/2010 στο 3:33 μμ Reply

      Μα είμαι μακαρονάς; Τι να κάνω;;

      • Τίτος Χριστοδούλου 24/06/2010 στο 3:40 μμ Reply

        ΑΣΤΑΚΟΜΑΚΑΡΟΝΑΔΑ… Ανεβαίνει έτσι και το στάτους της. Ή αποκάλεσέ την με.. αρχαιοελληνικό όνομα: «σκωληκίδες». Το πιο γνωστό, ιστορικό πρωταπριλιάτικο του BBC ήταν τα μακαρονόνενδρα της Ιταλίας, με καταπλητική εικόνα των επίσης, Μακαρόνια, το φαϊ των μακάρων.

        • fvasileiou 24/06/2010 στο 3:45 μμ Reply

          Αστακομακαρονάδα;
          Καλή ιδέα.
          Μόνο που δεν ξέρω πώς να την φάω!!!
          Πριν από μερικά χρόνια είχα παραγγείλει με μια φίλη μου, και δεν καταφέραμε να βγάλουμε το κρέας από το καταραμένο καύκαλο. Φάγαμε τα μακαρόνια με την λιγοστή σάλτσα, πληρώσαμε και φύγαμε ταπεινωμένοι, αλλά με το κεφάλι ψηλά.

          Βέβαια, αντί για τόνο ή αλλαντικά, μπορεί κάποιος να βάλει κατεψυγμένα γαριδάκια. Οπότε: γαριδομακαρονάδα!!!

  2. Δύτης των νιπτήρων 24/06/2010 στο 3:31 μμ Reply

    Το βασικό ζήτημα, για μένα, δεν είναι να μαγειρέψεις κάτι πρόχειρο, είναι να έχεις τα υλικά. Εκεί χωλαίνω συνήθως όποτε μένω μόνος στο σπίτι.

    • fvasileiou 24/06/2010 στο 3:34 μμ Reply

      Μεγάλη δυσκολία κι αυτή, ειδικά για μας που δεν έχουμε αυτοκίνητο στην Λευκωσία.
      Αν και, για να πω την αλήθεια, σπανίως μένω από προμήθειες. Μου αρέσει να έχω το ψυγείο μου γεμάτο.

  3. xtsanos 24/06/2010 στο 3:44 μμ Reply

    Κι εγώ έχω γίνει μάστορας στο multitasking – ειδικά αφού πειραματίζομαι γενικώς με δυσκολότερες συνταγές. Αν κάνεις serial processing στη μαγειρική χρειάζεσαι κάνα 2ωρο για ένα ψητό :-p

    • fvasileiou 24/06/2010 στο 5:06 μμ Reply

      Εργένης κι εσύ ή σου αρέσει το μαγείρεμα;

      Εμένα μου αρέσει να μαγειρεύω πολύ και να δοκιμάζω νέα πράγματα. Ακόμα και το πλύσιμο των πιάτων διασκεδάζω. Αλλά, δυστυχώς, μόνο τις Κυριακές είμαι χαλαρός πλέον -κι όχι όλες.

  4. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ 24/06/2010 στο 4:13 μμ Reply

    Alio olio ή μακαρονάδα του φτωχού… (Μπορεί εκτός από εργένης να είναι κανείς και φτωχός)!!!!!
    ή μακαρονάδα αλά ΔΝΤ…!!!!

    Eίναι μια πολύ νόστιμη μακαρονάδα. Φτιάχνεται με το πιο πρόχειρα υλικά, που πρέπει να είναι απαραίτητα της πιο καλής ποιότητας και φρέσκα. Όχι υποκατάστατα.

    Υλικά
    500 γρ. σπαγετίνι
    1/2 φλιτζάνι έξτρα παρθένο ελαιόλαδο
    2-3 σκελίδες σκόρδο (1,5 κουταλάκι) ψιλοκομμένο
    1,5 κουταλιά μαϊντανός ψιλοκομμένος, προαιρετικός…!!!

    Καλή όρεξη από μια επίσης μακαρονού, μαμά…!!!
    Εκτέλεση
    1. Βράζουμε το ζυμαρικό.
    2. Ακριβώς πριν γίνει, ζεσταίνουμε μια μέτρια κατσαρόλα ή τηγάνι σε δυνατή φωτιά. Προσθέτουμε το λάδι και μόλις κάψει (το λάδι θα ευωδιάσει), βάζουμε το σκόρδο. Μόλις αυτό αρχίσει να αλλάζει χρώμα, προσθέτουμε το μαϊντανό. Ανακατεύουμε καλά και αμέσως το κατεβάζουμε από τη φωτιά (προσοχή: το σκόρδο δεν πρέπει να καεί γιατί θα πικρίσει.)
    3. Στραγγίζουμε το ζυμαρικό και αμέσως το βάζουμε στην κατσαρόλα. Ανακατεύουμε το ζυμαρικό, προσθέτουμε λίγο αλάτι και πιπέρι, αν θέλουμε, και σερβίρουμε.
    Επίσης σ’αυτή τη συνταγή μπορούμε να προσθέσουμε και ένα κουπάκι γιαούρτι… Εκεί να δεις πως γλιστράει…. Ούτε που το καταλαβαίνεις…!!!!!!

    Επίσης με μια γλαστρούλα βασιλικού, που είναι και αγιασμένο φυτό (!!) φτιάχνεις πολύυυυυ εύκολα με τα αντίστοιχα υλικά μια ωραιότατη Pesto…!!!!!!!
    Κάνουμε και μαθήματα.. Δωρεάν… Οι γνώσεις δεν αγοράζονται, μεταφέρονται από γενιά σε γενιά…!!!!
    ΚΑΛΗ ΟΡΕΞΗ…!!!!!

    *** Καλά έχει σήμερα Big Bang Theory… A!!! μάλλον μιλάς για την Κύπρο…!!!!!!!!!

    • Τίτος Χριστοδούλου 24/06/2010 στο 4:18 μμ Reply

      Κυρία μου, είσθε μια μερακλoύ, με ‘y’ greque και γαλλικό accent… Η μακαρονάδα των purista ήταν η σωτηρία μου σε επίσκεψη στην Αμερική, όταν δεν ήξερα πώς να αποφύγω τα χημικά που άνευ ελέγχου βάζουν για συντήρηση των τροφίμων…

    • fvasileiou 24/06/2010 στο 4:43 μμ Reply

      Να κάτι που θα το δοκιμάσω. Χωρίς γιαούρτι, που δεν μου αρέσει -το τρώω τα βράδια ξινισμένος κι ανόρεχτος σαν φάρμακο- αλλά με πολύ-πολύ λάδι -ναι αυτό μου αρέσει πάρα πολύ.

  5. Τίτος Χριστοδούλου 24/06/2010 στο 4:25 μμ Reply

    Υπάρχει ιστοσελίδσ στην ελληνικό μπλογκοσφαιρα για την αστακομακαρονάδα, θα την ψάξω. Έξω στην Ελλάδα, παραπονείται ο αστακομακαρονας χρεώνουν μέχρι και 70 ευρω, ενώ εεδώ στο Λονδίνο, ο Άντζελο στο Whetstone μου την χρεώνει 12 λιρόνια και μόνο.. Λίγο γλυκαίνει, και θελει προσοχή αυτό, λίγο ξηρό λευκό κρασί να ισορροπήσει το πράγμα.
    Α, ναι, κιο αστακός πάντα να μπαίνει σε πολύ καυτό ήδη νερό. Το συμβούλεψε, σε κείμενό του, για να μην υποφέρουν οι αστακοί, κι ο Γερμανός προστάτης των δκαιωματων των ζώων, σεφ.. Αδόλφος Χίτλερ!!!!

    • fvasileiou 24/06/2010 στο 4:46 μμ Reply

      Ξέρω ότι τα μπλογκ εξειδικεύονται κι έχω επίγνωση ότι μπλογκ σαν τα δικά μου με γενικό περιεχόμενο είναι κάπως σαν δεινόσαυροι, αλλά υπάρχει ειδικό μπλογκ για αστακομακαρονάδες στο ελληνικό μπλογκοχώρι;;; Το βρίσκω καταπληκτικό!

      12 λίρες η αστακομακαρονάδα;
      Ο Άντζελο θα πάθει την πλάκα του αν περάσει από την πλατεία της Καισαριανής…

      • Αναστασία Γιαννοπούλου 24/06/2010 στο 5:21 μμ Reply

        Επειδή τυχαίνει να είμαι κοντοχωριανή με την Καισαριανή (Παγκρατιώτισα) και η πλατεία ήταν κάποτε στέκι μας… Φοβού τους Καισαριανιώτας και δώρα φέροντες…!!!!!! Καμία σχέση.. Την καλή αστακομακαρονάδα (από αλανιάρη αστακό) την πληρώνεις…!!! Γιαυτό και την τρως σε επετείους μόνο…!!!!!!

        ** Όσο για το γιαούρτι, το οποίο απεχθάνομαι επίσης, όταν ανακατευτεί με το λάδι και το σκόρδο, χάνει τη βουκολική γεύση του και μοιάζει πιότερο με μαγιονέζα… Μια δοκιμή θα σε πείσει… (μπορεί και όχι βέβαια….)!!

        • fvasileiou 24/06/2010 στο 5:59 μμ Reply

          Μα γι’ αυτό ακριβώς συστήνω στον Άντζελο να περάσει κάποτε από την πλατεία: Θα πάθει την πλάκα του με τις τιμές.

          • Αναστασία Γιαννοπούλου 24/06/2010 στο 10:04 μμ Reply

            Πόσο είναι 12 κυπριακές λίρες, βρε παιδιά, γιατί … χάθηκα…!!!

            • fvasileiou 24/06/2010 στο 10:23 μμ Reply

              Μα δεν υπάρχουν πλέον λίρες στην Κύπρο. Έχουμε κι εκεί ευρά.

              • Αναστασία Γιαννοπούλου 25/06/2010 στο 2:56 μμ Reply

                Πω, πω ρεζίλι έγινα… Από πότε…;;

                • fvasileiou 25/06/2010 στο 4:46 μμ Reply

                  Αν θυμάμαι καλά από 01/01/08.

  6. Τίτος Χριστοδούλου 24/06/2010 στο 5:19 μμ Reply

    Φίλε κε Βασιλείου, μόλις διάβαζα το κείμενό σου για τους αγαπημένους μου αδελφούς Καραμαζώφ… Είναι χαρά να σε γνωρίζω.. Είμαι φιλόσοφος, κλασσικιστής και πολιτικός φιλόσοφος. Τώρα σε ένα αυτοθέλητο μακρό crepuscule ξοδεύω τον χρόνο μου ως flanneur, αναγνώστης της θαυμάσιας πόλης του Λονδίνου. Το γλεντάω αυτοαναλισκόμενος, βλέποντας, διαβάζοντας και.. μαγειρεύοντας.. Εργένης μετά από τρεις απονεννοημένους γάμους, δεν χωρούσαν κι εγώ κι αυτές στην κουζίνα, ούτε επίσης αυτές και τα βιβλία στο κρεββατι.. Γκουρμέ αλλά όχι γκουρμάν, η γεύση έρχεται με τις πέντε αισθήσεις, το αυτό και η γνώση… που κακώς, έκρινε προνομιούχο μόνο την όραση. «Αστείον εστί τευθίς ωνθυλευμένη», αστείο είναι το γεμιστό βραστό καλαμαράκι, απ΄π τον Αθηναιο αυτό, τους Δειπνοσοφιστές, πρώτη πρόταση του βιβλίου για την φιλοσοφία του χιούμορ που βγαίνει οσονούπω στην Κύπρο.

    • fvasileiou 24/06/2010 στο 5:58 μμ Reply

      Είναι και δική μου χαρά που γνωριζόμαστε -τα καλά του διαδικτύου.
      Για την κλασική λογοτεχνία δεν υπάρχουν και πολλά πράγματα στα Ελληνικά, οπότε σιγά-σιγά και όσο οι δουλειές το επιτρέπουν, προσπαθώ κάτι ν’ αφήνω.

      Να τα λέμε από δω και, ελπίζω, κάποτε κι από κοντά.

  7. Τίτος Χριστοδούλου 24/06/2010 στο 6:00 μμ Reply

    Συμφωνώ απόλυτα με την καλή Αναστασία (αν μου επιτρέπει τον ενικό). Οι γεύσεις πλουτίζουν σε αντίστιξη, όχι σε διάχυση ή σύγχυση. Γιαούρτι και δίπλα μέλι, όχι γιαούρτι με μέλι ανακατωμένο, αλμυρό τυρί με κηρήθρα κλπ. Το πάντρεμα των γεύσεων είναι ανώτερη, ακαδημαϊκή ζωγραφική… γαλλικής τεχνοτροπίας.

  8. Τίτος Χριστοδούλου 24/06/2010 στο 6:03 μμ Reply

    Το εύχομαι κι εγώ, ψάχνομαι για επιστροφή και κάτι με σταματάει. Υπάρχεο και το μπογκ του Τιπούκειτου, πολυ ενδιαφέρον για τα αρχαία.

  9. Τίτος Χριστοδούλου 24/06/2010 στο 6:13 μμ Reply

    Σους παιδιά, μην σας ακούσει ο ‘Ατζελο κι ανεβάσει την τιμή.

  10. hfaistiwnas 24/06/2010 στο 8:05 μμ Reply

    Μια χαρά αγαπητέ! Φαγητάρα είναι! Μ’αρεσουν και τα φτιάχνω συχνά!

    • fvasileiou 25/06/2010 στο 4:47 μμ Reply

      That’s the spirit! 😀 😀 😉

  11. Τίτος Χριστοδούλου 24/06/2010 στο 8:28 μμ Reply

    Oι γεύσεις έχουν την δική τους γραμματική, την δική τους ρίμα. Άλλοτε πάμε με τον μαλακό, στοχαστικό ρυθμό του ίαμβου, άλλοτε πιο τσαχπίνικα με τον τροχαίο, κι άλλοτε ξεδίνουμε με εξεζητημένους πειραματισμούς όπως οι ανάπαιστοι…

  12. Andrianos 24/06/2010 στο 8:35 μμ Reply

    Ως εργένης κλασικός και φανατικός συμφωνώ με τις επιλογές σου, αν και όταν ήμουν εγώ στην Πατρίδα (τώρα είμαι στην ξενιτιά) προτιμούσα κάτι επί το κυπριακότερον! Χαλλούμι, για παράδειγμα, πάνω στα μακαρόνια! Πάντως είσαι νοικοκύρης! Τυχερό το έτερον ήμισυ που θα βρεθεί κάποια στιγμή.

    • fvasileiou 24/06/2010 στο 10:22 μμ Reply

      Ήρθε η ώρα να το παραδεχτώ: Δεν είμαι φαν του χαλλουμιού -μου αρέσει στη σχάρα και μόνο. Το κυπριακό προϊόν που λατρεύω είναι η λούντζα και την χρησιμοποιώ συχνά-πυκνά.

      • Andrianos 25/06/2010 στο 5:54 πμ Reply

        Τι; Δεν είσαι «φαν» του χαλλουμιού; Θα εισηγηθώ στη συντροφική, φιλολαϊκή, ευαίσθητη, και πάνω από όλα δημοκρατική κυβέρνηση της Κύπρου να σου το επιβάλει ως επίσημο γεύμα! Χεχεχε Και η λούντζα είναι λατρεμένη, αλλά και το χαλλούμι! Αμφότερα μου έχουν λείψει πολύ πολύ! Ευτυχώς επιστρέφω από τις ΗΠΑ σε μια βδομάδα από τώρα και θα έχω την ευκαιρία να τα απολαύσω και πάλι.
        Αγωνιστικούς χαιρετισμούς.

  13. Τίτος Χριστοδούλου 24/06/2010 στο 10:11 μμ Reply

    Aγγλικές λίρες, στερλίνες, Χ 1.14 ευρώ, πές 14 ευρώ… Για Κυπριακή τιμή μην ρωτάτε, από εμπειρία μου, αν στην Καισαριανή σε γδέρνουνε, στην Κύπρο σε παστωνουνε εν άλμη και οξυγάρω…

  14. Τίτος Χριστοδούλου 24/06/2010 στο 10:13 μμ Reply

    Aγγλικές λίρες, στερλίνες, Χ 1.14 ευρώ, πές 14 ευρώ…

  15. Τίτος Χριστοδούλου 24/06/2010 στο 11:42 μμ Reply

    Ελέγχετε τα κύπρια halluminations…

  16. Τίτος Χριστοδούλου 24/06/2010 στο 11:44 μμ Reply

    Για πολύ καιρό ακόμα, ειδικά με τους τόρηδες τώρα. οΆντζελο θα χρεώνει σε στερλίνες…

    • Andrianos 25/06/2010 στο 5:58 πμ Reply

      Βάστα συνάδελφε, κλασικιστή! Μη μου τους «τόρηδες» τάραττε!

  17. VaD 25/06/2010 στο 8:23 πμ Reply

    Καλά,χαθηκαν οι…σεφταλιές;:))

    • fvasileiou 25/06/2010 στο 4:51 μμ Reply

      Αγγίζεις ένα πολύ ευαίσθητο θέμα, αγαπητέ.
      Οι σεφταλιές είναι πεντανόστιμες -όπως και όλα όσα κάνουν στα κάρβουνα- όπως έχουν πολύ λίπος. Οπότε καλό είναι να τις κόψεις μόνος σου ή έστω να τις περιορίσεις, πριν σου τις απαγορεύσει ο γιατρός.

  18. Τίτος Χριστοδούλου 25/06/2010 στο 9:56 πμ Reply

    SUMMA PORCORUM» Ίσως εργένη φίλε μου να χρειάζεται να γυρίσουμε σελίδα σε μια πραγματεία στον ρόλο του «σιοίρου» στην ζωή, πολιτιστική, κοινωνική, οικονομική και… κυρίως αυτή, πολιτική, της Κύπρου… Ο χοίρος ήταν το προστατευόμενο ζώο της Κύπριδος, της θεάς της Κύπρου Αφροδίτης.

    • fvasileiou 25/06/2010 στο 4:52 μμ Reply

      Αν θυμάμαι καλά, τα βυζαντινά διατροφολόγια αναφέρουν το χοιρινό ως το πιο νόστιμο κρέας.

  19. Τίτος Χριστοδούλου 25/06/2010 στο 10:11 πμ Reply

    Tώρα που άρχισε ήδη εδώ ο «Τορικός» πόλεμος, και αστράφτει και πετσοκόβει «νηλεής χαλκός» – είστε έξω από τον χορό, αλλά συρτός είναι, σας έρχεται! Μαζέψτε ‘μίλλα» τώρα για τον «βαρύ χειμώνα»!

  20. Pink Fish 25/06/2010 στο 10:18 πμ Reply

    ω, μα αυτό το φαγητό είναι αγαπημένο και των παντρεμένων. Το τρώμε τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα, με παραλλαγές. Εγώ τρίβω φρέσκιες ντομάτες, 4-5 αρκούν για δύο άτομα και βάζω και μια κουταλιά σούπας πελτέ, ρίχνω και λίγη κανελίτσα, αλλάζει αισθητά η γεύση και το άρωμα. Αν σου αρέσει βεβαίως να είναι λίγο πιο spicy η σάλτσα. Που και που ρίχνω μέσα ψιλοκομμένη πιπεριά ή, αν έχω περίσσευμα, φιλεταρισμένο μοσχάρι ή κοτόπουλο. Μπορείς να «παίξεις» με αυτή τη σάλτσα, της πάνε όλα

    • fvasileiou 25/06/2010 στο 4:53 μμ Reply

      Προσθέτω κι εγώ λίγη κανέλα, μου αρέσει. Αλλά τώρα με τις ζέστες…

  21. Citronella 25/06/2010 στο 10:47 πμ Reply

    Η φρέσκια ντομάτα στην σάλτσα τελικά είναι μια από τις μεγάλες πολυτέλειες – ειδικά τώρα το καλοκαίρι.
    Όταν τα καταφέρω πάντως, βάζω πάντα ελαιόλαδο και βασιλικό(διώχνει και τα κουνούπια, κι αν η γλάστρα φαίνεται too much υπάρχει κατεψυγμένος που δεν χρειάζεται καν να ξεπαγώσει).

    Όσο για το ΤΒΒΤ.. τώρα τα ξαναβλέπω για >3η φορά!
    Και μού είναι πολυ οικείο να βλεπω TBBT & Friends με Pizza ή κάτι άλλο «έτοιμο»..:)

    • fvasileiou 25/06/2010 στο 4:55 μμ Reply

      Ας είναι καλά η μαμά, Ci, που με προμηθεύει με αποξηραμένο βασιλικό, γιατί με τους ρυθμούς μου γλαστρούλα δεν μπορεί να επιβιώσει.
      Άσε, που συμβαίνει και το εξής: Ενώ φίλοι υποφέρουν απ’ τα κουνούπια, στο δικό μου σπίτι δεν πατάνε!

  22. omikrosnautilos 25/06/2010 στο 2:26 μμ Reply

    εύκολο είναι φτιάξεις πέστροφες στο φούρνο (ή στο γκριλ), ένα μισαωράκι θέλει. έτσι, για τη ποικιλία.. τα εσκαλοπς φτιάχνονται εύκολα επίσης αλλά δεν μπορείς να τα αφήσεις να γίνονται όπως τα μακαρόνια..

    • fvasileiou 25/06/2010 στο 4:59 μμ Reply

      Η φρέσκια πέστροφα στην Κύπρο είναι σχετικά ακριβό ψάρι. Άσε που την χορταίνω στα πάτρια -τα Γιάννενα είναι γεμάτα με πεστροφοτροφεία.
      Αλλά ψάρι τρώω τουλάχιστον δυο φορές την εβδομάδα -ίσως και τρεις. Κι επειδή, όπως έχεις καταλάβει, δεν τις καθημερινές δεν μπορώ τα πολλα-πολλά, έχω καταλήξει στην λύση του κατεψυγμένου. Κατεψυγμένο λιθρίνι φιλέτο, το βγάζω από την κατάψυξη το πρωί και το μεσημέρι είναι έτοιμο σε ένα τέταρτο!

  23. Τίτος Χριστοδούλου 25/06/2010 στο 2:33 μμ Reply

    Σύμπτωση, ή synchronicity, έφτιαξα σήμερα το πρωϊ σκουμπρί στο φούρνο, με ντοματίτσα, λαδάκι, κρεμμύδι, σκόρδο και δενδρολίβανο, πήρε 10 λεπτά να τπο ετοιμάσω στο ταψί και 20 λεπτά να ψηθεί, πρόντο…Το ψάρι είναι εύκολο, γρήγορο και υγιεινό. Και ελληνικό, Πλούταρχος, «πολλών όψων γενομένων είς εκνενίκηκεν, ιχθύς μέγας»!

    • fvasileiou 25/06/2010 στο 5:01 μμ Reply

      Συνοδεία τσίπουρου ή ούζου ή, μιας και είμαι στην Κύπρο τώρα, παγωμένης ζιβανίας, όνειρο.
      Αλλά πώς θα δουλέψω μετά, δεν ξέρω…

  24. Τίτος Χριστοδούλου 26/06/2010 στο 12:00 πμ Reply

    Mε τσίπουρο δεν θα έχεις πρόβλημα, δεν έχει «‘hang-over»‘, καθό καθαρό αλκοόλ, χωρίς προσμίξειε, προτίμησε Τυρνάβου…

    • fvasileiou 26/06/2010 στο 12:50 πμ Reply

      Όχι, με τίποτα Τυρνάβου. Έχει μέσα γλυκάνισο και δεν το μπορώ. Θέλω τσίπρο σκέτο, όπως το κάνουμε στα Γιάννενα 😉

  25. Τίτος Χριστοδούλου 26/06/2010 στο 3:37 πμ Reply

    Ουζοφέρνει με φλυκάνισο, ήπια το πιο καθαρό στην Λάρισα, θά ΄κανα λάθος τότε πως ήτανε Τυρνάβου, σχώρνα με.. Κι η ζ`ιβάνα είναι ποσώς καθαρη…

  26. Σοφία 26/06/2010 στο 4:44 πμ Reply

    Πρώτα απ’όλα θα σου πω ότι μου άνοιξες την όρεξη και δεν κάνει να φάω τέτοια ώρα, παχαίνει…
    Δεύτερο θα διαφωνήσω για ακόμα μια φορά μαζί σου… Μα για το τσίπουρο βέβαια! Το έχουμε ξανασυζητήσει αυτό, αλλά δεν αλλάζω γνώμη. Το τσίπουρο με τον γλυκάνισο είναι πιο γλυκόπιοτο, πιο αρωματικό, πιο νόστιμο!!! 😉
    Καλό ξημέρωμα Φώτη μου!

  27. harryplusk 27/06/2010 στο 1:38 πμ Reply

    Για την ιστορία: μακαρόνια είναι και το φαγητό του «εργένη» φοιτητή. 🙂

    • fvasileiou 27/06/2010 στο 9:21 μμ Reply

      Εννοείται. Ιδανικό φαγητό για κάθε είδους εργένη.

  28. Τίτος Χριστοδούλου 27/06/2010 στο 12:43 μμ Reply

    …ειδικά η ‘καρμπονάρα’, της χρωτάω τα πτυχία μου…

  29. Σοφία 28/06/2010 στο 5:18 μμ Reply

    Τα μακαρόνια ήταν το αγαπημένο και πλέον μαγειρεμένο φαγητό των φοιτητικών μου χρόνων. Είτε σκέτα με τυρί φέτα, είτε με κόκκινη σάλτσα και τόνο, είτε συνδιασμένα με χωριάτικη σαλάτα (μακαρόνια «βίδες» και σαλάτα στο ίδιο πιάτο). Σπάνια τα φτιάχνω τώρα πια. Όταν θέλω κάτι γρήγορο φτιάχνω μόνο σαλάτα που γίνεται σε 2 λεπτά (γιατί παίρνω τη σαλάτα έτοιμη σε σακουλάκι).

    • fvasileiou 28/06/2010 στο 6:34 μμ Reply

      Έτοιμη σαλάτα; Εννοείς τις κατεψυγμένες;

      • Σοφία 30/06/2010 στο 5:00 μμ Reply

        Όχι. Σαλάτα πράσινη κομμένη και πλυμμένη, σε σακουλάκι. Έτσι τις πουλάνε εδώ.

        Η ντοματοσαλάτα δεν συμφέρει γιατί οι ντομάτες είναι πανάκριβες και συνήθως άνοστες.

        • fvasileiou 01/07/2010 στο 2:07 πμ Reply

          Και τις εμπιστεύεσαι ότι είναι έχουν πλυθεί καλά; Έχουν και στην Κύπρο τέτοιες, πολλοί φίλοι τις προτιμούν, αλλά, δεν ξέρω, είμαι διστακτικός…

  30. Τίτος Χριστοδούλου 28/06/2010 στο 6:34 μμ Reply

    Mακαρόνια “βίδες”!! Iδανικό, με πράσινες και κόκκιες πιπεριές και κάμποσο δυόσμο, λευκό κρασί δίπλα. Αν πώ ακούγοντας και Μπαχ θα μού ‘ρθει ο διαβόητος μπαλτάς του κατακούτελα..

  31. mahler76 29/06/2010 στο 10:33 μμ Reply

    και τι δεν θα έδινα για μακαρονάδα τώρα….

    • fvasileiou 29/06/2010 στο 11:19 μμ Reply

      Τι να σου πω…
      Μόλις καθάρισα μια πιατάρα και μου ήρθε στο νου η… παραλία

  32. Τίτος Χριστοδούλου 30/06/2010 στο 2:14 πμ Reply

    «χορδείον’ ή ‘αλλάντα’, το λουκάνικο… Μια ολόκληρη φιλολογία που ιεροποιεί το φαγητό μέσα στις απαρχές τη λατρευτικής θυσίας..

  33. Τίτος Χριστοδούλου 30/06/2010 στο 9:16 μμ Reply

    Βρώμα θεών!!!

    Νέρων, 37 – 68 μ.Χ., Ρωμαίος Αυτοκράτορας [54-68 μ.Χ.]
    μτφρ: τροφή θεών
    (αναφερόμενος στα δηλητηριασμένα μανιτάρια με τα οποία η Αγριππίνα δηλητηρίασε τον Κλαύδιο)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: