As the time goes by

Για να δημιουργηθεί ένα αριστούργημα χρειάζεται κι ένα μεγάλο θέμα;

Όχι ακριβώς.

Πάρτε για παράδειγμα την Casablanca: Διαδραματίζεται στη μέση του Μεγάλου Πολέμου, σε μια ουδέτερη ζώνη που συνωστίζονται φυγάδες, κατάσκοποι, συνωμότες, τυχοδιώκτες, ναζιστές και αντιναζιστές, ένθερμοι πατριώτες και διεφθαρμένοι μπάτσοι, δολοφόνοι, πόρνες και κάθε είδους χαμένες ψυχές.

Κι όμως, παρότι η κάμερα καταγράφει με κατανόηση και τρυφερότητα ίσως τις κινήσεις όλων αυτών, στην καρδιά της πόλης, στην καρδιά της ιστορίας είναι το ίδιο αρχαίο, πολυπαιγμένο δράμα: Ένας άντρας αγαπάει μια γυναίκα.

Θα μου πείτε: Υπάρχει πιο μεγάλο θέμα από την αγάπη;

Αλλά υπάρχει και πιο τετριμμένο; Πιο δύσκολο στον χειρισμό του; Πιο ανεπίδεκτο νέων προσεγγίσεων και πρωτοτυπιών;

Ίσως εδώ βρίσκεται όμως και ένα τα μυστικά της επιτυχίας του φιλμ: Πίσω από τις κάμερες δεν βρισκόταν κάποιος πρωτοπόρος σκηνοθέτης παθιασμένος με τον νεωτερισμό καθεαυτόν, ο οποίος συχνά διολισθαίνει σε πάθος για το μερικό, το τεχνικό, το ίδιο του το εγώ. Βρισκόταν ο Michael Curtiz, ένας απλός μάστορας. Ένας σκηνοθέτης που όριζε το μέσον του και γνώριζε καλά τους κώδικες του genre που κάθε φορά υπηρετούσε -υπογραμμίζω την λέξη αυτή, γιατί περιγράφει με τον πιο σαφή τρόπο την σχέση του Curtiz με το σινεμά. Κι εξηγεί γιατί το όνομά του παραμένει μάλλον άγνωστο, αν και σκηνοθέτησε την πιο διάσημη ταινία όλων των εποχών.

Screenshot of the title screen of the trailer.

Το θέμα του As the time goes by φεύγει και ξανάρχεται σε όλη την διάρκεια της ταινίας. Η ιστορία λέει ότι το τραγούδι γράφτηκε πολύ πριν γυριστεί η ταινία, το 1931 από τον Herman Hupfeld.

Τι σημασία έχει όμως;

Από την στιγμή που η Ilsa ζητάει από τον Sam να το παίξει για μια τελευταία φορά, ταινία και τραγούδι γίνονται ένα. Την στοιχειώνει και στοιχειώνεται από αυτή. Και τα δυο μαζί στοιχειώνουν τον θεατή. Ξυπνάνε αναμνήσεις, ξεχασμένα και απωθημένα πάθη. Θυμίζουν ότι κι αν ο χρόνος περνάει, κι αν η ζωή προχωράει μπροστά, κάποια πράγματα είναι εκεί, εδώ, ίδια.

 

Advertisements

8 thoughts on “As the time goes by

  1. hfaistiwnas 09/01/2011 στο 3:12 μμ Reply

    Δεν έχω δει την ταινία..
    Μου άρεσαν όσα διάβασα και είδα εδώ όμως..
    Κάποιες ταινίες σου μένουν..

    • fvasileiou 13/01/2011 στο 1:29 μμ Reply

      Ας ελπίσουμε ότι κάποιο κανάλι θα φιλοτιμηθεί να την προβάλει σε λογική ώρα για να τη δεις κι εσύ και όσοι δεν αιχμαλωτιστήκατε ακόμα από τη γοητεία της. Ειδάλλως, το net 🙂

  2. nomansland 12/01/2011 στο 12:33 μμ Reply

    Ωραία ταινία…την είχα δει σε καλοκαιρινό σινεμά πριν πολλά χρόνια, δε θυμάμαι και πολλά να πω την αλήθεια αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε! 🙂 Δύσκολο θέμα να διαπραγματευτείς η αγάπη…έχεις δίκιο…καλημέρες!

    • fvasileiou 13/01/2011 στο 1:28 μμ Reply

      Θερινό + Καζαμπλάνκα; Δεν ξέρω αν θα άντεχα τόσο ρομαντισμό

      • nomansland 13/01/2011 στο 2:55 μμ Reply

        Kale giati na mhn ton antexes? Mia mikrh dosh einai…pan metron….klp…

        wraiotata htan griniarh….

        • fvasileiou 13/01/2011 στο 10:57 μμ Reply

          Ωραιότατα μπορεί να ήταν, αλλά μέτρον (ρομαντισμού) δεν το λες…

  3. Citronella 12/01/2011 στο 11:55 μμ Reply

    Το ασπρόμαυρο, οι πρωταγωνιστές, τα εξωτικά τοπία, οι ατάκες και πάνω από όλα το τραγούδι. . δεν έχω λόγια.
    Την πρωτοείδα στα 16 κι από τότε ούτε ξέρω πόσες φορές. Play it again, Sam 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: