Χάνοντας τον χρόνο

Οι συγγενείς μου αναρωτιούνται γιατί χάνω τον χρόνο μου σε σχέσεις των πέντε βδομάδων ή μόνος και δεν παντρεύομαι επιτέλους να νοικοκυρευτώ.

Οι φίλοι μου αναρωτιούνται γιατί χάνω τον χρόνο μου κάνοντας πράγματα από ψυχαναγκασμό και δεν αρχίζω επιτέλους να ασχολούμαι με όσα με γεμίζουν.

Οι συνεργάτες μου αναρωτιούνται γιατί χάνω τον χρόνο μου μπλογκάροντας, τουιτάροντας, φεϊσμπουκάροντας και δεν ασχολούμαι περισσότερο με την καριέρα μου.

Κι εγώ αναρωτιέμαι για όλα τα παραπάνω και για μερικά ακόμα.

Αυτό είναι ένα πρόβλημα της γενιάς μου:

Στόχοι πολλοί, θολοί, μπερδεμένοι, αναβλητικότητα, προτεραιότητες μπερδεμένες και ασταθείς -με δυο λόγια πολλοί από μας δεν ξέρουμε τι ακριβώς θέλουμε. Μερικοί από τους πιο αξιόλογους ανθρώπους που έχω γνωρίσει, τα καλλίτερα μυαλά, έχουν συντριβεί εκεί, γύρω στα 35 με 40, μέσα στους αδιέξοδους λαβύρινθους που δημιούργησαν.

Δεν σας το κρύβω:

Ο φόβος μην πάθω τα ίδια είναι ο μεγαλύτερος που έχω. Έτσι παλεύω να κρατώ τις ισορροπίες -αυτό που οι άλλοι ονομάζουν χάσιμο χρόνου.

Στον αρχαίο κόσμο η μονάδα μέτρησης της αξίας, της ουσίας του βίου ήταν ευρύτατη, ξεπερνούσε ακόμα και τα όρια της ανθρώπινης ζωής: Για τους αρχαίους δεν αρκούσε να ζει κανείς καλά καγαθά. Θα έπρεπε να έχει γεννηθεί σε καλή καγαθή οικογένεια, σε καλό καγαθό γένος, σε καλή καγαθή πόλη. Το ήθος των προγόνων, κοντινών κι απώτατων, φορτωνόταν στους ώμους κάθε νεογέννητου, το οποίο θα έπρεπε να καθορίζει τις ιδέες, τις αξίες, την δράση, την ζωή του σύμφωνα με αυτές.

Ο Χριστιανισμός έφερε μια εντελώς διαφορετική λογική: Ο ληστής πάνω στον Σταυρό μετανοεί (αλλάζει δηλαδή μυαλά, απόψεις) κι έτσι τα κακουργήματά του συγχωρούνται και είναι ο πρώτος που μπαίνει στον Παράδεισο με τον Χριστό. Αυτό το πανίσχυρο παράδειγμα μπολιασμένο με το κήρυγμα του Χριστού ότι ο άνθρωπος δεν καθορίζεται, ούτε εξαρτάται από τις αμαρτίες των πατέρων του, διέβρωσε το οικογενειακό ήθος κι έθος κι απελευθέρωσε το άτομο. Το παιδί πια δεν είναι προορισμένο από την γέννησή του να ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα του. Μπορεί να ξεφύγει, να ακολουθήσει άλλη ζωή, να μιμηθεί άλλο παράδειγμα, κάθε παιδί μπορεί πλέον να γίνει από άγιος μέχρι διάβολος -οι δυνατότητες που ανοίχτηκαν είναι πλέον απεριόριστες.

Ακούγεται ίσως παράξενο, αλλά η αυθορμησία που τόσο επαινείται στις μέρες μας και που χαρακτηρίζει ίσως την εποχή μας, εκεί ακριβώς έχει τις ρίζες της. Σήμερα καθένας έχει την δυνατότητα να διαμορφώσει ο ίδιος, μόνος του την ζωή του. Περισσότερο: Ο καθένας μπορεί να εκμεταλλευτεί την κάθε στιγμή του βίου του, όπως επιθυμεί -αυτό το πιστεύουν, νομίζω, όλοι πλέον κι όχι μόνο οι Χριστιανοί. Μπορεί ο καθένας μας μέσα σε μια στιγμή να ανατρέψει τις προβλέψεις και τα προγνωστικά και τα πεπραγμένα του και να διαμορφώσει κάτι καινούργιο, διαφορετικό, καλλίτερο. Με άλλα λόγια, σήμερα μέσα σε μια στιγμή μπορεί κανείς να κερδίσει ολόκληρη την ζωή. Και φυσικά μπορεί και να την χάσει.

Σε όλους όσους αναρωτιούνται, στον ίδιο μου τον εαυτό προπάντων, άλλη απάντηση δεν έχω. Περιμένω όμως, ελπίζω στη στιγμή που θα αποδείξει ότι δεν έχανα τον χρόνο μου…

Advertisements

26 thoughts on “Χάνοντας τον χρόνο

  1. hfaistiwnas 20/02/2011 στο 4:08 μμ Reply

    Βασικά για τον καθένα ο χρόνος είναι και διαφορετικός στο χάσιμό του.. κρατάς ισορροπίες, συνέχισε, ας ελπίσουμε ότι δεν θα πέσουμε τόσο έξω!!!

    • fvasileiou 20/02/2011 στο 9:43 μμ Reply

      Καμιά φορά σκέφτομαι το να πέφτει κανείς πολύ έξω έχει μια τραγική (ή κωμικοτραγική) μεγαλοπρέπεια 🙂

  2. moody 20/02/2011 στο 7:36 μμ Reply

    Πολύ ενδιαφέρον Φώτη… Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να ορίζει ο καθένας όσο γίνεται τη ζωή του. Να επιλέγει πόσο χρόνο και κόπο θέλει να αναλώσει στην οποιαδήποτε κοινωνική και μη, μορφή της.

    Νομίζω πως το χειρότερο είναι να μετανοιώνεις για πράγματα που έκανες σύμφωνα με τη γνώμη των άλλων.

    • fvasileiou 20/02/2011 στο 9:43 μμ Reply

      Θα συμφωνήσω μαζί σου: Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τραγωδία από το να προχωράς σε πράγματα που δεν τα υποστηρίζεις ψυχικά μόνο και μόνο επειδή στο επιβάλει ο κύκλος σου ή διάφορες συμβάσεις.

  3. Citronella 20/02/2011 στο 7:53 μμ Reply

    «μα εμένα τη στιγμούλα μου πίσω ποιος θα τη φέρει».. λοιπόν, όταν σέβεται κανείς τον εαυτό του αναπόφευκτα σέβεται και τις στιγμές του.
    σίγουρα είσαι από τους τελευταίους που κινδυνεύουν από *χάσιμο χρόνου* 🙂

    • fvasileiou 20/02/2011 στο 9:41 μμ Reply

      Ευχαριστώ, καλή μου.
      Είναι ωραίο να ακούει κανείς καλά λόγια, ακόμα κι αν μέσα του ξέρει ότι δεν είναι έτσι 😉

  4. Theoprovlitos 20/02/2011 στο 9:18 μμ Reply

    Φωτη μου δεν θα μπορουσες να συνοψισεις καλυτερα το σημερο δραμα των νεων ανθρωπων που ειναι κατι σαν των παλιων αλλα χειροτερο.

    Θα μιλησω κατι σαν μεγαλος αδελφος ή σαν πατεας που εχει παιδια που τωρα ανεβαινουν στο τραινο που εχεια ανεβει κι εσυ μονο μερικα βαγονια πιο πισω.

    Θα μιλησω επισης με την πειρα του αποτυχημενου το καταλαβα ‘οτι με αυτο το «έχουν συντριβεί εκεί, γύρω στα 35 με 40» υπονοούσες εμενα αν και δεν ανηκω στα καλυτερα μυαλα.

    Απο ενα σημειο ομως σταματησα να ανησυχω. Τοτε που καταλαβα οτι ΟΛΟΙ ειναι αποτυχημενοι και οτι με οτι και να θελησεις να πετυχεις το συμπαν θα συνωμοτισει εναντιον σου ακομα και εαν κατι ειναι φαινομενικα υπερ σου σε ενα τομεα. Νομιζω οτι αυτο το αποτυπωνει αρκετα καλα η τελευταια πεσιμιστικη κομεντι του Γουντυ Αλλεν. Να την δεις εστω σε βιντεο και θα καταλαβεις. ΟΛΟΙ οι πρωταγωνιστες αποτυγχανουν.

    Εγω παντρευτηκα επειδη η μανα μου πηρε πρωτοβουλια και πηγε και εβγαλε τις αδεις γαμου γιατι «δεν ηταν σωστο να την εχω σπιτωμενη την κοπελιτσα». Και αυτο μετα από 3 μηνες.
    Πριν παντρευτω κανα δυο φορες ειχα δει εφιαλτη οτι παντρευομουν μια που δεν την ηθελα. Ξυπναγα καθιδρος.
    Τα επαγγελματικα μου τα ξερεις. Ξεκινας με οραματα και τρως σκατα από εκει που προσδοκουσες.

    Η φυγη δεν ειναι λυση. Ουτε η φοβια. Αντιλαμβανομαι πληρως τον φοβο των νεων ανθρωπουν να τολμησουν το Α ή το Β γιατι ολα καταρρεουν γυρω τους.

    Ομως φετος εκελισα 25 χρονια γαμου με χιλιαδες εξωγενη προβληματα και πολυ λιγοτερα εσωγενη. Αυτο που εκανε τα πραγματα να δουλεψουν (τουλαχιστον μεχρι τωρα) ειναι Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ.
    Το μυστικο ειναι να χρησιμοποιείσεις τον φοβο σου σαν εργαλειο που αντι να λειτουργει σαν τροχοπεδη να λειτουργησει ΜΕΤΑ σαν κινητρο να μην αποτυχεις σε αυτο που ξεκινησες ειτε ειναι μια μετρια επιλογη στα επαγγελματικα είτε μια συντροφος.

    Τουτεστιν εν γνωσει σου οτι μεταλλιο δεν προκετιται να παρεις, τουλαχιστον αγωνιζεσαι να αντιπροσωπευσεις την ομάδα κολυμβησης της… Ανδορρας αξιοπρεπως, και ας βγεις όγδοος στον τελικο. Αρκει να τερματισεις.

    Το βλεπω και απο μενα. Πολλες φορες η ψευδαισθηση των πολλαπλων επιλογων ειναι καταστροφικη. Και ισως μερικες φορες το «θα γινεις τσαγκαρης σαν τον πατερα σου και θα παντρρευτεις την Μαρουλιω με προξενειο έιναι μια λυση που αφου θα σου επιλυσει καποιες βασικες αναγκες ισως σου δινει και την ευκαιρια να κανεις και κατι από αυτα που θελεις.

    Μαλακιες έγραψα;

    • fvasileiou 20/02/2011 στο 9:39 μμ Reply

      Όχι, δεν έγραψες μαλακίες.
      Αλλά ξέρεις κάτι; Ούτε απαντήσεις έδωσες. Νομίζω ότι διατύπωσες τα ίδια ερωτήματα -καλλίτερα: την ίδια αγωνία- αλλά από διαφορετική γωνιά -από διαφορετικό βαγόνι, αν θες.

  5. Fri 21/02/2011 στο 12:11 πμ Reply

    Ο καθένας βάζει τα όρια του, τις προτεραιότητες του και με γνώμονα αυτά βρίσκει (ή προσπαθεί τουλάχιστον) τις ισορροπίες του.
    Τι πάει να πει ‘χάνεις το χρόνο σου’; Αυτό που για άλλους είναι χάσιμο χρόνου, για κάποιον μπορεί να είναι ένας καλός λόγος για να χαμογελά.
    Σου εύχομαι να αποδειχθεί πως έτσι είναι τα πράγματα στην περίπτωσή σου 🙂
    Καλή εβδομάδα!

    • fvasileiou 21/02/2011 στο 9:40 πμ Reply

      Τα χαμόγελα είναι ωραία όταν χαράζονται στα χείλια μας, αλλά φοβάμαι ότι αυτό που δίνει βάρος στη ζωή είναι οι αντίθετες στιγμές, που κάθε άλλο παρά χαμογελάμε. Δεν είναι τυχαίο που χρόνια μετά, τις θυμόμαστε με νοσταλγία.

  6. roadartist 21/02/2011 στο 1:19 πμ Reply

    Θα συμφωνήσω πως είναι αρκετά άσχημο το να συνεχίζεις να χάνεις χρόνο σε «που δεν τα υποστηρίζεις ψυχικά μόνο και μόνο επειδή στο επιβάλει ο κύκλος σου ή διάφορες συμβάσεις.» Θέλει μεγάλη ψυχική δύναμη για να μπορέσεις να μη σε συμπαρασύρει ο περίγυρος και το ρεύμα της εποχής.. Το που διαθέτει ο καθένας το χρόνο του είναι ένα προσωπικό θέμα. Χρειάζεται νομίζω να μπορούμε να θέτουμε ένα όριο.. όταν κάπου ξεφεύγουμε.. μα κυρίως να έχουμε τη δύναμη να προβούμε σε αλλαγές, όταν αντιλαμβανόμαστε ότι κάτι πιέζει ή δεν μας ταιριάζει..

    Προβληματίζομαι και εγώ φυσικά για διάφορα..
    Δεν είμαστε όλοι για όλα.. Αυτό είναι σίγουρο..και εκεί κάπου παλεύεις να διακρίνεις στο που ακριβώς χωράς, αν κάπου ταιριάζεις, τι θες για τον εαυτό σου.., ανεξάρτητα από το τι λένε οι άλλοι. Είναι νομίζω κυρίως μια συζήτηση ..σε α’πρόσωπο..
    (αντίστοιχα του καθένα μας με τον εαυτό του..)
    Το θέμα είναι μετά αφού αναγνωρίζουμε στο που δώσαμε λάθος χρόνο..τι κάνουμε για να το αλλάξουμε αυτό..
    Καλό ξημέρωμα, καλή εβδομάδα.

    • fvasileiou 21/02/2011 στο 9:47 πμ Reply

      Πολλές φορές, δηλαδή πάντα, το α΄πρόσωπο περιέχει κι ένα σωρό άλλα.

      Το ξέρεις ότι απαντήσεις δεν έχω, ότι κινούμαι μόνο με ερωτήματα, αλλά θα σου πω τι κάνω εγώ όταν αναγνωρίζω ότι λανθασμένα ξόδεψα χρόνο σε κάτι: Σταματάω να τον ξοδεύω εκεί, χωρίς να με ενδιαφέρει ούτε η κοινωνική σύμβαση, ούτε τα προσχήματα (έχει μια βιαιότητα αυτό το κόψιμο), και δεν σπαταλάω χρόνο προσπαθώντας να αναπληρώσω τον χαμένο χρόνο. Δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να βρει τον χρόνο του, πιστεύω ότι μπορεί να τον δημιουργήσει, δηλαδή να τον νοηματοδοτήσει. Και η ουσία του νοήματος μπορεί να μηδενίσει τον χρόνο. Έτσι κι αλλιώς ξέρουμε ότι πέρα από τον χρόνο που μετριέται με το ρολόι, υπάρχει και ο βιωματικός, ο εντελώς υποκειμενικός.

  7. xtsanos 21/02/2011 στο 9:52 πμ Reply

    Φώτη, αυτά είναι ζητήματα που πολλές φορές με έχουν απασχολήσει ακριβώς όπως τα γράφεις. Από τη μία ισχύει αυτό που σου έγραψα στο Twitter, ότι δηλαδή είναι ένα είδος άμυνας για να μη χάσουμε εντελώς τον εαυτό μας. Ούτε κι εγώ περιμένω να καταλάβει κανείς γιατί τουιτάρω, μπλογκάρω κλπ. αλλά ξέρω ότι αν δεν το κάνω θα έχει χαθεί μία διάσταση της ζωής μου.

    Από την άλλη, η δημιουργική αναρχία δεν είναι απαραίτητα κακή. Ορισμένοι από τους πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους που έχω γνωρίσει δεν έχουν ξεκάθαρη ιδέα για το τι θέλουν να κάνουν στη ζωή τους και πειραματίζονται ακόμα και σε ηλικίες όπως η δική μας. Το κακό είναι να έχεις στόχους και να μην ξέρεις πώς να τους πραγματοποιήσεις, κλωθογυρίζοντας και αναμασώντας τα ίδια, και έτσι να αφήνεις το βάρος τους να σε καταπιέζει ολοένα και περισσότερο.

    • fvasileiou 21/02/2011 στο 5:57 μμ Reply

      Είναι άμυνα, καλύπτει την ανάγκη μας για διαρκώς να αναζητούμε και να επαναπροσδιορίζουμε. Εγώ αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε κάποια στιγμή να εξελιχθεί σε επίθεση. Ή, για να είμαι πιο ακριβής, αν εμείς, η γενιά μας, θα προλάβει να πάρει μέρος σε αυτή την αντ-επίθεση, γιατί για τους πιτσιρικάδες των 15 και των 20 δεν έχω αμφιβολία.

      Ίσως το να μην ξέρεις πώς να πετύχεις κάτι να είναι άσχημο, αλλά, επίτρεψέ μου να επιμείνω, είναι τραγωδία να μην μπορείς να εστιάσεις και να μοιράζεσαι και να κομματιάζεσαι εδώ κι εκεί. Αν δεν μπορέσεις να βάλεις κάποια όρια, να κρατήσεις μια στοιχειώδη ισορροπία, σαν αυτή που αναφέρω πιο πάνω, είσαι χαμένος από χέρι.

  8. geokalp 21/02/2011 στο 5:27 μμ Reply

    πρόκειται σίγουρα για κείμενο της γενιάς μας!
    τί να κάνουμε, μετά από τις προηγούμενες, είμαστε η πρώτη που έχει τέτοια θέματα, είναι θέμα του πως ζήσαμε μια μετάβαση σε κάτι που δεν υπήρχε παλαιότερα
    ευτυχώς για τις επόμενες, όλα είναι ακόμα ..χειρότερα… ίσως γιατί θέλουν να αγννούν συνειδητά μερικά από τα όσα εμείς θέλουμε να λαμβάνουμε υπόψη μας πριν ..αποφασίσουμε!

    να παρατηρήσω μόνο κάτι: ακόμα και αυτοί που θεωρούν ότι μόνο πχ εργάζονται χάνουν επίσης απίστευτο χρόνο ακόμα κι αν δεν τον ..χαραμίζουν στα βλόγια ή στο νετ ή αλλού

    υ.γ. το «είδος άμυνας» που γράφει ο xtsanos παίζει

    • fvasileiou 21/02/2011 στο 6:02 μμ Reply

      Αν συνεχιστεί και εμπεδωθεί η τάση να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα επιφανειακά και να μην εμβαθύνουμε, τα πράγματα για τους επόμενους δεν θα είναι απλώς χειρότερα, αλλά μπορούμε να μιλάμε για ανθρωπιστική καταστροφή. Αλλά να σου πω κάτι; Εγώ είμαι πολύ αισιόδοξος. Διαβάζω μπλογκ πιτσιρικάδων και μένω άναυδος από την αναλυτική τους ικανότητα, την ευαισθησία, το διαγνωστικό τους μάτι. Και πιστεύω ακράδαντα ότι οι μεθεπόμενοι πιτσιρικάδες θα είναι ακόμα καλλίτεροι.

      Το κακό για μας είναι ότι δεν διεκδικήσαμε όσο και όσα θα έπρεπε. Η μετάβαση που ζούμε διαμορφώθηκε -διαμορφώνεται!- εν πολλοίς ερήμην μας. Δυστυχώς, σε συλλογικό επίπεδο, αποδεικνυόμαστε κατώτεροι και ανωριμότεροι των περιστάσεων. Το θέμα είναι αν θα καταφέρουμε να διασωθούμε (να δικαιωθούμε) ατομικά.

  9. vad 21/02/2011 στο 5:46 μμ Reply

    όλοι φροντιζουν για το Φώτη,αρα τον αγαπάνε:)

    • fvasileiou 21/02/2011 στο 6:03 μμ Reply

      Όσο γι’ αυτό, δεν έχω παράπονο 🙂

  10. Σοφία 21/02/2011 στο 5:59 μμ Reply

    Ποιος είναι αυτός που μπορεί να κρίνει ποια σχέση είναι «σωστή» για να την πας παρακάτω και δεν χαραμίζεις απλά τον χρόνο σου με τον λάθος άνθρωπο;
    Ποιος είναι αυτός που μπορεί να κρίνει αν αυτό που κάνεις είναι ψυχαναγκασμός ή ευχαρίστηση;
    Ποιος μπορεί να αποφασίσει ποια είναι η σωστή καριέρα για σένα ή αν θέλεις μια καριέρα όπως την εννοούν κάποιοι;
    Ποιος μπορεί να κρίνει αν αυτό που κάνεις είναι χάσιμο χρόνου;
    Ξέρεις είναι πολύ σχετικά τα πράγματα και προσπαθώ να μην ακούω τους γύρω μου γι’ αυτά… Το θέμα είναι τι θέλω εγώ και μόνο εγώ! Μήπως πρέπει να δεις τα πράγματα διαφορετικά;
    Καλησπέρα Φώτη μου!

    • fvasileiou 21/02/2011 στο 6:07 μμ Reply

      Όπως φαίνεται όλοι. Ζούμε στην εποχή που από τη μια έχουμε όχι μόνο μεγάλη ελευθερία να κινούμαστε, αλλά και να εκφράζουμε την γνώμη μας. Το θέμα είναι ποιων η κρίση μετράει και γιατί 🙂

  11. γρηγόρης στ. 25/02/2011 στο 1:03 μμ Reply

    Τι θα πει «χαμένος χρόνος»; [και δεν είσαι ο μόνος που το ακούς φυσικά.]
    Αν είναι να διαχειριστούμε όλα αυτά που φόρτωσαν στις πλάτες μας οι προηγούμενες γενιές, στερότυπα και νοοτροπίες, δίχως να ακολουθούμε την πεπατημένη, τότε είναι καλύτερο να χάνουμε το χρόνο, όπως τον ορίζουν και τον νοηματοδοτούν.

    • fvasileiou 26/02/2011 στο 1:20 μμ Reply

      Στο facebook θα έβαζα Like 🙂

  12. Παναγιώτης Ατματζίδης 25/02/2011 στο 4:06 μμ Reply

    Αν αυτό το post το έβλεπα στο google reader 2 εβδομάδες αργότερα, θα νόμιζα ότι το έγραψα εγώ!

    Η μητέρα μου με θεωρεί αναποφάσιστο επειδή δεν παίρνω τις δικές της αποφάσεις. Κι αυτά παρότι της έχω εξηγήσει 100 φορές ότι είμαι μπλοκαρισμένος λόγο της κατάστασης κι ότι οι προτάσεις της δεν με ενδιαφέρουν, στο πλαίσιο που τις ορίζει…

    Αυτός ο φόβος που περιγράφεις πολλές φορές με έχει γονατίσει.

    Δεν έχω λύσεις, έχω μόνο τους δικούς μου δέμονες, όμως επειδή από φαντασία έσω αποκτήσει άπλετη, είμαι αισιόδοξος ότι θα την βρω την άκρη μου…

    Σου προτείνω να διαβάσεις το τελευταίο βιβλίο του Δημήτρη Μπουραντά, ονομάζεται «επί σκηνής χωρίς πρόβα». Είμαι σίγουρος ότι αν δεν σε βοηθήσει άμεσα να βρεις κάποιες απαντήσεις, γνωρίζοντας καλύτερα τον εαυτό σου… Θα σε βοηθήσει να θέσεις τα σωστά ερωτήματα στο εαυτό σου. Μιας και είσαι προβληματισμένος και με άποψη, πιστεύω πως θα σου αρέσει πολύ (κι ας μην είναι graphic novel).

    • fvasileiou 26/02/2011 στο 1:25 μμ Reply

      Είναι ένα θέμα που στην εποχή μας δεν υπάρχουν στάνταρ και δεδομένα στις ανθρώπινες σχέσεις, που σημαίνει ότι πρέπει κάθε φορά να δημιουργούμε τα δικά μας, που σημαίνει ότι παίρνει χρόνο.
      Κι είναι κι ένα άλλο θέμα που η γενιά μας ποθεί κάτι περισσότερο, κάτι που δεν μπορεί ακόμα να το προσδιορίσει και να του δώσει σχήμα.
      Όσοι παιδευόμαστε και αγωνιζόμαστε, καλά κάνουμε και είμαστε αισιόδοξοι -στο κάτω-κάτω της γραφής, όπως και να το δεις, αυτός ο αγώνας έχει κάτι το υπόγεια ηρωικό.

      Ευχαριστώ για την παραπομπή, θα το αναζητήσω 🙂

  13. Herr K. 16/02/2012 στο 11:32 πμ Reply

    Εγώ θα έλεγα να αφήσεις τα υπόλοιπα και να νοικοκυρευτείς. (Αμα ήμασταν φίλοι θα το διατύπωνα πιο επιθετικά)

  14. Γιώτα Παπαδημακοπούλου 19/02/2012 στο 12:34 μμ Reply

    Το κακό είναι ότι (δυστυχώς) όλοι έχουν άποψη για όλα, πολύ περισσότερο για εκείνα που δεν τους αφορούν, έμμεσα ή άμεσα! Δεν μπορείς ποτέ να γνωρίζεις απόλυτα τι σκέφτεται ο άλλος, ποια είναι τα κίνητρά του και τα βαθύτερα θέλω του. Πώς μπορείς να κάνεις υποδείξεις σε κάποιον σχετικά με το πως… ‘σπαταλάει’ τον χρόνο του όταν στην πραγματικότητα, ακόμα κι αν δεν τον παραδέχεσαι, δεν μπορείς να εξηγήσεις ακριβώς πως και γιατί ‘σπαταλάς’ τον δικό σου. Ο καθένας κάνει επιλογές και αυτές νομίζει πως είναι οι σωστές. Και μπορεί κατά περιπτώσεις να ισχύει… για τον ίδιο! Δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως ισχύουν και για τον διπλανό του αφού τα κριτήρια και ο τρόπος ζωής είναι πολύ διαφορετικός.
    Άλλο το να σου δίνει κάποιος καλοπροαίρετες συμβουλές ή ακόμα και να σου λέει την άποψή του και άλλο να γίνεται με τρόπο που μοναδικό σκοπό έχει να κατακτρίνει, θέλοντας να κάνει υποδείξεις περί σωστού ή λάθους ή για το ότι η δική του ζωή είναι καλύτερη, άρα και οι επιλογές του. Δεν είναι τα αποτελέσματα των επιλογών αλλά, οι ίδιες οι επιλογές που καθορίζουν το ποιοι είμαστε!
    Don’t worry Φώτη… ο καθένας από εμάς βρίσκει το δρόμο του και στη διαδρομή κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί, όχι για να είναι ιδανικός ο προορισμός, αυτό είναι αναπόφευκτο, αλλά για να έχει την ικανοποίηση ότι πάλεψε γι’ αυτά που ήθελε με τον πιο ισχυρό τρόπο! 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: