Ταινίες για το Καλοκαίρι

Συνήθως τέτοιες μέρες κάνουμε ανταλλάσσουμε ιδέες για βιβλία που θα πάρουμε μαζί μας στις παραλίες -τώρα, πού βρίσκονται όλα αυτά τα βιβλία που αγοράστηκαν, αφού στις παραλίες όλοι κουβαλάν μαζί τους περιοδικά κι εφημερίδες, είναι ένα καλό ερώτημα, που δεν θα μας απασχολήσει. Το δικό μου το μυαλό όμως είναι γεμάτο από τίτλους ταινιών, που θέλω να παρακολουθήσω μέχρι τον Σεπτέμβριο, που θα επανέλθω στο Νησί και οι υποχρεώσεις θα γίνουν πιο επείγουσες. Οι περισσότερες είναι ταινίες που έχω δει πολλές φορές, αλλά θέλω ακόμα μία, για διαφορετικούς λόγους. Ακούστε μερικές:

The Godfather Trilogy: Χρειάζεται να εξηγήσω γιατί βλέπω αυτές τις ταινίες κάθε καλοκαίρι; Η ιστορία του Νονού στα χέρια οποιουδήποτε άλλου σκηνοθέτη θα γινόταν μια ταινιούλα για μια μαφιόζικη συμμορία, στα χέρια όμως του Κόπολα γίνεται μια αρχετυπική παραβολή για την ζωή και τον θάνατο, την οικογένεια και την παράδοση, τον πατέρα και τον Θεό, τον πόλεμο και την ειρήνη κοκ. Γι’ αυτό ακριβώς θεωρώ τον Κόπολα τον σημαντικότερο σκηνοθέτη της γενιάς του…

Η φιλμογραφία του Wes Anderson: Είναι άνισος σκηνοθέτης -σύμφωνοι. Αλλά οι ταινίες του, ακόμα και οι πιο αδύναμες, έχουν κάτι που κινητοποιεί τις αισθήσεις και το μυαλό μου. Έχω δει ήδη το Rushmore (ταινιάρα!) και προχωρώ ακάθεκτος στους Tenenbaum, Steve Sizzo, Darjeeling Limited κτλ.

Όσα παίρνει ο άνεμος: Πήρα την κασετίνα σε προσφορά στο Metropolis και από τότε ψάχνω μέρα για να στηθώ στην τηλεόραση. Ταινία παραγωγού κι όχι σκηνοθέτη, επιτομή της χρυσής εποχής του Χόλυγουντ, με μια από τις πιο καθαρτήριες ατάκες: Frankly my dear, I don’t give a damn. Yeah, bitch!!!

Woody Allen: OK, είμαι επηρεασμένος: Διάβασα πριν από λίγες μέρες το εξαιρετικό βιβλίο που επιμελήθηκε ο Στιγκ Μπιέρκμαν Ο Γούντι Άλεν για τον Γούντι Άλεν (μτρφ. Πόλυ Λυκούργου, εκδ. Μεταίχμιο) και μπήκα στο τριπάκι να ξαναδώ μερικές από τις ταινίες του, αν όχι όλες: Stardust Memories, Husbands and Wifes, Alice, Broadway Danny Rose, Radio Days σε προτεραιότητα και θα ακολουθήσουν (ελπίζω) κι άλλες.

King Kong: Του P. Jackson, φυσικά. Ένα βράδυ θα βάλω τον ήχο στο φουλ και θα αράξω να ακούσω dolby τα ουρλιαχτά της N. Watts. Υποτιμημένη ταινία – πεντακάθαρο fun!

Cape Fear x 2: Στο Λονδίνο αγόρασα με τρεις (3) λίρες (πάνω-κάτω 4,5 ευρά) τα δυο Ακρωτήρια του Φόβου, το παλιό του J. Lee Thompson με Gr. Peck και R. Mitchum και το πιο πρόσφατο του Scorsese με De Niro. Μη ψάχνετε το καλλίτερο και το χειρότερο, είναι και τα δυο σπουδαίες ταινίες -τα είχα δει και παλιότερα, αλλά τώρα θέλω / μπορώ να τα δω και μαζί.

Και, φυσικά, ελπίζω να πάμε και κάνα σινεμαδάκι, να δούμε και κάτι καινούργιο…

Advertisements

14 thoughts on “Ταινίες για το Καλοκαίρι

  1. Academy 23/07/2010 στο 7:09 μμ Reply

    Και πολυ καλα θα κάνεις.Ομως θα σου πώ οτι απο όλες που αναφέρεις to Husbands and Wives είναι η ταινία που θέλω και εγώ να βλέπω και να ξαναβλέπω γιατί είναι ένα αριστούργημα σχέσεων,σε κάνει να σκέφτεσαι και ιδίως για την στιγμή που η Judi Davis παθαίνει παράκρουση στο πρώτο της ραντεβού πρίν την όπερα!πΕΡΙΜΈΝΩ ΣΧΌΛΙΑ όταν την δείς!!

    • fvasileiou 23/07/2010 στο 9:22 μμ Reply

      Είσαι λοιπόν από εκείνους που αν τους πω ότι δεν πέρασε χρόνος από τότε που είδα τελευταία φορά το Husbands and Wives, θα με καταλάβαινες.
      ΟΚ, θα το δω τις επόμενες μέρες και θα γράψω κάτι σχετικό για να συζητήσουμε 😉

  2. Fri 23/07/2010 στο 10:12 μμ Reply

    Σινεφίλ λοιπόν και καλά κάνεις 🙂
    Θα λάβω υπόψην μου τις ταινίες που αναφέρεις, να δω όσες από αυτές δεν τις ξέρω ήδη.
    Αυτό όμως που με τραβάει το καλοκαίρι δεν είναι οι τόσο οι ταινίες όσο το θερινό σινεμά ό,τι (σχεδόν) ταινία κι αν προβάλει. Με το φεγγάρι, το χαλίκι, τις μυρωδιές του γιασεμιού και τη λεμονάδα μου…

  3. Γιώτα 24/07/2010 στο 3:26 μμ Reply

    Φωτάκο, πραγματικά πολύ καλές επιλογές. Το Όσα Παίρνει Ο Άνεμος, είναι και στα δικά μου άμεσα σχέδια επανέλλειψης.

    • fvasileiou 26/07/2010 στο 4:08 μμ Reply

      Να δούμε πότε θα το καταφέρουμε… Πολλές οι ώρες, βρε Γιώτα…

  4. bauer24 26/07/2010 στο 6:05 μμ Reply

    Γενικά δεν βλέπω ταινίες ανάλογα με την εποχή… ότι τύχει κι ότι κάτσει… και πολύ σπάνια θα κάνω επανάληψη… Τις θεωρώ χάσιμο χρόνου (εκτός κι αν έχω ξετρελαθεί με κάποια ταινία-πράγμα που συμβαίνει σπάνια πλέον) από τη στιγμή που βγαίνουν συνεχώς νέες παραγωγές βαριέμαι να κάτσω να δω κάτι που το ξέρω ήδη (χάνει και την αξία του αν το βλέπεις συνέχεια)… Άσε που προσπαθώ να καλύψω και τα αρκετά κενά που έχω (δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που να έχει δει όλες τις παλιές καλές ταινίες)…

    • fvasileiou 26/07/2010 στο 9:09 μμ Reply

      Κανένας δεν έχει δει όλες τις παλιές ταινίες. Και, για μένα τουλάχιστον, είναι δύσκολο να παρακολουθήσω και το σύνολο της σύγχρονης παραγωγής. Αλλά είναι κάποιες ταινίες που τις βλέπω και τις ξαναβλέπω, το ομολογώ.

      • bauer24 27/07/2010 στο 11:49 πμ Reply

        Ναι, αλλά προσπαθώ να καλύψω όσα κενά θέλω να καλύψω (δεν με ενδιαφέρουν/αφορούν όλες οι κλασσικές ταινίες)… και όπως σου είπα, κατά τη γνώμη μου, με τις πολλές επαναλήψεις χάνεται η αξία-μαγεία των ταινιών… γι’αυτό και πολύ σπάνια ξαναβλέπω μια ταινία, προτιμώ να ανακαλύπτω καινούριες (ή παλιές που δεν έχω δει)…

        • fvasileiou 28/07/2010 στο 12:50 πμ Reply

          Να κάτι που αξίζει να κουβεντιάσουμε κάποια στιγμή: Τι εννοεί ο καθένας μας ως μαγεία των ταινιών;

          Για μένα η πρώτη εντύπωση δεν μετράει και τόσο. Θέλω να την δω και να την ξαναδώ, να βρω διαφορετικές οπτικές και λογικές και να μου αρέσει κάθε φορά για να μιλήσω για μαγεία.

          Κι ερώτηση: Δηλαδή ταινίες, που λες ότι σου άρεσαν πολύ, όπως ο Σίντλερ και (μπρρρρρ!) το 2001 τα έχεις δει μόνο μια φορά;;;

          • bauer24 28/07/2010 στο 1:06 μμ Reply

            1. Είναι τελείως υποκειμενικό και δεν είναι κάτι συγκεκριμένο… Ότι ταξιδεύει τον καθέναν σε έναν άλλο-τελείως διαφορετικό και ξένο-κόσμο… Δεν ξέρω πως αλλιώς να το περιγράψω!

            2. Δεν αξίζουν πολλές ταινίες για 2η θέαση όμως…

            3. Υπάρχουν κι εξαιρέσεις βέβαια… Νομίζω πως και τα 2 τα έχω δει από 2 φορές (όπως και τους ΝΟΝΟΥΣ που είναι οι αγαπημένες μου ταινίες)… Αν τα δω 5-10 φορές φοβάμαι πως θα γίνουν «απλές» ταινίες και στο τέλος θα τα βαρεθώ…

            • fvasileiou 29/07/2010 στο 1:00 πμ Reply

              Πολύ πρόχειρα σου απαντώ:
              Αν μια ταινία δεν μπορεί να σταθεί, δεν μπορεί να διατηρήσει την μαγεία της, στην δεύτερη ή την τρίτη ή την δέκατη προβολή, ειλικρινά δεν με ενδιαφέρει και δεν μπαίνει στις αγαπημένες μου σε καμιά περίπτωση. Η εντύπωση της πρώτης προβολής μπορεί να επηρεαστεί από την συναισθηματική κατάσταση κι εμένα η αισθηματικότητα δεν με απασχολεί ιδιαίτερα.
              Συμφωνώ πάντως στο «ό,τι ταξιδεύει τον καθένα» και δεν επιμένω.

              Οι ΝΟΝΟΙ, στο εγγυόμαι, ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να γίνουν «απλές ταινίες» όσες φορές κι αν τις δεις.

              • bauer24 29/07/2010 στο 11:03 πμ Reply

                Εγώ πάντως αν δω 5-10 φορές μια ταινία (όποια κι αν είναι αυτή) θα τη βαρεθώ στο τέλος και δεν θα θέλω να την ξαναδώ. Είμαι σίγουρος για αυτό. Δεν υπάρχει λόγος να ξέρω απ’έξω κι ανακατωτά τους διαλόγους… Για μένα έτσι χάνεται η μαγεία… Πάντως δεν σου είπα πως τις έχω δει μόνο μία φορά τις αγαπημένες μου ταινίες… Αλλά 2-3 φορές μέσα σε μόλις 10 χρόνια είναι υπεραρκετές νομίζω…

                • fvasileiou 29/07/2010 στο 6:40 μμ Reply

                  ΟΚ, κατάλαβα.
                  Γενικά μου αρέσει να επανέρχομαι σε αγαπημένες ταινίες, αλλά, όσο περνάνε τα χρόνια, αυτό γίνεται πιο δύσκολο για αντικειμενικούς λόγους. Κα πάλι καλά, γιατί το ξαναδιάβασμα ενός αγαπημένου βιβλίου είναι απείρως δυσκολότερο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: