Η ελλαδική κρίση

Πολλοί φίλοι εδώ με ρωτούν με αγωνία για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Πέρα από την έγνοια που έχουν για συγγενείς και φίλους που μένουν εκεί, διακρίνω την ανησυχία τους για το ενδεχόμενο η κρίση να πλήξει και την Κύπρο.

Δεν έχουν κι άδικο: Ό,τι ακούς στη γειτονιά σου, πάντεχε και στα δικά σου, λέει μια παροιμία.

Αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχει πραγματικός λόγος ανησυχίας. Πρώτον, γιατί η κυπριακή οικονομία, παρά τα προβλήματα και τις αδυναμίες της, παραμένει ισχυρή και δεύτερον, εξαιτίας της φύσης της ελλαδικής κρίσης, η οποία δεν είναι μόνο, και πιθανόν μάλιστα δεν είναι πρωτίστως, οικονομική.

Τα οικονομικά δεδομένα είναι βέβαια συντριπτικά και καταθλιπτικά. Η Ελλάδα βυθίζεται σε όλο και μεγαλύτερη ύφεση, οι φόροι αυξάνονται, οι μισθοί μειώνονται, επιχειρήσεις κλείνουν, η φανερή ανεργία άγγιξε το 14% τον περασμένο Νοέμβριο και αυξάνεται συνεχώς μέρα τη μέρα. Όπως λένε πολλοί ειδήμονες, το πρόγραμμα διάσωσης που εκπόνησαν από κοινού ΔΝΤ και ΕΕ και συνυπέγραψε η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου (το περίφημο Μνημόνιο) απέτυχε παταγωδώς. Έτσι, το αίσθημα του αδιεξόδου, της μη προοπτικής, η προσδοκία ενός χειρότερου αύριο εμπεδώνεται όλο και περισσότερο.

Η πραγματικότητα αυτή αναδεικνύει δυο ακόμα παραμέτρους της κρίσης: Την χρεωκοπία των αξιών και των αρχών του μεταπολιτευτικού κράτους και τις δυσλειτουργίες και την αναποτελεσματικότητα της Πρωθυπουργοκεντρικής Κοινοβουλευτική Δημοκρατίας.

Η σταδιακή επικράτηση στο δημόσιο και ιδιωτικό ήθος μιας αυθορμησίας που δεν λογοδοτεί πουθενά και σε κανέναν και δεν ευθύνεται για τίποτα –ο περίφημος χαβαλές– διάβρωσε και κατέστρεψε ό,τι είχε καταφέρει να διασωθεί από την επταετή δικτατορία. Ταυτόχρονα καίριες θέσεις του κράτους, των επιχειρήσεων, της κοινωνίας ανέλαβαν άνθρωποι που δεν λογαριάζουν τίποτα πέρα από το στενό ατομικό τους συμφέρον και δεν δίσταζαν προσαρμόζουν τους κανόνες, τις αξίες, ακόμα και την ηθική, ώστε να το διασφαλίζουν και να το υπηρετούν.

Τα αποτελέσματα αυτών των πρακτικών και λογικών τα ψηλαφούμε σε κάθε έκφανση του ελλαδικού βίου: Πολιτικοί που ψεύδονται αναίσχυντα, μεγαλοεπιχειρηματίες χωρίς κανένα αίσθημα κοινωνικής ευθύνης, ΜΜΕ που εξαπατούν και δεν ενημερώνουν, συνδικαλιστές που υπηρετούν τα συμφέροντα του κύκλου τους κι όχι του κλάδου τους, δικαστές που απονέμουν δικαιοσύνη ανάλογα με το πορτοφόλι των διαδίκων, γιατροί που περιθάλπουν μόνο αν χρηματιστούν, ιεράρχες που αντιμετωπίζουν την Εκκλησία σαν φέουδο, πανεπιστήμια που παραμορφώνουν αντί να μορφώνουν, πολίτες που αδιαφορούν για τον πλησίον τους –αλήθεια, πού να στραφεί ο Ελλαδίτης αυτή την ώρα της δοκιμασίας; Από πού να αντλήσει κουράγιο κι αισιοδοξία. Μη σας κάνει εντύπωση λοιπόν η έξαρση της βίας και του τραμπουκισμού που παρατηρείται τον τελευταίο χρόνο στην Ελλάδα. Η απελπισία και η απόγνωση πώς αλλιώς να εκφραστούν;

Κατά την γνώμη μου, οι Κύπριοι δεν έχουν κανένα λόγο να φοβούνται «εξαγωγή» της ελλαδικής κρίσης ή κάποιο «φαινόμενο ντόμινο», παρά μόνο το σαράκι της φυλής. Ή αλλιώς τον εαυτό τους.

—————-

Το κείμενο γράφτηκε για την εφημερίδα Αλήθεια της Λευκωσίας

Advertisements

5 thoughts on “Η ελλαδική κρίση

  1. hfaistiwnas 25/02/2011 στο 5:13 μμ Reply

    Καλησπέρα..
    ε δεν είναι και κολλητική.. τώρα αυτό το ντόμινο.. ε δεν γίνεται, άμα είναι υπάρχει ήδη πρόβλημα.. δεν σε παρασύρει κανείς..
    φαντάζομαι..
    Σωστό αυτό.. η φυλή..
    Καλό ΣΚ!

    • fvasileiou 26/02/2011 στο 1:27 μμ Reply

      Η Moody’s υποβάθμισε την κυπριακή οικονομία προχθές. Βέβαια η Κύπρος πολύ απέχει από το να γίνει Ελλάδα. Χρειάζεται όμως προσοχή κι εγρήγορση από την ηγεσία και το λαό της.

      Ευχαριστώ – καλά να περάσεις κι εσύ!

  2. Belbo 26/02/2011 στο 12:01 μμ Reply

    Νομίζω το περιγράφεις πολύ ωραία, πρωτίστως αξιών είναι (αυτή οδήγησε έτσι κι αλλιώς και στην άλλη), θα πρόσθετα ταυτότητας επίσης (ποιοι είμαστε, γιατί υπάρχουμε σα λαός ακριβώς), τελικά αν δεν φτοιάξεις το ένα δε μπορείς να φύγεις και από το άλλο.

    • fvasileiou 26/02/2011 στο 1:30 μμ Reply

      Έχεις δίκιο: Υπάρχει ένα πρόβλημα ταυτότητας. Η εικόνα που είχαμε για τον εαυτό μας, τόσο σε συλλογικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο, ήταν εντελώς διαφορετική από εκείνη που έβλεπαν όσοι μας κοιτούσαν απ’ έξω.

  3. hkalant 28/02/2011 στο 12:37 πμ Reply

    Θα συμφωνήσω. Η Κύπρος, αν και αδερφή μας, έχει διαφορετική νοοτροπία. Ψιλοχλωμό να καταντήσει σαν κι εμάς… 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: