The Expendables (Οι Αναλώσιμοι)

Για δες:

Εκεί που όλοι θεωρούσαμε τον γερο-Σλάι ξοφλημένο, εκείνος έσκυψε το κεφάλι κι έπιασε δουλειά. Με ένα πείσμα που το συναντάμε στους ήρωες που δημιούργησε κι ενσάρκωσε 20 και 30 χρόνια πριν, αψήφισε τα προγνωστικά, την αδιαφορία των στούντιο και του κοινού, την εχθρότητα των κριτικών στρώθηκε στη δουλειά: Πρώτα έγραψε, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε σε μια μικρή, χειροποίητη ταινία. Το Rocky Balboa είναι μια ανθρώπινη και γεμάτη συναίσθημα (ναι!) ταινία, που είχε εντυπωσιάσει και συγκινήσει. Με τους κριτικούς άφωνους, τα στούντιο αιφνιδιασμένα και με ένα κομμάτι του κοινού να ζητά περισσότερα, ο Σταλόνε καταπιάστηκε καταπιάστηκε με τον άλλον εμβληματικό του ήρωα. Με μεγαλύτερο προϋπολογισμό στην διάθεσή του, και με τον ίδιο σε ρόλο σεναριογράφου, σκηνοθέτη, παραγωγού και, φυσικά, πρωταγωνιστή, ο Σταλόνε έφτιαξε ένα ανενοχικό και εξαιρετικά βίαιο b-movie, το Rambo. Το comeback του Σταλόνε δεν είναι μόνο ένα από τα πιο εντυπωσιακά στην ιστορία του κινηματογράφου, αλλά και από τα πιο ενδιαφέροντα -κινηματογραφικά μιλώντας. Πραγματικά, αξίζει να μελετηθεί και να αναλυθεί από τους ειδικούς.

Στο προκείμενο τώρα:

Αν στα 62 του ο μέγας Clint με τους Ασυγχώρητους αμφισβήτησε κι επαναπροσδιόρισε την κλασική κινηματογραφική του περσόνα του Άντρα Χωρίς Όνομα – αντιθέτως, ο Sly στα 64 του έρχεται να την επιβεβαιώσει με τον πλέον πανηγυρικό τρόπο: Οι Αναλώσιμοι είμαι μια ταινία γεμάτη τεστοστερόνη που γλεντά την χαβαλεδιάρικη κινηματογραφική βία.

Η υπόθεση είναι λίγο-πολύ γνωστή σε όλους: Μια ομάδα σκληροτράχηλων ανδρών που αναλαμβάνει δύσκολες αποστολές προσλαμβάνεται από τον μυστηριώδη Mr Church για να ανατρέψουν μια στυγνή δικτατορία σε κάποια νοτιοαμερικάνικη χώρα. Ναι, η ιστορία είναι σχηματική, αλλά δεν είναι ενοχλητική ή δυσάρεστη. Είναι ο ευρύχωρος καμβάς πάνω στον οποίο ο Σταλόνε αραδιάζει μια σειρά εντυπωσιακών σκηνών δράσης και σκληρής βίας -η δεινότητά του στο στήσιμο τέτοιων σκηνών είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη.

Νομίζω ότι δεν έχει νόημα να αναλύσουμε την ταινία περισσότερο. Καθώς η νοσταλγία για τα action film του ’80 μας έχει πιάσει όλους λίγο πολύ τα τελευταία χρόνια, μοιάζει όλο και πιο δύσκολο να φτιαχτούν ταινίες όπως εκείνες -όσοι τολμηροί έχετε δει το Cop Out του K. Smith ξέρετε πολύ καλά τι εννοώ. Η ταινία του Σταλόνε ικανοποιεί απόλυτα τους νοσταλγούς και προσφέρει στους νεώτερους θεατές μια καλή ιδέα για τα συστατικά ενός μεγάλου blockbuster εκείνου του καιρού.

Μόνο δυο παρατηρήσεις:

  • Η συνάντηση των τριών κορυφαίων της δράσης των ’80s, Stallone, Swartzeneger και Willis, είναι στ’ αλήθεια σπουδαία και θα δικαιώσει τις προσδοκίες των φαν. Καλογραμμένη και καλοπαιγμένη, με χιούμορ και αυτοσαρκασμό, δεν είναι τίποτα λιγότερο από αυτό που περιμέναμε: Μια κλασική σκηνή!
  • Μαζί με τον Σταλόνε δυο ακόμα από το all-star-cast ξεχωρίζουν: Ο J. Statham στο ρόλο του κολλητού του για την ικανότητά του να σερβίρει την ατάκα. Νομίζω ότι θα είναι εξαιρετικός σε κομεντί. Και φυσικά ο φοβερός και τρομερός M. Rourke, ο οποίος τα σπάει σε δυο μονολόγους που έχει.

Και κάτι ακόμα:

Η ταινία αυτή χρωστάει πολλά από μια άποψη στο σινεμά του Ταραντίνο. Και νομίζω ότι ο Τ  θα μπορούσε να έχει γυρίσει αυτή την ιστορία -και μακάρι να γυρίσει ένα Inglourious Basterds για τα action των ’80s!

Εν κατακλείδι, το Expendables σαφώς δεν απευθύνεται σε όλους. Όσοι όμως μας αρέσει αυτό το είδος σινεμά, θα περάσουμε καλάααα…

Advertisements

14 thoughts on “The Expendables (Οι Αναλώσιμοι)

  1. astrofegia 02/09/2010 στο 9:42 πμ Reply

    Α μη τι άλλο η πρώτη και η μοναδική μέχρι στιγμής συνάντηση των τριών αυτών μεγάλων ηθοποιών θα είναι σπουδαία και άκρως ενδιαφέρουσα, αλλά ακριβώς για όπως είπες…για τους φαν των ταινιών δράσης…
    Συμπεριλαμβάνομαι και εγώ σε αυτούς! 😉
    Καλημέρα και καλό μήνα! 🙂

    • fvasileiou 02/09/2010 στο 10:57 πμ Reply

      Καλό μήνα και καλές ταινίες 😀

  2. Annie Hall 02/09/2010 στο 10:08 πμ Reply

    Το απόλυτο φαν! Έχει τα πάντα και συμφέρει γιατί τους έχει και όλους… Τόση κακή ηθοποιία μαζεμένη σπάνια βλέπεις πόσο μάλλον τόση ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΑ κακή! Και ποιος να το έλεγε ότι κάποια στιγμή θα τους βλέπαμε αυτούς τουμπανιασμένους από μπότοξ, πλαστικές, καταχρήσεις και θα τους απολαμβάναμε κιόλας…

    Στο σινεμά όταν το είδα γινόταν ο απόλυτος χαβαλές. Σχόλια, γέλια… Και δεν σε ενοχλεί καθόλου, γιατί για ακριβώς αυτό το λόγο φτιάχτηκε η ταινία αυτή!

    Τώρα για τον Tarantino πιστεύω(και προσωπικά ελπίζω) ότι δεν θα κάνει ποτέ αυτό που προτείνεις και αν θέλεις και τη γνώμη μου, κάτι τέτοιο δεν το «έχει» όσο φαίνεται!

    • fvasileiou 02/09/2010 στο 11:06 πμ Reply

      Μπορώ να φανταστώ το κλίμα που λες, αλλά πρέπει να σου πω ότι στην προβολή που εγώ το είδα, αν και η αίθουσα ήταν γεμάτη, επικρατούσε -ευτυχώς- ησυχία. Εγώ τουλάχιστον θέλω να δω ήσυχα την όποια ταινία και μετά, αν υπάρχει η διάθεση και το κέφι, να την κανιβαλίσουμε. Έπειτα ο χαβαλές είναι περίεργη υπόθεση, όπως απέδειξε το Cop Out.

      Νομίζω ότι ο Τ δεν θα καταπιανόταν με ένα τέτοιο πρότζεκτ α) γιατί προτιμά να αντλεί από πιο low-profile είδη και β) γιατί, έχεις δίκιο, δεν το έχει σε ό,τι αφορά το στήσιμο της δράσης. Από την άλλη όμως θα έγραφε διαλόγους που θα τα σπάγανε.
      Πάντως, ο Τ δημιούργησε την σινεφίλ αναφορικότητα, στην οποία στηρίζονται και οι Αναλώσιμοι -νομίζω ότι θα ήταν αδιανόητο να γυρίσει κανείς ταινία σαν κι αυτή πριν το Kill Bill ή το Death Proof.

  3. mahler76 02/09/2010 στο 12:59 μμ Reply

    πρέπει να είσαι ο πρώτος άνθρωπος που διαβάζω και γράφει καλά σχόλια για αυτή την ταινία.

    • fvasileiou 02/09/2010 στο 1:06 μμ Reply

      Ναι, είμαι μοναδικός και σπάνιος, αλλά δυστυχώς όχι τώρα. Το ΙΜDB του βάζει 7,3 στα 10!

  4. Σοφία 02/09/2010 στο 3:44 μμ Reply

    Και μόνο που ακού το όνομα Σταλόνε βγάζω σπυράκια…
    Καλησπέρα Φώτη μου!

  5. Σοφία 02/09/2010 στο 3:46 μμ Reply

    Ο δαίμονας του πληκτρολογίου! Ακούω ήθελα να γράψω, το ω κάπου το έφαγα!!! 😉

  6. Σοφία 03/09/2010 στο 2:20 πμ Reply

    Καλή διασκέδαση! (δεν είναι για μένα το έργο αυτό)

  7. bauer24 04/09/2010 στο 5:38 μμ Reply

    1. Στην αρχή είχε περισσότερη πλάκα, αλλά όσο περνούσε η ώρα άρχισα να ψιλοβαριέμαι… Καταντά κουραστικό το ανούσιο μπαμ-μπουμ όταν δεν ενδιαφέρεσαι για κανέναν χαρακτήρα της ταινίας (μπορείς κάλλιστα να αφαιρεθείς για 10-15 λεπτά και δεν θα έχεις χάσει απολύτως τίποτα :P).

    2. Με διαφορά ο χειρότερος από ΟΛΟΥΣ ήταν ο Lundgren (και μετά ο Batista του Ρούλη :P)… τελείως χάλια ατάκες που δεν έβγαζαν καθόλου γέλιο και τελείως χάλια ερμηνεία (δεν περίμενα να παίζει καλά φυσικά, αλλά όχι και ΤΟΣΟ χάλια!!!).

    3. Η σκηνή των τριών ήταν γαμάτη και έβγαζε και γέλιο… Ακόμα και ο Σβαρτζενέγκερ (εντώ στο Ελλάντα έτσι το προφέρουμε και σ’όποιον αρέσει :P) ήταν γαμάτος! Μου άρεσαν τόσο οι ειρωνικές ατάκες του, όσο και το εξίσου ειρωνικό βλέμμα του… Πάντως θα ήθελα να τους έβλεπα και σε μια σκηνή δράσης…

    4. Για μένα το καλύτερο καστ για την συγκεκριμένη ταινία θα ήταν: Σταλόνε, Σβαρτζενέγκερ, Γουίλις, Νόρρις, Βαν Νταμ (αρνήθηκε ο «κουλτουριάρης»!!!), Σιγκάλ, Λούντγκρεν, Τζάκι Τσαν και Ντούντικοφ… Τώρα κάποιοι δεν κολλάνε… Ο Λι και ο Στέιθαμ π.χ. δεν είναι της δεκαετίας του 80 (τέλη 90, αρχές 2000) και ο Ρουρκ δεν ήταν ποτέ ήρωας δράσης (τους υπόλοιπους δεν τους ξέρω)…

    ΥΓ: Στην τελική δεν με χάλασε που το είδα (είχε πλάκα), αλλά διαπίστωσα πόσο ξεπερασμένες είναι πλέον οι περιπέτειες της δεκαετίας του 80…

    • fvasileiou 04/09/2010 στο 6:17 μμ Reply

      Μόνο 1-2 ενστάσεις έχω στα όσα γράφεις μάλλον δευτερεύουσες:

      Ας πούμε, δεν πιστεύω ότι ο Swartz είναι κακός ηθοποιός στις ταινίες που έπαιξε. Και σαν Εξολοθρευτής ήταν καλός και στο True Lies και παντού δηλαδή. Κι επίσης η ειρωνεία και το χιούμορ δεν είναι χαρακτηριστικό της συγκεκριμένης σκηνής, αλλά της φιλμογραφίας του Σβαρτσενέγκερ. Αυτή άλλωστε ήταν και η μεγάλη διαφορά του από τον Σταλόνε.

      Κι ακόμα αυτό με το μπαμ-μπουμ θα μπορούσε να το πει κανείς για πολλές ταινίες -το Kill Bill vol. 1 συμπεριλαμβανομένου (ελπίζω να μην διαβάσει το σχόλιο η Annie 😉 )

      Σαφώς και είναι ξεπερασμένες οι περιπέτειες του ’80 -αν και οι καλλίτερες από αυτές (το Die Hard, το Robocop ή το Total Recall ας πούμε) στέκονται μια χαρά και σήμερα. Παρόλα αυτά οι λίγο μεγαλύτεροι από σένα αισθανόμαστε μια νοσταλγία (παραλίγο να γράψω τρυφερότητα) για αυτές.

      ΥΓ Το Other Guys με τον Will Ferrell μου μοιάζει κι αυτό να λοξοκοιτάζει προς τα ’80s.

      • bauer24 05/09/2010 στο 6:23 μμ Reply

        1. Ακριβώς όπως το είπες: «στις ταινίες που έπαιξε»… 😛

        2. «η ειρωνεία και το χιούμορ δεν είναι χαρακτηριστικό της συγκεκριμένης σκηνής, αλλά της φιλμογραφίας του Σβαρτσενέγκερ»

        Ίσως, αλλά μετά από τόσα χρόνια δεν το θυμόμουν (αν και μου φαίνεται υπερβολή 😛 )

        3. Το Kill Bill είχε ανατολίτικη δράση (=πιο γαμάτη, πιο άγρια), υπερτέλεια σκηνοθεσία και γαμάτους χαρακτήρες που όποτε άνοιγαν το στόμα τους δεν πετούσαν μλκς…

        4. «οι λίγο μεγαλύτεροι από σένα αισθανόμαστε μια νοσταλγία (παραλίγο να γράψω τρυφερότητα) για αυτές»

        Α. Και γω με αυτές τις ταινίες μεγάλωσα. Β. Λες και είμαστε διαφορετικής γενιάς ρε!!! Για 2-3 χρόνια διαφορά μιλάμε… παππού, ε παππού!!! 😛

        ΥΓ: Μάλλον…

        • fvasileiou 05/09/2010 στο 6:45 μμ Reply

          2. Το True Lies και το αδικημένο Last Action Hero, είναι καθαρόαιμες κωμωδίες.

          3. Νομίζω ότι το Kill Bill είχε παρωδία ανατολίτικης δράσης -δεν επιμένω ιδιαίτερα σ’ αυτό, γιατί έχω να το δω 2-3 χρόνια.

          4. Νόμιζα ότι είχαμε καμια πενταετία διαφορά. Η οποία τώρα πλέον δεν σημαίνει τίποτα, αλλά στα παιδιά είναι σημαντική.

          • bauer24 05/09/2010 στο 7:01 μμ Reply

            2. Έχει παίξει σε πολύ περισσότερες ταινίες όμως… 😛

            3. Μα δεν διαφωνώ… Απλά λέω πως ήταν απείρως πιο γαμάτο σε ΟΛΟΥΣ τους τομείς…

            4. Μόνο αν είσαι κλεισμένα 35… 😛

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: