Στον καιρό του ’90

Σχεδόν πριν από τρία χρόνια, μόλις είχαμε γνωριστεί δηλαδή, ο Γιώργος μου χάρισε το βιβλίο του Κ. Καμάρα «Πάρε το μηδέν», μια νοσταλγική περιήγηση στην δεκαετία του ’80 γεμάτη γλυκό χιούμορ –κάτι σαν ερωτική εξομολόγηση δηλαδή σε κάτι που επιτυχώς πέρασε. Το βιβλίο είναι απολαυστικό και διαβάζεται μονορούφι.

Μόνο που, πρέπει να το ομολογήσω, με άφησε κάπως εκτός.

Εντάξει, θυμάμαι το ’80 –έχω μερικές πολύ έντονες αναμνήσεις από εκείνη την περίοδο. Θυμάμαι τις βάτες, τα σακάκια με τα σηκωμένα μανίκια, τα πάνινα παπούτσια, τα στενά –πολύ στενά όμως– τζιν, τις αλογοουρές, το Cosby Show και τα Καθημερινά του Γ. Κωνσταντίνου, τα ποιμενικά τραγούδια του Μηλιώκα, θυμάμαι να ακούμε στις ειδήσεις για μια καινούργια θανατηφόρο αρρώστια, θυμάμαι το «Ζήτω το Ελληνικό τραγούδι» του Σαββόπουλου τα Σαββατόβραδα στην ΕΡΤ 1, τον Ανδρέα με τα χέρια ανοιχτά να αγκαλιάζει τα πλήθη, την ΕΓΕ, την χειραψία Ρήγκαν-Γκορμπατσόφ, το Τσάλεντζερ… Θυμάμαι, σας λέω, πολλά. Έχω ζήσει πολλά.

Αλλά, πώς να το κάνουμε, εγώ, όπως κι ο Γιώργος, όπως και όλοι όσοι γεννηθήκαμε μέσα στη Μεταπολίτευση, είμαστε παιδιά του ’90. Αυτή την εποχή βγήκαμε από τα σπίτια μας, περπατήσαμε σε δρόμους πέρα από την γειτονιά μας, ψηλαφίσαμε μόνοι μας τον κόσμο.

…………

Δεν ξέρω αν φταίει η ηλικία που ήμουνα, αλλά έχω πολύ ζεστές αναμνήσεις από εκείνη την περίοδο. Ήταν μια αισιόδοξη εποχή. Όλα όσα ήταν ερμητικά κλειστά πριν λίγο καιρό, φαινόταν να ανοίγουν και να γίνονται προσιτά. Τείχη, σύνορα, όρια γκρεμίζονταν κι επαναπροσδιορίζονταν. Είχε μια επαναστατικότητα η εποχή, όχι οραματική, όπως των ’60s, αλλά πιο πραγματιστική.

Για πρώτη φορά ίσως στην ελλαδική κοινωνία υπήρχε τέτοια δίψα και ανάγκη για περισσότερες και αντικειμενικότερες πληροφορίες. Για στενότερη σχέση με τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο. Αυτή γέννησε και την ιδιωτική τηλεόραση. Σαφώς οι προσδοκίες που είχαμε τότε από τα ιδιωτικά κανάλια, ακούγονται σήμερα γελοιωδώς αφελείς -αλλά ποιος ξέρει πώς θα ακούγονται σε είκοσι χρόνια οι σημερινοί ύμνοι στα ενημερωτικά «blog» και την διαδικτυακή ενημέρωση;

…………

Θυμάμαι ένα τραγούδι του Στ. Κραουνάκη από τον δίσκο Εφημερία. Άκουγα πολύ Κραουνάκη τότε, φανατικά. Σήμερα βέβαια τον έχω απομυθοποιήσει, για να μην πω: απορρίψει.  Το έλεγε ο ίδιος μαζί με την Β. Μοσχολιού και λεγόταν Στον καιρό του ’90:

Στην κοιλιά του ‘90

Με τραγούδια του ‘60

Τι τριάντα, τι πενήντα

Μια ζωή σαν εκατό…

Κι ήταν ακριβώς έτσι:

Το ’90 σαν να μην υπήρχε πια χάσμα γενεών. Όχι μόνο διεκδικούσαν όλοι μερίδιο στη νιότη, αλλά συγκροτούνταν παρέες διηλικιακές. Δεν ξέρω -ίσως απ’ τη μια η γενιά των γονιών μας, που ήταν πιο φιλελεύθερη από τους παππούδες μας, ίσως κι εμείς που είμαστε λίγο πιο συντηρητικοί απ’ τους γονιούς μας. Ίσως που όλα τα παλιά, τα γερασμένα, ανακαινίστηκαν όπως-όπως και μας ξανασερβιρίστηκαν ως σπουδαία και σημαντικά, πάντα επίκαιρα κι αγέραστα: Τα μιούζικαλ του Δαλιανίδη και τα τραγούδια του Πλέσσα, η Τζένη Βάνου και η Μαρινέλλα, η μυθολογία περί παρέας και κοινοτισμού.

Ναι, ήταν θλιβερό –κοιτάζοντας βέβαια εκ των υστέρων. Όπως ήταν και κωμικό. Ειδικά η περιρρέουσα ατμόσφαιρα ότι κάτι σημαντικό συντελείται εδώ, ότι συνεχίζεται ένας πανάρχαιος τρόπος και πολιτισμός. Ο τελευταίος σπασμός του ιδεολογήματος ότι αυτός ο φτενός τόπος μπορεί να αλλάξει την ιστορία του κόσμου.

…………

Προσπαθώ να θυμηθώ τον εαυτό μου το ’90 και δυσκολεύομαι.

Ή, μάλλον, δεν μπορώ να εντοπίσω έναν εαυτό, αλλά τρία διαφορετικά πρόσωπα: Το εγώ μαθητής του Κλασικού Λυκείου, το εγώ φοιτητής στα Γιάννενα, το εγώ μεταπτυχιακός και εργαζόμενος στην Αθήνα. Το καθένα με το δικό του background και φωτισμό και χρώματα και μουσική υπόκρουση. Διαφορετικά και αλληλοδιαδοχικά –παράξενο πράγμα! Ή μήπως όχι;

 

—————

Δες και: Ήταν τα ’80s μια εποχή αθωότητας;

Advertisements

8 thoughts on “Στον καιρό του ’90

  1. hfaistiwnas 28/11/2010 στο 2:57 μμ Reply

    εεεεε το μόνο που θυμάμαι είναι ότι πέρασα καλά αυτή τη δεκαετία.. πολύ λίγα πράγματα, δεν μπορώ να πω ότι με ένοιαζε τι γινόταν στον έξω κόσμο..
    Νομίζω ήταν η πιο αθώα δεκαετία..

    • fvasileiou 29/11/2010 στο 2:08 μμ Reply

      Αθώα; Δεν είμαι σίγουρος, φίλε μου. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν αθώοι άνθρωποι – άρα πώς να υπάρχουν αθώες εποχές. Πιο αφελείς ίσως…
      Αλλά, ναι, καλά περάσαμε τότε…

      • hfaistiwnas 29/11/2010 στο 3:14 μμ Reply

        Όχι, όχι οι άνθρωποι αθώοι.. για μένα, για την ηλικία μου, αυτά που ζούσα.. ήταν τα αθώα χρόνια μου..

  2. Δύτης των νιπτήρων 29/11/2010 στο 10:12 πμ Reply

    Και Κλασικό Λύκειο ε; Παρά 438 χλμ. θα γνωριζόμασταν…

    • fvasileiou 29/11/2010 στο 2:06 μμ Reply

      Ναι, Κλασικό Λύκειο. Η χειρότερη εμπειρία της ζωής μου -τι να σου λέω τώρα…

  3. γρηγόρης στ. 30/11/2010 στο 9:49 μμ Reply

    Στη δεκαετία του ’90 το κύκνειο άσμα της μυθολογίας περί παρέας και κοινοτισμού….

    • fvasileiou 30/11/2010 στο 10:11 μμ Reply

      Κάτι τελείωσε τότε οριστικά… Κάποιοι συνομήλικοι προλάβαμε και το ζήσαμε έστω και για λίγο…

      • γρηγόρης στ. 01/12/2010 στο 8:33 πμ Reply

        Πάντως έστω και για λίγο, ήταν συναρπαστικό και μοναδικό σαν εμπειρία!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: