Gossip Girl

«Ένοχη απόλαυση», «ο εφιάλτης κάθε γονιού», «αηδιαστικό έργο» -το Gossip Girl έχει το προνόμιο να το περιγράφουν ακριβέστερα οι αρνητικές κριτικές. Γι’ αυτό άλλωστε και οι παραγωγοί πολύ έξυπνα τις χρησιμοποίησαν για την προώθησή της.

Η ιστορία που μας έχει συνεπάρει ξεκινάει μάλλον απλά με την δεκαεξάχρονη Serena van der Woodsen να επιστρέφει στην Νέα Υόρκη μετά από τη πολύμηνη μυστηριώδη εξαφάνισή της. Οι ματιές που ανταλλάσουν όμως οι συμμαθητές της και οι φίλοι της και τα ψιθυριστά τους λόγια, όταν την ξαναβλέπουν στη διάρκεια ενός πάρτι της μητέρας της, μας κάνουν να υποψιαστούμε πως τούτοι εδώ δεν είναι συνηθισμένοι έφηβοι.

Ούτε και το Gossip Girl είναι μια συνηθισμένη εφηβική σειρά άλλωστε:

Η σειρά έχει όλα τα συνήθη συστατικά ενός εφηβικού μελοδράματος –έρωτες, σχολείο, εξετάσεις, σχέσεις, όνειρα, φιλοδοξίες, απογοητεύσεις– τα βάζει στο μπλέντερ με μπόλικες δόσεις sex, ψυχολογικής βίας, ναρκωτικών, διαστροφής, και τα χύνει στο κρυστάλλινο ποτήρι του βορειοανατολικού Μανχάταν, μιας περιοχής που βρίσκεται στις σύγχρονες αστικές μυθολογίες κάθε δυτικού και μη λαού, και φυσικά και της ίδιας της Αμερικής.

Εδώ ίσως βρίσκεται ένα από τα βασικά συστατικά της επιτυχίας της σειράς: Παίρνει όλα τα παλιά και φθαρμένα συστατικά και τα ανανεώνει με τον ζοφερό τρόπο που τόσο πολύ ταιριάζει στον μετά 9/11 και δοκιμαζόμενο από την κρίση κόσμο μας. Στην απληστία, τον σαδομαζοχισμό, την κενότητα και την πλήξη που χαρακτηρίζουν τα κίνητρα και τις πράξεις των πρωταγωνιστών, διακρίνουμε κάτι από τις αιτίες των αδιεξόδων μας, συλλογικών και προσωπικών.

Η αμερικάνικη κοινωνία παρουσιάζεται στο σήριαλ βαθύτατα ταξική. Το Upper East Side και το Brooklyn μπορεί να ενώνονται με την γνωστή γέφυρα, αλλά οι κόσμοι τους δεν εφάπτονται πουθενά. Παντού υπάρχουν σύνορα στο Gossip Girl, σύνορα που είναι πρακτικά αδύνατο να τα περάσει κανείς. Ναι, υπάρχουν ευκαιρίες, οι φτωχοί ήρωες έχουν την δυνατότητα να πλουτίσουν και οι πλούσιοι να χάσουν όσα έχουν, αλλά ακόμα κι έτσι η ποιοτική διαφορά, στην σκέψη, την δράση, την αντίληψη, την συμπεριφορά, παραμένει. Και συνείδηση αυτής της διαφοράς έχουν και οι μεν και οι δε.

Αλλά ας μην γελιόμαστε:  Το Gossip Girl είναι μια σαπουνόπερα που στοχεύει κυρίως στο νεανικό κοινό κι έτσι διαθέτει και μια σωστή δόση θετικού και αισιόδοξου πνεύματος. Το οποίο δεν είναι άλλο παρά οι καλές, παλιές, παραδοσιακές αξίες. Σε μια σειρά που δικαιώνει την ατομικίστικη ευτυχία και οι έφηβοι επιδίδονται καθημερινά σε χρήση ουσιών και περιστασιακού σεξ με τους γονείς τους απόντες, απλούς παρατηρητές ή συμμετέχοντες, αυτό που τελικά έχει σημασία είναι η οικογένεια. Όχι φυσικά εκείνη που μεγαλώσαμε οι περισσότεροι από εμάς, με τον μπαμπά, την μαμά και τα παιδάκια, την παραδοσιακή, στηριγμένη σε δεσμούς αίματος οικογένεια, αλλά νέες μορφές οικογένειας εξ ανάγκης κι εκ των ενόντων κατασκευασμένες, στηριγμένες στην προαίρεση και την ατομική επιλογή.

Φαίνεται τελικά πως όσο κι αν ανοίγει ο κόσμος, όσο κι αν οι ορίζοντές μας διευρύνονται, όσο κι αν οι παραδοσιακοί δεσμοί αποδεικνύονται ανούσιοι κι ενοχλητικοί, όσο κι αν η ζωή μας εξαρτάται από το απρόσωπο και αντικειμενικό του διαδικτύου, η ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει και να λογοδοτεί κάπου και να μπορεί να κλείνεται σε έναν λίγο-πολύ ιδανικό μικρόκοσμο, παραμένει.

Τα στάνταρ της παραγωγής είναι, φυσικά, πολύ υψηλά. Κοστούμια και σκηνικά, όλα είναι πλούσια και χορταίνουν το μάτι. Η κάμερα δεν είναι στατική, όπως στις παλιές σαπουνόπερες, και πολλές φορές φλερτάρει με το βιντεοκλίπ, χωρίς όμως να κουράζει. Το ίδιο και οι φωτισμοί: Δεν έχουμε τους αφελείς φωτισμούς των παλιών και των φτηνών σαπουνιών, αλλά σκοτεινούς, γκρίζους και γεμάτους σκιές.

Οι ηθοποιοί είναι πανέμορφοι και πολύ-πολύ ικανοί –όταν φυσικά οι ρόλοι τους επιτρέπουν να δώσουν βάθος στους χαρακτήρες τους. Η Blake Lively που παίζει την Serena είναι πανέμορφη. Και μόνο που την βλέπω στην οθόνη, μου ανοίγει η καρδιά. Πρέπει να σας πω όμως ότι μου αρέσει πολύ, πάρα πολύ και η K. Rutherford, που παίζει την μητέρα της. Η L. Meester καταφέρνει να παίξει πειστικά τον αντιφατικό και αντιπαθητικό ρόλο της Blair. Ο Ed Westwick παίζει ωραία τον μεφιστοφελικό Chuck, αν και πολλές φορές αφήνεται στις ευκολίες του.

Advertisements

24 thoughts on “Gossip Girl

  1. harryplusk 05/10/2010 στο 11:15 μμ Reply

    «Το Upper East Side και το Brooklyn μπορεί να ενώνονται με την γνωστή γέφυρα, αλλά οι κόσμοι τους δεν εφάπτονται πουθενά. »

    Εντάξει τι να πω, πραγματικά έγραψες με αυτή τη φράση. Συνοψίζει, νομίζω, το νοήμα όλης της σειράς. Well said.

    • fvasileiou 06/10/2010 στο 11:13 πμ Reply

      Κι εγώ που νόμιζα πως μόνος κυλιόμουν στον glossy βούρκο του GG!!!

      • harryplusk 07/10/2010 στο 7:51 μμ Reply

        Είδα τους 2ο πρώτους κύκλους μόνο. Μετά το βαρέθηκα….

        • fvasileiou 08/10/2010 στο 3:00 πμ Reply

          Μη μου λες τέτοια… Σήμερα-αύριο τελειώνω τον δεύτερο… Χαλάει μετά;;;

          • harryplusk 08/10/2010 στο 5:33 μμ Reply

            Δεν ξέρω αν χαλάει. Δεν έχω κανένα επεισόδιο του 3ου. Το σταμάτησα επειδή το έβλεπαν όλες οι συμφοιτήτριές μου και άρχισα να το θεωρώ, ξέρεις…girly.

  2. nyfitoutsaki 06/10/2010 στο 12:21 πμ Reply

    Για να μην ξεχνάμε δε ότι η Blair είναι η καλύτερη κακιά μετά την ξαδέλφη της Κάντι Κάντι.

    • fvasileiou 06/10/2010 στο 11:13 πμ Reply

      Τι;
      ΟΚ, με πιάνεις εντελώς αδιάβαστο: Δεν έχω δει Κάντι-Κάντι…

      • nyfitoutsaki 06/10/2010 στο 5:50 μμ Reply

        ε, τώρα ειναι αργά για να τη δεις. Αναδιατυπώνω λοιπόν. Για όσους δεν έχουν δει Κάντι Κάντι, η Blair είναι η καλύτερη κακιά. Το χθεσινό επεισόδιο άλλωστε, τα λέει όλα…

  3. hfaistiwnas 06/10/2010 στο 7:18 πμ Reply

    Καλημέρα! Δεν έχω δει καθόλου την σειρά.. 🙂
    Από τα λεγόμενά σου πάντως, φαίνεται καλή!

    • fvasileiou 06/10/2010 στο 11:14 πμ Reply

      Καλημέρα, φίλε μου!
      Ποτέ δεν είναι αργά 😉

  4. Γιώτα 06/10/2010 στο 7:35 πμ Reply

    Μια σειρά που αγαπάμε για όλους τους λόγους που ανέφερες. Καλημέρα Φώτη μου! 🙂

    • fvasileiou 06/10/2010 στο 11:14 πμ Reply

      Κι εσύ, Γιώτα; 😀
      Καλημέρααα!

  5. Χαρά Μο 06/10/2010 στο 10:32 πμ Reply

    Για το Gossip Girl δεν έχω άποψη. Δεν το έχω δει ποτέ. Δεν έτυχε. Συνεπώς, το μόνο που μπορώ να σχολιάσω είναι ότι τελικά σου αρέσουν οι ξανθιές, Φώτη! Καλημέρα!

    • fvasileiou 06/10/2010 στο 11:17 πμ Reply

      …πάντως είμαι βέβαιος ότι κι εσύ θα κολλήσεις αν κάνεις το λάθος σωστό και αρχίσεις να την παρακολουθείς…

  6. Nikos 06/10/2010 στο 2:03 μμ Reply

    Εξαιρετική η ανάλυση σου και απόλυτα πλήρης, συγχαρητήρια για την αντίληψη σου!!

    • fvasileiou 07/10/2010 στο 2:17 πμ Reply

      Ευχαριστώ, Νίκο.
      Καλώς μας ήρθες!

  7. pink fish 07/10/2010 στο 8:20 πμ Reply

    Τη σειρά ξεκίνησα να τη παρακολουθώ όταν έμεινα έγκυος και κόλλησα! Δεν είναι μόνο ότι είναι καλογυρισμένη, glossy, «πλούσια» παραγωγή και τα συναφή. Έχει εξαιρετικό σενάριο και φωτογραφία, είναι γρήγορη, οι διάλογοι είναι αληθινοί και όχι «ξύλινοι» (όπως στα παλιά «σαπούνια») και μου αρέσει ιδιαίτερα ο χαρακτήρας του Chuck Bas. Αν κατάλαβα καλά από τις φωτογραφίες-teaser του Post σου η Serena «μπλέκει» με τον ετεροθαλή αδελφό της Chuck? OMFG…

    • fvasileiou 07/10/2010 στο 1:40 μμ Reply

      Δεν θα συμφωνούσα ότι οι διάλογοι είναι ακριβώς αληθινοί, νομίζω ότι είναι πολύ έξυπνοι. Η σειρά έχει μερικές από τις πιο ωραίες (και πιπεράτες) ατάκες και λογοπαίγνια που έχουν ακουστεί στην τηλεόραση.
      Εγώ έχω δει τους 2 πρώτους κύκλους και μέχρι στιγμής η Σερίνα ΔΕΝ μπλέκει με τον Τσακ -για την συνέχεια, τι να πω;;; (Νέα Υόρκη είναι αυτή, πού να βρει άλλους άντρες η καημένη η Σερίνα :P)

  8. Σοφία 07/10/2010 στο 1:30 μμ Reply

    Δεν έχεις δει ποτέ Κάντι-Κάντι;;;;; Και με ποια παιδικά μεγάλωσες;;;;; 😉
    Σαν να έχω ξεφύγει απ’ το θέμα… Δεν το έχω δει ποτέ το GG, το απέφευγα χωρίς να μπορώ να σου πω το γιατί. Αφού το προτείνεις όμως, μπορεί και να ρίξω μια ματιά!
    Καλησπέρα Φώτη μου!

    • fvasileiou 07/10/2010 στο 1:45 μμ Reply

      Χμμμ, έβλεπα Νιλς Χόλγκερσον, Στρουμφάκια, Καραγκιόζη -όχι Κάντι-Κάντι.
      (Αυτό είναι το όνομά της; Κάντι x 2; Όπως Καρέτα-Καρέτα;) 😀

      Νομίζω θα σου αρέσει!

  9. marian 13/10/2010 στο 1:05 μμ Reply

    Την σειρά την πρωτοείδα στο star όποτε τύχαινε , μην έχοντας τη να δω το καλοκαίρι είδα και τους 3 κύκλους αλλά μέσα σε μια βδομάδα και τώρα τον τελευταίο , εγώ κόλλησα με την σειρά τι να πω????

  10. Αντώνης 02/04/2011 στο 7:12 μμ Reply

    Ενδίδοντας λοιπόν κι εγώ στις πιέσεις σου έχω δει τα πρώτα δύο επεισόδια και μου φαίνεται ότι θα χάσω αρκετές ώρες ύπνου από δω και στο εξής!… Η σειρά πρέπει να αποτελεί το απόγειο της «εφηβικής σαπουνόπερας», σκάλες ανώτερη και ωριμότερη από τα Dawson’s Creek και τα Beverly Hills της δικής μας εφηβείας.

    Όσο για το οικογενειακό μοντέλο που τόσο εύστοχα περιγράφεις, σημειώνω ότι άσκησε τόση επιρροή στην τηλεόραση, ώστε ένας άλλος σταθμός, το ABC εισήγαγε μια ολόκληρη νέα κατηγορία σειρών υπό τη γενική ομπρέλα: A New Kind of Family. Στην κατηγορία αυτή ανήκει το Greek, το Pretty Little Liars (και τα δύο άριστες σειρές), καθώς και τα λιγότερο επιτυχημένα The secret life of the American teenager και Make it or Break it. Όντως εδώ η πυρηνική οικογένεια καταρρέει όχι εξ ιδεολογίας αλλά εκ των πραγμάτων και αντικαθίσταται από πολυμορφικά μοντέλα συνύπαρξης βασισμένα σε αυτή τη νέα μορφή αμερικάνικης ψευδαίσθησης («ονείρου»), την «αγάπη».

    • fvasileiou 03/04/2011 στο 10:57 πμ Reply

      Welcome to the club!
      Δεν είναι μόνο αγάπη ή δεν είναι ακριβώς η αγάπη. Στις σειρές αυτές, όταν η φιλική/οικογενειακή σχέση περνάει μια κρίση, για να ξεπεραστεί, αφού δεν υπάρχει ο συγκολλητικός δεσμός του αίματος, τα δυο μέρη ομνύουν στο ότι νοιάζονται για τον άλλον και στις κοινές εμπειρίες του παρελθόντος. Και τότε το new kind of family μοιάζει πιο πολύ με συνομοσπονδίες τετρομαγμένων εγωισμών.

      • Αντώνης 03/04/2011 στο 11:19 πμ Reply

        Έτσι είναι! εξ ου και τα εισαγωγικά στο «αγάπη». Το ενδιαφέρον είναι ότι οι συνασπισμοί αυτοί αποδεικνύονται συχνά εφήμεροι – και οι σειρές έχουν την τιμιότητα να το παραδεχθούν. Η διαστολή της έννοιας της οικογένειας, έτσι ώστε αυτή να περιλαμβάνει πολλά και διαφορετικά μοντέλα συμβίωσης και «ηθικής» με αποκλειστική προϋπόθεση ένα νεφελώδες «I care about you», είναι προφανώς το μεγάλο κοινωνιολογικό πρότζεκτ που οι σειρές αυτές προάγουν – πρότζεκτ καθόλα ευγενές, αναμφιβόλως, εφόσον λειτουργεί ως μηχανισμός συνεκτικός της κοινωνίας, αλλά δυνητικά εξίσου επισφαλές όσο και το αμερικάνικο όνειρο του περασμένου αιώνα, ο φιλελευθερισμός και η δημιουργία της «τάξης των προαστίων».

        Είναι πάντως πολύ ενδιαφέρον! Να’σαι καλά, Φώτη, που δίνεις τροφή για σκέψη!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: