Μπουζούκι μου διπλόχορδο

Πάνε δέκα χρόνια από τότε που αγόρασα τον τζουρά. Ένα ωραίο σκαφτό όργανο από ξύλο οξιάς, που ο ήχος του είναι άγριος και γλυκός ταυτόχρονα.

Δεν ήξερα να παίζω όταν τον πήρα. Δεν ήξερα μουσική. Απλώς έφτιαχνα μεζέδες και μαζευόμασταν στο σπίτι μου στην Κόνωνος όλοι οι τότε φίλοι, πίναμε και τρώγαμε κι ο Νίκος μας έπαιζε παλιά τραγούδια στο μπουζούκι του.

Σιγά-σιγά, που η παρέα φυλλορρόησε και η φιλία μου με τον Νίκο βάθυνε, άρχισα να τραγουδάω σιγανά και να παίζω το κομπολόι με το ποτήρι. Κι επειδή ήμουνα καλός στο κράτημα του ρυθμού, σκέφτηκα να πάρω ένα μπαγλαμά με κάτι λεφτά που μου είχαν έρθει από μια υποτροφία. Ο Νίκος τελικά με έπεισε να πάρω τον τζουρά, για να μπορώ να παίζω και κάνα τραγουδάκι –ο μπαγλαμάς είναι μόνο για το τσίγκι-τσίγκι.

Φέραμε βόλτα τον Πειραιά και την Αθήνα, πήγαμε σε όλους τους οργανοποιούς, παλιούς και καινούργιους, είδαμε, ρωτήσαμε, ο Νίκος δοκίμαζε τα όργανα. Τελικά τον αγοράσαμε από τον Τσακιριάν.

Το πρώτο τραγούδι που έμαθα ήταν το Τούτοι οι μπάτσοι πού ‘ρθαν τώρα.

Μάγκες πιάστε τα βουνά...

Ο Νίκος είχε υπομονή, κι εγώ είχα πάρα πολλή επιμονή. Μου έδειξε τους δρόμους και πολλά τραγούδια κι εγώ κοίταζα τα δάχτυλά του που χόρευαν πάνω στα τάστα και προσπαθούσα να κλέψω κινήσεις. Και όταν ήμουνα μόνος μου για ώρες βάραγα τον τζουρά γκράπα-γκρούπα. Μάθαινα.

Μετά από λίγους μήνες αποφάσισα να πάρω και μπουζούκι –εννοείται τρίχορδο. Πάλι βόλτες στα εργαστήρια, πάλι ερωτήσεις, πάλι δοκιμές, πάλι στον Τσακιριάν καταλήξαμε. Πήρα όμως ένα πολύ ωραίο όργανο: Παλαιικού τύπου, αχλαδοειδές, από μουριά κι έβενο, πραγματικό έργο τέχνης. Ο Νίκος το κούρδισε και έπαιξε δυο-τρία τραγούδια για να το ακούσουμε, κι ο Τσακιριάν γούσταρε που τον άκουσε να βαράει όλες τις χορδές, κι άρχισε να μας λέει ιστορίες από τους παλιούς, τον Μάρκο, τον Παπαϊωάννου, τον Γενίτσαρη.

Ο φίλος μου ο Βασίλης εδώ κρατάει τον τζουρά μου.

Κόλλησα. Δεν τα αποχωριζόμουνα τα όργανα με τίποτα. Και σαββατοκύριακο να έφευγα, μαζί μου τα έπαιρνα. Καλοκαίρι δούλευα στην Ξάνθη, μπουζούκι και τζουράς μαζί. Διακοπές, πάλι μαζί. Τα καμάρωνα. Τα έβγαζα και τα έδειχνα σε όλους τους απίθανους τύπους που μπαινόβγαιναν τότε στο σπίτι μου.

Και δικαίως από μιαν άποψη:

Ο τζουράς και το μπουζούκι παραμένουν ακόμα και σήμερα μαζί με τα βιβλία μου τα μοναδικά περιουσιακά μου στοιχεία.

Μόνο στο στρατό δεν είχα τα όργανα μαζί μου, αν και τα δυο πιο όμορφα βράδια της θητείας μου παίζοντας τα πέρασα: Την Τσικνοπέμπτη, που ο αξιωματικός υπηρεσίας έφερε το μπουζούκι του και δυο μπουκάλια ουίσκι· βιοτεχνικό προϊόν, αλλά στην αναβροχιά… Και την παραμονή της απόλυσής μου, που την γιόρτασα στην Ξάνθη πίνοντας και παίζοντας μέχρι τα ξημερώματα.

Ξάνθη, η παρέα του "Έρκολου"

Με τον Νίκο πια παίζαμε καθημερινά. Είχαμε μάθει ο ένας τα χούγια του άλλου, είχαμε συγχρονιστεί και ακουγόμασταν καλά οι δυο μας. Καφές, κρασί, μπουζούκι, κουβέντα.

Παραδέχομαι ότι αυτό, το να παίξω μαζί με άλλους, πολύ μου λείπει και πολύ το νοσταλγώ.

Κατά καιρούς μαζεύεται κανένα παρεάκι και είτε στο σπίτι, είτε σε ταβέρνα μπορεί να ρίξω παίξω κάτι. Αλλά πλέον όλο και πιο σπάνια.

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι όλο και πιο δύσκολα πείθομαι να παίξω μπροστά σε τρίτο πια. Αν δεν ξέρω τον άλλον, αν δεν ξέρω ότι γουστάρει τα τραγούδια που παίζω, δεν μπορώ. Γιατί –πώς να το κάνουμε– δεν είμαι και κανένας δεξιοτέχνης. Δεν υπάρχει τίποτα στο παίξιμό μου για να θαυμάσει ο απέξω. Απλώς παίζω σωστά και επαρκώς τα τραγούδια που μου αρέσουν. Και τα τραγούδια που μου αρέσουν δεν ακούγονται στα ρεμπετάδικα. Τα ξέρουν οι πιο μυημένοι. Αυτοί θα τα γνωρίσουν από την πρώτη νότα, θα ρουφήξουν μια καλή γουλιά από το ποτήρι τους και θα τραγουδήσουμε μαζί Μωρή για το γινάτι σου.

Τώρα εδώ στην Λευκωσία έχω μαζί μου μόνο τον τζουρά. Καμιά φορά που θέλω να παίξω το Βαθιά στη θάλασσα θα πέσω, το Πέντε Έλληνες στον Άδη ή το Βουνό μου λείπει το μπουζούκι, αλλά δεν βαριέσαι: Ο τζουράς είναι ό,τι πρέπει να τα ζόρικα ραστ του Μάρκου και μου αρέσει καμιά φορά να παίζω και δημοτικά, τα Παιδιά της Σαμαρίνας ή το Αρχοντόπουλο, το Γιάννες εποίκε κάλεσμα, ας πούμε…

Advertisements

33 thoughts on “Μπουζούκι μου διπλόχορδο

  1. Marianefeli4 28/10/2010 στο 10:29 μμ Reply

    Με εκπλήσσεις Φώτη!! Μπράβο!!

    • fvasileiou 28/10/2010 στο 11:52 μμ Reply

      Χαίρομαι που σε εκπλήσσω!

      Αναρωτιέμαι όμως, γιατί 😉

  2. antiphono 28/10/2010 στο 11:40 μμ Reply

    ωραίο ταξίδι, μακάρι να το ακούσουμε κιόλας κάποτε

    • fvasileiou 28/10/2010 στο 11:54 μμ Reply

      Γιατί όχι, Κωστή, αν σου αρέσει κι εσένα η μουσική δωματίου (του τεκέ και της φυλακής, φυσικά!)

  3. Αναστασία Γιαννοπούλου 28/10/2010 στο 11:51 μμ Reply

    Το σπίτι σου στην Κόνωνος (!), το σπίτι μου στην Ιφικράτους…
    Εμείς ξημεροβραδιαζόμασταν σε μια Ταβέρνα στην Πρατίνου, στου Ταμπαξή και σε κάτι κουτούκια στην Καισαριανή… Ρεμπέτικα από το πρωί… Αλλη εποχή… Μεταπολίτευση.. Είχαν κι έναν, ας πούμε, επαναστατικό χαρακτήρα τότε…
    Εχει ένα δραματικό στοιχείο ο τρόπος που μιλάς για τον τζουρά και για το μπουζούκι σου… Είναι πραγματικοί σου «σύντροφοι»…της χαράς και της λύπης…
    Ελπίζω να έλθει η ώρα να τραγουδήσουμε μαζί το «Βαθιά στη θάλασσα θα πέσω»….!!!!!!!

    • fvasileiou 28/10/2010 στο 11:55 μμ Reply

      Σίγουρα, αλλά εγώ μόνο σιγόντα κάνω πλέον! 😛 🙂 😀

  4. hfaistiwnas 29/10/2010 στο 7:15 πμ Reply

    Καλημέρα!!!
    Όπως και να χει, ακόμη και ας μην πήγες ωδείο, έχεις τους φίλους που σου δείχνουν, μπορεί να μην είσαι επαγγελματίας αλλά προσπαθείς! Και το πείσμα όπως ξέρεις μπορούν να σε κάνουν δεξιοτέχνη! ε;

  5. Δύτης των νιπτήρων 29/10/2010 στο 10:18 πμ Reply

    Σε ζηλεύω.
    Από την ώρα που το διάβασα, μου έχει κολλήσει και το «Τούτοι οι μπάτσοι πούρθαν τώρα». Και καπάκι, η «Κλωστηρού».

    • fvasileiou 29/10/2010 στο 1:05 μμ Reply

      Και την «Κλωστηρού» την παίζουμε. Αν περάσεις από τα μέρη μας…. 😉

  6. Μύρων Κατσούνας 29/10/2010 στο 2:48 μμ Reply

    Ηθελα νά ‘ μουνε στην οδό Αλιπέδου στον Περαία να σας έβλεπα με τον Τσακιριάν…

    • fvasileiou 29/10/2010 στο 6:59 μμ Reply

      …και να τον άκουγες. Ο άνθρωπος έχει γνωρίσει από κοντά όλο το λαϊκό τραγούδι κι έχει πολλές, πολλές ιστορίες για να πει.

  7. Σοφία 29/10/2010 στο 4:17 μμ Reply

    Εγώ είμαι λάτρης του τετράχορδου, ίσως γιατί αυτό βρήκα (το είχε πάρει ο αδερφός για να μάθει) και αυτό έμαθα να παίζω! Βέβαια κάποια χρόνια μετά αγόρασα και γω έναν μπαγλαμά και τον καμάρωνα όπως κι εσύ τον τζουρά σου! Έχω πάνω από δέκα χρόνια να παίξω και πραγματικά είναι στιγμές που μου λείπει πραγματικά πολύ!!! Αλλά ρε Φώτη μου μπορεί να είχα το μεράκι κι εγώ, αλλά άμα δεν έχει και το ταλέντο δεν αρκεί… 😉
    Πολύ θα ήθελα να ακούσω κάποια στιγμή κάτι από σένα, όχι για να κρίνω την δεξιοτεχνία σου (δεν είναι αυτό που ζητάς στην παρέα) αλλά γιατί νιώθω ότι πραγματικά το αγαπάς πολύ!
    Καλησπέρα!

    • fvasileiou 29/10/2010 στο 7:01 μμ Reply

      Κάποια στιγμή θα μπορούσαμε να το κανονίσουμε σε κάποιο τσιπουράδικο…
      Αν φυσικά ξεπεράσουμε το μεγάλο, το ανυπέρβλητο, τείχος που υψώνει μεταξύ μας ο γλυκάνισος 🙂

      • Σοφία 30/10/2010 στο 4:26 πμ Reply

        Αν είναι να ακούσω καλή μουσική, θα πάω πάσο και θα πιώ χωρίς γλυκάνισο! Σε καλύπτω;;; 😉

        • fvasileiou 30/10/2010 στο 1:30 μμ Reply

          Σε βλέπω αποφασισμένη! 🙂

  8. poexania 29/10/2010 στο 8:05 μμ Reply

    Αν και πλέον εχω μεγαλώσει(32) συνέχεια εχω στο μυαλό μου να μάθω να παίζω κάποιο απο τα παραδοσιακά όργανα του ρεμπέτικου, αλλά διστάζω.

    Απο τη μια έχω τις υποχρεώσεις της σχολής(δεν είμαι αιώνιως φοιτητής απλά ξανασπουδάζω:)), κάτι που απολαμβάνω ιδιαίτερα αλλά κάποιες φορές δεν μου μένει χρόνος, και απο την άλλη μου μοιάζει για μεγάλο βήμα και φοβάμαι.

    Ώρες ώρες πάντως με πιάνει αυτό τα να είχα ενα όργανο να πω τον πόνο μου, δεν ξέρω πως αλλιώς να το περιγράψω, το ίδιο μου συμβαίναι και με τη ζωγραφική αλλά και με την ποίηση(απλά στην ποίηση επειδή δεν χρειάζονται τεχνικά μέσα επιδίδομαι απο καιρό). Όμως κάθε πράγμα διαφέρει, δηλαδή δεν μπορείς να εκφράσεις όλα σου τα μεράκια μόνο με την ποίηση, τα «λαικά» καθημερινά πάθη τα λέμε με μουσική, ρεμπέτικη, εκεί δηλαδή με οδηγούν εμένα τέτοιου είδους μεράκια. Τώρα που το σκέφτομαι είναι πιο κοντά στις ικανότητες μου το να γράψω στίχους για ρεμπέτικα πάνω σε γνωστούς σκοπούς, βλέπουμε.

    Μπορεί βέβαια να κάνω και την υπέρβαση…

    • fvasileiou 29/10/2010 στο 8:19 μμ Reply

      Κι εγώ μεγάλος έμαθα να γρατζουνάω, χωρίς να ξέρω νότες, χωρίς να έχω πάει σε κάποιο δάσκαλο. Ακούγοντας και βλέποντας. Πιστεύω λοιπόν πως αν το έχεις πραγματικά μεράκι, πρέπει πάρεις ένα όργανο και να βρεις κάποιον να σου δείχνει στο χαλαρό, δεν χρειάζεται πίεση ή ακόμα ένα άγχος. Ξέρεις τι ωραία θα αισθανθείς όταν παίξεις σωστά το πρώτο σου τραγούδι; Ακόμα κι αν αυτό αποτελείται από 5-6 νότες, σαν το Τούτοι οι μπάτσοι 🙂

  9. γρηγόρης στ. 29/10/2010 στο 9:36 μμ Reply

    Φώτη, πολύ ευχάριστη έκπληξη!

    Κι εξάλλου ποιος είναι ο πραγματικός δεξιοτέχνης, αν όχι αυτός που κάνει την καλή παρέα και την συνεπαίρνει.

    • fvasileiou 30/10/2010 στο 1:30 μμ Reply

      Νομίζω ότι στη δική μου περίπτωση η παρέα συνεπαίρνεται μόνη της 😀 😀 😀

      • γρηγόρης στ. 31/10/2010 στο 8:57 μμ Reply

        Ε, αυτό το έχω ζήσει με τον Δύτη να μας παίζει ακορντεόν και άλλους φίλους στα παλιά εκείνα τα χρόνια…

        • γρηγόρης στ. 31/10/2010 στο 9:00 μμ Reply

          οργανοπαίχτες και τραγουδοποιούς συμπλήρωση διευκρινιστική

        • fvasileiou 01/11/2010 στο 1:49 πμ Reply

          Δεν τα ήξερα αυτά για τον Δύτη… Αναρωτιέμαι τι τραγούδια να έπαιζε (τον έχω ικανό να παίζει από Manu Chao μέχρι μέσο Βαμβακάρη κι από Μακεδονίτικα και μεσογειακά μέχρι μπλουζιές…)

          • Δύτης των νιπτήρων 01/11/2010 στο 11:48 πμ Reply

            Να, βγαίνουν όλα στη φόρα!… Ποτέ δεν κατάφερα να παίξω καλό ακορντεόν και έτσι το παράτησα. Κάτι βαλσάκια προσπάθησα, κάτι Λοϊζους, γενικά ότι παίζεται με ματζόρε ακόρντα, α και κάτι πεντατονικές. Δεν τόχω όμως· προτιμώ να ακούω. Και να τραγουδάω, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι θα προτιμάτε εσείς να ακούτε. 🙂

            • fvasileiou 01/11/2010 στο 11:56 πμ Reply

              Αυτή είναι η αιώνια απορία: Τι είναι καλό και δεν.
              Αν, πάντως, είσαι μέσα στο ρυθμό και οι νότες είναι σωστές, τότε είναι καλό.

              Κι εμένα μου αρέσει να τραγουδάω. Αν και ντρέπομαι περισσότερο κι από το να παίζω μπροστά σε ξένους (ναι, άκρη δεν βγάζεις…)

  10. vad 30/10/2010 στο 7:36 πμ Reply

    Φκιάχτονε,Φωτη,φκιάχτονε,
    βάλτου φωτιά και κάφτονε:)
    Ωραίος,ρε τσίφτη!

    • fvasileiou 30/10/2010 στο 1:31 μμ Reply

      Vad, βλέπω ότι και σε σένα αρέσει η μουσική δωματίου!!!!

  11. kitsosmitsos 30/10/2010 στο 10:29 πμ Reply

    Πολύ ωραία ενασχόληση. Και διέξοδος και εκτόνωση και πάνω απ’όλα έκφραση!
    Συνέχισε όσο τραβάει η ψυχή και η όρεξή σου!
    Ωραίος.

    • fvasileiou 30/10/2010 στο 1:32 μμ Reply

      Ναι, είναι και διέξοδος και εκτόνωση. Αυτά τα δυο οργανάκια έχουν απορροφήσει πολύ άγχος και μεγάλες εντάσεις.

  12. Marianefeli4 30/10/2010 στο 1:36 μμ Reply

    Με εκπλήσσεις γιατί θεωρώ το δικό μας κλάδο λίγο «συντηρητικό» για να το πω έτσι. Η επαφή με τη λαϊκή παράδοση είναι κάτι αρκετά σπάνιο για τη μεθοδολογία σκέψης. Αυτό… και ελπίζω να εξηγήθηκα!

    • fvasileiou 30/10/2010 στο 1:43 μμ Reply

      Πιθανόν να έχεις δίκιο για τον κλάδο. Αλλά η καταγωγή μου, η αγωγή μου αν θες, αυτή είναι 🙂

  13. Αθανασία 31/10/2010 στο 8:59 μμ Reply

    Μπράβο Φωτάκο!τελικά εσύ έχεις,πολλά κρυφά ταλέντα ε?…καλό είναι,καλέ μου ό,τι μαθαίνει κανείς ακόμη και αν αυτό είναι,μπουζούκι ή τζουράς….μπράβο…καλησπέρες…

    • fvasileiou 01/11/2010 στο 1:49 πμ Reply

      Όχι και τόσο κρυφά πια…

  14. Redalen 16/10/2012 στο 12:10 μμ Reply

    Δεν έχει να κάνει ο «κλάδος». Ωραίο αμπτάλικο το «φτιάχτονε Σταύρο φτιάχτονε» . Και με παραλλαγή «Φώτη» , πάλι ωραίο αμπτάλικο θα είναι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: