Χριστούγεννα πάντα τσακωνόμαστε

Το Μη πετάξεις τίποτα διακρινόταν από μια επιτηδευμένη αισιοδοξία που συχνά καταντούσε αφελής στα λόγια, τις ιδέες, τις μουσικές. Ο Σαββόπουλος με τον Χρονοποιό επεχείρησε να διορθώσει αυτή την αφέλεια, να την ανατρέψει, να την μπολιάσει με σκεπτικισμό και σκοτάδι. Σε πολιτικό επίπεδο, για παράδειγμα, τις Ακτίνες του Βορρά, που διαδηλώνουν τον παιδικό του εθνικισμό, τον πιο παγκόσμιο, αντικαθιστά Το Τσακάλι, όπου ένας κουμπωμένος Σαββόπουλος διαπιστώνει:

Κι ας καλύψαμε δρόμο

Είμαστε έξω απ’ το χρόνο

Θέλει ακόμα κουπί.

Με αυτό το σκοτάδι ποτίστηκαν και τα τραγούδια που αναφέρονται σε πιο προσωπικά βιώματα του δημιουργού:

Στο Ταγκό Βουβό είχε επιχειρήσει να βυθομετρήσει την άγρια ομορφιά του έρωτα, κάτι που το πετυχαίνει στο Αηδόνι στην κερασιά.

Και η καθημερινότητα του ζευγαριού, όπως αποτυπωνόταν στο Ρεφραίν, σ’αγαπώ ήταν γλυκερή και μάλλον χαζοχαρούμενη, αλλά εδώ, στο Χριστούγεννα πάντα τσακωνόμαστε, ρεαλιστική, πειστική και, όπως ένας γάμος που κρατάει σχεδόν 4 δεκαετίες, ρουτινιασμένη και λυτρωτική μέσα στα αδιέξοδά της.

Σε ένα πράγμα έχει πάντως δίκιο ο Σαββόπουλος:

Χριστούγεννα πάντα τσακωνόμαστε.

Η ψυχανάλυση προσφέρει πειστικές εξηγήσεις του φαινομένου:

Η καθημερινότητα σπανίως επιτρέπει στα ζευγάρια να περνάνε περισσότερες από 3-4 ή 5 ώρες μαζί, ενώ χρονιάρες μέρες εγκλωβίζονται για εικοσιτετράωρα ολόκληρα ο ένας απέναντι στον άλλο / Όλοι έχουμε υπερβολικές απαιτήσεις από τον εαυτό μας και τους άλλους / Οι προσδοκίες μας για έναν τέλειο εορτασμό σπανίως (δηλαδή ποτέ) δεν επιβεβαιώνεται / …

Οπότε τσακωνόμαστε.

Και τότε είναι ακριβώς όπως μας το λέει ο Σαββόπουλος:

Λάμπουν τα Χριστούγεννα στον καθρέφτη

Μπάλλες ασημένιες και χιόνι πέφτει

Κι εμείς μέσα στο σπίτι έχουμε εμφύλιο.

Μου αρέσει όμως το γύρισμα που κάνει:

Ενώ ξεκινάει περιγράφοντας μια αμοιβαία κατάσταση, ένα κοινό πρόβλημα, καταλήγει εντοπίζοντάς το καταρχήν στον εαυτό του και μάλιστα στην δημιουργική διαδικασία στην οποία βρισκόταν τότε:

Χριστούγεννα πάντα ειν’ επώδυνο

Να ξαναδώ το φως γυμνό

Να σπαρταρά το περιεχόμενο

Να ιδρώνω λες και ξεγεννώ.

Κράτα το χέρι μου

Ίσως μιλάει εδώ ο εγωκεντρικός καλλιτέχνης, αλλά ίσως να είναι και ένα καλό μάθημα προς όλους μας:

Να βρίσκουμε το ένα κάτι που έχουμε μέσα μας και μας κάνει να γινόμαστε κακοί με τους ανθρώπους που αγαπάμε κι αν δεν μπορούμε να το διορθώσουμε, τουλάχιστον ας είμαστε ειλικρινείς κι ας ζητάμε την βοήθειά τους.

15 thoughts on “Χριστούγεννα πάντα τσακωνόμαστε

  1. Theoprovlitos 21/12/2010 στο 2:20 μμ Reply

    ΕΙναι και ο πονηρος που βαζει το ποδαρακι του ολες τις χρονιαρες μερες.

    • fvasileiou 21/12/2010 στο 6:08 μμ Reply

      Ας διορθώσουμε εμείς τους εαυτούς μας και δεν φοβόμαστε τίποτα μετά!

  2. Αναστασία Γιαννοπούλου 21/12/2010 στο 2:34 μμ Reply

    Και Πάσχα «πάντα τσακωνόμαστε» και όχι μόνο ως ζευγάρια. Γιορτινά οικογενειακά τραπέζια να γίνονται μαλλιά κουβάρια…. Να βγαίνουν αυτά που για χρόνια «μπαζώναμε» με επιμέλεια…!!!!!!
    Κι εγώ πρωί-πρωί θυμήθηκα το Σαββόπουλο… Το «μην πετάξεις τίποτα»…. Κάποια όμως θέλουν πέταμα….! Ελαφρώνεις…..

    • fvasileiou 21/12/2010 στο 6:09 μμ Reply

      Ναι, κι εγώ της άποψης αυτής είμαι. Κάθε τόσο ξεφορτώνομαι τη σαβούρα.

  3. hfaistiwnas 21/12/2010 στο 5:40 μμ Reply

    Ωραίο είναι!!!
    Καλά στην αρχή νόμιζα ότι λες ότι σου κατέβει, μέχρι να δω καθαρ ότι πρόκειται για τραγούδι.. 😉
    Καλησπέρα!!

    • fvasileiou 21/12/2010 στο 6:09 μμ Reply

      Σου άρεσε τουλάχιστον;

      • hfaistiwnas 21/12/2010 στο 8:32 μμ Reply

        Ε ναι!!!!! Αν και ο ρυθμός λίγο μου έκανε κάπως! Αλλά οκ!

        • fvasileiou 22/12/2010 στο 12:27 πμ Reply

          Προσπαθεί να συνδυάσει το άγριο του καβγά με την μαγεία των Χριστουγέννων, οπότε το ύφος του τραγουδιού αλλάζει σε κάθε στροφή. Είναι πλούσιο όμως και ωραίο🙂

  4. Δύτης των νιπτήρων 21/12/2010 στο 5:58 μμ Reply

    Αντιχάρισμα:

  5. Δύτης των νιπτήρων 21/12/2010 στο 6:02 μμ Reply

    Συγνώμη, επανέρχομαι, προτιμώ την εκτέλεση από το «Σαββόραμα»:

    • fvasileiou 21/12/2010 στο 6:12 μμ Reply

      Αν θυμάμαι καλά είχε πρωτακουστεί σε ένα εορταστικό που είχε κάνει τότε ο Σαββόπουλος στην ΕΡΤ. Συμμετείχε και η Βουγιουκλάκη. Μαζί είχε πει κι ένα άλλο που το θυμάμαι αμυδρά, το Ευτυχισμένος ο καινούργιος πόνος ή κάπως έτσι…

      • Δύτης των νιπτήρων 21/12/2010 στο 6:18 μμ Reply

        Έτσι φαίνεται, δες κι εδώ (στα σχόλια).

        • fvasileiou 21/12/2010 στο 6:22 μμ Reply

          Έτσι ακριβώς, όπως τα λένε οι φίλοι εκεί: Ο Σαββό με κοστούμι, χορωδία και -θυμάμαι καλά;- μια μπαλαρίνα να χορεύει πάνω σ’ ένα στρογγυλό τραπέζι (τώρα αυτό μου κάνει λίγο Καλομοίρα να βγαίνει από την τούρτα, αλλά…)

  6. Σοφία 23/12/2010 στο 3:46 μμ Reply

    Πέρασα να σου ευχηθώ για τα Χριστούγεννα Φώτη μου! Να περάσεις καλά, να ξεκουραστείς και να απολαύσεις την παρέα των ανθρώπων που αγαπάς! Φιλιά!

  7. γρηγόρης στ. 24/12/2010 στο 9:33 πμ Reply

    Καλά Χριστούγεννα, Φώτη,

    και χαρούμενες γιορτές!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: