Κινούμενη άμμος

Το ξέρω πια το αίσθημα.

Περπατάς και περπατάς ανέμελα, βάζεις διαδοχικά το ένα ποδάρι μπροστά από το άλλο, πατάς σταθερά, το φορτώνεις χωρίς να σκεφτείς με το βάρος όλου του κορμιού σου, σηκώνεις το πίσω πόδι, το μεταφέρεις μπροστά και συνεχίζεις.

Μηχανική, ασυνείδητη, απλή κίνηση.

Μέχρι που σηκώνεις το πόδι, το περνάς μπροστά, πατάς το έδαφος και δεν το νιώθεις σταθερό, σκληρό, κάτω από το πέλμα σου. Είναι μαλακό, υποχωρεί, βουλιάζει. Αλλά εσύ από κεκτημένη ταχύτητα σηκώνεις το πίσω πόδι και το φέρνεις μπροστά. Και βρίσκεσαι όλος μέσα στην κινούμενη άμμο, παγιδευμένος, να βυθίζεσαι αργα-αργά. Προσπαθείς να ξεφύγεις, να βγεις, να γλιτώσεις, αλλά το μόνο που καταφέρνεις είναι να βουλιάξεις πιο γρήγορα.

Τι κάνεις τότε;

Νομίζω ότι μένεις ακίνητος. Προσπαθείς να μην αναπνέεις καν. Προσπαθείς να επιβραδύνεις όσο γίνεται το τέλος. Και νομίζω ότι προσεύχεσαι –ακόμα κι αν δεν έχεις Θεό, προσεύχεσαι να υπάρχει. Και νομίζω ότι σκέφτεσαι. Αναλογίζεσαι την ανεμελιά με την οποία περπατούσες, καθόλα φυσιολογική και συνηθισμένη, τα απερίσκεπτα βήματά σου, τα απολύτως αναμενόμενα, και συνειδητοποιείς πόσο λάθος ήταν.

………………

Μιλούσα με μια φίλη τις προάλλες.

Μου έλεγε για το μπλογκ: Δεν καταλαβαίνει, έλεγε, πώς και γιατί στριμώχνω κείμενα για τα πολιτικά.

Νομίζω ότι θα ήθελε να γράφω μόνο για ταινίες και μουσικές. Και ιστορίες για σκοτεινό σεξ και εν ψυχρώ δολοφονίες.

Της είπα διάφορα –δεν θυμάμαι και δεν έχει σημασία.

Νομίζω ότι αυτό που προσπαθούσα να της εξηγήσω είναι ότι τα πολιτικά στο Σημειωματάριο είναι περισσότερο έκφραση, καταγωγική έκφραση μάλιστα, και καθόλου δήλωση –πιο ξεκάθαρη τοποθέτηση είναι τα κείμενα που γράφω για τον Χατζιδάκι, από αυτή την άποψη, παρά για τον ΓΑΠ.

Αλλά δεν έχει σημασία: Έτσι κι αλλιώς, ο καθένας διαβάζει αυτό θέλει, αυτό που ήδη ξέρει.

Ο καθένας βρίσκει αυτό που ψάχνει.

………………

Μου αρέσουν τα ατελή, τα αβέβαια, τα ημισχηματισμένα, τα αδιαμόρφωτα, τα θολά και τα ομιχλώδη κι όχι τα σίγουρα, τα ολοκληρωμένα, τα τέλεια.

Κάθε βεβαιότητα, κάθε αυθεντία, κάθε παραδοχή και πεποίθηση είναι κι ένας φασισμός.

Μου αρέσει η συζήτηση, η ανταλλαγή, η διαφωνία, η σύγκρουση και η σύνθεση. Βαριέμαι τα κηρύγματα – τα κάθε λογής κηρύγματα αρνούμαι να τα ακούσω ή να τα ψάλλω.

Από μιαν άποψη προτιμώ αυτή την ελεεινή κινούμενη άμμο και την αγωνία της από την χαζοχαρούμενη βεβαιότητα του σταθερού εδάφους. Στο συμπαγές χώμα μπορείς να ταξιδέψεις χιλιόμετρα για χρόνια και τίποτα να μην δεις και τα χρόνια σου να περάσουν σαν την φλόγα του σπίρτου. Τουλάχιστον πάνω στην κινούμενη άμμο το κάθε δευτερόλεπτο μετράει – εσύ μετράς κάθε κλάσμα του δευτερολέπτου την ζωή σου και τον εαυτό σου χίλιες φορές κι αναζητάς απεγνωσμένα το συμπέρασμα.

(Αναρωτιέμαι αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές κι αν ξέρεις ότι γράφτηκαν για σένα.)

Advertisements

6 thoughts on “Κινούμενη άμμος

  1. Σοφία 01/11/2010 στο 3:45 πμ Reply

    Τα σταθερά βήματα σου δίνουν σιγουριά, αλλά δεν σου δίνουν δύναμη και εμπειρία! Γι’ αυτό κι εγώ προτιμώ την κινούμενη άμμο, παρά να μην έχω αλλαγές και διακυμάνσεις… Όσο για τον αντίλογο, εννοείται ότι τον χρειάζεσαι, διαφορετικά βαριέσαι και μου ‘χει τύχει να βαρεθώ πολύ έτσι!
    Πάνω απ’ όλα όμως θα κρατήσω την πρόταση της παρένθεσης… Ξέρεις πόσες φορές στο παρελθόν το έχω αναρωτηθεί κι εγώ αυτό!
    Καλό ξημέρωμα Φώτη μου!

    • fvasileiou 01/11/2010 στο 11:57 πμ Reply

      Καλημέρα, καλό μήνα!

      Πέρα από την δύναμη και την εμπειρία, υπάρχει και η χαρά!

  2. hfaistiwnas 01/11/2010 στο 11:27 πμ Reply

    Πάντως τώρα που το σκέφτομαι, είναι σαφής η διαφορά του κινούμενου με το σταθερό, περιέργως πως όλοι είμαστε καλά στο σταθερό αλλά αν δεν υπήρχε και το κινούμενο θα μας είχε φάει η βαρεμάρα..
    Μ’αρεσει η ηρεμία που αποπνέουν τα κείμενά σου!!!!
    Καλή εβδομάδα!
    Καλημέρα! Καλό μήνα!!

    • fvasileiou 01/11/2010 στο 12:00 μμ Reply

      Καλημέρα, καλό μήνα, φίλε μου!

      Ηρεμία; Σοβαρά; Δεν το ήξερα, αλλά μου αρέσει 🙂

  3. Μιχάλης Τσαντίλας 13/11/2010 στο 7:17 μμ Reply

    Ωραίο το κείμενό σου Φώτη αν και προβληματίστηκα με εκείνο το: «Κάθε βεβαιότητα, κάθε αυθεντία, κάθε παραδοχή και πεποίθηση είναι κι ένας φασισμός.» Προσωπικά, γουστάρω επίσης πολύ να αμφισβητώ απόψεις και πράγματα. Όλοι μας όμως δεν έχουμε κάποιες σταθερές;

    • fvasileiou 13/11/2010 στο 8:28 μμ Reply

      Νομίζω ότι η πιο αυθεντική σταθερά είναι οι σχέσεις μας. Εκεί υπάρχουν οι λιγότεροι εγωισμοί και οι ασθενέστερες άμυνες. Και είναι πάντα πολύ οδυνηρό να τις αμφισβητείς.

      Όταν αμφισβητείς κάτι, πάντα έχεις ένα σημείο εκκίνησης. Μια εναρκτήρια ερώτηση, μια διαφορετική οπτική γωνία -η αμφισβήτηση δεν γίνεται στο κενό, αλλά προϋποθέτει ένα σταθερό σημείο.

      Θα προσπαθήσω να γράψω κάτι περισσότερο για αυτό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: