Με ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί…

Πάντοτε ήμουνα άνθρωπος του κρασιού.

Νομίζω ότι γι’ αυτό ευθύνεται η φίλη με την οποία έβγαινα όταν ήμουν 17-18 χρονών. Ήταν λίγο μεγαλύτερή μου και θαύμαζα το γούστο, τους τρόπους, την άνεσή της. Όπου κι αν πηγαίναμε εκείνη πάντα παράγγελνε κρασί κι εγώ σχεδόν πάντα την αντέγραφα.

Δεν συμπαθώ το ουίσκι / Θέλω την βότκα μου με πορτοκαλάδα / Ένα ωραίο κοκτέιλ μου αρέσει πότε-πότε / Δεν είμαι φίλος της μπύρας –μόνο κάτι πικάντικες βαυαρέζικες πίνω με πραγματική ευχαρίστηση.

Κρασί λοιπόν. Και τσίπουρο –αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία.

Μου αρέσουν τα δυνατά, ξηρά κρασιά, τα κατακόκκινα. Εκείνα που και με το άρωμά τους ακόμα, καθώς ξεπηδάει από τα χείλια του ποτηριού και εισχωρεί βαθιά στα ρουθούνια και τον εγκέφαλο, σε κάνουν να αισθάνεσαι ασφαλής και γαλήνιος. Μου αρέσουν και τα καθημερινά κρασιά της ταβέρνας, που τα πίνουμε με τις καράφες κουβεντιάζοντας παθιασμένα για πράγματα που οι άλλοι θεωρούν ότι δεν πρέπει να μας νοιάζουν. Ας είναι.

…………………………

Χτες κάποιοι καλοί φίλοι με κάλεσαν σπίτι τους να δούμε μια ταινία. Δούλευα όλη τη μέρα κλεισμένος στο γραφείο κι ήμουν πολύ κουρασμένος, κακοδιάθετος και με πονοκέφαλο. Τους είπα όμως «ναι», γιατί τους αγαπάω κι είχα μέρες να τους δω. Όμως αυτό το «να δούμε ταινία» μου φαινόταν βαρύ – το κεφάλι μου έβραζε.

Η λύση ήταν απλή:

Πήρα ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί και χτύπησα το κουδούνι τους. Φέρανε ποτήρια και τσουγκρίσαμε στην υγειά μας.

Το σκηνικό γνώριμο: Το μπουκάλι και τα ποτήρια στο τραπεζάκι μπροστά μας, πάνω σε χαρτιά και βιβλία / Ο φωτισμός φιλικός από την μαύρη λάμπα δαπέδου / Διακριτικές μουσικές στο background / Εμείς βυθισμένοι στους καναπέδες / Οι φωνές λίγο πιο βραχνές / Οι παύσεις να μεγαλώνουν, καθώς η ώρα περνούσε και το μπουκάλι άδειαζε / Ένα μοναχικό τσιγάρο να αργοσβήνει στο τασάκι / Ο θόρυβος του ασανσέρ και χαμηλές φωνές από το διπλανό διαμέρισμα / Καζανάκι  / Μια ωραία ατάκα, που θα κλέψω / Μια σοφή κουβέντα, που δυστυχώς δεν μπορώ να σας την μεταφέρω / Δυο λέξεις σαν φιλικό χτύπημα στην πλάτη / Ένα δεύτερο μπουκάλι / Ένα πιατάκι με φρούτα να στριμώχνεται στο τραπέζι…

Γύρισα σπίτι μου πολύ αργά, χωρίς πονοκέφαλο, ουσιαστικά ξεκούραστος. Τις τελευταίες μέρες έχει βάλει λίγη ψύχρα τις νύχτες –τίποτα σπουδαίο όμως, εγώ με κοντομάνικα και βερμούδες κυκλοφορώ. Άραξα για λίγο στο μπαλκόνι, πιο πολύ για να απολαύσω την ηρεμία και την χαλάρωση που ένιωθα. Η Λευκωσία κοιμάται ήσυχα τα βράδια – τα αυτοκίνητα είναι πολύ σπάνια, σκυλιά δεν γαβγίζουν, κραυγές δεν ακούγονται, μουσικές δεν παίζουν. Μόνο εκείνες που κρύβονται στις καρδιές μας…

Advertisements

25 thoughts on “Με ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί…

  1. theoprovlitos 24/11/2010 στο 9:13 μμ Reply

    Μήπως μεγαλώνεις Φωτάκη…

  2. Σοφία 24/11/2010 στο 9:39 μμ Reply

    Και γω το αγαπώ πολύ το κρασί, αλλά το λευκό! Κι εκεί έχουμε την διαφωνία μας, όπως και στο τσίπουρο… Το κρασί όμως που ήπια χθες, μου χάρισε ένα απίστευτο hangover σήμερα το πρωί και μ’ έκλεισε για τα καλά σήμερα στο σπίτι!!! 😉 …Φορτωμένη στις σκέψεις μου… Ας πρόσεχα!
    Καλό βράδυ Φώτη μου!

    • fvasileiou 25/11/2010 στο 10:36 πμ Reply

      Δεν θυμάμαι ποιος αναρωτιόταν: Μα γιατί φτιάχνουν το λευκό κρασί; 🙂 😀 🙂

      Πίνω λευκό, όταν κάνει πολλή ζέστη για κόκκινο. Μου αρέσουν οι ανάλαφρες, φρουτώδεις γεύσεις μερικών λευκών, αλλά είμαι άνθρωπος του κόκκινου.

      Ελπίζω ο πονοκέφαλος να πέρασε – Καλημέρα, Σοφάκι!

  3. apos 24/11/2010 στο 10:19 μμ Reply

    Το ποσο μου αρέσουν αυτά τα post σου, αγαπημένε μου Φώτη, δεν ξέρεις.
    Αυτές οι εικόνες. Και ολίγη μελαγχολία.

    Καλό βράδυ

    • fvasileiou 25/11/2010 στο 10:37 πμ Reply

      Καλημέρα apos και σ’ ευχαριστώ. Τα καλά λόγια είναι πάντα ευπρόσδεκτα, αλλά κάποτε είναι απαραίτητα.

  4. astrofegia 24/11/2010 στο 10:36 μμ Reply

    Όλα ωραία διαβάζονται αυτά και σίγουρα έτσι θα είναι…αλλά είναι απαραίτητο το κρασί βρε Φώτη? 😦
    Σε πειράζω! 😆

    Υ.Γ : Δεν πίνω καθόλου κρασί! 😉

    • fvasileiou 25/11/2010 στο 10:39 πμ Reply

      Καθόλου; Και τι πίνεις;

  5. 76mahler76 24/11/2010 στο 11:11 μμ Reply

    αγαπημένες ήρεμες στιγμές. πόσο μου αρέσουν κι εμένα. Είμαι επίσης φίλος του κρασιού, απλά αγνοώ τα πάντα γύρω από αυτό. Επίσης λατρεύω τσιπουράκι.

    • fvasileiou 25/11/2010 στο 10:41 πμ Reply

      Μην νομίζεις ότι είμαι ειδήμονας. Ερασιτέχνης και σ’ αυτό, όπως και σε όλα -όλα λέμε- τα υπόλοιπα.

  6. vad 25/11/2010 στο 5:33 πμ Reply

    Μπρούσκο χύμα,αριστουργημα!Α,ναι,βάλε και τη γλυκόπιοτη κουμανταρία μέσα στα γούστα,αλλά εκει αλλάζουμε κατηγορία…
    Καλημέρα,ρε κουμπάρε…

    • fvasileiou 25/11/2010 στο 10:43 πμ Reply

      Vad, δεν ξέρω αν θα σε απογοητεύσω, αλλά εργάζομαι στο Νησί και δεν είμαι ντόπιος. Κάτι σαν μακρινός κουμπάρος δηλαδή 😀 😀

      Τα γλυκά και τα ημίγλυκα δεν μου αρέσουν. Προτιμώ στις στιλπνές γεμάτες γεύσεις.
      Καλημέρα!

  7. hfaistiwnas 25/11/2010 στο 7:14 πμ Reply

    Σε χαλάρωσε ευχάριστα το κρασάκι! Τόσο ώστε να μην νιώθεις κούραση, παρά μόνο ευχαρίστηση στο τέλος της μέρας..
    Δεν πίνω γενικά, σπάνια θα έλεγα, αλλά αν πιω προτιμώ τα γλυκά ποτά..
    Καλημέραααααααααααααα!!!!

    • fvasileiou 25/11/2010 στο 10:45 πμ Reply

      Πρέπει να ομολογήσω ότι εκείνα τα ποτηράκια την συγκεκριμένη μέρα και ώρα ήταν απαραίτητα.

      Καλή σου μέρα, φίλε μου ! 🙂

  8. astrofegia 25/11/2010 στο 12:26 μμ Reply

    Καθόλου…και πίνω νεράκι μόνο και αραιά και που μπύρα…! 😉

  9. vad 25/11/2010 στο 3:08 μμ Reply

    Το ξέρω,μωρέ,»παγουράς» εισαι,αλλά μια που βρε4θηκες εκει,γι αυτό σε αποκάλεσα «κουμπάρο»:)

    Και γω προτιμώ τα γεμάτα,δεν κυνηγάω τα γλυκα,η κουμανταρία ειπαμε ανηκει σε άλλη κατηγορία…

    • fvasileiou 25/11/2010 στο 6:20 μμ Reply

      Παγουράς, ναι, και χωρίς εισαγωγικά. Γνήσιος 🙂

  10. patatoula 25/11/2010 στο 3:34 μμ Reply

    ταξιδεψα μεσα απο την περιγραφη σου. Σαν να προσπαθησα να νιωσω την γευση του κοκκινου κρασιου…!!!!

    • fvasileiou 25/11/2010 στο 6:29 μμ Reply

      Ευχαριστώ… Γιατί τι άλλο είναι το blogging από ταξίδι;

  11. Fri 26/11/2010 στο 1:07 μμ Reply

    Όμορφη η ανάρτηση σου Φώτη, έχει κάτι νοσταλγικό, κάτι ρομαντικό, μια γαλήνη… Μάλλον κατάφερες να μας τις μεταφέρεις την ηρεμία και την χαλάρωση που ένιωθες. Ίσως πάλι να φταίει το άρωμα του κρασιού 😉
    Την καλημέρα μου…

    • fvasileiou 26/11/2010 στο 2:11 μμ Reply

      Καλημέρα!
      Το άρωμα του κρασιού φταίει για πολλά – κατά πάσα πιθανότητα και γι’ αυτό 😉

  12. Belbo 27/11/2010 στο 9:08 πμ Reply

    Όμορφο κείμενο Φώτη! Το κρασί έχει μαγικές ιδιότητες, σ’ εμένα τουλάχιστον 🙂

    • fvasileiou 27/11/2010 στο 6:34 μμ Reply

      Αν συντονιστούμε, μπορεί να πιούμε κι ένα ποτηράκι μαζί… 🙂

  13. Μιχάλης Τσαντίλας 02/12/2010 στο 10:39 πμ Reply

    Ωραίο το κείμενό σου Φώτη, ακόμα και για κάποιον σαν και μένα που δεν πίνει οτιδήποτε αλκοολούχο! Προτιμώ τους χυμούς και τα αναψυκτικά – είμαι από αυτούς που λέμε «ξενέρωτους»…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: