Τους Βουλευτές τις τους θέλουμε;

Το ερώτημα ακούγεται προβοκατόρικο, προκλητικό ή και ειρωνικό, αλλά σας διαβεβαιώνω ότι είναι απολύτως ειλικρινές. Κι όσο περνάει ο καιρός γίνεται, νομίζω, όλο και πιο επιτακτικό.

Ο ρόλος των βουλευτών έχει συρρικνωθεί ή υποτιμηθεί και στο παρελθόν, ποτέ όμως σε τέτοιο βαθμό όπως σήμερα.

Κορυφαίο παράδειγμα είναι ο τρόπος με τον οποίο επιλέγει τους υπουργούς του ο Πρωθυπουργός κ. ΓΑΠ:
Στο γυμναστήριο τον πλησίασε, λέει, μια ωραία κυρία, γνωρίστηκαν και όταν κέρδισε τις εκλογές την έκανε Υπουργό Περιβάλλοντος· χωρίς να έχει εκλεγεί από τον λαό, χωρίς έστω τα κομματικά ένσημα που διαθέτει η κα Ξενογιαννακοπούλου, έτσι, επειδή ο πρόεδρος την συμπάθησε, μας κυβερνάει! Θυμίζει ο κ. Παπανδρέου περισσότερο τον χαλίφη των θρύλων, ο οποίος τις νύχτες κυκλοφορεί μεταμφιεσμένος στη Βαγδάτη, για να αφουγκράζεται τους υπηκόους του και λιγότερο δημοκρατικά εκλεγμένο ηγέτη μιας δυτικής χώρας.

Αλλά είναι και όσα ζούμε τις τελευταίες ημέρες:
Οι αρμόδιοι Υπουργοί συμπεριφέρονται σαν να είναι  ενημέρωση της Κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματός τους ή η ψήφιση του πολυνομοσχεδίου μια τυπική κι ανούσια διαδικασία. Στα ρεπορτάζ ακούμε για «σκληρή κριτική» και «βαριά λόγια» που ειπώθηκαν από τους Βουλευτές, αλλά το αυτί του κ. Παπακωνσταντίνου δεν ιδρώνει –και γιατί να ιδρώσει δηλαδή. Όλα τα αντιμετωπίζει με το γνωστό κυνικό υφάκι του, που ακροβατεί ανάμεσα στην περιφρόνηση και την υπεροψία. Ξέρει ότι εκεί τίποτα δεν κρίνεται. Η Βουλή είναι το γήπεδο που πλέον δεν φιλοξενεί κανένα σημαντικό ματς.

Από τη μια η κομματική πειθαρχία και ο επικρεμάμενος χαρακτηρισμός του αποστάτη κι απ’ την άλλη οι απαιτήσεις της εκλογικής πελατείας, εγκλωβίζουν τους βουλευτές στον ρόλο του υστερικού καρπαζοεισπράκτορα, που ψηφίζει καταναγκαστικά ό,τι του σερβίρουν οι αποπάνω. Όσα λέει, όσα πρεσβεύει, όσα συμβολίζει εξαφανίζονται από την αδυναμία ουσιαστικής παρέμβασης στα τεκταινόμενα. Η διαφωνία του βουλευτή αποκτά αξία και βάρος μόνο αν κάποιο ΜΜΕ –ένας Θεός ξέρει για ποιο λόγο– αναδείξει την διαφωνία του.

Συνεπώς, το πρόβλημά μας είναι και πολιτειακό. Το έλλειμμα αντιπροσώπευσης δεν εντοπίζεται μόνο στα πρόσωπα, αλλά και στους θεσμούς και τις διαδικασίες.

Ίσως κατ’ αρχήν στους θεσμούς και τις διαδικασίες.

Γι’ αυτό και θα πρέπει κάποια στιγμή, σύντομα, να αναρωτηθούμε:

Γιατί εκλέγουμε τους Βουλευτές;

Ποιος ο ρόλος τους;

Σε τι τους χρειαζόμαστε;

Advertisements

9 thoughts on “Τους Βουλευτές τις τους θέλουμε;

  1. apos 14/12/2010 στο 7:41 μμ Reply

    και να θέσω και ένα ακόμα ερώτημα: γιατί χρειαζόμαστε 300? Στις ΗΠΑ των 300 εκατ. έχουν 435 ομοσπονδιακούς βουλευτές.

    ΥΓ Πάντως ο διαφωνών βουλευτής, ενίοτε γίνεται και περιφερειάρχης. Μην το ξεχνάς. Νέο πεδίον δόξης λαμπρόν…

    • fvasileiou 15/12/2010 στο 12:31 πμ Reply

      Στην περίπτωση που οι βουλευτές δεν ήταν βουβά πρόσωπα, αλλά εκπροσωπούσαν τους εκλογείς τους, ας ήταν και 400 ή 1000, γιατί έτσι θα είχαμε καλλίτερη αντιπροσώπευση. Τώρα που είναι λίγο-πολύ συντεταγμένα μπλοκ, και 10 Βουλευτές να εκλέγαμε μόνο, το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο.

  2. hfaistiwnas 14/12/2010 στο 8:24 μμ Reply

    Έλα ντε.. τι κάνουν; Τρύπες στο νερό.. έχεις δίκιο..
    Άλλο πάλι και αυτό με τη Μπιρμπίλη! Αν είναι δυνατόν, πες την γνώρισα σε ένα συνέδριο, σε μίτινγκ, αλλά τι γυμναστήρια μου λες;;;

    • fvasileiou 15/12/2010 στο 12:33 πμ Reply

      Η νοοτροπία «εγώ αν γουστάρω κάνω υπουργό και τον κηπουρό μου» με εκνευρίζει πολύ. Αλλά, σαν λαός αντέχουμε πολύ και ανεχόμαστε πολλά, οπότε…

      • hfaistiwnas 15/12/2010 στο 7:08 πμ Reply

        Οπότε ας περιμένουμε τα χειρότερα..
        Καλημέρα!!!

  3. γρηγόρης στ. 15/12/2010 στο 5:36 μμ Reply

    Τους χρειαζόμαστε ή μας χρειάζονται;

    • fvasileiou 16/12/2010 στο 5:26 μμ Reply

      Σίγουρα μας χρειάζονται, αλλά κι εμείς χρειαζόμαστε κάποιους να μας εκπροσωπούν. Μέχρι φυσικά ο Γιώργαρος να κάνει πράξη εκείνη την -πώς την έλεγε και ξερόχυναν κάποιοι που τώρα σπεύδουν να πηδήξουν από το καράβι του;;… Α ναι, Συμμετοχική Δημοκρατία.

  4. omikrosnautilos 16/12/2010 στο 2:25 πμ Reply

    κοίτα, αν σκεφτείς ποιοι έχουν κατά καιρούς βγει- πρώην μοντέλα, ένας ηθοποιός που μερικές γιαγιάδες τον είχαν ταυτίσει με έναν ρολο του και νόμιζαν ότι ήταν όντως αστυνομικός, λοιποί ανεπάγγελτοι, το να κάνεις υπουργό κάποιον που δεν ήταν στη Βουλή δεν μού φαίνεται και τόσο κακό.

    στην ουσία εννοώ ότι αν σκεφτείς την παιδεία (ή, ορθότερα, την έλλειψή της) μερικών που ψηφίζουν καλύτερα είναι τα εξωκοινοβουλευτικά πρόσωπα.

    (πάντως όντως η Ελλάδα χρειάζεται λιγότερους βουλευτές)

    • fvasileiou 16/12/2010 στο 5:34 μμ Reply

      Έχεις φυσικά δίκιο: Το να γίνει υπουργός ένας εξωκοινοβουλευτικός, δεν είναι κακό. Το αντίθετο: Ίσως καταφέρει να πλουτίσει την πολιτική με ιδέες. Αλλά θα πρέπει το πρόσωπο να έχει και κάτι να επιδείξει στην κοινωνία. Ο Σημίτης για παράδειγμα είχε κάνει υπουργούς τον Στεφανή ή τον Κουβέλη, ανθρώπους που τους ξέραμε σαν κορυφές στην επιστήμη τους από πριν. Τώρα έχουμε για υπουργό ένα πρόσωπο που το συμπάθησε ο Πρόεδρος -τόσο απλά!

      Στην Ελλάδα είχαμε κι έχουμε εκλέξει πολλούς ηθοποιούς στη Βουλή -ακόμα και μερικούς και μερικές που δεν κατάφεραν καν να… ταυτιστούν με ένα ρόλο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: