Η θυσία μιας γενιάς…

Σκέφτομαι καμιά φορά τις δύσκολες περιόδους που πέρασε η χώρα πρόσφατα:

Η γερμανική Κατοχή κράτησε 3 χρόνια / Ο Εμφύλιος κράτησε επίσης 3 χρόνια / Η χούντα των συνταγματαρχών εφτά.

Τώρα η κυριαρχία της Τρόικας μέσω του Μνημονίου (Μνημονίων;) θα κρατήσει, μας λένε, αν είμαστε τυχεροί, αν πάνε όλα καλά, αν καθίσουμε φρόνιμα και υπάκουοι, 15 χρόνια. Δεκαπέντε χρόνια!

Μπορείτε να το φανταστείτε; Δεκαπέντε χρόνια και μάλιστα αν…

Κατά κάποιο τρόπο η αρχαία ιστορία επαναλαμβάνεται:

Ο Θεός ζήτησε από τον Αβραάμ να θυσιάσει τον μονάκριβο γιο του κι εκείνος χωρίς αντιρρήσεις, πρόθυμα Τον υπακούει.

Αφήνει την Σάρρα στη σκηνή με τους υπηρέτες και μαζί με τον Ισαάκ ξεκινάνε για το όρος που του υπέδειξε ο Κύριος.

Στο δρόμο το παιδί τον ρωτά: «Πατέρα, πού πηγαίνουμε;»

Κι ο Αβραάμ του απαντά «Να θυσιάσουμε στον Θεό, όπως μας το ζήτησε».

Και το παιδί τον ρωτά: «Πατέρα, τι θα θυσιάσουμε, αφού δεν πήραμε μαζί μας τίποτα;»

Κι ο Αβραάμ απαντά: «Θα μας δώσει ο Θεός το σφάγιο».

Στο δρόμο βρίσκουν ένα ξερό δέντρο κι ο Αβραάμ έκοψε καυσόξυλα κι είπε στο παιδί να τα κουβαλήσει.

«Πατέρα, τι θα τα κάνουμε τα ξύλα;» ρώτησε ο Ισαάκ κι ο Αβραάμ απάντησε: «Για να θυσιάσουμε στο θεό, όπως μας το ζήτησε».

Και πάλι το παιδί τον ρώτησε «Πατέρα, τι θα θυσιάσουμε, αφού δεν πήραμε τίποτα μαζί μας;» και πάλι ο Αβραάμ απάντησε ότι θα τους παράσχει ο Θεός το σφάγιο.

Και φτάσανε στην κορφή του όρους κι ο Αβραάμ είπε στον γιο του πού να αφήσει τα ξύλα και πώς να φτιάξει τον βωμό κι εκείνος κάθισε κάτω από μια μουριά σιωπηλός και τρόχισε το μαχαίρι του.

Και το παιδί άρχισε να μαζεύει πέτρες και να χτίζει τον βωμό περίεργο για το σφάγιο που θα τους έδινε ο Θεός. Ο ήλιος ήταν δυνατός, έκανε ζέστη, αλλά ο Ισαάκ τραγουδούσε και παιζοβολούσε χαρούμενος.

Κι έπειτα ο βωμός ήταν έτοιμος κι έτρεξε κάτω από την μουριά να σηκώσει τον πατέρα του για να ξεκινήσουν την θυσία.

Σηκώθηκε βαρύς ο Αβραάμ και στο παιδί που τον ρώτησε «Τι θα θυσιάσουμε, αφού δεν πήραμε τίποτα μαζί μας;» αυτή τη φορά δεν απάντησε τίποτα.

Μόλις έφτασαν στον βωμό, του είπε να προσευχηθεί και μόλις το παιδί έσκυψε το κεφάλι, ο Αβραάμ σήκωσε το χέρι που κρατούσε το μαχαίρι. Η τροχισμένη λεπίδα άστραψε στον ουρανό και για έναν αιώνα / μια στιγμή έμεινε εκεί. Το μουρμουρητό του παιδιού ήταν το μόνο που ακουγόταν.

Ο Αβραάμ πήρε βαθιά ανάσα και με δύναμη κατέβασε το χέρι του.

Τότε, όπως ξέρουμε, εμφανίστηκε ο άγγελος Κυρίου και του έπιασε το χέρι και του είπε ότι ο Θεός τον δοκίμαζε και του έδωσε έναν αμνό για να θυσιάσει.

Κάπως έτσι ζήτησε και η Τρόικα από τους σημερινούς ηγέτες μας -εθνοπατέρες δεν τους λέμε;- να θυσιάσουν μια ολόκληρη γενιά -την δική μου γενιά, όλους εμάς που είμαστε γύρω 25 με 40 χρονών- κι εκείνοι, όπως ο αρχαίος πατριάρχης, δέχτηκαν χωρίς ενστάσεις, χωρίς πολλές-πολλές διαμαρτυρίες και φωνές. Με πόνο καρδιάς ίσως, όπως μας διαβεβαιώνει ο κύριος Πρωθυπουργός, αλλά, πώς να το κάνουμε, αυτό είναι εντελώς, μα εντελώς, τζάμπα. Βέβαια η θυσία του Αβραάμ είχε ένα δοξαστικό χαρακτήρα, ενώ η Γενιά του Πολυτεχνείου μας θυσιάζει για να εξιλεωθεί από τις δικές της αμαρτίες της. Ίσως γι’ αυτό δεν φαίνεται άγγελος Κυρίου στον ορίζοντα και το πικρό ποτήρι θα το πιούμε όλο μέχρι τέλους. Και, ναι, είναι άδικο. Πολύ.

Σκέφτομαι όμως ότι κάπου φταίμε κι εμείς. Γιατί αντί να διαμορφώσουμε τα δικά μας ιδανικά, τις αξίες, τα οράματά μας, επαναπαυτήκαμε στα όσα μας κληροδότησαν οι πατεράδες μας -που κι αυτά από δεύτερο χέρι ήταν, ξινισμένα και μουχλιασμένα ήδη από τότε. Πληρώνουμε κι εμείς που δεν ενηλικιωθήκαμε εγκαίρως, που δεν βρήκαμε το θάρρος -την έμπνευση, μάλλον- να τους παραμερίσουμε και να αναλάβουμε εμείς τις ευθύνες μας. Που μείναμε έξω από τον χρόνο, αναμασώντας συνθήματα-τσίχλες.

Βέβαια, ποτέ δεν είναι αργά.

Απλώς το θαύμα εδώ, τώρα, πρέπει να το κάνει ο Ισαάκ…

Advertisements

18 thoughts on “Η θυσία μιας γενιάς…

  1. hfaistiwnas 05/12/2010 στο 11:45 μμ Reply

    Και αν περιμένουμε απ’τον «Ισαάκ».. ζήτω που καήκαμε..

    • fvasileiou 06/12/2010 στο 12:03 πμ Reply

      Καμένοι για καμένοι είμαστε. 😀 😀 😀
      Άσε που δεν υπάρχει και κανείς άλλος….

      • hfaistiwnas 06/12/2010 στο 7:08 πμ Reply

        Σωστό και αυτό..
        Καλημέρα..

  2. Αναστασία Γιαννοπούλου 06/12/2010 στο 8:39 πμ Reply

    Πολύ καλό το κείμενό σου και ο παραλληλισμός… Δεν σχολιάζω για τον Ισαάκ… Στο κάτω-κάτω ένα παιδί είναι, που το μεγάλωσαν όπως το μεγάλωσαν…

    • fvasileiou 06/12/2010 στο 6:50 μμ Reply

      Κι όμως τώρα απ’ αυτόν κρεμόμαστε, γιατί αν περιμένουμε από τον Αβραάμ…

      • Αναστασία Γιαννοπούλου 06/12/2010 στο 7:11 μμ Reply

        Εγώ είμαι η Σάρα και παλεύω καθημερινά με «στοιχειά και δαίμονες»………

  3. Academy 06/12/2010 στο 6:42 μμ Reply

    Επαναπαυτήκαμε διότι ξέραμε Φώτη οτι είχαμε να κάνουμε με ένα σύστημα στο οποίο η γενιά των 90’s που είμαστε εμείς δεν κατανοούσαμε!!!Δεν μπορούσαμε να ενσωματωθούμε εκτός λίγων εξαιρέσεων.Το πήραμεαπόφαση παλεύαμε με ένα Alien και έτσι μας πήρε η μπάλα.

    • fvasileiou 06/12/2010 στο 6:58 μμ Reply

      Έχεις δίκιο. Περιγράφεις ένα σημαντικό κομμάτι της δικής μας γενιάς, που απέστρεψε το πρόσωπό της από το φαύλο σύστημα. Αλλά είχε -είχαμε, αν μου επιτρέπεις- ένα σημαντικό πρόβλημα: Όπως λέει ο Ντοστογιέφσκι κάπου, δεν αρκεί να επισημαίνεις τα στραβά μιας ωραίας ιδέας, πρέπει να βρεις μια εξίσου ωραία ιδέα για να την αντικαταστήσεις, και σε αυτό αποτύχαμε όλοι μας -κι ακόμα περισσότεροι.

  4. #FN$# 07/12/2010 στο 1:45 πμ Reply

    Συμφωνώ με τα πάντα… Με το μόνο που θα διαφωνήσω είναι το «πλαίσιο» που θέτεις, το «25-40″…

    • fvasileiou 07/12/2010 στο 11:48 μμ Reply

      Το σκέφτηκα αρκετά, πρέπει να σου πω, και κατέληξα πιο πολύ διαισθητικά, παρά λογικά. Εσύ ποια όρια θα έθετες;

      • #FN$# 08/12/2010 στο 4:24 μμ Reply

        Ίσως να μην υπάρχει όριο στην ηλικία… Ή αν «πρέπει» να υπάρξει, θα έθετα ένα όριο που θα κάλυπτε ακόμη και παιδιά μικρότερα από εμένα, παιδιά δλδ που είχαν μεγαλώσει με τα «πάντα» στα πόδια τους και το μέλλον τόσο ειρωνικά ευοίωνο μπροστά τους και που αυτή τη στιγμή πρέπει να μπουν σε μια τελείως διαφορετική λογική.

        • fvasileiou 08/12/2010 στο 4:35 μμ Reply

          Όλοι θα πληγούν, σε αυτό δεν υπάρχει ηλικιακό όριο. Αλλά μιλάμε για κάτι άλλο. Για μια γενιά ανθρώπων, που δεμένοι χειροπόδαρα από το Μνημόνιο δεν τους δίνεται η δυνατότητα όχι να δημιουργήσουν ή να ευημερήσουν, αλλά ούτε καν να ονειρευτούν. Παράδειγμα, αν είσαι 30 χρονών, σε εξειδικευμένη δουλειά και την χάσεις και για 15 χρόνια δεν βρίσκεις εργασία ή υπαμείβεσαι ή υποαπασχολείσαι, στα 45 σου, ΟΤΑΝ και ΑΝ τα πράγματα αρχίσουν να στρώσουν, τι μπορείς να πετύχεις, όταν σε έχουν ταΐσει τόσο σκατό; Οι λίγο πιο νέοι, οι εικοσάχρονοι, που μεγαλώνουν σε αυτή την αποκαλυπτική μετα-ΔΝΤ Ελλάδα, αν καταφέρουν να προσαρμοστούν, όσοι προσαρμοστούν, είμαι βέβαιος οτι θα διαπρέψουν…

          • #FN$# 08/12/2010 στο 4:57 μμ Reply

            Μακάρι να είναι έτσι όπως τα λες για τους πιο «μικρούς». Όσο για τους πιο «μεγάλους», νομίζω πως δύσκολα θα χαθούν αν αξίζουν, όπως αντίστοιχα και όσοι από τους πιο «μικρούς» καταφέρουν να προσαρμοστούν {όπως το θέτεις δλδ}.

            • fvasileiou 08/12/2010 στο 5:30 μμ Reply

              Το πρόβλημα είναι ότι από ένα σημείο και μετά έχεις υποχρεώσεις και δεσμεύσεις, που σε περιορίζουν -οικογένεια, παιδιά, δάνεια, κάρτες, λογαριασμοί κτλ. Στην πραγματικότητα, αυτοί που την έχουν πατήσει πιο χοντρά είναι εκείνοι που εμπιστεύτηκαν το σύστημα και ανοίχτηκαν. Με το άνοιγμά τους τροφοδότησαν αυτό που ονομάστηκε κάποτε «Ελλάδα του κλαμπ των ισχυρών», αλλά τώρα είναι στα πρόθυρα της καταστροφής, αν δεν έχουν χρεοκοπήσει κιόλας. Η δικιά σου γενιά όμως δεν έχει τέτοια βαρίδια και θα μετρήσει τα πράγματα αλλιώς.

  5. moody 07/12/2010 στο 8:49 μμ Reply

    Γεια σου Φώτη,
    Μόλις ανακάλυψα το blog σου και τα πρώτα κείμενα που διάβασα είναι πολύ ενδιαφέροντα. Συγχαρητήρια!

    Όσον αφορά το συγκεκριμένο κείμενο σου, τι να πω; Το μέλλον δείχνει δυσοίωνο, αλλά πάντα υπάρχει μια σανίδα σωτηρίας… μέχρι την επόμενη λακούβα που θα σκοντάψεις.

    • fvasileiou 07/12/2010 στο 11:46 μμ Reply

      Αναρωτιέμαι τι ζωή είναι αυτή που πηγαίνει από λακκούβα σε σανίδα κι από σανίδα σε λακκούβα…

      Καλώς μας ήρθες όμως…

  6. mariandr 28/01/2011 στο 2:23 μμ Reply

    Αλλα πραγματικά , Φώτη μου, περιμένουμε πια μόνο από τον Ισαάκ…
    Εύχομαι να σαι καλά φίλε μου, χαιρετισμούς στην παρέα (Κατερίνααααααααααααα)
    Μαριάννα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: