Καλοκαιρινά διαβάσματα

Από μικρό παιδί το βιβλίο ήταν στην καθημερινότητά μου. Πάντα διάβαζα. Τις καθημερινές, τα σαββατοκύριακα, στις γιορτές και τις αργίες, τα μεσημέρια και τα βράδια πριν τον ύπνο, σαν μαθητής και σαν φοιτητής κι αργότερα σαν εργαζόμενος -δεν μπορώ να θυμηθώ μέρα που να μην έχω διαβάσει έστω και μερικές σελίδες κάποιου βιβλίου.

Να εξηγούμαι: Δεν το θεωρώ και κανένα τρομερό προτέρημα. Ίσα-ίσα, που πριν από μερικά χρόνια μου είχε καρφωθεί η ιδέα ότι είναι ένα τρομερό handicap, υπεύθυνο για όλες τις κακοτυχίες μου.

Αλλά -τι να κάνω;- απλώς διαβάζω. Συνεχίζω να διαβάζω -στην πραγματικότητα δεν ξέρω να κάνω και πολλά άλλα πράγματα. Κι αφού και η δουλειά μου έχει να κάνει με την μελέτη, δεν υπάρχει και λόγος να προσπαθήσω να αλλάξω.

Αυτά σκεφτόμουνα τις προάλλες που η Αγγελική με ρωτούσε για βιβλία για το καλοκαίρι. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι να προτείνω, δεν ξέρω τι ακριβώς είναι αυτά τα βιβλία για το καλοκαίρι. Τι το ιδιαίτερο έχουν.Προσωπικά, από τα 20 ως τα 30 μου περίπου εκμεταλλευόμουν τους καλοκαιρινούς μήνες για να διαβάσω τα πιο ογκώδη και τα πιο «δύσκολα» βιβλία. Ξυπνούσα νωρίς το πρωί, έφτιαχνα καφέ και καθόμουν στο γραφείο κάθε μέρα -κανονικό, αυστηρό πρόγραμμα. Από τους Ιούλιους και τους Αύγουστους της τρίτης μου δεκαετίας δεν έχω να θυμηθώ ξέγνοιαστες βόλτες στα νησιά, αλλά τον Χάιντεγκερ, τον Βιτγκενστάιν, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, τον Φρόιντ ή τον Μάξιμο τον Ομολογητή.

Έχω προσέξει βέβαια ότι οι εκδοτικοί οίκοι κυκλοφορούν τους αστυνομικούς τίτλους λίγο μετά το Πάσχα -αλλά οι ιστορίες εγκλήματος είναι τα καλοκαιρινά αναγνώσματα; Εγώ πάντως δεν λέω όχι σε ένα καλό αστυνομικό οποιαδήποτε στιγμή του χρόνου. Είναι το είδος της σύγχρονης λογοτεχνίας που μου αρέσει περισσότερο. Γιατί, πέρα από κάποιους συγκεκριμένους σύγχρονους συγγραφείς που μου αρέσει να παρακολουθώ (ο Ροθ, ο Ουελμπέκ, ο Κόου, είναι τρεις που μου έρχονται αυτόματα στο μυαλό), η λογοτεχνία που μου αρέσει να διαβάζω τα τελευταία χρόνια είναι η λεγόμενη κλασική. Ντοστογιέφσκι, Τ. Μανν, Ντίκενς, Παπαδιαμάντης, Μπαλζάκ, Μέλβιλ, Χέμινγουεϊ, Τουαίν, είναι συγγραφείς που διαβάζω και ξαναδιαβάζω τα έργα τους. Δεν με έχουν προδώσει ποτέ – δεν έχω κλάψει ποτέ τα λεφτά μου κι ας έχω κάποια από τα έργα τους σε πολλές εκδόσεις.

Να, για παράδειγμα, τώρα ξαναδιαβάζω τους Μπούντεμπουργκ του Τ. Μανν στην εξαιρετική αγγλική μετάφραση του John E. Woods -δυστυχώς τα γερμανικά μου δεν είναι τόσο καλά ώστε να αποτολμήσω να βυθιστώ στο πρωτότυπο. Κι έχω κι άλλα δυο ογκώδη μυθιστορήματα, που ελπίζω ότι θα καταφέρω να διαβάσω πριν έρθει ο Σεπτέμβριος: Τον Ζοφερό Οίκο, ένα από τα σημαντικότερα έργα του Ντίκενς που κυκλοφόρησε πέρσι για πρώτη φορά στα ελληνικά σε μετάφραση Κλαίρης Παπαμιχαήλ από τον Gutenberg. Και τον Δον Κιχότε Ντε Λα Μάντσα του Θερβάντες στη νέα μετάφραση της Μελίνας Παναγιωτίδου, που κυκλοφορεί από την Εστία.

Μεταξύ μας, πολύ αμφιβάλλω ότι θα τα καταφέρω όλα αυτά. Δυστυχώς οι υποχρεώσεις περισσεύουν…

Advertisements

20 thoughts on “Καλοκαιρινά διαβάσματα

  1. Τίτος Χριστοδούλου 05/07/2010 στο 2:33 πμ Reply

    … to dream the impossible dream..

  2. roadartist 05/07/2010 στο 9:32 πμ Reply

    Νομίζω όντως τα γούστα ειδικά στην ανάγνωση είναι υποκειμενικά.. Και εγώ το καλοκαίρι επιλέγω συνήθως ότι ήθελα να διαβάσω το χειμώνα μα δεν είχα το χρόνο για να αφοσιωθώ το ίδιο σε αυτά.. Καλή εβδομάδα!

    • fvasileiou 05/07/2010 στο 11:51 πμ Reply

      Και τι προβλέπει το μενού για τούτο το καλοκαίρι;

  3. hfaistiwnas 05/07/2010 στο 9:51 πμ Reply

    Καλημέρα!
    Προσπάθησα κάποτε να διαβάσω στα αγγλικά ένα βιβλίο, με κούρασε όμως πολύ το ότι δεν γνώριζα κάποιες λέξεις..
    Άρχισα το Καλοκαίρι με το όνομα του Ρόδου.. μετά κάποιο επίσης στο ίδιο κόνσεπτ.. μυστήριο πολύ!

    • fvasileiou 05/07/2010 στο 11:53 πμ Reply

      Ξεκίνησα να διαβάζω βιβλία στα αγγλικά παλιά, όταν διαβαζα για το Proficiency. Και διαβάζω συνεχώς και σε σχέση με την δουλειά. Άγνωστες λέξεις έχω, φυσικά, αλλά δεν με κουράζει…

      Όνομα του Ρόδου; Το είχαμε λατρέψει αυτό το βιβλίο και είναι αναμφίβολα το καλλιτερότερο λογοτεχνικό του Έκο.

  4. patatoula 05/07/2010 στο 11:52 πμ Reply

    Δεν ειμαι φαν του ειδους!! Τα καλοκαιρια μονο στην παραλια παιρνω κανενα μυθιστορημα του τυπου » μεγαλη χιμαιρα» 🙂

    • fvasileiou 05/07/2010 στο 12:59 μμ Reply

      Οπότε κι εσύ της κλασικής λογοτεχνίας είσαι 😛

  5. harryplusk 05/07/2010 στο 12:00 μμ Reply

    Το δικό μου καλοκαιρινό διάβασμα πάλι θα είναι πιο…επιστημονικό. Τον «Δον Κιχότε» θέλω να τον διαβάσω, να δω πότε όμως…

    • fvasileiou 05/07/2010 στο 1:01 μμ Reply

      Για να είμαι ειλικρινής, τα τελευταία χρόνια επειδή διαβάζω πολύ για την δουλειά, τα άλλα είδη, λογοτεχνία και φιλοσοφία που τα αγαπώ και πιο πολύ, έχουν αναγκαστικά περάσει σε δεύτερη μοίρα.
      Πάντως εσύ είσαι στην καλλίτερη ηλικία για να διαβάσεις μερικά κλασικά τούβλα!

  6. Xαρά 05/07/2010 στο 9:54 μμ Reply

    Γειά σου Φώτη! Εγώ θα ξεκινήσω απόψε το «Να βλέπεις στον έρωτα με τα μάτια ανοιχτά» του Χόρχε Μπουκάι. Θα το πάρω οπωσδήποτε μαζι μου στην παραλία αύριο!

    • fvasileiou 05/07/2010 στο 11:18 μμ Reply

      Αύριο πας για μπανάκι;
      Νομίζω ότι είναι εξαιρετική επιλογή βιβλίου από κάθε άποψη.
      Να περάσεις τέλεια! 😀

      • Xαρά 05/07/2010 στο 11:49 μμ Reply

        Kαιρού επιτρέποντος, ναι! Βρέχει συχνά τελευταία εδώ στο Νότο. Ήθελα να σε ρωτήσω αν έχει διαβάσει τη «Μικρή φιλοσοφία του έρωτα» του Αλαίν ντε Μποτόν.

        • fvasileiou 06/07/2010 στο 12:06 πμ Reply

          Ναι, το διάβασα πριν από 4-5 χρόνια, όταν είχε πρωτοκυκλοφορήσει.
          Γλυκό βιβλίο. Σε κάνει να θες να το παρατήσεις, να βγεις στο δρόμο και να ερωτευτείς τον πρώτο άνθρωπο που θα συναντήσεις 😉

  7. roadartist 06/07/2010 στο 3:55 μμ Reply

    Ξεκίνησα με το «Δικαίωμα στην Τεμπελιά» του Πωλ Λαφάργκ (έγραψα σχετικά κ στο blog…, άξιζε), έπειτα διάβασα το «Εγκώμιο στο Μακιγιάζ» του Μποντλέρ (δε τρελάθηκα), μετά το «Ωραίο Καλοκαίρι» του Παβέζε (επίσης δεν τρελάθηκα), τώρα διαβάζω ένα εξαιρετικό βιβλίο με τις επιστολές του Μότσαρτ (μόλις το τελειώσω αυτό θα το κάνω ποστ..) .. Ήδη είμαστε στην αρχή.. ο κατάλογος εφέτος θα είναι ατελείωτος..
    🙂

    • fvasileiou 06/07/2010 στο 4:03 μμ Reply

      Έναν τέτοιο κατάλογο, ατελείωτο, μου αράδιαζε χτες από τηλεφώνου μια φίλη μου. Πόσο σας ζηλεύω, δεν λέγεται. Με έχει φάει η δουλειά…

  8. kitsosmitsos 06/07/2010 στο 6:33 μμ Reply

    Ξεκίνησα με A confederacy of dunces. Πολύ δυνατό βιβλίο για μια μάζωξη ηλιθιών 😉
    Τα υπόλοιπα οσονούπω γιατί μέχρι τώρα διαβάζαμε για εξεταστικές.

    • fvasileiou 06/07/2010 στο 9:10 μμ Reply

      Λοιπόν, με μένα συνέβαινε το εξής περίεργο: Σε περιόδους εξεταστικών διάβαζα πολλά και ογκώδη βιβλία, άσχετα φυσικά με τα μαθήματα. Εννοείτα ότι και οι βαθμοί μου ήταν ανάλογοι, οπότε δεν το συστήνω σε κανέναν 😀 😀 😀

  9. Δύτης των νιπτήρων 08/07/2010 στο 7:21 μμ Reply

    Εχμ, μια μικρή διόρθωση: Μπούντενμπροκ. 😉

    • fvasileiou 09/07/2010 στο 5:29 μμ Reply

      Σωστά-σωστά… Θα το διορθώσω.
      Ευχαριστώ!

  10. Γιώτα 11/07/2010 στο 11:04 μμ Reply

    Φώτη άσε… σε νιώθω… έχω πάρει ένα σωρό βιβλία και όλο και κάποιο άλλο πετάγεται στη μέση και το ξεκινάω και για κακή μου τύχη τα περισσότερα είναι σειρές.
    Κλασσική έχω προγραμματίσει για Αύγουστο μιας και οι δουλειές της μετακόμοισης με πήγαν πίσω στο πρόγραμμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: