Παλιά γράφαμε κασέτες…

Στον φίλο μου Γιώργο Α.

Στην αρχή υπήρχε η δισκοθήκη των γονιών μου: Εκείνοι οι τεράστιοι LP δίσκοι βινυλίου, που η δικιά μου γενιά θυμάται σαν όνειρο και οι εικοσάρηδες φαντασιώνονται. Δεν ήταν μεγάλη, ούτε είχε ιδιαίτερη ποικιλία: Σε γενικές γραμμές κινούνταν από τον Τσιτσάνη μέχρι τον Τουρνά. Δεν είχαμε LP με ξένη μουσική, ούτε με παραδοσιακά. Μόνο κάτι παμπάλαια σαρανταπεντάρια με Latin και παλιά ροκ, τα οποία σπανιότατα έβαζα.

Στο Γυμνάσιο, αν θυμάμαι καλά, η ενασχόλησή μου με την μουσική ήταν περιορισμένη: Άκουγα ό,τι παιζόταν κι επέλεγα χωρίς συνειδητά κριτήρια. Γενικά, από τους δίσκους των γονιών μου μόνο τα παλιά λαϊκά μου άρεσαν πολύ: Ένας δίσκος του Τσιτσάνη με επανεκτελέσεις των πρώτων του τραγουδιών, Το Ξεκίνημα –έχει εκδοθεί αυτός ο δίσκος σε CD; –, το Μινόρε της Αυγής, το Θέλω να τα πω του Άκη Πάνου.

Και φυσικά υπήρχε το ραδιόφωνο και τα σπίτια των συμμαθητών: Παπακωνσταντίνου και Αλέξια, Μηλιώκας, Χαριτοδιπλωμένος, Κατσιμιχαίοι, τα Latin του Νταλάρα, Καρβέλας και Βίσση, σπανιότατα Πάριος, ποτέ Πανταζής και Δημητρίου.

Στο Λύκειο με έπιασε αυτή η δίψα να ακούσω και να μάθω μουσικές. Τα κριτήριά μου τότε άρχισαν να διαμορφώνονται.  Άκουγα σχεδόν τα πάντα, διάλεγα, πέταγα τα περισσότερα και προχωρούσα. Ανακάλυψα μαζί με τους άλλους τα «παλιά καλά τραγούδια» -ξέρετε τώρα, Πλέσσα και δροσερό Νέο Κύμα, τραγούδια και τρόπους που πλέον απεχθάνομαι.

Αλλά η μεγάλη μου αγάπη ήταν ο Σταμάτης Κραουνάκης. Θεέ μου, πόσο μου αγαπούσα τους δίσκους του! Το στιλ του! Ο πρώτος δίσκος που αγόρασα ήταν η Λεωφόρος Β΄. Κι αυτά τα έχω απορρίψει –ή, πιο σωστά, τα βλέπω με κριτική ματιά, αν και κάπου βαθιά-βαθιά μέσα μου, έχω μια τρυφερότητα για δίσκους όπως η Εφημερία, το Μαμά, γερνάω, τα Σκουριασμένα Χείλια.

Κάπου εδώ όμως γεννήθηκε και το πρόβλημα:

Πώς έχεις, πώς ακούς όλους τους δίσκους που θες, όταν δεν έχεις λεφτά να τους αγοράσεις;

Εκείνη την παλιά και σκοτεινή προ-torrentz και you tube εποχή, παιδιά μου, είχαμε τις κασέτες.

Με τους φίλους γινόταν συνεννοήσεις: Πάρε εσύ τον καινούργιο του Κραουνάκη κι εγώ θα πάρω της Τσανακλίδου. Έπειτα γράφαμε σε κασέτα τον δίσκο για τον φίλο μας και ήμασταν ωραίοι!

Και οι κασέτες στοιβάζονταν: Σαρανταπεντάλεπτες, ωριαίες, χρωμίου ή απλές, TDK, Raks και BASF.

Και δεν ήταν μόνο αυτό.

Υπήρχε εκείνο το κορίτσι στο φροντιστήριο, που πολύ μου άρεσε. Είχε καστανά μαλλιά, στρογγυλό πρόσωπο και φωτεινά μάτια, λεπτά χείλη και φακίδες. Κατά συνέπεια, η πρόταση μου ήρθε αυτόματα:

«Δεν έχεις ακούσει την Γιαλαλαού; Να σου γράψω μια κασέτα;»

Έτσι άρχισαν τα compilation. Για κορίτσια που μου άρεσαν, για φίλους, συγγενείς, για ταξίδια, διακοπές ή πάρτι, για τους πάντες και τα πάντα. Στο σπίτι είχα μονίμως ένα απόθεμα από διάφορες άδειες κασέτες, έτοιμες να γεμίσουν για κάθε περίσταση.

Και πόσο δημιουργικό ήταν αυτό το γέμισμα!

Δεν πέταγες τραγούδια μέσα, όπως κάνεις στο στικάκι ή το mp3. Επέλεγες αυστηρά, έβαζες κάτω τα γούστα του άλλου και τα δικά σου, πρόσεχες και την σειρά, να μην ακούγονται ξεκάρφωτα τα τραγούδια, κι έφτιαχνες ένα ενιαίο σύνολο. Τουλάχιστον, αυτό ήταν το δικό μου ζητούμενο.

……………

Τα θυμήθηκα όλα αυτά γιατί τις προάλλες ο φίλος μου ο Γιώργος, με τον οποίο για χρόνια είχαμε χαθεί, μου έστειλε με mail το τραγούδι που αγαπάει πιο πολύ αυτές τις μέρες.

Ο Γιώργος έχει μια ιδιαίτερη θέση στην προσωπική μου μουσική ιστορία. Είναι ο άνθρωπος που τότε, παλιά, θα ήμουν-δεν θα ήμουν 19 χρονών, μου σύστησε την ακριβή jazz και το φτηνό ουίσκι. Κι επιπλέον είναι εκείνος που έβαζε εξώφυλλα στις κασέτες του και μου επέβαλε να βάζω κι εγώ σε κείνες που του έδινα.

Όπως καταλαβαίνετε, πολλοί καινούργιοι κόσμοι μου ανοίχτηκαν με αυτόν τον τρόπο. Δεν ήταν μόνο το αλκοόλ ή οι συγκοπτόμενοι ρυθμοί της jazz, αλλά η πρόκληση να συνδυάσω το οπτικό με το ακουστικό, την μουσική με τα εικαστικά.

Σιγά την ανακάλυψη, θα μου πείτε και δικαίως. Αλλά για μένα έχει μεγάλη σημασία. Ήταν σαν αυτά τα παιδαγωγικά παιχνίδια που σε διασκεδάζουν και σε μαθαίνουν ταυτόχρονα.

Τα CD, τα mp3, τα φλασάκια σκότωσαν τις κασέτες.

Κανονική γενοκτονία.

Και πρέπει να σας πω ότι δεν λυπάμαι καθόλου –είναι πιο εύχρηστα, πιο ανθεκτικά, έχουν καλλίτερο ήχο. Δεν έχω καμιά νοσταλγία για κείνη την εποχή. Εγώ ο ίδιος έβαλα σε κούτες τις κασέτες μου και τις πέταξα –κράτησα ελάχιστες και πολύ συγκεκριμένες.

Τις παράξενο όμως: Τις μουσικές, ακόμα και κείνες που έχω απορρίψει και πλέον αποστρέφομαι, τις κουβαλάω ακόμα μέσα μου. Τις νιώθω να σπαρταράνε εντός μου. Κι αυτό, το ξέρουμε όλοι, είναι που έχει μεγαλύτερη σημασία και είναι πιο ουσιαστικό. Έτσι με τον Γιώργο και με τους άλλους φίλους μπορούμε να ανταλλάσουμε μουσικές στο myspace, τον σωλήνα, το Facebook, τα mail, φυσικά…

Advertisements

19 thoughts on “Παλιά γράφαμε κασέτες…

  1. harryplusk 29/12/2010 στο 2:19 μμ Reply

    Κι εγώ πρόλαβα τις κασέτες! (δεν είμαι δα και τόσο μεγάλος…)
    Μόνο που εγώ έγραφα τα τραγούδια που μου άρεσαν από το ραδιόφωνο. Τσαντιζόμουν όταν δεν έπιανα το τραγούδι από την αρχή ή όταν κοβόταν απότομα στο τέλος ή όταν παρεμβαλλόταν κάποιο ηχητικό μήνυμα του σταθμού στη μέση.
    Και αυτά που άκουγα τότε, όχι μόνο τα αποστρέφομαι τώρα, αλλά απόρώ με τον εαυτό μου: πώς τα άκουγα αυτά τότε;

    • fvasileiou 29/12/2010 στο 2:24 μμ Reply

      Επειδή έχω περάσει από ραδιόφωνο (ναι, το έχω κάνει κι αυτό…) είναι συνηθισμένη μέθοδος των παραγωγών, ιδιαίτερα όταν παίζουν σπάνια τραγούδια, να μιλάν πάνω τους. Ένας φίλος μου έχει κασέτες με λαϊκά που παίζαν πειρατές (τις χρυσές εποχές της πειρατείας ούτε γω τις πρόλαβα) και τις ακούμε για πλάκα: Μιλάνε, βήχουν, φτερνίζονται, τραγουδάνε πάνω στο τραγούδι 🙂

  2. mahler76 29/12/2010 στο 8:30 μμ Reply

    φίλε μου, οι μουσικές είναι που έχουν περισσότερη αξία και όχι τόσο το μέσο. Οκ η «ψηφιακότητα» έφερε και μια ευκολία που συχνά αφαιρεί από την αξία των πραγμάτων όμως και πάλι το περιεχόμενο είναι που θα έχει πάντοτε τα συναισθήματα μέσα του.

    • fvasileiou 29/12/2010 στο 9:47 μμ Reply

      Αφαιρεί την αξία ή τον φετιχισμό; Ή μήπως δημιουργεί έναν νέο φετιχισμό, που εγώ δεν έχω ακόμα διακρίνει / βιώσει;

      Η μουσική έχει την αξία, ναι!

  3. omikrosnautilos 29/12/2010 στο 8:44 μμ Reply

    μ’αρέσει που έχω προλάβει τις κασέτες, εχω κατι να θυμάμαι. τι θα κάνει η νέα γενιά, αναρωτιέμαι :ρ

    έχω να πω βέβαια ότι αυτό που δεν θα μού λείψει είναι ότι έπρεπε να τις γυρνάς, να κάνεις το rewind, να να να..

    • fvasileiou 29/12/2010 στο 9:55 μμ Reply

      Αυτό που κόβονταν; Το φύσημα που ακουγόταν από τα χρόνια και την χρήση;

      Για τη νέα γενιά μόνο μια απορία έχω:
      Με τόσα πολλά που έχουν να ακούσουν (και να δουν, να γευτούν, να αγγίξουν κτλ), πότε θα προλάβουν να εμβαθύνουν;

  4. hfaistiwnas 29/12/2010 στο 10:32 μμ Reply

    Καλησπέρα!!!
    Πωπω με γυρίζεις πίσω κάτι χρόνια.. δεν είχα πολλές, δεν είχαμε και τα μέσα στο χωριό, όποτε ερχόταν κάνας φίλος από Αθήνα γράφαμε..
    Λίγα τα ακούσματά μου, στο Λύκειο έγιναν περισσότερα..
    Τις έχω όλες ακόμη.. έχω να τις ακούσω χρόνια..
    Θα συγκινηθώ..

    • fvasileiou 31/12/2010 στο 6:51 μμ Reply

      Κάθε κασέτα κι ένα γεγονός -τρομερό!

      Καλή χρονιά, φίλε μου!

  5. nomansland 30/12/2010 στο 3:11 πμ Reply

    Καλησπέρα σας λοιπόόόόόν……πες στο φίλο σου το Γιώργο ότι είχαμε την ίδια τρέλα. Έβαζα κι εγώ εξώφυλλα στις κασσέτες και μάλιστα στα compilations έδινα και τίτλους. Όταν ήταν για κανένα αγοράκι που με ενδιέφερε μάλιστα, ο αγαπήμένος μου τίτλος ήταν: «heart container» (xaxaxaxaxaxaxaxaxaxa!!!). Το σύνηθες εξώφυλλο δε, ήταν καρτ-ποστάλ με πίνακες του Van Gogh που έκοβα ανάλογα για να χωράνε στο κουτί. Καρτ ποστάλ, ψαλίδια, κόλλες, πολύχρωμοι μαρκαδόροι για τους τίτλους, χρονομετρήσεις για να χωράνε τα τραγούδια ακριβώς, λίστα στο χαρτάκι πριν, προακρόαση να δούμε άμα κολλάνε τα τραγούδια μεταξύ τους….κασσέτα και απόγευμα. Με γύρισες πολύ πίσω μωρέ Φώτη και αλήθεια συγκινήθηκα. Αυτό μου συμβαίνει επειδή γερνάω και νοσταλγώ ή επειδή ήταν πραγματικά ωραίες εποχές;

    Ουφ, πάω να βάλω καμιά κασσέτα να με πάρει ο ύπνος…καλά που δεν πέταξα το κασετόφωνο δε λες; Το σκεφτόμουν να το κάνω πριν 2-3 μέρες.

    Φιλί.

    • fvasileiou 31/12/2010 στο 6:53 μμ Reply

      Αναρωτιέμαι αν μετά από 1000 χρόνια οι τότε αρχαιολόγοι πέσουν πάνω σε μια κούτα με κασέτες που τιτλοφορούνται Heart Container, τι συμπεράσματα θα βγάλουν…

      Καλή Χρονιά!

  6. koufetarios 30/12/2010 στο 12:00 μμ Reply

    Προσωπικά θυμάμαι να επονομάζω κάθε κασσέτα που έγραφα ανά έτος και ανά είδος μουσικής όπως για παράδειγμα new mix 1998 side 1 ή λαϊκά-ρεμπέτικα 1999, λες και κυκλοφόρησαν όταν τα έγραφα εγώ στην κασέτα…!!! Φοβερά συναισθήματα και ακόμα δεν μου κάνει καρδιά να τις πετάξω αν και δεν έχω πλέον κασετόφωνο…

    • fvasileiou 31/12/2010 στο 6:56 μμ Reply

      Ναι, κάθε που γράφαμε μια κασέτα, αισθανόμασταν ότι είμαστε εμείς που γράφαμε τα τραγούδια – ήταν μια πολύ δημιουργική διαδικασία.

      Μου κάνει εντύπωση πάντως που δεν τις πετάτε. Εγώ ψάχνω αφορμές να αδειάζω ντουλάπια και συρτάρια και να ξεφορτώνομαι τα παλιά.

      Καλή χρονιά!

  7. Marianefeli 31/12/2010 στο 1:44 μμ Reply

    Νοσταλγικά θα ήθελα και εγώ να ζω ακόμα την προσμονή του να «βρω τη μουσική που μου αρέσει» και «ωχ, δεν μου φτάνουν τα λεφτά». Σήμερα η μουσική είναι ένα κλικ μακριά, Τότε, την έκανε ομορφότερη η αγωνία αν θα τη βρίσκαμε, τώρα την ομορφαίνει απλά και μόνο η ακρόαση της.

    Καλή χρονιά!!!

    • fvasileiou 31/12/2010 στο 6:59 μμ Reply

      Δεν ξέρω αν στο χαλάω, αλλά καθόλου δεν νοσταλγώ εκείνη την εποχή. Αντιθέτως, πολύ μου αρέσει το τώρα, που η μουσική -κι ένα σωρό άλλα- είναι ένα κλικ μόνο μακριά. Εξάλλου πάντα την ακροασή της αποζητούσα.

      Καλή Χρονιά κι ευτυχισμένη!

  8. Academy 31/12/2010 στο 6:03 μμ Reply

    Το τι κασέτα έχω γράψει Φώτη δεν λέγεται…Με το παραμικρό »α΄να σου γράψω μια συλλογή?»Ωραίες εποχές ,ωραιες μουσικές και πόσο ανεκτίμητο ήταν να σου γράψει κάποιος μία κασέτα!!Καλή Χρόνια Φίλε μου.

    • fvasileiou 31/12/2010 στο 7:00 μμ Reply

      Σωστά, Ακαδημία, συμπληρώνεις ένα κενό στο κείμενό μου: Όσο συνηθισμένο κι αν ήταν το να γράφεις ή να παίρνεις κασέτες, πάντα είχε μεγάλη αξία.

      Καλή Χρονιά!!

  9. Marianefeli 31/12/2010 στο 8:48 μμ Reply

    Όχι δεν μου το χαλάς, μην ανησυχείς. Συμφωνούμε, δεν απέχουν οι απόψεις μου από αυτό που θες εδώ να δηλώσεις!

  10. Ioannis 13/12/2012 στο 10:28 πμ Reply

    Ποσα χρονια πισω με πηγες Φώτη…
    οταν εβαζα κρυφα τις ωρες που λειπανε οι γονεις μου τα LP τους…
    το πρωτο LP που πηρα…. και το πρωτο LP δωρο που πηρα για τους γονεις μου με την αδερφη μου…
    οταν πεταγομουνα απο το κρεβατι για να πατησω το rec και να γραψω το αγαπημενο μου τραγουδι που επαιζε εκεινη την ωρα στο ραδιοφωνο…
    τις ατελειωτες ώρες στο stand με τις πειρατικες κασετες μπροστα απο το φυσικομαθηματικο ψαχνοντας τραγουδια και albums… Clapton, Sting, Bryan Ferry, Genesis, Robert Plant, Tom Petty, Neil Young … και μετα blues, jazz, ρεμπετικα…
    τις ωρες που περασα σχεδιαζοντας εξωφυλλα για cd συλλογες για μενα, για φίλους, για αγαπημενες…
    ειναι αυτη η μαγεια της μουσικης… μας ταξιδευει στο χωρο, στο χρονο, σε θυμησες, σε παρεες… παλιες και νεες…
    και ισως καπως ετσι φιλε μεγαλωνουμε… με αγαπημενα τραγουδια μνημες και ανθρωπους…
    καλημερα.

  11. bibliothekarios 13/12/2012 στο 11:41 πμ Reply

    Εμείς ακόμη έχουμε στο micra μας αυτοκινητάκι κασέτες (για τις διαδρομές που δεν «πιάνουμε» σταθμό της προκοπής). Μια από αυτές είναι του 1998, της την είχα στείλει στην Αγγλία. Η μια πλευρά είχε την εκπομπή του αγαπημένου της Ιωάννου στο Μελωδία, και η άλλη την εκπομπή του αγαπημένου μου Θωμαΐδη. Ενδιάμεσα ειδήσεις….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: