Μετά τον Ανασχηματισμό

Ο ΓΑΠ με τις μακρές του διακοπές επιβεβαίωσε την άριστη φυσική κατάστασή του, η πρόσφατη όμως διαδικασία επιλογής υποψήφιων για τις αυτοδιοικητικές εκλογές και, κυρίως, ο χτεσινός ανασχηματισμός επιβεβαίωσε την πρόωρη γήρανση και κόπωση της κυβέρνησης και του κόμματός του.

Έντεκα μήνες μετά την περιφανή νίκη του περσινού Οκτώβρη, όλα τα οικονομικά μεγέθη έχουν επιδεινωθεί τραγικά, η χώρα βρίσκεται υπό τον ζυγό του ΔΝΤ, οι φόροι και οι απολύσεις και οι μειώσεις στις αποδοχές των τυχερών που εξακολουθούν να εργάζονται έχουν συνθλίψει την αγορά: Διέξοδος πουθενά και οι πολίτες σε κατάθλιψη.

Κι ο ΓΑΠ;

Να παρακαλάει τα στελέχη του -και μάλιστα ανθρώπους που ο ίδιος έφτιαξε- και να εισπράττει όχι. Να διαρρέει την οργή του και να απειλεί με εκδίκηση όσους του αρνήθηκαν και τελικά να μην τολμάει ούτε καν αυτή –πλην Μπατζελή, φυσικά.

Ναι, στην κωπηλασία και το ποδήλατο είναι δυνατός, αλλά οι πολιτικές του αντοχές εξαντλήθηκαν πολύ-πολύ γρήγορα…

Έτσι σήμερα έχουμε:

  • Έναν Πρωθυπουργό και μια Κυβέρνηση που έχουν εξαντλήσει την ανοχή και την αποδοχή των πολιτών μέσα σε διάστημα 11 μηνών.
    Το έχουμε ξαναπεί: Μπορεί οι 10 μονάδες της διαφοράς των δυο κομμάτων να ακούγονται εντυπωσιακές, αλλά τον ΓΑΠ δεν τον εμπιστεύτηκαν περισσότεροι συμπολίτες μας από όσους ψήφισαν Πασόκ το 2004 –την χρονιά της μεγάλης συντριβής. Αρχικά, βέβαια, ο ΓΑΠ είχε ανοχή από τους πολίτες. Περιμέναμε να δούμε τι θα κάνει, πού θα το πάει. Αλλά ποτέ δεν συγκροτήθηκε γύρω του μια κοινωνική συμμαχία. Ο ίδιος άλλωστε ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε, ούτε προσπάθησε να δημιουργήσει ευρύτερες συναινέσεις. Όταν εξελέγη αρχηγός του κόμματός του απαίτησε και πέτυχε να το διοικεί χωρίς να λογοδοτεί πουθενά·  σαν αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης έλεγε σε όλα όχι· και τώρα σαν Πρωθυπουργός ήρθε να κυβερνήσει με τους δικούς του. Όμως η αδυναμία ή η απροθυμία για δημιουργία ευρύτερων συναινέσεων σύντομα οδηγεί σε πολιτική απομόνωση με όσα αυτή συνεπάγεται. Φαίνεται πως το αντιλαμβάνεται αυτό πλέον και ο ίδιος ο ΓΑΠ γι’ αυτό και προσπαθεί να κάνει ανοίγματα. Αλλά οι πολίτες, με την μαυρισμένη καρδιά και τις άδειες τσέπες σίγουρα δεν συγκινούνται από την επαναφορά του Χυτήρη ή του Σκανδαλίδη.
  • Ο ΓΑΠ φαίνεται να ξέμεινε από εκπλήξεις. Αναγκάστηκε να σκάψει στο βάθος της Πασοκικής ιστορίας και να ανασύρει πολιτικούς δεινόσαυρους για να τους αναθέσει τα υπουργεία. Πραγματικά, η λειψανδρία του πολιτικού προσωπικού, η έλλειψη ικανών στελεχών, τρομάζει. Όπως τρομάζει κι ένας Πρωθυπουργός που φαίνεται να αντιλαμβάνεται τον ρόλο του ως αναδιανομέα ρόλων. Ο ΓΑΠ δεν ασχολείται με τα μικρά και καθημερινά, που έχει να αντιμετωπίσει ένας Πρωθυπουργός. Πιο πολύ λειτουργεί ως ο ταχυδακτυλουργός που εμφανίζεται ξαφνικά, βγάζει τον άσσο από το μανίκι, εισπράττει το χειροκρότημα κι εξαφανίζεται. Γι’ αυτό και ψάχνει εναγωνίως Υπουργό-Συντονιστή -δεν μπαίνει ο ίδιος στον κόπο να συζητήσει με τους Υπουργούς του και να συγκεράσει τις απόψεις. Μόνο που πλέον του τελείωσαν τα κρυφά χαρτιά. Τα μανίκια άδειασαν και πορευόμαστε με τα φθαρμένα τραπουλόχαρτα της προπερασμένης εποχής.

Απ’ όπου και να το πιάσει κανείς ο πρόσφατος ανασχηματισμός σήμανε την αντίστροφη μέτρηση για τον ΓΑΠ και αυτό το Πασόκ. Οι δημοσκοπήσεις και οι επερχόμενες εκλογές φαντάζομαι ότι θα επιβεβαιώσουν αυτή την διαπίστωση.

Η παρακμή είναι τόσο μεγάλη, ώστε δικαιώνονται εκείνοι που υποστήριζαν ότι κι ο κ. Σαμαράς θα εκλεγεί Πρωθυπουργός –με το γνωστό επιχείρημα: «Εδώ έγινε Πρωθυπουργός ο Γιωργάκης».

