Η κίτρινη κούπα

Όταν εγκαταστάθηκα στην Αθήνα, το πρώτο που αγόρασα ήταν μια κίτρινη κούπα.

Ακόμα δεν είχα βρει σπίτι – με φιλοξενούσαν φίλοι και συγγενείς και θυμάμαι ότι ξυπνούσα νωρίς με την εφημερίδα των αγγελιών και τον χάρτη της Μεγαλεύουσας παραμάσχαλα κι έψαχνα απελπισμένα για διαμέρισμα.

Σήμερα παντού, σε όλες τις συνοικίες, βλέπεις Ενοικιάζεται και Πωλείται –δεν ήταν έτσι τότε. Ήταν δύσκολο να βρεις σπίτι και μάλιστα καλό και μάλιστα μέσα στις οικονομικές μας δυνατότητες.

Είχα λοιπόν απελπιστεί. Οι μέρες περνούσαν κι έψαχνα μόνος έχοντας στο νου μου συμβουλές του τι να αποφύγω και μια θολή εικόνα του σπιτιού που θα ήθελα να ζήσω. Συγγενείς και φίλοι είχαν τις δουλειές τους ή, για να είμαι ειλικρινής, τους είχα κάνει πέρα, γιατί ήθελα αυτή η απόφαση να είναι μόνο δική μου. Όπως σας είπα όμως, οι μέρες περνούσαν κι ο εφιάλτης μου ήταν ότι θα έβγαζα τον χειμώνα φιλοξενούμενος πότε στον έναν και πότε στον άλλον.

Τότε αγόρασα την κούπα. Έμενα εκείνες τις μέρες στου θείου μου του Διαμαντή στο Παγκράτι κι ένα απόγευμα, τέλη Αυγούστου του ’99, μπήκα σε ένα σουπερμάρκετ και την πήρα. Λογικά, θα αγόρασα και κάτι άλλο, ίσως κάνα σαμπουάν ή οδοντόκρεμα –δεν θυμάμαι. Αλλά την κούπα τότε την αγόρασα και μετά στο σπίτι την έβαλα στη βαλίτσα μου, όπως μου την είχε τυλίξει η πωλήτρια σε σκούρο καφέ φτηνό χαρτί. Την χρησιμοποίησα λίγες μέρες αργότερα, όταν πια είχα βρει το σπίτι μου –ναι, στο Παγκράτι.

Όταν ξενοίκιασα το σπίτι, χρόνια αργότερα, για να παρουσιαστώ στο Μεσολόγγι, τα τεντζερέδια τα άφησα σε φίλους –όλα ήταν πάμφθηνα και ταλαιπωρημένα, δεν είχε νόημα να τα αποθηκεύσω στο σπίτι των γονιών μου. Η κίτρινη κούπα ήταν από τα ελάχιστα που κράτησα –τώρα που τα ξανασκέφτομαι, ίσως να ήταν το πρώτο που πακέταρα.

Δυο χρόνια αργότερα, που επέστρεψα στην Αθήνα, η κίτρινη κούπα χώρεσε στον σάκο μου, μαζί με λίγα ρούχα και πολλά αντίγραφα του βιογραφικού μου. Την είχα μαζί μου και σε κείνη την τρελή περίοδο, που έμενα στο σπίτι της Κατερίνας επί της Βασιλέως Κωνσταντίνου –ίσως, δηλαδή σίγουρα, η μοναδική μου άνεση τότε. Και λίγους μήνες αργότερα, που εμφανίστηκε η Κύπρος στον ορίζοντα, η κούπα ξαναμπήκε στον σάκο για το πιο μακρινό της ταξίδι.

…………………

Τα γράφω όλα αυτά, γιατί χτες συνειδητοποίησα ότι τον τελευταίο καιρό προτιμώ ασυναίσθητα αυτήν την αρχαία κουπίτσα. Έβαλα το νερό να ζεσταίνεται για τον απογευματινό καφέ και δεν άνοιξα το ντουλάπι για να πάρω μια καθαρή, αλλά άρχισα να πλένω την κίτρινη. Κι έχω τόσες άλλες, σαφώς πιο ωραίες κούπες –του Ηλία, για παράδειγμα, από το Βρετανικό Μουσείο, ή εκείνη με τους Πειρατές της Καραϊβικής που μου χάρισε ο αδερφός μου.

Δεν πιστεύω στα χαϊμαλιά, στα γούρια, στη μεταφυσική χρηστικότητα των τυχερών αντικειμένων. Πιστεύω στο μυστικό νόημα των συμβόλων και φαίνεται πως η κουπίτσα μου ένα τέτοιο σύμβολο έχει γίνει πλέον για μένα. Κι επειδή ξέρω ακριβώς σε πια φάση της ζωής μου είμαι, το να ρουφάω τον καφέ μου από τον παλιό μου σύντροφο –πώς να σας το πω;– φαίνεται πως είναι μια υπόγεια υπενθύμιση για εκείνα που μένουν σταθερά μέσα και μετά τις θύελλες και τις μεταβολές…

Advertisements

27 thoughts on “Η κίτρινη κούπα

  1. Γιώτα 20/11/2010 στο 2:29 μμ Reply

    Σε νιώθω απόλυτα Φώτη γιατί κάτι τέτοια ‘μικρά κολλήματα’ τρώω και εγώ εντελώς ασυναίσθητα. Άσε που έχω ακριβώς το ίδιο χούι με μια συγκεκριμένη κούπα που δεν την αλλάζω με τίποτα. Είναι μικρές απλές καθημερινές συνήθειες που δεν κόβονται! 🙂
    Καλό ΣΚ!!!

    • fvasileiou 20/11/2010 στο 8:01 μμ Reply

      Κι εσύ με κούπα;
      Κάτι θα σημαίνει αυτό, κι όχι μόνο ότι μας αρέσει ο καφές…

  2. hfaistiwnas 20/11/2010 στο 4:12 μμ Reply

    Δικός μου είσαι εσύ!
    Κοίτα να δεις, έχω δυο τρία πράγματα που τα έχω σαν φυλακτά μου μου, με ακολουθούν παντού, τα αγαπάω βασικά, ας είναι πράγματα, δυο είναι τα σημαντικά, μια κουβέρτα και η τεράστια κούπα που τα σχέδια της μοιάζουν με τραπεζομάντηλο, που μου είχε πάρει ο πατέρας μου όταν έφυγα φοιτητής… είναι περίεργο το δέσιμο με τα αντικείμενα.. δυστυχώς το έχω με πολλά αντικείμενα, με συνέπεια πολλές φορές να κρατάω όγκο πραγμάτων, που σε άλλους θα είναι άχρηστα πια..
    τι να πεις..

    • fvasileiou 20/11/2010 στο 7:59 μμ Reply

      Εγώ, αντιθέτως, δεν έχω κανένα δέσιμο, δεν κρατάω παλιά αντικείμενα. Ξεφορτώνομαι τα άχρηστα και τα παλιά – θέλω να έχω κενό, ελεύθερο χώρο κι όχι πράγματα. Έτσι αυτό με την κούπα είναι πιο παράξενο.

      Ώστε κι εσύ κρατάς την κούπα σου… Είμαστε πολλοί τελικά…

      • hfaistiwnas 20/11/2010 στο 8:24 μμ Reply

        Εγώ πάλι πολύ δέσιμο, κακό βέβαια αλλά τι να κάνεις.. είναι στον άνθρωπο..
        Καό βράδυ!

  3. vad 20/11/2010 στο 5:52 μμ Reply

    Βάλ’της και ένα αυτοκόλλητο του…ΑΡΗ να σε κάνουμε και σένα «σκουλικι»:)))

    Καλησπέρα από Χαρτούμ…

    • fvasileiou 20/11/2010 στο 7:55 μμ Reply

      Εγώ, φίλε, είμαι πασολές, οπότε… 🙂

      Να περνάς καλά εκεί κάτω!

  4. γρηγόρης στ. 20/11/2010 στο 8:34 μμ Reply

    Κούπα, φλυτζανάκι του καφέ και το ξυπνητήρι….

    • fvasileiou 20/11/2010 στο 10:42 μμ Reply

      Ξυπνητήρι ναι, αν και σπάνια. Φλιτζανάκι όμως ποτέ…

  5. CrazyTourists 20/11/2010 στο 8:38 μμ Reply

    Κι εγώ τα ίδια! Τόσες κούπες έχω και χρησιμοποιώ ακόμα μια παμπάλαιη που έχει σπάσει κιόλας λιγάκι πάνω πάνω!
    Αξία; Ανεκτίμητη!

    Τρελοτουρίστρια

    • fvasileiou 20/11/2010 στο 10:43 μμ Reply

      Εμένα ευτυχώς είναι άθικτη. Αλλά δεν στο κρύβω, η σκέψη να σπάσει με τρομάζει…

  6. Belbo 20/11/2010 στο 9:37 μμ Reply

    Ωραίο κείμενο Φώτη!

    • fvasileiou 20/11/2010 στο 10:43 μμ Reply

      Ευχαριστώ, φίλε!

  7. Δύτης των νιπτήρων 21/11/2010 στο 3:22 πμ Reply

    Όσες δικές μου κούπες θα μπορούσαν να παίξουν τέτοιο ρόλο έχουν σπάσει. Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο -ή, ποιος ξέρει, θέλουν να μου πουν κάτι.

    Αλλά τι;

    • fvasileiou 21/11/2010 στο 11:20 πμ Reply

      Ελπίζω να μην περιμένεις απάντηση από μένα – δεν τα πάω καλά στην ερμηνεία μυστικών γρίφων. Αλλά, πες μας, μόνες τους έσπασαν; Εσύ δεν βοήθησες εμμέσως ή αμέσως;

  8. mahler76 21/11/2010 στο 10:06 πμ Reply

    Αααα κι εγώ έχω αγαπημένες κούπες. Μία ιδικά αν πάθει κάτι θα με βρούν στο τρελάδικο να ουρλιάζω.

    • fvasileiou 21/11/2010 στο 11:21 πμ Reply

      Λοιπόν, επειδή το έχω το ταλέντο, αν καμιά φορά πιούμε καφέ στο σπίτι σου, να με σερβίρεις σε πλαστικό ποτήρι 🙂

  9. Σοφία 21/11/2010 στο 3:02 μμ Reply

    Εγώ καφέ δεν πίνω, αλλά έχω μια τεράστια κούπα (μισόλιτρη!) που πίνω το τσαγάκι μου. Να σου πω την αλήθεια όμως, δεν έχω κόλλημα με την κούπα μου! Κολλάω αλλού εγώ…
    Καλησπέρα Φώτη μου και καλό υπόλοιπο Κυριακής!

    • fvasileiou 21/11/2010 στο 7:49 μμ Reply

      Μου έχουν κάνει δώρο μια τέτοια τεράστια κούπα, αλλά νόμιζα ότι είναι για σούπα! Όπως και νά ‘χει πάντως, δεν σε ενοχλεί που κρυώνει το μισό λίτρο τσάι;

      Αχ, τελείωσε κι αυτή η Κυριακή… Μην τα ρωτάς…

  10. Academy 21/11/2010 στο 3:17 μμ Reply

    Πως λέμε »Η Χρυσή Κουπα»του James Ivory εσύ έχεις την Κίτρινη Κούπα.
    Η Αξία σε αντικείμενα κρίνεται συναισθηματικά ακόμα περισότερο όταν υπάρχει και μικρό ψεγάδι.Αυτό δημιουργεί τον όρα αγαπημένα αντικείμενα.Και φυσικά οι αναμνήσεις που τα συνοδευουν.

    • fvasileiou 21/11/2010 στο 7:51 μμ Reply

      Μου αρέσει αυτό που λες για τα ψεγάδια: Με έναν περίεργο τρόπο το ελάττωμα δημιουργεί την οικειότητα και την σχέση.

  11. Leviathan 21/11/2010 στο 10:48 μμ Reply

    oloi mas nomizo exoume tetoia mikrokollimata 🙂 tin kalispera mou kai kali evdomada! 🙂

    • fvasileiou 22/11/2010 στο 10:32 πμ Reply

      Το δικό σου ποιο είναι; 🙂

      Καλή βδομάδα να έχουμε!

  12. omikrosnautilos 22/11/2010 στο 2:38 πμ Reply

    έχω ακριβώς το ίδιο! σχεδόν δηλαδή, η δική μου κούπα είναι ριγέ (όπως κάθε τι που έχω εδώ που τα λέμε) και με ακολουθεί παντού. τώρα την έχω στη δουλειά και μια φορά που κάποιος άσχετος μού τη πήρε έκανα εκστρατεία στο πανεπιστήμιο (με ιμειλς, μη φανταστείς) και τη ξαναβρήκα
    🙂

    και όλα αυτά για μια κούπα 2 ευρώ.

    • fvasileiou 22/11/2010 στο 10:36 πμ Reply

      Δεν θα τολμούσα να την πάρω στο γραφείο. Δεν θα τολμούσα να την εγκαταλείψω στα χέρια της Εμέλντα που πλένει τα ποτήρια μας και μετά μόνη ανάμεσα σε άλλες ξένες κούπες στο ράφι, να αποτελεί εν δυνάμει επιλογή για οποιονδήποτε θέλει καφέ ή τσάι και η δικιά του είναι άπλυτη ή δεν έχει καν.
      Εφιάλτης!

  13. kitsosmitsos 20/11/2012 στο 2:56 μμ Reply

    Το ταξίδι της ελπίζω να συνεχίζεται 2 χρόνια μετά την ανάρτηση αυτή…

    • fvasileiou 21/11/2012 στο 1:45 μμ Reply

      Και βέβαια συνεχίζεται -με έναν εσωτερικό φόβο ότι αργά ή γρήγορα κάποια στραβή θα γίνει και το μοιραίο θα επέλθει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: