Ιστορία μιας περίπου αγάπης

Την λέγαν Ευγενία, τη φώναζαν Ευγενία, της άρεσε το Ευγενία.

Την έλεγα Τζένη, με παχύ το τζ και προφορά στιλ κακού πλούσιου σε παλιά ελληνική ταινία. Εκνευριζόταν, πότε στ’ αλήθεια και πότε στα ψέματα.

Το κακό με μένα είναι ότι δεν ξέρω πότε να σταματήσω. Πότε το αστείο παρατραβάει και καταντάει σκέτη μαλακία.

Είχε έρθει να μείνει στο σπίτι μου, μια μικρή γκαρσονιέρα στο Παγκράτι. Μόλις είχα μετακομίσει και το σπίτι ήταν εντελώς άδειο: Είχα μόνο ένα ψυγείο και το στρώμα που μου δάνεισε ο ιδιοκτήτης για να κοιμάμαι, ωσότου αγοράσω κρεβάτι.

Και μια κίτρινη κούπα.

Έφτιαχνα στιγμιαίους καφέδες, καθόμουν στο στρώμα και διάβαζα Wittgenstein. Κατσαρίδες περνούσαν δίπλα μου αδιάφορα και σημείωνα «εντομοκτόνο» στη λίστα με τα ψώνια που κρεμούσα στην πόρτα του ψυγείου.

Το κινητό χτύπησε.

Η Τζένη:

«Τσακώθηκα με τον πατέρα μου κι έρχομαι. Πού ακριβώς μένεις;»

Δεν ήταν γκόμενά μου, δεν ήμασταν κολλητοί. Νομίζω πως δεν κάναμε καν πολλή παρέα. Γνωριστήκαμε εντελώς τυχαία στη σχολή, εγώ καινούργιος μεταπτυχιακός, εκείνη τριτοετής φοιτήτρια, και πίναμε πού και πού κάνα καφέ. Της άρεσε το σινεμά, τα παλιά τραγούδια και το μεξικάνικο φαγητό –αυτά όλα κι όλα ήξερα για κείνη.

Χρειάστηκε πάνω-κάτω μισή ώρα για νά ‘ρθει. Της άνοιξα και φιληθήκαμε σταυρωτά στο μάγουλο. Πέταξε το σακίδιο που κουβαλούσε σε μια γωνιά και προχώρησε αργά στο κέντρο του δωματίου κοιτώντας δεξιά κι αριστερά.

«Α! είναι πολύ ωραίο» και «Μπορείς να το κάνεις κουκλί» και «Ξέρω ακριβώς τι πρέπει να βάλεις σ’ αυτόν τον τοίχο» και «Εδώ θα μπει ένα ραφάκι για μικροπράγματα και φωτογραφίες –θα δεις».

Δεν θυμάμαι τι της απαντούσα.

Εκείνη πεταγόταν απ’ τον ένα τοίχο στον άλλο, τα χέρια της αγκάλιαζαν σημεία και γωνιές του σπιτιού / φαινόταν να αυτοσχεδιάζει σε ένα ρυθμό που είχε μάθει πλέον καλά. Νομίζω ότι χαμογελούσα, ίσως λίγο μαγκωμένα. Και θα ψέλλιζα «ναι, ναι» και «καλή ιδέα» και τα παρόμοια.

Έπειτα κάθισε στο στρώμα, ξεφύλλισε το βιβλίο που διάβαζα, πήρε την κούπα μου και ήπιε μια γουλίτσα απ’ τον καφέ μου.

Ξινισμένη φάτσα.

«Σκέτο τον πίνεις;»

«Πάντα.»

«Γάλα έχεις στο ψυγείο;»

«Μμμμ, όχι…»

«Πάμε σουπερμάρκετ.»

Πετάχτηκε όρθια κι άνοιξε την πόρτα. Κοντοστάθηκα να πάρω την λίστα από το ψυγείο και φύγαμε.

Πήρε γάλα, γιαούρτια, τυρί για τοστ, ψωμί για τοστ, φέτες γαλοπούλας, φρυγανιές, χυμούς, κεριά, βαμβάκι, οινόπνευμα, μπύρες, απορρυπαντικά για μπάνιο και κουζίνα και μια δική της κούπα. Πήρα το εντομοκτόνο και γυρίσαμε στο σπίτι. Άναψε τα κεριά, καθίσαμε στο στρώμα, φάγαμε τοστ με τυρί και γαλοπούλα και ήπιαμε μπύρες. Μουσική απ’ τον υπολογιστή και θέμα συζήτησης το σινεμά ή κάτι παρόμοιο. Έπειτα πήγε στην τουαλέτα κι όταν γύρισε, σκεπαστήκαμε με το σεντόνι κι αγκαλιαστήκαμε.

«Η καρδιά σου χτυπά ποοοολύ δυνατά» είπε μετά το πρώτο μας φιλί.

Ντράπηκα κι ένιωσα τα μάγουλά μου να καίνε και χάρηκα που δεν μπορούσε να τα δει κατακόκκινα στο μισοσκόταδο.

Φιληθήκαμε ξανά κι ανέβηκα πάνω της. Το στρώμα ήταν μια χαρά για ύπνο, αλλά στο σεξ αποδεικνύονταν βάσανο. Αλλάζαμε συνεχώς θέση και στάσεις. Τελειώσαμε αγκαλιά, εκείνη πάνω μου κι εγώ να στηρίζομαι στους αγκώνες. Κι όταν σωριάστηκα κάθιδρος και ξεπνοϊσμένος, με σκέπασε με το κορμί της και καταφιλούσε τα χείλη, την γλώσσα, το πηγούνι, τον λαιμό μου.

«Δεν σου αρέσει να μιλάς, όταν κάνεις έρωτα», είπε.

«Ούτε από σένα άκουσα κάτι.»

«Μα εσύ, Θάνο, δεν ανέπνεες καν.»

………………

Την άλλη μέρα πήγαμε για ψώνια. Πήραμε κρεβάτι και στρώμα, ένα φουρνάκι και τετζερέδια. Το φουρνάκι το κουβαλήσαμε με το λεωφορείο και η Τζένη έβαλε όλη της την τσαχπινιά κι έπεισε τον επιπλοποιό να μας φέρει αυθημερόν το κρεβάτι.

Βάλαμε το φουρνάκι δίπλα από τον νεροχύτη και πέσαμε στο στρώμα γυμνοί. Να γαμηθούμε πάνω του για τελευταία φορά. Προσπάθησα να πω κάτι, αλλά δεν βρήκα λόγια. Ήθελα τουλάχιστον να αναπνέω πιο θορυβωδώς, αλλά το ξέχασα εντελώς μόλις ανέβηκε πάνω μου. Όταν τελειώσαμε, μου ανακάτεψε τα μαλλιά και με φίλησε στη μύτη.

«Απορώ πώς ζεις χωρίς ν’ αναπνέεις» είπε και σηκώθηκε.

Μια κατσαρίδα πέρασε δίπλα μου καγχάζοντας, όταν έκλεισε την πόρτα του μπάνιου πίσω της. Υπενθύμισα στον εαυτό μου να ψεκάσει με το εντομοκτόνο.

………………

Την ρώτησα μια φορά για τον πατέρα της και τι έγινε. Δεν την άφηνε, λέει, να πάει στο Παρίσι για σπουδές, τσακώθηκαν κι έφυγε απ’ το σπίτι.

Δεν την ρώτησα τι σχέδια είχε, τι σκόπευε να κάνει, πού έβρισκε χρήματα. Ζούσα την κάθε μέρα μαζί της χωρίς να πολυσκέφτομαι τα πριν και τα μετά. Πηγαίναμε μαζί στη σχολή, στο σούπερμάρκετ ή σινεμά. Κουτσομπολεύαμε κοινούς γνωστούς και κοροϊδεύαμε τους καθηγητές μας. Ένα σαββατόβραδο πήγαμε σε πάρτι φίλων της κάπου στην Καλλιθέα και μια άλλη φορά στην έκθεση ζωγραφικής ενός δικού μου γνωστού. Χαζεύαμε τις αφίσες στις βιτρίνες των βίντεο-κλαμπ και ξεφυλλίζαμε βιβλία στην Πολιτεία. Πίναμε καφέ στο Oli-Ola και τρώγαμε τα σουβλάκια του Άρχοντα και τις τυρόπιτες της Ξάνθης. Χαμηλώναμε την μουσική όταν πήγαινε 11, γιατί ο γέρος από δίπλα κοπανούσε τους τοίχους και τηλεφωνούσε στους μπάτσους.

Γενικά γελούσαμε πολύ. Σεξ και γέλιο: Ήμουν 25 κι ήταν 21 –τι άλλο μπορούσαμε να κάνουμε, άλλωστε;

………………

Δεν θυμάμαι να τσακωθήκαμε ποτέ.

………………

Ένα απόγευμα επέστρεψα από κάποιο σεμινάριο και δεν την βρήκα στο σπίτι.

Έλειπε και το σακίδιό της.

Έφτιαξα καφέ και κάθισα στο κρεβάτι.

Είχαμε περάσει σχεδόν δυόμιση μήνες μαζί και κάθε γωνιά του σπιτιού είχε το άρωμά της και το άγγιγμά της.

Προσπάθησα να σκεφτώ κάτι, αλλά δεν υπήρχε θέμα για να παιδέψει το μυαλό μου. Ρουφούσα τον καφέ με μικρές, συχνές γουλιές. Στον απέναντι τοίχο η αφίσα του Όσα παίρνει ο άνεμος, που είχαμε αγοράσει μαζί. Στο παράθυρο δεξιά η κουρτίνα που είχε διαλέξει εκείνη. Στο γραφείο ένα από τα κεριά της μισοκαμένο. Το χαλάκι στην είσοδο με το αρκουδάκι να λέει «Welcome”, αρωματικά σαπουνάκια δεξιά του νιπτήρα, άλατα δίπλα στην μπανιέρα, ροζ το χαρτί υγείας, στην μπαλκονόπορτα κρεμόταν ο Τουίτη, γιαούρτια στο ψυγείο, κάρυ και μεξικάνικα μπαχαρικά στην κουζίνα.

Σηκώθηκα, έβαλα μουσική και ξανακάθισα στο κρεβάτι.

Συνειδητοποίησα ότι δεν ένιωθα κάτι.

Κανένα συναίσθημα.

Τίποτα.

Παράξενο.

Μόνο λίγο αργότερα πηγαίνοντας στο σπίτι ενός φίλου, κατάλαβα πόσο ευτυχισμένος ήμουνα.

………………

Τηλεφώνησε δυο, τρεις μέρες αργότερα. Τα ξαναβρήκε, μου είπε, με τον πατέρα της: Ο γέρος υποχώρησε και θα την έστελνε τελικά στο Παρίσι από το επόμενο κιόλας εξάμηνο.

Δεν με ρώτησε τι κάνω.

Δεν είπε ευχαριστώ για την φιλοξενία.

Φαντάζομαι ότι πριν κλείσουμε θα είπαμε ένα τα λέμε. Ίσως-ίσως και φιλιά.

Δεν τα είπαμε, δεν φιληθήκαμε ποτέ ξανά.

Advertisements

42 thoughts on “Ιστορία μιας περίπου αγάπης

  1. hfaistiwnas 01/02/2011 στο 11:13 μμ Reply

    Δεν ξέρω αν θα μου άρεσε μια τέτοια εξέλιξη..
    Αφού εσύ όμως ένιωσες καλά, πάει να πει πως νιώθατε το ίδιο..

    • fvasileiou 02/02/2011 στο 8:53 πμ Reply

      Ποια εξέλιξη θα σου άρεσε;

      • hfaistiwnas 02/02/2011 στο 9:02 πμ Reply

        Ίσως μια σχέση μεγαλύτερης χρονικής διάρκειας. Επειδή δεν μου έχει τύχει κάτι παρόμοιο, δεν ξέρω αλήθεια πως θα ήμουν ή πως θα συμπεριφερόμουν..
        Είναι εμπειρία όμως, και βγήκε κερδισμένος..

  2. #FN$# 02/02/2011 στο 2:37 πμ Reply

    ΟΚ, μπερδεύτηκα… Η ευτυχία του Θάνου είχε να κάνει με το ότι γνώριζε την κατάληξη και την είχε αποδεχτεί ή με το ότι περνούσε ωραία {και επιτέλους το συνειδητοποίησε} με την Jenny?

    • fvasileiou 02/02/2011 στο 8:52 πμ Reply

      Για να είμαι ειλικρινής, τώρα μπερδεύτηκα κι εγώ 🙂 😉 😀

  3. George 02/02/2011 στο 2:58 πμ Reply

    Αν είναι δικό σου το κείμενο,σε…αινώ!Το πρώτο από τη συλλογή διηγημάτων πού θα μπορούσες να γράψεις.Συνήθης ιστορία, εκπεφρασμένη όμως εξαιρετικά.Εύγε να μπω! 9 στα 10!

    • fvasileiou 02/02/2011 στο 8:51 πμ Reply

      Μα τίνος άλλου θα μπορούσε να είναι το συγκεκριμένο κείμενο;

      • Citronella 02/02/2011 στο 9:26 μμ Reply

        Όντως – Τίνος άλλου θα μπορούσε να είναι 🙂
        Τραγούδι για συνοδεία το Noisette et Cassidy

  4. pink fish 02/02/2011 στο 8:18 πμ Reply

    Κάπως έτσι καταλήγουν πολλές σχέσεις. Με ένα «τα λέμε». Πόσο αληθινό…Όμορφη ιστορία, μου θύμισες τα δικά μου φοιτητικά χρόνια, back then….

  5. Astrofegia 02/02/2011 στο 10:40 πμ Reply

    Αυτή η περίπου ιστορία αγάπης, ήταν πάρα πολύ ωραία ιστορία…!
    Καλημέρα και καλό μήνα! 😉

    • fvasileiou 02/02/2011 στο 5:11 μμ Reply

      Καλημέρα, Αστροφεγγιά! 🙂

  6. apgeorge 02/02/2011 στο 2:10 μμ Reply

    το πηγαδι ειναι αιωνια στο ιδιο σημειο… ισως καποια στιγμη να μπαζωθει, αλλα μολις το χρειαστουν και θυμουντε που ειναι, θα το καθαραρισουν και αυτο θα συνεχισει να βγαζει νερο. Ο κουβας παλι, το ιδιο χρησιμος με το πηγαδι, ειναι προσορινος… θα αντεξει ενα μηνα… δυο μηνες… αντε τρεις, αναλογα με τη χρηση, μετα χαλαει… το πηγαδι πρεπει να βρει νεο κουβα… Ετσι ειναι η ζωη φιλε!!!!

    • fvasileiou 02/02/2011 στο 5:11 μμ Reply

      Χμμμμ, αυτό με το μπάζωμα του πηγαδιού είναι μια νέα διάσταση στη θεωρία και με βάζει σε πολλές σκέψεις…

  7. roadartist 02/02/2011 στο 4:18 μμ Reply

    Γιατί θα πρέπει να καταλήγουν έτσι οι περισσότερες σχέσεις; Ζηλεύω όσους καταφέρνουν να ζήσουν κάτι δυνατό και να το κρατήσουν δίπλα τους.
    Γιατί όμως «θάνο» και όχι «Φώτη»; Κοίτα που κόλλησα τώρα.. 🙂

    • fvasileiou 02/02/2011 στο 5:10 μμ Reply

      Το κακό με τα γιατί -κι αυτά κι άλλα και τα περισσότερα δηλαδή- είναι ότι δεν έχουν απάντηση 😉

  8. Αθανασία 03/02/2011 στο 10:56 πμ Reply

    Γειάσου Φωτάκο!…ε,έτσι είναι καλέ μου..όλα κάποτε τελιώνουν…ποιός ξέρει τί ζητούσε,η κοπέλα..ίσως ήθελε κάποιο καταφύγιο,για τη δύσκολη εκείνη φάση που περνούσε στη ζωή,της…ίσως θεώρησε ότι το μέλλον της είναι αλλού,κι όχι μαζί σου…ίσως ήθελε μιά όμορφη περιπέτεια στον έρωτα,,ίσως,ίσως,ίσως χίλια δύο ίσως…ε,πολλές φορές κάνουμε κάτι στη ζωή μας και μετά,βλέπουμε ότι αυτό το κάτι δεν είναι αυτό που θέλουμε,και έτσι απλά αλλάζουμε πορεία και πέρνουμε έτσι απλά,άλλο δρόμο…κανείς δε ξέρει τι σκέφτηκε η κοπέλα,όταν έκανε ό,τι έκανε μαζί σου αλλά και όταν,αποφάσισε να αφήσει τα πάντα όπως τα έφτιαξε μέσα,στο διαμέρισμά σου και να φύγει έτσι χωρίς αντίο και χωρίς τίποτε….το κάνουμε και αυτό κάποιες φορές,προτιμάμε να μη πούμε τίποτε και να φύγουμε σα τους κλέφτες…και το ότι εσύ δ εν ένιωσες κάτι ε,ντάξει ίσως να μην ήσουν και τόοοσο κολλημένος μαζί της…μάλλον δεν την ερωτέυτηκες ποτέ γι’αυτό δ εν ένιωσες,κάτι όταν είδες ότι έφυγε δεν ήταν τόσο,βαθύ αυτό που ένιωσες για κείνη ε,και σ’αυτές τις ηλικίες που είσασταν τι βαθύ να ήταν???ήταν απλώς μιά σύντομη,όμορφη ερωτική ιστοριούλα…από αυτές που όλοι,μας έχουμε ζήσει κάποτε λίγο πολύ…ένα νεανικό φλέρτ…αλλά όχι και μεγάλος έρωτας…αυτό….καλημέρες….

    • fvasileiou 03/02/2011 στο 8:47 μμ Reply

      Αθανασία, δεν χρειάζεται να ερμηνεύουμε τα πάντα πάντοτε. Για τον απλούστατο λόγο ότι οι ερμηνείες είναι πολλές και πάντα αλληλοσυγκρουόμενες 🙂

  9. Αθανασία 03/02/2011 στο 10:57 πμ Reply

    Ε,πρόσφατα μετέφερα το μπλόγκ μου αλλού,γι’αυτό βλέπεις άλλη διέυθυνση οκ???…

  10. harryplusk 03/02/2011 στο 6:46 μμ Reply

    Πολύ όμορφη ιστορία. Μέχρι τις πρώτες τελείες νόμζα ότι ο Θάνος είσαι εσύ…

  11. Δήμητρα 03/02/2011 στο 7:09 μμ Reply

    Για μία ακόμη φορά, χαίρομαι απίστευτα που διαβάζω κάτι δικό σου. Εξαιρετική γραφή, άμεση, καθόλου κουραστική. To τέλος μ’άρεσε γιατί μου άφησε κάτι γλυκόπικρο. Με άγγιξε επιπλέον η ιστορία, ή καλύτερα την ένιωσα πολύ οικεία, καθώς έχω την ίδια ηλικία με τη Τζένη και έχω και εγώ έντονες αναμνήσεις από Παγκράτι. Βέβαια δεν ξέρω αν μπορώ να τις αξιοποιήσω αυτές τις αναμνήσεις και τα περιστατικά που έχω ζήσει ώστε να καταφέρω να συνθέσω και εγώ ένα διήγημα σα το δικό σου. Γιατί έτσι βλέπω την παραπάνω ιστορία σου. Σαν ένα απόσπασμα από ένα καλογραμμένο διήγημα. Συγχαρητήρια για το ταλέντο σου και τη δουλειά σου. Συνέχισε το γράψιμο με το ίδιο μεράκι.
    Υ.Γ.: Φιλική συμβουλή: Ξεκίνησε να ψάχνεις για εκδότη;)

    • fvasileiou 03/02/2011 στο 8:49 μμ Reply

      Δήμητρα, σ’ ευχαριστώ

  12. Penny 03/02/2011 στο 8:03 μμ Reply

    Το θέμα είναι να ζεις τη στιγμή, τις ημέρες, τους μήνες, τα χρόνια.
    Happy end δεν υπάρχει, μόνο happy living.
    Πολύ καλό!

    • fvasileiou 03/02/2011 στο 8:50 μμ Reply

      Ακριβώς, γιατί να ψάχνεις το τέλος, το έστω κι ευτυχισμένο τέλος, όταν μπορείς να έχεις αρχές και μέσες κι ενδιάμεσα; 🙂

  13. valentina 03/02/2011 στο 11:17 μμ Reply

    πολύ ωραία γραμμένο! λίγο ο τίτλος με χαλάει, αλλά αυτό είναι δική σου προτίμηση όπως και η ιστορία

    • fvasileiou 04/02/2011 στο 12:50 πμ Reply

      Γιατί σε χαλάει ο τίτλος; Νομίζω ότι είναι σαφής…

  14. Σοφία 05/02/2011 στο 3:38 πμ Reply

    Εγώ αυτόν τον Θάνο με την κίτρινη κούπα, κάπου τον ξέρω…! 😉
    Εξαιρετική ιστορία, όπως πάντα. Και να σου πω και κάτι άλλο; Αυτή την ιστορία νομίζω και γω την βίωσα/νω! Όμως η κατάληξη κάποιες φορές διαφέρει…
    Καλό ξημέρωμα Φώτη μου!

    • fvasileiou 06/02/2011 στο 10:23 πμ Reply

      Καλημέρα, Σοφία, που ισχυρίζεσαι πως ξέρεις πολλά 🙂

  15. Αννα 05/02/2011 στο 10:27 πμ Reply

    Μπορεί να χάθηκα λίγο απο την μπλοκογειτονιά αλλά πάντα σε διαβάζω και ας μη σχολιαζω…Η ιστορια σου εξαιρετική, …Ο τροπος που γραφεις μου αρεσει πολυ και ενιωσα λες και ημουν εγω ο Θανος.

    Καλο Σαββατοκυριακο Φωτη μου

    • fvasileiou 06/02/2011 στο 10:23 πμ Reply

      Καλημέρα, Άννα. Χαίρομαι που σου άρεσε η ιστορία 🙂

  16. nomansland 06/02/2011 στο 2:54 πμ Reply

    Για τον τρόπο που γράφεις τα έχουμε πει, μόνο μια καλημέρα τρυφερή έχω, πάρτην.

    • fvasileiou 06/02/2011 στο 10:25 πμ Reply

      Ευχές για γλυκιά Κυριακή κι από μένα 🙂

  17. antonis karas 06/02/2011 στο 1:05 μμ Reply

    Αυτή χρειαζόταν σπίτι να μείνει και συ είχες ανάγκη για ιντιριορ ντιζάινερ. Σαν δύο συμπληρωματικές μικρές αγγελίες , που όμως επειδή μπήκαν στη στήλη «Προσωπικά» προχωρήσατε σε πιο στενές σχέσεις.
    Κάποια στιγμή οι δύο ανάγκες είχαν λυθεί , εκείνη κέρδισε τη διαμάχη με το φάδερ οπότε δεν χρειαζόταν σπίτι και συ είχες το διακοσμημένο χώρο σου και μάλιστα με «άρωμα γυναίκας» .
    Έμενε μόνο η εκκρεμότητα του Παρισιού. Οπότε έχουμε μία καινούρια μικρή αγγελία… χωρίς αντίστοιχη συμπληρωματική δική σου. Το κορίτσι τα μαζεύει και φεύγει.
    Αφήνεις μια αίσθηση ότι λειτουργείτε σαν συγκάτοικοι όσο ζήτε μαζί αλλά και πάλι δεν το ξεκαθαρίζεις.
    Γίνεσαι όμως πολύ ξεκάθαρος όταν φεύγει.
    Εδώ σκέφτομαι αλλαγή στον τίτλο να μιλάει για έναν «περίπου γάμο».
    Το διήγημα σαρκάζει τον έρωτα , βάζοντας μια πρακτική διάσταση καθημερινότητας χωρίς όμως να υπεισέρχονται το χρήμα , τα επαγγελματικά και οι κοινοί στόχοι.
    Δεν περιέχει μέτρα αντισύλληψης ούτε αιχμές για την ποιότητα του σεξ.
    Μερικές φορές – μετα την τρίτη αναφορά στο εντομοκτόνο – σκεφτόμουν ότι θα την έδιωχνες μ’ αυτό , εν γνώσει σου ότι μπορεί να ήταν αλλεργική.
    Εδώ διακρίνω και έναν παραλληλισμό με τις κατσαρίδες, που όπως και το κορίτσι χρησιμοποιούν το σπίτι σου , όσο το χρειάζονται.
    Περιμένω τη συνέχεια: ένα διήγημα για το τι σκέφτεται το κορίτσι γι όλα αυτά όταν εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Και… αναρωτιέμαι σε ποιανού το σπίτι πήγε να μείνει;;;;;;;;;;

    • fvasileiou 06/02/2011 στο 8:09 μμ Reply

      Αναρωτιέμαι κι εγώ σε τίνος το σπίτι έμεινε στο Παρίσι. Ή μέχρι να πάει στο Παρίσι, γιατί το ταξίδι προγραμματίστηκε μερικούς μήνες αργότερα, οπότε ποοοολλά θα μπορούσαν να συμβούν μεταξύ της Ευγενίας και του μπαμπά της. Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν ξαναπήγε στου Θάνου.
      Τα υπόλοιπα διά ζώσης 😀

  18. kitsosmitsos 06/02/2011 στο 2:15 μμ Reply

    Γράφεις και ωραίες ιστορίες. Ψηφίζω 😉
    Καλησπέρα.

  19. ΜΑΡΙΑΝΝΑ 06/02/2011 στο 8:29 μμ Reply

    Φώτη μου η ιστορία σου μου βγάζει γλυκόπικρα συναισθήματα…..αυτά που σε κάνουν να ονειροπολείς και παράλληλα να σκέφτεσαι δικές σου παλιές ιστορίες….κάποιος φεύγει-κάποιος έρχεται- όπως και να’ χει, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι χαίρεται για το Θάνο και τις ωραίες στιγμές που έζησε αλλά λυπάτε και τις στιγμές που έχασε ….
    το σίγουρο είναι ότι έχεις ταλέντο στο γράψιμο ανεξαρτήτως θέματος ….ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ και από μένα…..10 στα 10!!!

    • fvasileiou 06/02/2011 στο 8:36 μμ Reply

      Ευχαριστώ, Μαριάννα μου.

  20. Παναγιώτης Ατματζίδης 13/02/2011 στο 2:00 μμ Reply

    Να το κάνουμε comics?

    • fvasileiou 13/02/2011 στο 2:02 μμ Reply

      Τι εννοείς; Στείλε μου e-mail.

  21. Γιώτα Παπαδημακοπούλου 17/05/2012 στο 10:42 μμ Reply

    Απλά υπέροχο κείμενο Φώτη μου… όπως πάντα!
    Γεμάτο συναισθήματα, εικόνες, χρώματα και αρώματα… 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: