Monthly Archives: Αύγουστος 2010

Οι τελευταίες μέρες του Αυγούστου

Ο χειμώνας δεν με μελαγχολεί. Πάντα ανυπομονώ για τα κρύα του, τις δουλειές και τις γιορτές του. Μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους τυλιγμένους σε ζεστά παλτά, με κασκόλ στο λαιμό, σκούφους, ομπρέλες να περπατάν βιαστικά στον δρόμο, να μπαινοβγαίνουν στα καφέ, να στέκονται για ν’ ανταλλάξουν 2-3 κουβέντες. Είναι ωραίος ο χειμώνας και φέτος, παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες που όλοι θα βιώσουμε, έχω ένα, δυο, τρεις ίσως λόγους για να τον λαχταρώ ακόμα περισσότερο.

Και ο Αύγουστος;

Με τα ξεπλυμένα του χρώματα, τα φρούτα, τις άδειες πόλεις, την πανταχού παρούσα σκόνη, την υγρασία, τις γεμάτες παραλίες, τα ιδρωμένα κορμιά που γυαλίζουν στον ήλιο, ο Αύγουστος είναι μια ελεγεία από μόνη της, που δύσκολα την προσπερνάς χωρίς δεύτερο βλέμμα. Αγάπες και μίση, άγχη κι ευθύνες χαλαρώνουν, μηδενίζονται πολλές φορές, κατά την διάρκεια των διακοπών για να επιστρέψουν δριμύτερες, όπως πριν, στο τέλος, με την επιστροφή στην πόλη και στους συνήθεις ρυθμούς.

Είναι ένα σύνορο ο Αύγουστος και όσοι γοητευόμαστε από τα σύνορα τον κοιτάμε με λατρεία ή περιέργεια.

Είναι Σάββατο πρωί 28 Αυγούστου, το εσπρέσο αχνίζει δίπλα στο πληκτρολόγιο, μύγες φτερουγίζουν, προσπαθώ να βγάλω 1-2 συμπεράσματα για μένα κι ακούω την Νένα Βενετσάνου στις Ζεστές νύχτες του Αυγούστου του Μάνου Χατζιδάκι, τραγούδι που γράφτηκε το μακρινό 1992 για την ταινία του Π. Βούλγαρη Ήσυχες μέρες του Αυγούστου

Κι εκείνη φωτεινή γραμμή

στο αντικρινό παράθυρο

με τα γυμνά της στήθια.

.

Κι ετούτη η μέρα χάθηκε

δεν βρέθηκε η αλήθεια


Το σπάσιμο με το Connex TV

Φαντάζομαι ότι λίγοι θα διαφωνήσουν ότι το μέλλον της τηλεόρασης βρίσκεται στις υπηρεσίες που προσφέρει το Connex TV:

Πέρα από την ποικιλία των καναλιών -που παρέχονται κι από την Nova-, δίνει την δυνατότητα να παρακολουθήσουμε κάποια προγράμματα (ταινία, σήριαλ, ντοκιμαντέρ κτλ) όταν το επιθυμούμε. Και αυτή είναι η μοναδική περίπτωση που ο τηλεθεατής έχει πραγματική εξουσία στο τηλεκοντρόλ του:

Δεν χρειάζεται να επιλέξουμε ανάμεσα σε Τρέμη ή Χατζηνικολάου, στην σαπουνόπερα του ΑΝΤ1 ή του Mega, στην Λαμπίρη, την Σκορδά ή την εκατομμυριοστή επανάληψη του Κωνσταντίνου και Ελένης. Μπορούμε να τα μουτζώσουμε όλα αυτά και να δούμε ένα εξαιρετικό σήριαλ του ΗΒΟ ή μια συναυλία ή ένα ντοκιμαντέρ. Κι όχι μόνο χωρίς διαφημίσεις, αλλά με την δυνατότητα να το διακόψουμε όταν το θέλει για να πεταχτούμε μέχρι την τουαλέτα ή, αν κάποιος φίλος του τηλεφωνήσει την τελευταία στιγμή, να το σταματήσουμε και να πάει για καφέ και να το συνεχίσουμε κάποια άλλη φορά.

Αυτά θεωρητικά βέβαια, γιατί η πράξη μοιάζει με αναγκαστική προσγείωση σε ηπειρωτικά κατσάβραχα.

Το κάζο με τον πρόσφατο αγώνα του Ολυμπιακού είναι γνωστό:

Βάλαμε μπυρόνια στο ψυγείο, παραγγείλαμε πίτσες, ήρθαν οι φίλοι για να δούμε τον αγώνα στο Connex και το ρημάδι δεν έπαιζε. Μαύρη οθόνη. Κλινικά νεκρό. Κι ενώ παιδευόμασταν να βγάλουμε άκρη κι ακούγαμε τον αγώνα στο ραδιόφωνο, φίλοι μας τηλεφώνησαν και μας είπαν ότι το Connex πούλησε τα δικαιώματα στο Σκάι την τελευταία στιγμή!!! Τουλάχιστον είδαμε το ματς…

Ίσως να μην το πιστεύετε, αλλά υπάρχει και μεγαλύτερο σπάσιμο:

Σε στιγμή μεγάλης βαρεμάρας ζάπαρα στις παροχές του Connex κι έβαλα να δω το Six Feet Under (ελλ. τίτλος: Γραφείο Κηδειών Φίσερ). Το σήριαλ είναι πολύ-πολύ καλό και ψιλοκόλλησα. Το Connex, που λέτε, προσέφερε 11 επεισόδια της πρώτης σεζόν και διαφημίζει την δεύτερη. Αλλά ο πρώτος κύκλος αποτελείται από 13 επεισόδια -λείπουν δύο! Έψαξα στα φυλλάδια που μας δώσανε για να δω πότε ανανεώνεται το πρόγραμμα -τίποτα. Έψαξα στην ιστοσελίδα του Connex TV -τίποτα. Πήρα τηλέφωνο την εξυπηρέτηση πελατών, τους περιέγραψα το πρόβλημα, κι η υπάλληλος, αφού πληκτρολόγησε κάποια πράγματα στο computer της, πολύ ευγενικά με ενημέρωσε ότι δεν υπάρχει προγραμματισμός!!! Και σαν να μην έφτανε αυτό, τώρα κατέβασαν εντελώς τον πρώτο κύκλο του SFU, αλλά συνεχίζουν να διαφημίζουν κανονικά τον δεύτερο.

Τέλος πάντων, ευτυχώς που το video-club της γειτονιάς έχει κάτι χιλιογρατζουνισμένα DVD με τον πρώτο κύκλο της σειράς -το πώς κατάφερα και είδα τα δυο τελευταία επεισόδια, η καρδούλα μου το ξέρει- και γλίτωσα εγώ το απόλυτο σπάσιμο και οι δικοί μου την απόλυτη γκρίνια.

Αλλά, αν τα πράγματα είναι έτσι, γιατί να συνεχίσουμε να πληρώνουμε το Connex-TV;

Χαριστική Βολή στην Δημόσια Παιδεία

Η Παιδεία είναι ένας από τους τομείς που οι διαχρονικές ευθύνες του Πασόκ και προσωπικά του κυρίου ΓΑΠ είναι εξόφθαλμες:

  • Δυο φορές πέρασε ο σημερινός Πρωθυπουργός από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων (1988-9 και 1994-6), αλλά δεν άφησε τίποτα πίσω του. Καμιά μεταρρύθμιση, καμιά αλλαγή, καμιά παρέμβαση. Τίποτα. Ίσως η πιο αξιομνημόνευτη στιγμή από τις δυο θητείες του ήταν τον Σεπτέμβριο του 1996, λίγο πριν τις εκλογές, οπότε ανακάλυψε χιλιάδες άδειες θέσεις στα ΑΕΙ. Οι θέσεις αυτές, φυσικά, κατελήφθησαν από υποψηφίους που μέχρι τότε θεωρούνταν «αποτυχόντες» ικανοποιώντας ένα κάποιο δημόσιο αίσθημα, επιβαρύνοντας όμως τα Πανεπιστήμια.
  • Επί κυβερνήσεων Σημίτη, του καθηγητού και πεφωτισμένου εκσυγχρονιστού, τον οποίο εξακολουθούν να λιβανίζουν μέρα-νύχτα τα ανεξάρτητα ΜΜΕ μας, δεν έγινε καμία ουσιαστική προσπάθεια για εκσυγχρονισμό στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας. Δεν υπήρχε σχεδιασμός, όραμα, στόχοι, φιλοδοξία. Η χλωμή προσπάθεια Αρσένη για αλλαγή στην δεύτερη βαθμίδα επικεντρώθηκε στο σύστημα προαγωγής και εισαγωγής στα Πανεπιστήμια, αλλά κι αυτή αναιρέθηκε στη συνέχεια από τον κ. Ευθυμίου -ίσως τον χειρότερο υπουργό Παιδείας της Μεταπολίτευσης.
  • Ο κύριος ΓΑΠ ως αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης διαφώνησε με τον εαυτό του όταν τέθηκε το ζήτημα μεταρρύθμισης της Τριτοβάθμιας εκπαίδευσης από την τότε Κυβέρνηση κι αποχώρησε από την Βουλή και στη συνέχεια σιγοντάρισε την αναταραχή στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ. Αποτέλεσμα: Χαμένα εξάμηνα, βία, καταστροφές στις υποδομές των Πανεπιστημίων και αντί για την μεγάλη μεταρρύθμιση, ημίμετρα που και τους μεν εξόργιζαν και τους δε δεν έπεισαν.
  • Τώρα ως Πρωθυπουργός ο κύριος ΓΑΠ δίνει την χαριστική βολή στο ημιθανές σώμα της δημόσιας δωρεάν παιδείας. Τα μέτρα που πήρε για να σώσει, όπως ισχυρίζεται, την πατρίδα αποτελειώνουν την ήδη προβληματική και βαρέως ασθενούσα δημόσια παιδεία. Έτσι οι αισιόδοξες προβλέψεις του υπουργείου λένε ότι η φετινή σχολική χρονιά θα είναι η πιο άσχημη της μεταπολίτευσης, ενώ οι πιο ρεαλιστικές υποστηρίζουν ότι η κατάσταση στα σχολεία θα θυμίζει την μετεμφυλιακή περίοδο.
    Κι αναρωτιέται κανείς τι πατρίδα είναι αυτή που μας χτίζει ο κύριος ΓΑΠ και η κυβέρνησή του: Πατρίδα αναλφάβητων; Πατρίδα ολιγογράμματων; Πατρίδα ανειδίκευτων ταπεινωμένων και αναξιοπρεπών ανέργων;

Και δεν έχω αυταπάτες:

Ο σοσιαλιστικός πολιτισμός του κυρίου ΓΑΠ και η ΔΝΤ-πολιτική του θα παράγουν ανάλογα αποτελέσματα και στους άλλους τομείς του κράτους, όπως η Υγεία, η Ασφάλεια κτλ. Όσοι ελπίζανε ότι το ΔΝΤ ήταν ο έσχατος δρόμος να μπει μια τάξη στα κακώς κείμενα, πολύ φοβάμαι ότι σύντομα θα βιώσουν μεγάλες απογοητεύσεις.

Συρρίκνωση Πασόκ – Περιχαράκωση ΝΔ

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις που δημοσιεύτηκαν έδειξαν ότι η απήχηση της Κυβέρνησης του Πασόκ 9 μήνες μετά από τις εκλογές είναι ανάλογη με εκείνη της ΝΔ το καλοκαίρι του 2008, όταν δηλαδή είχε συμπληρώσει ήδη 4,5 χρόνια στην εξουσία και ο πόλεμος φθοράς εναντίον της είχε κορυφωθεί.

Η φθορά είναι εντυπωσιακή ακόμα και για ένα κόμμα, το οποίο δεν εξελέγη γιατί έπεισε τον λαό, αλλά -για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους- επειδή η προηγούμενη κυβέρνηση, ο πρώην Πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής, είχε διαρρήξει τις σχέσεις του με τα μεγάλα συμφέροντα. Και δεν χρειάζεται να καταφεύγουμε σε συνωμοσίες ή σε παρασκήνια για να το αποδείξουμε αυτό. Ας θυμηθούμε μόνο ότι ο μεγαλοεπιχειρηματίας κ. Θ. Αγγελόπουλος, του οποίου η σύζυγος έχει τις γνωστές μεσιανικές πολιτικές φιλοδοξίες, έκλεισε τον Ελεύθερο Τύπο, εφημερίδα-ναυαρχίδα της κεντροδεξιάς παράταξης τα τελευταία 25 χρόνια, 2 μήνες πριν τις εκλογές. Ενώ το άλλο παραδοσιακό κεντροδεξιό συγκρότημα Τύπου έκανε πολιτική με τον Ασωπό, τον Πιτσιρίκο και την Ελληνοφρένεια.

Σήμερα όμως ο κύριος ΓΑΠ, απολαμβάνει την στήριξη όλου σχεδόν του τύπου, έντυπου και ηλεκτρονικού. Παρόλα αυτά η γύμνια του ιδίου και της κυβέρνησής του δεν κρύβονται. Έτσι, πριν καλά-καλά συμπληρώσει ένα χρόνο στο Μαξίμου, το Πασόκ, η κυβέρνηση και η εικόνα του ίδιου του Πρωθυπουργού ΓΑΠ έχουν καταρρεύσει.

Παρόλα αυτά ο κύριος ΓΑΠ δεν φαίνεται να ανησυχεί και συνεχίζει ανέμελος τις διακοπές του σε σουίτα που κοστίζει σχεδόν 3.000 ευρώ τη μέρα.

Αυτή η προκλητική στάση μπορεί να φανερώνει πρωτοφανή έλλειψη ευαισθησίας και αλληλεγγύης απέναντι στον σκληρά δοκιμαζόμενο λαό, αλλά από μιαν άποψη, ο Πρωθυπουργός ΓΑΠ με όρους μικροπολιτικής δεν έχει κανένα λόγο να ανησυχεί. Ρίξτε μια ματιά τι γίνεται στα υπόλοιπα κόμματα:

Ενώ κυοφορείται νέος εκλογικός νόμος, για τον οποίο δεν ξέρουμε τι θα προβλέπει, τι θα πριμοδοτεί και σε τι θα αποσκοπεί, ο Σύριζα διασπάστηκε και ένα σημαντικό -και συμπαθές- κομμάτι του είναι έτοιμο να συνεργαστεί με το Πασόκ του ΓΑΠ και του Μνημονίου ήδη από τις επερχόμενες Δημοτικές εκλογές. Και το κομματικό μόρφωμα-όχημα του κ. Καρατζαφέρη, που την προηγούμενη πενταετία άρθρωνε τον σκοτεινό λόγο μιας υπόγειας και ανομολόγητης μνησικακίας, μετά τις εκλογές εξελίχτηκε σε συμπαραστάτη, στυλοβάτη και εν δυνάμει κυβερνητικό εταίρο του γαπικού Πασόκ.

Αλλά το μεγαλύτερο ατού του κυρίου ΓΑΠ είναι η περιχαράκωση της Νέας Δημοκρατίας.

Είναι προφανές ότι το μεγάλο κόμμα-παράταξη -μια «ευρύχωρη» ΝΔ, όπως θα έλεγε και ο κ. Β. Βενιζέλος- κάνει νευρικούς τον κ. Σαμαρά και τους συνεργάτες του. Ή δεν ξέρουν πώς να την διαχειριστούν. Επιχειρούν λοιπόν να φτιάξουν ένα κόμμα στα μέτρα τους, ένα κόμμα που θα το ελέγχουν και θα το εξουσιάζουν απόλυτα με τον τρόπο που εκείνοι το εννοούν. Έτσι με περισσή ευκολία παραγράφουν, προγράφουν, διαγράφουν. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι καθόλου τυχαία η κριτική που γίνεται από τους σαμαροφύλακες σε διαφόρους ιστότοπους και ιστολόγια στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος συμβολίζει την πεφωτισμένη, κοσμοπολίτικη κεντροδεξιά, και την ταυτόχρονη ανάδειξη του Ευάγγελου Αβέρωφ, με ό,τι εκείνος συμβολίζει.

Από την στιγμή που τον κ. Σαμαρά και τον κύκλο του δεν τους ενδιαφέρει να πείσουν τους πολίτες, αλλά να ξεκαθαρίσουν παλαιούς λογαριασμούς και να απαλλαγούν από τους όλους τους άλλους (Καραμανλικούς, Μητσοτακικούς, Μπακογιαννικούς, κεντρώους, μεσαίους, αριστερών καταβολών, κτλ, κτλ), είναι φανερό ότι στηρίζονται στην μείωση της επιρροής του Πασόκ. Ελπίζουν δηλαδή ότι η συρρίκνωση του αντιπάλου θα είναι μεγαλύτερη από την δική τους. Όμως, όπως δείξαμε και πιο πάνω, το Πασόκ του κυρίου ΓΑΠ μπορεί να αποξενώνεται από την κομματική και κοινωνική του βάση, μπορεί να μην πείθει, να προκαλεί την θυμηδία, την οργή, τον γέλωτα, ταυτοχρόνως όμως αυξάνει τα ερείσματά του δεξιά κι αριστερά. Αντιθέτως, η συρρίκνωση της σαμαρικής νέας Νέας Δημοκρατίας συνοδεύεται από απομόνωση και περιχαράκωση.

Ο επερχόμενος χειμώνας είναι, όπως θα έλεγε και ο αείμνηστος Χ. Φλωράκης, σαν γκαστρωμένη γυναίκα -κανένας δεν μπορεί να προβλέψει με ασφάλεια τι θα βγάλει. Μπορούμε να πούμε όμως το εξής:

Μια πολυδιασπασμένη, φοβική, λαϊκιστική κεντροδεξιά επικεντρωμένη στον «ψυχισμό» και τα συμπλέγματα του σκληροπυρηνικού οπαδού της πολύ δύσκολα μπορεί να πείσει τον χειμαζόμενο πολίτη και να κερδίσει τον όποιο αντίπαλο. Οπότε λογικά θα αναζητηθεί ο ενοποιητικός παράγοντας…

Ένα μικρό κέλτικο εκκλησάκι

Οι επαρχιακές πόλεις της Αγγλίας είναι τόσο, μα τόσο βαρετές: Ολόιδιες μεταξύ τους, με τα μπορντό τετράγωνα κτήρια, την κεντρική πλατεία, τις παμπ και τον σταθμό του τραίνου, σε βοηθούν να καταλάβεις γιατί αυτοί οι άνθρωποι πίνουν τόσο πολύ τις Παρασκευές και τα Σάββατα.

Φυσικά, το Leeds δεν αποτελεί εξαίρεση. Γι’ αυτό και δεν στεναχωρήθηκα καθόλου που για τις ανάγκες του IMC απομονωθήκαμε στις φοιτητικές εστίες του εκεί Πανεπιστημίου.

To Bodington Hall, έτσι ονομάζεται το κεντρικό σύστημα φοιτητικών εστιών, βρίσκεται στη μέση της καταπράσινης βρετανικής εξοχής, που τα ξέρουμε από τις ταινίες του Ivory, κολλητά στο χωριουδάκι Adel. «Στη μέση του πουθενά», θα έλεγε κάποιος κι όχι άδικα: Μονοκατοικίες, που χωρίζονται μεταξύ τους από αυλές, τεράστια γήπεδα και πάρκα και λιβάδια.

Ναι, κι εκεί βαρετή θα είναι η καθημερινότητα, αλλά μπορείς να περπατήσεις για ώρες πάνω στο πράσινο χόρτο, μέσα στο μουντό, γκρίζο φως του βορρά, να αναπνεύσεις την υγρασία. Σε αναζωογονεί με τρόπο εντελώς διαφορετικό απ’ ότι η θάλασσα, τα νησιά και ο μεσογειακός ήλιος.

Εκεί που λέτε στο Adel και σε απόσταση περίπου ενάμιση χιλιομέτρου από το Bodington, βρίσκεται το εκκλησάκι του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Χτισμένο στα μέσα του 12ου αιώνα, έχει υποστεί ελάχιστες μετατροπές στο πέρασμα των αιώνων και σήμερα είναι ένα από τα πιο καλοδιατηρημένα εκκλησάκια του Yorkshire. Συνεχίζει μάλιστα να λειτουργεί κανονικά.

Είναι πολύ υποβλητικό αυτό το μικροσκοπικό, γκρίζο κτήριο, καθώς στέκει ανάμεσα σε παμπάλαιες ταφόπλακες και μαυροπράσινα δέντρα. Θυμίζει παλιές ταινίες τρόμου. Και δεν σας κρύβω, ότι τριγύρισα για λίγο στο παλιό νεκροταφείο, αποζητώντας το ρίγος που μου προκαλούσαν οι ταινίες αυτές, όταν ήμουνα παιδί, αλλά το μόνο που ένιωσα ήταν γαλήνη και ηρεμία. Όχι, δεν υπήρχε περίπτωση κάποιο χέρι να ξεπεταχτεί από το χώμα, ούτε κάποιος καμπούρης φορτωμένος με φτυάρι να κρύβεται πίσω από την μάντρα.

Το καλοκαίρι τώρα…

Τι παράξενο: Ο Δεκαπενταύγουστος, η γιορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου, είναι το αποκορύφωμα του καλοκαιριού και ταυτόχρονα το τέλος του.

Οι φίλοι δεν απαντούν στα τηλέφωνα, η κίνηση στο Twitter έχει πέσει, τα προφίλ του Facebook έχουν μέρες να ανανεωθούν, τα σχόλια στο blog έχουν μηδενιστεί.

Έχει κάτι το καθησυχαστικό αυτή η ερημιά.

Τα πράγματα συνεχίζουν να είναι όπως πριν. Όπως πάντα. Είναι Δεκαπενταύγουστος και γιορτάζουμε στις παραλίες, στα νησιά, στα εξοχικά, τα κάμπινγκ, τα ξενοδοχεία και, ναι, στα χωριά μας, τις εκκλησιές, τα μοναστήρια και τα πανηγύρια μας.

Ξέρουμε ότι ο χειμώνας που έρχεται θα είναι διαφορετικός, μας το θυμίζει η τιμή της βενζίνης κάθε που πρέπει να φουλάρουμε. Μας το θυμίζει ο φίλος που μονολογεί για το δάνειο, την κάρτα, την αναδουλειά, την σύμβαση που τελείωσε και δεν ανανεώθηκε. Αλλά είναι Δεκαπενταύγουστος κι έχουμε την πολυτέλεια να το προσπεράσουμε σηκώνοντας το ποτήρι και λέγοντας «υγεία νά ‘χουμε και όλα τα άλλα θα γίνουν».

Η πραγματικότητα θα αρχίσει να επιστρέφει σταδιακά από τις 17 και μετά. Για κάποιους ήδη από το απόγευμα της 15ης. Και μετά τις 23 η ρουτίνα έχει σχεδόν πλήρως επανέλθει και ο χειμώνας θα φαντάζει πιο δύσκολος και πιο σκληρός και πιο στενός από κάθε άλλη φορά.

Ο Σκληρός Χειμώνας του ’10.

Αλλά, είπαμε, τώρα είναι Δεκαπενταύγουστος και γιορτάζουμε και μπορούμε όλα αυτά να τα προσπεράσουμε με μια απλή συμποτική ευχή.

Στην υγειά σας!

Χρόνια Πολλά!!

Καλή Παναγιά!!!

με ένα ταιριαστό τραγούδι του Παναγιώτη Τούντα, που το τραγουδάει εκπληκτικά ο Στελλάκης Περπινιάδης:

Το καλοκαίρι τώρα γυρεύομε δροσιά
κι ο κόσμος παίρνει φόρα στην ακροθαλασσιά.
Αγόρια και κορίτσια σα γλάροι να πετούν,
με χίλια δυο καπρίτσια στο κύμα να βουτούν.

Ξαπλωμένοι βλέπεις χάμω νέοι, γέροι σαν τρελοί
να κοιμούνται μες στην άμμο με τη ζέστη την πολύ.
Κοπέλες σαν το γάλα, νεράιδες πλουμιστές
απ’ την πολύ λιακάδα να γίνονται ψητές.

Ο προπηλακισμός του Μπάγεβιτς

Διαβάζω στα πρωτοσέλιδα, τα ρεπορτάζ και τα διαδικτυακά φόρα για τους «χουλιγκάνους», τους «τραμπούκους», τα «πρεζόνια», τα «κορίτσια» και τους «προβοκάτορες» που ξυλοκόπησαν χτες τον Ντούσαν Μπάγεβιτς.

Οι σχολιαστές δηλαδή περιορίζουν το περιστατικό στον χώρο του ποδοσφαίρου και δη της ΑΕΚ. Ακόμα και οι ΑΕΚτζήδες δεν διαφωνούν επί της ουσίας, απλώς προσθέτουν ότι ανάλογες συμπεριφορές συναντιούνται και σε άλλες ομάδες.

Νομίζω ότι κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.

Τα γεγονότα του Σαββάτου δεν έγιναν έτσι, στα ξαφνικά. Δεν του την έπεσαν κάποιοι «ανεγκέφαλοι» ή τρελοί στα καλά καθούμενα. Ο ξυλοδαρμός του Μπάγεβιτς προετοιμαζόταν αργά και μεθοδικά χρόνια τώρα.

Το τι έχει συμβεί όλοι το ξέρουμε: Ο Ντούσαν Μπάγεβιτς έκανε μια συγκεκριμένη επαγγελματική κίνηση επωφελή για τον ίδιο, που κάποιοι την ονόμασαν «προδοσία» και άρχισαν να τον δαιμονοποιούν και να του φορτώνουν όλα τα προβλήματα της ομάδας τους.

Ας μην ανατρέχουμε στο παρελθόν, κοιτάξτε τι γίνεται τα δυο τελευταία χρόνια στην ΑΕΚ: Για τους συγκεκριμένους ανθρώπους οι επιτυχίες της ομάδας οφείλονται στην ψυχή, την ιστορία, τον λαό κτλ της ΑΕΚ. Για τις αποτυχίες φταίει ο… προδότης.

Όσο παράλογο κι αν φαίνεται, για κάποιους συνανθρώπους μας η παραπάνω σκέψη είναι απολύτως λογική και επαληθεύσιμη από την καθημερινή εμπειρία.

Το πιο τραγικό όμως είναι πως αν κοιτάξουμε γύρω μας, θα διαπιστώσουμε ότι η λογική αυτή δεν περιορίζεται ούτε στην ΑΕΚ, ούτε το ποδόσφαιρο, αλλά έχει διαποτίσει ολόκληρη την κοινωνία μας και κάθε πλευρά της δραστηριότητάς μας. Η αντίθετη άποψη, η αντίθετη λογική, η άλλη συμπεριφορά, η απέναντι παράταξη δαιμονοποιείται συστηματικά.

Ρίξτε μια ματιά στις εφημερίδες ή τις τηλεοράσεις:

Εσκεμμένα δεν υπάρχει διάκριση ανάμεσα στην είδηση, το σχόλιο, την τοποθέτηση και την πολεμική. Εδώ και χρόνια δεν τηρούνται καν οι συμβάσεις για ανεξαρτησία και ίσες αποστάσεις. Οι δημοσιογράφοι μας, και περισσότερο απ’ όλους οι πιο επιφανείς και οι πιο προβεβλημένοι, δεν ενημερώνουν, αλλά επιτίθενται σε εκείνον που ορίστηκε (από ποιον / ποιους άραγε;) ως αντίπαλος. Όποιο κανάλι κι αν επιλέξεις, θα δεις το ίδιο ρεπορτάζ, θα ακούσεις το ίδιο επιχείρημα, θα λουστείς το ίδιο ήθος. Οι τηλε-εισαγγελείς των πρωινών εκπομπών και των βραδινών ειδήσεων απονέμουν την δικαιοσύνη τους και παραδίδουν τους ενόχους στο πολυπληθές κοινό τους.

Αλλά μήπως φταίνε μόνο αυτοί;

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της χώρας, ο κ. ΓΑΠ, δεν φέρεται με αυτόν τον τρόπο;

Όταν πέρσι τον Οκτώβριο ανέλαβε την εξουσία, το πρώτο πράγμα που έκανε δεν ήταν να αναλάβει τα αναγκαία μέτρα για να μην αναγκαστούμε να προσφύγουμε στο ΔΝΤ -τα μέτρα που του είχε εισηγηθεί ως αναγκαία η ΕΕ και ο κ. Προβόπουλος ήδη πριν από την προκήρυξη των εκλογών. Όχι. Αντιθέτως, στοχοποίησε τα παιδιά των stage σαν υπεύθυνους για την δημοσιονομική κατάσταση της χώρας. Αλλά και σήμερα ακόμα, που όλοι μας υφιστάμεθα τις συνέπειες της πολιτικής που του υπαγορεύει η Τρόικα, αντί να μπει στον κόπο να εξηγήσει τις επιλογές του, συνεχίζει να πετάει την μπάλα στην εξέδρα και να αναζητά ενόχους.

…Ακόμα κι αν οι αρχές πάρουν το βίντεο των χτεσινών επεισοδίων, ακόμα κι αν εντοπίσουν τους τραμπούκους και τους στείλουν στην δικαιοσύνη, η λογική που τους έκανε να μπουκάρουν μέσα στο γήπεδο και να προσπαθήσουν να λιντσάρουν έναν άνθρωπο επιβιώνει κι όχι μόνο στο ποδόσφαιρο.

Δυστυχώς….