Αλλά κι ο Σαμαράς έχει το ίδιο πρόβλημα: Αποδεικνύεται ανίκανος να δημιουργήσει ευρύτερες συναινέσεις. Λειτουργεί διασπαστικά μέσα στο κόμμα του και μέσα στην ευρύτερη κεντροδεξιά παράταξη –φανταστείτε τι προκαλεί στην κοινωνία.

Ο ΓΑΠ έχει μια σχετικά άνετη πλειοψηφία –φρόντισαν για αυτή κυρίως οι πολίτες που απείχαν από την εκλογική διαδικασία του 2009. Στην υπό ΔΝΤ Ελλάδα όμως φαντάζει πολύ λίγη. Η σκέψη και μόνο ότι αυτή η πλειοψηφία θα κυβερνά για ακόμα 3 χρόνια + 1 μήνα προκαλεί κυριολεκτικά ίλιγγο. Θα τα καταφέρει; Εγώ τουλάχιστον, δεν θα στοιχημάτιζα σε αυτό.

Από την άλλη, και η Ν.Δ. του κ. Σαμαρά δεν φαίνεται ικανή για κάτι περισσότερο από όσα πέτυχε ο κ. ΓΑΠ: Εκμεταλλευόμενη την αδυναμία του αντιπάλου να συρθεί στην εξουσία. Χωρίς κοινωνική συναίνεση, χωρίς ευρύτερη αποδοχή, χωρίς συμμαχίες. Πόσο να αντέξει κι αυτή;

Τις προάλλες υποστήριζα ότι αργά ή γρήγορα η κεντροδεξιά θα αναγκαστεί να αναζητήσει έναν ενοποιητικό παράγοντα. Σήμερα προσθέτω ότι ένας τέτοιος παράγοντας θα πρέπει εκ των πραγμάτων να παίξει ενοποιητικό ρόλο στην κοινωνία.

Advertisements

10 thoughts on “Μετά τον Ανασχηματισμό

  1. Theorema 08/09/2010 στο 7:20 μμ Reply

    Φώτη ευχαριστώ 🙂
    Καλώς βρεθήκαμε!

    • fvasileiou 08/09/2010 στο 7:27 μμ Reply

      Χαρά μου. Θα τα λέμε!

  2. Σοφία 08/09/2010 στο 11:32 μμ Reply

    Το ξέρω ότι είναι ότι χειρότερο αυτό που θα πω, αλλά μας έχουν φέρει στα όρια μας! Είτε με τον Γιωργάκη, είτε με τον Σαμαρά δεν με νοιάζει πλέον τι γίνετε! Κατάντια; Ίσως…
    Καλό βράδυ Φώτη μου!

    • fvasileiou 09/09/2010 στο 12:12 μμ Reply

      Κατάντια. Αλλά όχι δική σου ή δική μου, αλλά ενός συστήματος που φαίνεται ότι πλέον δεν έχει βαλβίδα ασφαλείας.

  3. famousenough 09/09/2010 στο 12:02 μμ Reply

    Συμφωνώ με τη Σοφία. Και εγώ το ίδιο πιστεύω. Έχουν καεί όλοι. Άλλη επιλογή δεν έχουμε? Και δεν εννοώ Ντόρα, Καρατζαφέρης, Κουβέλης κτλ. Κάτι διαφοερτικό, νέο ρε παιδιά!

    • fvasileiou 09/09/2010 στο 12:14 μμ Reply

      Βλέπεις να έχουμε;
      Ακόμα κι αν εμφανιστεί πάνω στο άλογο ένα νέο πρόσωπο, διαφορετικό, το Μνημόνιο που μας φόρεσε ο ΓΑΠ θα είναι πάλι εδώ και ίδιο.

  4. Fri 09/09/2010 στο 2:34 μμ Reply

    Όπως τα λένε η @Σοφία και ο @famousenough, κατάντια! Εσύ λες πως δεν είναι δική μας, μα του συστήματος. Τι να γίνει όμως που τελικά έχει εμάς αποδέκτες; Τι λύση έχουμε;
    Μου έρχεται στο μυλαό το ‘Περί φωτήσεως’, η αποδόμηση μιας κοινωνίας και το από την αρχή αναρχικό στησιμό της. Ουτοπικό; Ίσως, αλλά ας μας αφήσουν τουλάχιστον τα όνειρα…

    • fvasileiou 09/09/2010 στο 2:48 μμ Reply

      Αποδόμηση της κοινωνίας πρακτικά σημαίνει ο Εμφύλιος που προβλέπουν Γερμανοί ειδικοί.

      Το έχω ξαναγράψει παλιότερα: Κατά την γνώμη μου, η όποια αλλαγή, η όποια αναγέννηση θα προέλθει, αν προέλθει, μέσα από το υπάρχον πολιτικό σύστημα.

  5. Ηλίας 09/09/2010 στο 4:17 μμ Reply

    Έίδα στις τελευταίες δημοσκοπήσεις ότι το 30% επιλέγει αποχή.
    Τραγικό.
    Η αποχή μας οδήγησε στο ΔΝΤ.
    Παιδιά ψηφίστε. Μην απέχετε.
    Δεν μας έστειλαν στο ΔΝΤ όσοι ψήφισαν ΠΑΣΟΚ.
    Μας έστειλαν όσοι πήγαν για καφέ και δεν πήγαν να ψηφίσουν.
    Όχι αποχή. Όχι λευκό και άκυρο.
    Ψηφίστε.

    • fvasileiou 09/09/2010 στο 5:30 μμ Reply

      Συμφωνώ απολύτως μαζί σου.
      ΌΧΙ στην αποχή – ΝΑΙ στη συμμετοχή!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: