Παρισινές σημειώσεις

Περπατάω στην  St. Germain και σιγοτραγουδώ το παλιό τραγουδάκι του Cole Porter:

I love Paris in the springtime.
I love Paris in the fall.
I love Paris in the winter when it drizzles,
I love Paris in the summer when it sizzles.

και σκέφτομαι ότι δεν έχει καμιά ποιητική υπερβολή -τα πράγματα είναι ακριβώς έτσι, τουλάχιστον για μένα: Αγαπώ το Παρίσι όλες τις εποχές, με όλους τους καιρούς και με όλες τις διαθέσεις. Δεν έχει καμιά σημασία που αυτή τη φορά το πρόγραμμά μου είναι τρομερά φορτωμένο, που είμαι αναγκασμένος να περνάω τις μέρες μου σε μια βιβλιοθήκη. Αρκεί που νιώθω την πόλη να είναι γύρω μου.

Αρκεί που έχω τις νύχτες δικές μου.

Κάθε φορά που συναντάω έναν γείτονα, με χαιρετάει: Bonjour, Bonjuar, Buon appetite, μου ευχήθηκε μια κυρία χτες που με είδε να μασουλάω ένα σάντουιτς. Δεν έχουμε συστηθεί, δεν ξέρουν τίποτα για μένα, ούτε εγώ γι’ αυτούς -δεν έχει σημασία. Είναι μια ανθρώπινη στιγμή, επικοινωνία, τυπική, χαλαρή και ευγενική, χωρίς πάθος, ένταση και βάθος -είναι μια όμορφη στιγμή, που στην Ελλάδα -νομίζω και στην Κύπρο- δεν το έχουμε πια στις πόλεις. Μόνο στα χωριά επιβιώνει – νομίζω ότι το θεωρούμε και δείγμα χωριατιάς να χαιρετάς έναν άγνωστό σου. Αναρωτιέμαι πότε το χάσαμε εμείς αυτή την συνήθεια και, τελικά, συνήθεια. Πότε και γιατί δημιουργήθηκε αυτό το χάσμα στην συνείδησή μας και στη σχέση μας με τον άλλο. Πότε και γιατί εν τέλει ταυτίσαμε την αστική ζωή με την αποξένωση, τον απομονωτισμό και την μοναχικότητα. Και κυρίως αν θα μπορέσουμε κάποια στιγμή να το υπερβούμε. Αν θα μπορέσουμε κάποια στιγμή να ανταλλάξουμε μια καλημέρα – να συναντηθούμε.

Είναι οι Γάλλοι αγενείς;

Αυτό ήταν το ερώτημα που μας απασχόλησε χθες το βράδυ. Αφορμή ήταν το υφάκι της σερβιτόρας, όταν τα κορίτσια της παρέας δεν ήταν έτοιμα να παραγγείλουν.

Νομίζω ότι αυτό που εκλαμβάνουμε εμείς ως αγένεια είναι ένας γενικότερος τρόπος συμπεριφοράς. Δεν εμπεριέχει δηλαδή τίποτα το προσωπικό, ούτε έχει σχέση με την αγωγή του ατόμου -όπως για παράδειγμα συμβαίνει στην Ελλάδα. Όπως θα καταλάβατε, η άποψή μου ήταν απολύτως μειοψηφική. Ακόμα και ο Αλέξης συμφώνησε με την γενικότερη άποψη και μετά μου ψιθύρισε διακριτικά ότι μπορούσε να φανταστεί την γκαρσόνα να εφαρμόζει την δυναμικότητά της και σε άλλα πεδία. Είχε την ατυχία όμως να τον ακούσει η Έλενα, η οποία καθόταν απέναντί μας και αμέσως απόρησε πώς είναι δυνατόν σε μας τους άντρες να μας αρέσουν οι bitches. Λέω «είχε την ατυχία», γιατί ο καημένος προσπαθούσε όλο το βράδυ να την ψήσει, αλλά εκείνο το βλέμμα απορίας ανάμεικτης με αηδίας που του πέταξε, έδειξε ότι όλες οι προσπάθειές του θα κατέληγαν μάταιες. Αλλά αυτά ίσως τα πούμε την επόμενη φορά…

Advertisements

10 thoughts on “Παρισινές σημειώσεις

  1. hfaistiwnas 13/03/2011 στο 8:53 πμ Reply

    χαχαχαχα πλάκα έχετε!!
    Καλημέρα! Δεν έχω πάει ποτέ και δεν ξέρω πως είναι! Θυμάμαι μου έλεγε ο πατέρας μου, όταν είχαμε κατέβει Αθήνα για ένα προβληματάκι που είχα, πολύ μικρός, έλεγα καλημέρα στο δρόμο σε όλους και μου είπαν να μην το κάνω γιατί εκεί δεν είναι χωριό.. και δεν ξέρουμε τον κόσμο.. χεχεχε!
    Ε συγνώμη, είναι μπροστά η γκόμενα που θες και εσύ μιλάς για την άλλη;;;;
    Τι εννοείς γενικότερος τρόπος συμπεριφοράς; Να σε δέρνουν όταν δεν είσαι έτοιμος να παραγγείλεις;;

    • fvasileiou 17/03/2011 στο 5:56 μμ Reply

      Δεν σε δέρνουν, ρε παιδί μου. Απλώς μπορεί τότε να σε κοιτάξουν με ένα βλέμμα που εσύ θα το θεωρήσεις, κακώς κατά τη γνώμη μου, ειρωνικό. 🙂

  2. xtsanos 13/03/2011 στο 11:21 πμ Reply

    Άλλο ένα εξαιρετικό κείμενο Φώτη. Είναι μαγικό να μπορείς να αγαπάς μια πόλη με τα καλά και τα άσχημά της. Αυτή η πρώτη παράγραφος συνοψίζει ό,τι αισθάνομαι για την Αθήνα, ειδικά τώρα που ανοίγει ο καιρός και ομορφαίνει ο τόπος. Κατά σύμπτωση έγραψα κι εγώ χτες κάτι παρόμοιο για την Αθήνα 🙂

    • fvasileiou 17/03/2011 στο 5:55 μμ Reply

      Το πόσο αγαπώ την Αθήνα δεν λέγεται. Να είχε και κάποια ανταπόκριση αυτή η αγάπη, πόσο όμορφα θα ήτανε 😀

  3. Αναστασία 13/03/2011 στο 12:42 μμ Reply

    Paris je t’aime…….!
    Ακουσα και το τραγουδάκι του Cole Porter, με την Ella… ταιριαστό !
    Θα μου επιτρέψεις να το αναρτήσω.
    Ακου κι αυτό:

    • fvasileiou 17/03/2011 στο 5:54 μμ Reply

      Κι αυτό ταιριαστό είναι, άλλης σχολής όμως 🙂

  4. omikrosnautilos 14/03/2011 στο 2:30 πμ Reply

    χιχι, το ίδιο σκεφτόμουν σήμερα- ποσο εύκολα εδώ χαμογελάμε και στην Ελλάδα αν το κάνεις θα σε περάσουν για τρελλό/επικίνδυνο/πέφτουλα!

    για το Παρίσι κάποτε, όταν έμενα, θα έλεγα ότι ζηλεύω. τώρα κάτι έχει αλλάξει στις σχέσεις μας, ωστόσο εύχομαι να το χαρείς όσο δεν πάει!!!

    • fvasileiou 17/03/2011 στο 5:53 μμ Reply

      Στην Ελλάδα και ειδικά στην Αθήνα υπάρχει τόσο εκνευρισμός, που θαρρείς ότι μόνο από τύχη δεν ξεσπάει γενικότερη σύρραξη. Το όποιο χαμόγελο θεωρεί ότι χλευάζει τα χάλια των άλλων, γι’ αυτό είναι κι επικίνδυνο. Έτσι περπατάμε συνοφρυωμένοι κι απόμακροι.

      Στις σχέσεις σου με το Παρίσι κάτι άλλαξε ή…; 😉

  5. εύα 16/03/2011 στο 2:45 πμ Reply

    ακριβώς έτσι είχα νιώσει το 2000 περπατώντας σε διάφορους δρόμους της Ιταλίας, δεν ξέρω αν συμβαίνει τώρα στο βαθμό που συνέβαινε τότε. Τώρα το συναντώ καμιά φορά περπατώντας σε επαρχιακούς δρόμους εδώ στην Κρήτη και μέσα στην πόλη μπορώ να πω πως τώρα τελευταία ο κόσμος σε χαιρετάει πολύ περισσότερο από ότι παλιότερα. Είναι σαν να έχουν αντιστραφεί τα πράγματα με ένα περίεργο τρόπο… παρ’όλα αυτά τότε που το είχα ανάγκη στη χώρα μου και πραγματικά ήταν δύσκολο να βρεθεί κάποιος μπροστά σου να σε καλημερίσει , η αίσθηση της γαλήνης και της ανθρωπιάς και του πολιτισμού με παρέλυσε κάπου εκεί στους δρόμους της Φλωρεντίας , της υπέροχης Σιένα και στο Collodi την πατρίδα του πινόκιο….

    • fvasileiou 17/03/2011 στο 5:49 μμ Reply

      Μακάρι να αρχίσουμε να μιλάμε μεταξύ μας πάλι -γιατί αυτό είναι το θέμα κυρίως. Και μακάρι να ξεκινήσει αυτό από την περιφέρεια, γιατί το κέντρο καταφανώς τα έχει φτύσει και δεν φαίνεται να έχει πλέον δυνάμεις…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: